บทที่ 58 ความตกตะลึงของเหล่าทายาทเศรษฐี

โจวหว่านหนิงมีสีหน้าเรียบเฉย เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้สนใจว่านเผิงเทาเลยแม้แต่น้อย

"ไม่มีอะไรแล้วล่ะค่ะ ขอบคุณอาจารย์ว่านที่เป็นห่วงนะคะ"

ว่านเผิงเทาเดินเข้ามาพร้อมกับหิ้วตะกร้าผลไม้ "อาจารย์โจว นี่ลูกพี่ลูกน้องคุณเหรอครับ?"

เขาพยายามซักไซ้ประวัติของเย่เฉิน เพื่อจะดูว่าอีกฝ่ายเป็นศัตรูหัวใจของเขาหรือไม่

โจวหว่านหนิงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เสี่ยวเฉินไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องฉันหรอกค่ะ เขาอายุน้อยกว่าเลยเรียกฉันว่าพี่สาว พ่อกับแม่ฉันก็เอ็นดูเขามากด้วย"

ประโยคสุดท้ายของเธอทำให้ใจของว่านเผิงเทาหล่นวูบ

ไอ้หมอนี่เคยเจอพ่อแม่ของโจวหว่านหนิงแล้วเหรอ? แถมพวกเขายังถูกใจมันด้วย?

ว่านเผิงเทาพอจะฟังความหมายแฝงออก ในใจรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างแรง

"อาจารย์โจว คุณไม่เป็นอะไรผมก็เบาใจแล้ว ผมมีธุระต้องไปทำต่อ ขอตัวก่อนนะครับ"

เมื่อเขาเดินจากไป เย่เฉินก็หันมามองโจวหว่านหนิง

ความหมายในคำพูดเมื่อครู่ของเธอ ใครฟังก็ต้องเข้าใจทั้งนั้น

มันเป็นการบอกเป็นนัยว่า แม้ตอนนี้พวกเขายังไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่ก็ใกล้จะใช่แล้ว แถมยังไปพบพ่อแม่มาแล้วด้วย

โจวหว่านหนิงส่งยิ้มให้ "เสี่ยวเฉิน ขอโทษทีนะจ๊ะ ว่านเผิงเทาคนนี้ถือดีว่าลุงตัวเองเป็นรองคณบดี ก็เลยคอยตามตื๊อพี่อยู่ได้ น่ารำคาญจะตาย"

เย่เฉินยิ้มตอบ "ไม่เป็นไรครับพี่หนิง ลุงของเขาเป็นรองคณบดีคณะเราเหรอครับ?"

โจวหว่านหนิงพยักหน้า "ไม่อย่างนั้นด้วยวุฒิการศึกษาอย่างเขา จะเข้ามาทำงานที่มหาวิทยาลัยเจียวทงได้ยังไงกัน โชคดีที่ไม่ได้เป็นอาจารย์สอนนักศึกษา เขาทำงานอยู่ฝ่ายธุรการน่ะ"

จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากพ่อของโจวหว่านหนิง

"ฮัลโหล พ่อคะ หนูไม่เป็นอะไรแล้ว เมื่อเช้าเสี่ยวเฉินพาไปหาหมอมา หมอบอกว่าให้น้ำเกลือสักสองสามวันก็หายค่ะ"

โจวจี้ไฉ "ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ตอนนี้ยังปวดตัวอยู่ไหม?"

"นอกจากไอนิดหน่อยก็ไม่มีอะไรแล้วค่ะ ตัวก็ไม่ปวดแล้วด้วย"

สองพ่อลูกคุยกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวางสายไป

เย่เฉิน "พี่หนิงพักผ่อนให้เต็มที่นะครับ ผมกลับก่อนล่ะ"

"จ้ะ ทบทวนบทเรียนดีๆ นะ"

เมื่อคืนโจวหว่านหนิงนอนไม่ค่อยหลับ ช่วงบ่ายเลยตั้งใจจะงีบเอาแรงเสียหน่อย

...

หลังจากกลับถึงหอพัก เย่เฉินก็เปิดคอมพิวเตอร์เพื่อเข้าไปดูเว็บบอร์ดหุ้นและฟิวเจอร์ส

บนนั้นแทบจะมีแต่กระทู้พูดคุยเรื่องฟิวเจอร์สถ่านหิน

นี่เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าตอนนี้ฟิวเจอร์สถ่านหินนั้นร้อนแรงขนาดไหน

นอกจากฟิวเจอร์สถ่านหินแล้ว ก็ยังมีกระทู้พูดคุยเกี่ยวกับเย่เฉินอีกด้วย

หลังจากปล่อยให้เป็นกระแสมาหลายวัน ก็มีคนจำนวนมากในช่องคอมเมนต์ออกมายืนยันว่าเป็นเรื่องจริง สร้างความฮือฮาไปไม่น้อยเลยทีเดียว

หกโมงเย็นกว่าๆ

เขามาทานข้าวที่โรงอาหาร และบังเอิญเจอจ้าวจิ้งกับสวีฮุ่ยเข้าพอดี

"พี่คะ สองสามวันนี้พี่มัวแต่ยุ่งอะไรอยู่ ไม่เห็นหน้าเห็นตาเลย"

เย่เฉิน "ก็ยุ่งๆ เรื่องธุระอยู่น่ะสิ ไม่เจอตั้งหลายวัน คิดถึงพี่แล้วล่ะสิ?"

จ้าวจิ้งหัวเราะคิกคัก "ใช่ค่ะ ไม่เจอกันแค่วันเดียวเหมือนนานเป็นสามปีเลย พี่คะ กินข้าวเสร็จแล้วเราไปเดินเล่นที่สนามกีฬาด้วยกันไหมคะ"

เย่เฉินพยักหน้ารับ "เอาสิ ไปเดินยืดเส้นยืดสายหน่อย ช่วงนี้เครียดมาตลอดเลย"

จ้าวจิ้งหยิบโทรศัพท์ออกมา "พี่คะ วันนี้ที่บ้านเกิดฉันหิมะตกด้วย พี่ดูสิ"

พูดจบเธอก็ยื่นโทรศัพท์ให้เย่เฉินดู

แม้เย่เฉินจะเป็นคนมณฑลหลู่ตง แต่ในเดือนตุลาคมบ้านเกิดเขาก็ยังไม่หนาวเท่าไหร่ เทียบกับทางตะวันออกเฉียงเหนือไม่ได้เลยสักนิด

"ฤดูหนาวที่ปิงเฉิงบ้านเธอคงหนาวน่าดูเลยสิ?"

จ้าวจิ้ง "ฤดูหนาวปกติก็ติดลบยี่สิบถึงสามสิบองศาเซลเซียสค่ะ ถ้าหนาวจัดๆ ก็ติดลบสี่สิบกว่าองศาเลย"

...

ทานข้าวเย็นเสร็จ พอเดินออกจากโรงอาหาร ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

เมืองเจียงไห่เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อากาศจึงเริ่มเย็นสบาย

จ้าวจิ้งเดินไปพูดไป "พี่คะ ผู้หญิงที่พี่ชอบชื่ออะไรเหรอคะ? เธอตอบตกลงพี่หรือยัง?"

เย่เฉิน "ยังเลย บอกไปเธอก็ไม่รู้จักหรอก เธอไม่ได้เรียนมหาลัยเดียวกะเรา"

จ้าวจิ้งหันมามองเขา รอยยิ้มประดับบนใบหน้า "พี่คะ เค้าไม่ได้ชอบพี่หรือเปล่า การไปตามตื๊อเค้ามากๆ มันจบไม่สวยหรอกนะคะ"

"ตื๊อ? ชาตินี้พี่ไม่มีวันไปเป็นหมาตามตื๊อใครหรอก"

พวกที่ชอบตามตื๊อมักจะจุดจบไม่ค่อยสวย

จ้าวจิ้ง "พี่คะ เล่าให้ฟังหน่อยสิว่าเจอกันได้ยังไง เดี๋ยวฉันช่วยวิเคราะห์ให้ว่าเค้าชอบพี่หรือเปล่า"

"พี่กับเธอเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกันตอนมัธยมปลายสามปีน่ะ เธอไม่ใช่แค่เรียนเก่งนะ แต่ยังสวย นิสัยก็ดี..."

จ้าวจิ้ง "พูดมาซะยืดยาว นี่พี่แอบชอบเขาข้างเดียวสินะ ถ้าเขาชอบพี่ เขาก็ต้องคบกับพี่ไปตั้งนานแล้ว นี่มันปีสี่แล้วนะพี่"

เย่เฉิน "เธอไม่เข้าใจหรอก นิสัยเขาไม่เหมือนเธอ เขามีความเย่อหยิ่งนิดๆ ส่วนเธอมันพวกกระตือรือร้น ตรงไปตรงมา เปิดเผย"

"แล้วพี่ชายชอบแบบไหนล่ะคะ?"

"ความจริงแล้วพี่ก็ชอบทั้งสองแบบนะ"

...

จู่ๆ จ้าวจิ้งก็ยกขาขึ้น ตั้งใจจะเตะเขาสักป้าบ แต่พอคิดดูอีกที ตัวเองก็ยังมีโอกาสสูงเหมือนกันนี่นา?

เมื่อก่อนเย่เฉินอาจจะชอบแค่เพื่อนสมัยมัธยมปลาย แต่ตอนนี้เขาก็เริ่มชอบฉันบ้างแล้วเหมือนกัน

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอก็ชักขากลับแล้วยิ้มพูดว่า "พี่คะ เมื่อกี้ฉันฉีกขาแบบบัลเลต์ให้ดู เท่ไหมคะ?"

เย่เฉินมองเธอกลับอย่างรู้ทัน "ฉันว่าเธอตั้งใจจะเตะฉันมากกว่ามั้ง"

พูดจบเขาก็บ่นพึมพำกับตัวเอง "ฉีกขาแบบนี้ สงสัยจะเล่นได้หลายท่าเลยนะเนี่ย"

หา?

จ้าวจิ้งชะงักไป กว่าจะเข้าใจความหมายก็ปาไปหลายวินาที ใบหน้าเธอแดงก่ำ ก่อนจะเตะเข้าที่ก้นเขาเต็มแรง

"หน้าไม่อาย ฉันจะเตะให้ตายเลย"

เย่เฉินมีปฏิกิริยาตอบสนองไวมาก ตอนที่จ้าวจิ้งเตะมา เขาก็คว้าข้อเท้าเธอไว้ได้ทัน

บางทีอาจจะเป็นเพราะจ้าวจิ้งไม่ได้ออกแรงมาก ความเร็วเลยช้าไปนิด

แก้มของจ้าวจิ้งร้อนผ่าว ท่าทางแบบนี้มันทำให้เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ

"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ"

"สัญญามาก่อนว่าจะไม่เตะพี่อีก" เขายอมปล่อยข้อเท้าของจ้าวจิ้ง

จ้าวจิ้งทำเสียงฮึดฮัด "พี่คะ อีกสองวันจะถึงวันเกิดฉันแล้วนะ"

"วันไหนล่ะ?"

"วันศุกร์นี้แหละ วันที่ 21 ตุลาคม ตรงกับวันที่ 26 เดือน 9 ตามปฏิทินจันทรคติ ฉันอยากเลี้ยงข้าวพี่กับเสี่ยวฮุ่ยข้างนอกน่ะ"

"อืม ตกลง พี่ต้องเตรียมของขวัญไปด้วยไหม?"

จ้าวจิ้งถลึงตาใส่เขา "พี่คิดว่าไงล่ะ? ถ้าไม่เตรียมของขวัญมาฉันจะบีบคอพี่ให้ตายเลย"

...

เวลาสองทุ่มตรง

เย่เฉินกลับมาที่หอพักและเห็นข้อความที่เฉินตงเสวี่ยส่งมา

"วันนี้ชุ่ยถิงถิงเอาแต่อ่านหนังสือทั้งวันเลยค่ะ ส่วนตอนบ่ายมีผู้ชายปีสองชื่อหวงคังเซิ่งมาสารภาพรักกับอวี่ซิน แต่อวี่ซินปฏิเสธไปแล้วค่ะ"

"ทำดีมาก ทำต่อไปนะ"

เย่เฉินอ่านหนังสือไปสักพัก ก่อนจะเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อจับตาดูการซื้อขายฟิวเจอร์สถ่านหินในช่วงดึก

พร้อมกับรอคอยข่าวสารบางอย่างไปในตัว

เวลาการซื้อขายรอบดึกคือสามทุ่มถึงห้าทุ่ม

พอเปิดตลาดตอนสามทุ่มปุ๊บ ฟิวเจอร์สถ่านหินให้ความร้อนก็พุ่งขึ้นสองจุดเปอร์เซ็นต์ทันที

เย่เฉินซื้อสัญญาฝั่งขายไว้ พอราคาขึ้นสองจุดเปอร์เซ็นต์ เขาก็ขาดทุนสองจุดเปอร์เซ็นต์ เมื่อคูณกับเลเวอเรจสิบเท่า ก็เท่ากับขาดทุนยี่สิบเปอร์เซ็นต์

แต่เขาก็ไม่ได้ร้อนใจอะไร

ตามความทรงจำในอดีต คณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปแห่งชาติจะออกประกาศข่าวในเวลาสี่ทุ่มห้านาที

ทันทีที่ข่าวออกมา ฟิวเจอร์สถ่านหินก็ดิ่งลงเหวทันที และร่วงลงไปแตะระดับราคาเมื่อหนึ่งปีก่อนภายในเวลาไม่กี่วัน

ในกลุ่มแชตกลุ่มหนึ่ง

จ้าวเซี่ยงหมิงส่งข้อความมาว่า "การซื้อขายฟิวเจอร์สถ่านหินรอบดึกเริ่มแล้วนะ เปิดมาก็ขึ้นสองจุดเลย"

ฟางจื้อเฟิงท่าทางได้ใจ "ดูทรงแล้วคืนนี้คงขึ้นทะลุห้าจุดแน่ๆ กำไรเละเทะ"

ถังอี้ "นายซื้อฟิวเจอร์สถ่านหินไปเท่าไหร่ล่ะ? กำไรเท่าไหร่แล้ว?"

ฟางจื้อเฟิงตอบ "เมื่อเช้าฉันซื้อไปสองล้านหยวน แถมยังใช้เลเวอเรจสิบเท่าด้วย ตอนนี้กำไรเท่ากับยอดที่ขึ้นเมื่อคืน ใครใจกล้าก็ได้กินอิ่ม ใครปอดแหกก็อดตายไป"

เจิ้งม่านชิว "ฟิวเจอร์สมันเสี่ยงเหมือนเล่นการพนันเกินไป อย่าเล่นเลยดีกว่า"

จ้าวเซี่ยงหมิง "ถ้าคืนนี้ชนเพดาน เย่เฉินโดนล้างพอร์ตแน่ สี่สิบล้านคงโดนบังคับขายเรียบ"

ฟางจื้อเฟิง "หมอนั่นกะเก็งผิดชัวร์ ตอนนี้ฝั่งซื้อของฟิวเจอร์สถ่านหินแข็งแกร่งมาก ใครๆ ก็แห่กันซื้อ มีแค่หมอนั่นแหละที่แทงสวน การทำตัวขวางโลกก็เหมือนรนหาที่ตายนั่นแหละ"

เจิ้งม่านชิวค่อนข้างเห็นด้วยกับคำพูดของเขา "การต่อต้านกระแสมันไม่ฉลาดหรอก ไหลตามน้ำไปต่างหากถึงจะทำเงินได้"

เมื่อถึงเวลาสี่ทุ่มห้านาที ฟิวเจอร์สถ่านหินให้ความร้อนพุ่งขึ้นไปถึง 4%

และในวินาทีนั้นเอง ก็มีข่าวหนึ่งปรากฏขึ้นบนโลกอินเทอร์เน็ต

"คณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปแห่งชาติกำลังพิจารณาใช้มาตรการแทรกแซงราคาถ่านหินตามกฎหมาย"

ทันทีที่ข่าวนี้เผยแพร่ออกไป ฟิวเจอร์สถ่านหินก็ดิ่งลงเหวอย่างรวดเร็ว จากที่พุ่งขึ้น 4% กลายเป็นติดลบ 1%

ตามมาด้วยอีกหนึ่งข่าวที่ประกาศออกมาติดๆ

"หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะทำการตรวจสอบและเอาผิดอย่างเด็ดขาดกับสถาบันการลงทุนที่จงใจปั่นราคาฟิวเจอร์สถ่านหินอย่างประสงค์ร้าย"

สิ้นเสียงประกาศ ฟิวเจอร์สถ่านหินให้ความร้อนก็ร่วงลงจนติดฟลอร์ทันที

ภายในกลุ่มแชตตกอยู่ในความเงียบสงัด

ฟางจื้อเฟิง "เวรเอ๊ย ฉันโดนล้างพอร์ตไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าทางการจะลงดาบคืนนี้"

จ้าวเซี่ยงหมิง เจิ้งม่านชิว และถังอี้ ถึงกับช็อก

พวกเขากำลังอึ้งกับวิสัยทัศน์ของเย่เฉิน ที่เปลี่ยนจากการเปิดสถานะซื้อมาเป็นเปิดสถานะขาย

ตอนแรกกะจะหัวเราะเยาะเขาว่าเป็นตัวตลก ที่ไหนได้ พวกเขาเองต่างหากที่เป็นตัวตลก

หรือว่าเขารู้ล่วงหน้าว่าทางการจะออกนโยบายคืนนี้?

เป็นไปไม่ได้หรอก

เพราะพวกเขาทั้งสี่คนต่างก็เป็นทายาทเศรษฐีที่มีอิทธิพลในเมืองเจียงไห่ ขนาดพวกเขายังไม่ระแคะระคายข่าววงในเลย นับประสาอะไรกับคนธรรมดาอย่างเย่เฉิน

อีกอย่าง นี่เป็นคำสั่งสายตรงจากหน่วยงานระดับสูงของรัฐบาล

ต่อให้เป็นทายาทเศรษฐีระดับท็อปของเมืองเจียงไห่ ก็ยากที่จะรู้ข่าวนี้ล่วงหน้าได้

หรือว่านี่คือสัญชาตญาณอันเฉียบแหลมต่อตลาดฟิวเจอร์ส?

"พระเจ้า ไอ้เย่เฉินนี่มันขั้นเทพจริงๆ" จ้าวเซี่ยงหมิงพิมพ์ข้อความลงในกลุ่ม

ถังอี้เองก็รู้สึกนับถืออย่างหมดหัวใจ "เก่งจริงๆ นั่นแหละ การเปลี่ยนฝั่งจากซื้อเป็นขายในวันนี้ถือเป็นชอตเด็ดเลยล่ะ"

เจิ้งม่านชิวเป็นคนหยิ่งยโส ไม่ว่าเมื่อไหร่เธอก็ไม่เคยยอมรับใครง่ายๆ

"ช่วงนี้ฉันเห็นข่าวลือในเน็ตตั้งเยอะ ว่าทางการต้องลงมาจัดการแน่ ถ่านหินมันเป็นทรัพยากรหลักของการดำรงชีวิต ทางการไม่มีทางปล่อยให้คนเอามาปั่นราคาเล่นหรอก เขาคงจะคิดถึงจุดนี้เหมือนกัน เลยเปลี่ยนมาแทงสวนน่ะ"

ถังอี้ "พูดน่ะมันง่าย แต่จะมีใครทำได้เป๊ะขนาดนี้บ้างล่ะ ม่านชิว สุดสัปดาห์นี้ฉันจะไปหาเธอนะ พาฉันไปเจอเขาทีสิ ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าเขาเป็นคนยังไง"