บทที่ 59 ดาวคณะการเงิน

หอพักชาย

เย่เฉินเห็นประกาศนโยบายหลายข้อจากคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปแห่งชาติ แล้วฟิวเจอร์สถ่านหินก็ดิ่งลงจนติดฟลอร์ตามคาด ความกังวลในใจของเขาก็มลายหายไป

ทิศทางประวัติศาสตร์ไม่ได้ผิดเพี้ยนไป

เขาเทหมดหน้าตักสี่สิบล้านเปิดสถานะขาย ช่วงการซื้อขายรอบดึกก็ฟันกำไรไปถึงสี่สิบล้าน

สี่ทุ่มกว่า หลี่ชิงหย่าส่งข้อความมาหาเขา

"เสี่ยวเฉิน นอนหรือยัง?"

"ยังเลย เพิ่งทบทวนบทเรียนเสร็จเหรอ?"

"อืม อีกไม่ถึงสองเดือนก็จะสอบรอบแรกของปริญญาโทแล้ว รูมเมตทั้งสองคนของฉันก็กำลังตั้งใจอ่านหนังสือกันใหญ่เลย"

เย่เฉินสงสัยเล็กน้อย "ทำไมเธอถึงมีรูมเมตแค่สองคนล่ะ?"

"อีกคนเขาย้ายออกไปอยู่ข้างนอกแล้วน่ะ"

ทั้งสองคุยกันอีกสักพักก็แยกย้ายกันไปนอน พรุ่งนี้ยังต้องทบทวนบทเรียนอย่างหนักอีก

ตอนนี้ทุกคนที่เตรียมสอบปริญญาโทต่างก็แข่งกับเวลาและทุ่มเทกันสุดตัว

หลี่ชิงหย่าเองก็ไม่กล้าชะล่าใจ เวลาส่วนใหญ่ถูกใช้ไปกับการอ่านหนังสือ จึงมีเวลาคุยกับเย่เฉินไม่มากนัก

แต่นั่นก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของทั้งสองคนที่กำลังค่อยๆ พัฒนาขึ้น

หลังจากเรียนอย่างตึงเครียดมาทั้งวัน เธอจะเป็นฝ่ายทักหาเย่เฉินก่อนเสมอเพื่อเล่าเรื่องราวในมหาวิทยาลัยให้ฟัง บางครั้งก็วาดฝันถึงชีวิตในอนาคตด้วย

จากการพูดคุยกันหลายวันมานี้ เย่เฉินพบว่าเธอได้วางแผนชีวิตหลังสอบปริญญาโทไว้เรียบร้อยแล้ว

เธอตั้งใจว่าเรียนจบปริญญาโทแล้วจะสอบเป็นข้าราชการคัดเลือกพิเศษ ไม่เลือกประจำที่เมืองเจียงไห่ ก็จะกลับไปประจำที่มณฑลหลู่ตงบ้านเกิด

เรื่องนี้ยังไม่ได้ตัดสินใจแน่ชัด

เย่เฉินรู้สึกว่าถ้าพวกเขาสองคนคบกัน หลี่ชิงหย่าน่าจะมีโอกาสเลือกเมืองเจียงไห่สูงมาก

แค่ไม่รู้ว่าทางบ้านของเธอจะต่อต้านมากน้อยแค่ไหน

เช้าวันต่อมา

ตอนกินข้าวเช้า เย่เฉินก็ส่งข้อความหาโจวหว่านหนิง

"พี่หนิง ตื่นหรือยังครับ?"

"เพิ่งตื่นจ้ะ"

"พี่หนิง ตอนนี้ผมอยู่โรงอาหาร พี่ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนนะ เดี๋ยวผมซื้อข้าวเช้าเข้าไปให้ พี่อยากกินอะไรครับ?"

"เอาอะไรมาก็ได้จ้ะ ไม่ต้องซื้อมาเยอะนะ ปกติพี่กินข้าวเช้าน้อย"

เย่เฉินกินข้าวเช้าเสร็จ ก็ซื้อโจ๊กฟักทองใส่ลูกเดือย ไข่ต้ม แล้วก็ซาลาเปาทอดไปนิดหน่อย

เมื่อมาถึงที่พักของโจวหว่านหนิง เธอก็ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จพอดี

ทานข้าวเช้าเสร็จทั้งสองก็ออกเดินทาง

ความชำนาญในการขับรถของเย่เฉินทำให้โจวหว่านหนิงประหลาดใจไม่น้อย

"เสี่ยวเฉิน เธอเคยขับรถด้วยเหรอ?"

"ผมสอบใบขับขี่ผ่านตั้งนานแล้วครับ แต่ไม่ค่อยได้ขับเท่าไหร่ รถเกียร์ออโต้ของพี่หนิงนี่ขับง่ายดีนะครับ"

โจวหว่านหนิง "ท่าทางขับรถของเธอยังกะคนขับรถมานานเลยนะ"

ทั้งสองมาถึงโรงพยาบาลตอนที่หมอเพิ่งเริ่มงานพอดี โจวหว่านหนิงจึงได้ให้น้ำเกลือแต่เช้า

เก้าโมงเช้ากว่าๆ เย่เฉินกำลังดูสถานการณ์ขึ้นลงของฟิวเจอร์สถ่านหิน

วันนี้เปิดตลาดมาฟิวเจอร์สถ่านหินก็ดิ่งลงไปถึงห้าเปอร์เซ็นต์ หลายคนถูกบังคับล้างพอร์ต

ขณะเดียวกันก็สร้างความตื่นตระหนกให้นักลงทุนรายย่อยจำนวนมากจนแห่กันเทขายตาม

ฝั่งซื้อที่เคยแข็งแกร่งกลับต้องยอมจำนนในพริบตา หลายคนขาดทุนยับเยินจนต้องถอนตัว บางคนก็เริ่มเปลี่ยนจากเปิดสถานะซื้อมาเป็นเปิดสถานะขาย แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่ไม่ยอมแพ้ โดยคิดว่าเป็นแค่เรื่องของนโยบายชั่วคราว เดี๋ยวราคาก็จะพุ่งขึ้นต่อ

ตอนนี้ยอดเงินในบัญชีของเย่เฉินมีมากกว่าร้อยสิบล้าน เขาทยอยแบ่งซื้อหุ้นเจียงอันลิเย่ไปแปดสิบเอ็ดล้าน ส่วนอีกสามสิบล้านกว่าที่เหลือเขาถอนเข้าบัญชีธนาคาร

ยอดเงินในบัญชีธนาคารของเขาตอนนี้มีสามสิบห้าล้านกว่าหยวน

เขาไม่อยากเก็บเงินทั้งหมดไว้ในบัญชีหลักทรัพย์เพียงบัญชีเดียว

หลังจากปิดแอปพลิเคชันหลักทรัพย์ เขาก็เห็นว่ามีคนส่งคำขอเพิ่มเพื่อนมา โดยระบุชื่อว่า เจิ้งม่านชิว

พอเห็นชื่อนี้ เย่เฉินก็ชะงักไปเล็กน้อย

นี่มันดาวคณะการเงิน เจิ้งม่านชิวนี่นา?

ทำไมเธอถึงทักมาขอแอดเพื่อนผมได้ล่ะเนี่ย?

ปกติแล้วทั้งสองคนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลยด้วยซ้ำ ไม่เคยแม้แต่จะคุยกัน

ที่เย่เฉินรู้จักชื่อเธอก็เพราะเคยได้ยินสิงเชาพูดถึงมาก่อน

ตอนเข้าเรียนมหาวิทยาลัยใหม่ๆ มีคนจัดอันดับดาวมหาวิทยาลัยในเว็บบอร์ดของมอ เจิ้งม่านชิวก็คือดาวคณะของคณะการเงิน มีชื่อเสียงโด่งดังพอสมควร

ส่วนดาวคณะของคณะอิเล็กทรอนิกส์ของพวกเขาก็คือสาวสวยที่ชื่อต้วนซือถง แต่ได้ยินมาว่าโดนประธานนักศึกษาสอยไปตั้งนานแล้ว

เย่เฉินกดยอมรับคำขอเพิ่มเพื่อน ในใจก็ยังไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายใช่เจิ้งม่านชิว ดาวคณะการเงินจริงๆ หรือเปล่า

เดิมทีเจิ้งม่านชิวกะจะรอให้เย่เฉินเป็นฝ่ายทักมาก่อน

แต่รอมาสองนาทีแล้วเย่เฉินก็ยังไม่ส่งข้อความมา เธอจึงต้องเป็นฝ่ายทักไปหาเขาก่อน

"นายคือเย่เฉิน คณะอิเล็กทรอนิกส์ ปีสี่ ห้องหนึ่งใช่ไหม?"

เย่เฉินเห็นเธอเป็นฝ่ายทักมาก่อน มุมปากก็เผยรอยยิ้มออกมา

กะจะให้ฉันเป็นฝ่ายทักไปก่อนเพื่อเป็นหมาตามตื๊อเธองั้นสิ?

"ผมเอง คุณคือเจิ้งม่านชิว คณะการเงินเหรอ?"

เจิ้งม่านชิวเห็นว่าเขารู้จักตัวเอง มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย "ใช่แล้ว ฉันเจิ้งม่านชิว คณะการเงินเอง"

เย่เฉิน "เดี๋ยวนี้มิจฉาชีพทางโทรศัพท์มันเยอะ คุณบอกว่าเป็นเจิ้งม่านชิวแล้วผมต้องเชื่อด้วยเหรอ? นอกเสียจากว่าคุณจะมีหลักฐาน ส่งรูปถ่ายในชีวิตประจำวันมาให้ผมดูหน่อยสิ เอาแบบที่ไม่มีในเน็ตนะ"

พอเจิ้งม่านชิวเห็นข้อความของเขา เธอก็คิ้วขมวดทันที

เย่เฉินรออยู่พักหนึ่งก็ไม่เห็นเธอตอบกลับมา "ว่าแล้วเชียวว่าคุณต้องปลอมตัวมา กะจะมาหลอกเอาเงินผมสิท่า? บ๊ายบาย ผมจะบล็อกคุณเดี๋ยวนี้แหละ"

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

เจิ้งม่านชิวส่งรูปถ่ายในชีวิตประจำวันมาให้สามรูป เป็นรูปตอนที่เธอออกไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ

เธอมีรูปร่างสูงโปร่ง สูงประมาณร้อยหกสิบเจ็ดเซนติเมตร เครื่องหน้าได้รูป หุ่นสะโอดสะอง ดูสวยสง่าและมีเสน่ห์ดึงดูดใจ

"ทีนี้เชื่อหรือยังล่ะ?"

เย่เฉิน "แบบนี้ไม่นับว่าเป็นรูปส่วนตัวหรอกนะ มีรูปที่ส่วนตัวกว่านี้ไหม อย่างเช่นรูปตอนใส่ชุดนอนอยู่บ้านอะไรแบบเนี้ย"

...

เจิ้งม่านชิวทำหน้าตาย "นายอยู่ไหน? เดี๋ยวฉันไปหานายถึงที่เลย นายจะได้รู้ว่าฉันเป็นมิจฉาชีพหรือเปล่า"

"ผมอยู่ข้างนอกทำธุระน่ะ คุณคือเจิ้งม่านชิวจริงๆ เหรอเนี่ย? คนสวยแอดมาแบบนี้รู้สึกเป็นเกียรติมากเลยครับ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรกับผมเหรอ?" เขาพูดประจบพอเป็นพิธี เพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

เมื่อเจิ้งม่านชิวเห็นคำชมของเขา ในใจก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

แต่พอนึกถึงตอนที่อีกฝ่ายขอดูรูปส่วนตัว ความโกรธในใจก็ยังไม่จางหายไป

"นายจะกลับมาเมื่อไหร่?" เจิ้งม่านชิวไม่ได้บอกว่ามีธุระอะไร

"ช่วงบ่ายครับ"

"ถ้ากลับมาแล้วก็บอกฉันด้วยนะ ฉันอยากเจอนาย"

เย่เฉินชะงักไป ไม่เข้าใจว่าทำไม

"คุณไม่ได้แอบชอบผมอยู่หรอกใช่ไหม?"

เจิ้งม่านชิวเห็นเขาหลงตัวเองขนาดนั้นก็พูดไม่ออก "นายหลงตัวเองเกินไปแล้ว ฉันมีธุระจะคุยด้วยต่างหาก"

"งั้นก็ดีเลยครับ ตกใจหมด" ถ้าเกิดมีสาวสวยมาชอบเขาเพิ่มอีกคน เขาคงรับมือไม่ไหวแน่ๆ

ตอนนี้ก็มีทั้งพี่สาวและน้องสาวตั้งหลายคนแล้ว

ขืนมีน้องสาวเพิ่มมาอีกคน คงต้องเปลืองแรงมากกว่าเดิม

แต่ถ้าเป็นพี่สาวหรือน้องสาวสวยๆ ล่ะก็ พอจะฝืนรับไหวอยู่

เจิ้งม่านชิวหน้าขรึมลง นี่เขากำลังรังเกียจฉันอยู่เหรอ?

...

สิบเอ็ดโมงกว่า โจวหว่านหนิงให้น้ำเกลือเสร็จ

เธอแวะเข้าห้องน้ำแล้วก็ออกจากโรงพยาบาลพร้อมกับเย่เฉิน

ตอนเที่ยงทั้งสองกินข้าวข้างนอก โจวหว่านหนิงเป็นคนเลี้ยง

พอกลับถึงหอพักที่มหาวิทยาลัย เย่เฉินก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงตั้งใจจะงีบหลับ

วันนี้วันพุธ พรุ่งนี้ต้องออกไปข้างนอกเพื่อซื้อของขวัญวันเกิดให้จ้าวจิ้งสักหน่อย

พวกมือถือ แท็บเล็ต คอมพิวเตอร์ เธอไม่ขาดของพวกนี้เลย ฐานะทางบ้านของเธอจัดว่าดีมาก

ถ้านาฬิกา ผู้หญิงอาจจะไม่ค่อยชอบ แต่ถ้าเป็นกระเป๋าล่ะก็ รับรองว่าชอบแน่นอน

เขาตั้งใจจะซื้อกระเป๋าแบรนด์หลุยส์ วิตตองให้จ้าวจิ้งสักใบ

อย่างเธอและหลี่ชิงหย่าต่างก็มีฐานะทางบ้านที่ดี ไม่ขาดแคลนของพวกมือถือ แท็บเล็ต คอมพิวเตอร์ อะไรทำนองนี้เลย

ส่วนหวังอวี่ซินฐานะทางบ้านไม่ดี มือถือที่ใช้ก็เก่า แท็บเล็ตหรือคอมพิวเตอร์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่มีเลยด้วยซ้ำ

ลู่จื่อเซวียนกับโจวหว่านหนิงไม่ขาดอะไรเลย ให้ความห่วงใยพวกเธอก็พอ

แค่ทำให้ลึกๆ ในใจพวกเธอรู้สึกว่าได้รับการดูแลเอาใจใส่ก็พอแล้ว

การจีบผู้หญิงต้องรู้จักหาวิธีการที่เหมาะสม ถึงจะลงทุนน้อยแต่ได้ผลลัพธ์ที่ดี

มีผู้หญิงเยอะขนาดนี้ก็ต้องรู้จักควบคุมให้ดี ไม่อย่างนั้นคงได้กลายเป็นสมรภูมิชูร่าขนาดใหญ่แน่ๆ

...

ตอนที่เย่เฉินคิดจบและกำลังจะหลับ

เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากดาวคณะการเงิน เจิ้งม่านชิว

"นายกลับมาหรือยัง?"