บทที่ 60 เจิ้งม่านชิวผู้เย่อหยิ่ง

เย่เฉินเห็นข้อความก็ชะงักไปเล็กน้อย เป็นเพราะเขาลืมเรื่องของเจิ้งม่านชิวไปเสียสนิท

"กลับมาแล้วครับ อยู่ที่หอพัก"

เจิ้งม่านชิวเห็นว่าเขากลับมาแล้วแต่ไม่ยอมบอกเธอ ในใจก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา นี่เขาไม่เก็บเอาคำพูดของฉันไปใส่ใจเลยสินะ

"ฉันรออยู่ที่ศาลาริมทะเลสาบซือหย่วนนะ"

เย่เฉินจัดการตัวเองเล็กน้อยแล้วเดินออกจากหอพัก มุ่งหน้าไปยังทะเลสาบซือหย่วนของมหาวิทยาลัย วิทยาเขตเจียงผู่ของมหาวิทยาลัยเจียวทงแห่งเมืองเจียงไห่นั้นกว้างใหญ่มาก มีทะเลสาบขุดเองอยู่หลายแห่ง ทิวทัศน์ภายในมหาวิทยาลัยก็สวยงามมาก ไม่แพ้สถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังเลยทีเดียว

สิบนาทีต่อมา เขาก็มาถึงทะเลสาบซือหย่วน เขามองเห็นเจิ้งม่านชิวอยู่ในศาลาพักใจไม่ไกลนัก เธอสวมเสื้อคลุมขนสัตว์สีขาว ท่อนล่างเป็นกระโปรงยาวสีขาวสำหรับฤดูใบไม้ร่วง สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว ดูสง่างามราวกับสโนว์ไวท์ ผมยาวดัดลอนของเธอสยายประบ่า ใบหน้ารูปไข่ ริมฝีปากจิ้มลิ้ม เชิดคางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าดูเย็นชาและแฝงความเย่อหยิ่ง ราวกับหงส์ผู้ทระนง

เย่เฉินค้นพบว่าหลังจากกลับชาติมาเกิด สายตาของเขาก็ดีขึ้นมาก เมื่อก่อนเขาสายตาสั้นนิดหน่อย แต่ตอนนี้แม้จะอยู่ไกลขนาดนี้ก็ยังมองเห็นเส้นผมของเจิ้งม่านชิวได้อย่างชัดเจน สายตาของเขาดีทะลุระดับ 2.0 ไปไกลมาก

เขาเดินตรงไปยังศาลา และเมื่อใกล้จะถึง เจิ้งม่านชิวก็หันมามองเขา ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ในสายตาของเธอ เย่เฉินดูธรรมดามาก ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษตรงไหน ถึงแม้เย่เฉินจะหล่ออยู่บ้าง แต่ในบรรดาผู้ชายที่ตามจีบเธอ คนที่หล่อกว่าเย่เฉินก็มีถมเถไป

"สวัสดีครับ เพื่อนนักศึกษาเจิ้งม่านชิว"

เจิ้งม่านชิวพยักหน้าเบาๆ "นายคือชีวิตดั่งความฝันใช่ไหม?"

เย่เฉินได้ยินดังนั้นก็ตกใจ ไม่คิดเลยว่าเธอจะรู้ชื่อเล่นในบัญชีหลักทรัพย์ของเขา

"คุณรู้ชื่อบัญชีผมได้ยังไง? ยุคอินเทอร์เน็ตนี่ไม่มีความลับจริงๆ ด้วย เมื่อหลายวันก่อนเพิ่งจะมีคนเอาข้อมูลการเทรดหุ้นของผมไปแฉในเว็บบอร์ด วันนี้คุณก็มาหาผมเลย"

เจิ้งม่านชิวยิ้มบางๆ "ทำไมเมื่อวานจู่ๆ นายถึงเปลี่ยนมาแทงสวนฟิวเจอร์สถ่านหินล่ะ?"

เย่เฉินตอบ "ถ่านหินเป็นทรัพยากรหลักของการดำรงชีวิต ก่อนหน้านี้ราคาก็ขึ้นมาเยอะมากแล้ว ช่วงนี้มีเงินทุนเก็งกำไรจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาหวังจะแบ่งเค้ก ตลาดมันบ้าคลั่งและร้อนแรงเกินไป เวลาคนอื่นโลภผมจะกลัว เวลาคนอื่นกลัวผมจะโลภ"

"ผมฟันธงเลยว่าทางการต้องยื่นมือเข้ามาแทรกแซงแน่ และต้องเป็นภายในหนึ่งหรือสองวันนี้ ไม่คิดเลยว่าเมื่อคืนจะออกนโยบายมาจริงๆ"

เจิ้งม่านชิวพูดขึ้น "สัญชาตญาณตลาดนายเฉียบคมดีนี่ มิน่าล่ะถึงได้รุ่งทั้งในตลาดหุ้นและฟิวเจอร์ส นายคิดว่าฟิวเจอร์สถ่านหินจะตกไปอีกนานแค่ไหน?"

เย่เฉินจ้องมองเธอ "นี่มันความลับทางธุรกิจครับ บอกไม่ได้หรอก"

สีหน้าของเจิ้งม่านชิวดูแย่ลงเล็กน้อย "ฉันไม่ได้เล่นฟิวเจอร์สซะหน่อย ก็แค่ถามความเห็นของนายเกี่ยวกับแนวโน้มในอนาคตเฉยๆ"

เย่เฉินตอบกลับ "ผมจะไปรู้ได้ไงว่าคุณเล่นหรือไม่เล่น ใครจะรู้ว่าคุณพูดจริงหรือโกหก เราไม่ได้สนิทกันซะหน่อย ทำไมผมต้องบอกเรื่องพวกนี้กับคุณด้วยล่ะ"

เจิ้งม่านชิวเบ้ปาก "ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด ฉันก็ไม่ได้อยากฟังขนาดนั้นหรอก วันเสาร์นี้นายว่างไหม?"

"มีเรื่องอะไรเหรอครับ?"

"มีคนอยากเลี้ยงข้าวนายน่ะ"

เย่เฉินคิดครู่หนึ่งก่อนจะถาม "ใครครับ? ผู้ชายหรือผู้หญิง?"

เจิ้งม่านชิว "มีทั้งผู้ชายผู้หญิงนั่นแหละ พวกเขาเป็นเพื่อนฉัน อยากจะทำความรู้จักกับนายน่ะ"

"แล้วคุณรู้ชื่อบัญชีผมได้ยังไง? พ่อแม่คุณคงไม่ได้เป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทหลักทรัพย์ตงไฉหรอกใช่ไหม?" เย่เฉินสงสัยในใจ

"เพื่อนฉันคนหนึ่งมีเส้นสายในบริษัทหลักทรัพย์ตงไฉน่ะ" เจิ้งม่านชิวตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาแฝงความเย่อหยิ่งไว้ไม่น้อย

เย่เฉินถามต่อ "คนที่อยากเลี้ยงข้าวผมมีเขาอยู่ด้วยไหม?"

"วันเสาร์เขาก็จะไปด้วย"

"ถึงวันนั้นคุณก็เรียกผมด้วยแล้วกัน มีอะไรอีกไหมครับ? ถ้าไม่มีผมจะกลับไปนอนเอาแรงล่ะ"

เจิ้งม่านชิวชะงักไป การได้อยู่กับฉันนายยังไม่พอใจอีกเหรอ? นายรู้ไหมว่าปกติมีผู้ชายตั้งเท่าไหร่ที่อยากจะคุยกับฉันแต่ไม่มีโอกาส นายคิดว่าฉันอยากจะคุยกับนายนักหรือไง

"ไม่มีอะไรแล้ว"

พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไปก่อน เย่เฉินมองตามแผ่นหลังของเธอ มุมปากปรากฏรอยยิ้มที่มีความหมายแอบแฝง ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปเช่นกัน

...

เจิ้งม่านชิวเองก็กำลังเตรียมตัวสอบปริญญาโท เมื่อกลับถึงหอพักเธอก็ส่งข้อความเข้าไปในกลุ่ม

"เมื่อกี้ฉันไปเจอเย่เฉินมาแล้ว"

ถังอี้รีบถามทันที "เขาเป็นคนยังไง? หน้าตาหล่อไหม?"

เจิ้งม่านชิวตอบกลับ "ก็งั้นๆ แหละ นิสัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

ถังอี้หัวเราะ "เขาไม่ได้ทำตัวเป็นเบ๊ตามประจบเธอ เธอก็เลยรู้สึกหงุดหงิดใช่ไหมล่ะ?"

"ใครต้องการให้เขามาประจบกัน คนที่อยากมาตามตื๊อฉันมีเยอะแยะไป ฉันนัดเขาไว้แล้วว่าวันเสาร์นี้ไปกินข้าวด้วยกัน"

จ้าวเซี่ยงหมิงพิมพ์ตอบ "เทพแบบนี้ฉันต้องทำความรู้จักไว้หน่อยแล้ว สัญชาตญาณตลาดเขาเฉียบคมมาก การประเมินสถานการณ์ตลาดของเขามันน่าทึ่งสุดๆ คนคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน"

เจิ้งม่านชิวแย้ง "เขาอาจจะแค่ดวงดีก็ได้"

จ้าวเซี่ยงหมิง "สองสามวันมานี้ฉันศึกษาการเทรดทั้งหมดของเขา โดยเฉพาะหุ้นผีบอกอย่างเทคโนโลยีหลงเฟยกับเทียนไห่เจี้ยนโถว จุดซื้อจุดขายเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบมาก ขายได้ราคาสูงสุดทุกครั้ง ราวกับเขาสัมผัสได้ว่าวิกฤตกำลังจะมา สัญชาตญาณแบบนี้มันไร้เทียมทานชัดๆ"

พูดจบเขาก็ส่งไฟล์ข้อมูลเข้าไปในกลุ่ม เพื่อแบ่งปันให้เพื่อนๆ ดู

ถังอี้ เจิ้งม่านชิว และฟางจื้อเฟิง อ่านจบแล้วก็เงียบไป การเทรดของเย่เฉินมันร้ายกาจเกินไป สมบูรณ์แบบเกินไป พวกเธอที่เป็นคนเล่นหุ้นย่อมรู้ดีว่าการเทรดแบบนี้มันยากขนาดไหน นี่มันคือพรสวรรค์ล้วนๆ

...

วันที่ 20 ตุลาคม ช่วงเช้าวันพฤหัสบดี เย่เฉินพาโจวหว่านหนิงไปให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาล ร่างกายของเธอฟื้นตัวเกือบเป็นปกติแล้ว ให้น้ำเกลือวันนี้เสร็จ พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องมาแล้ว

เก้าโมงกว่า เย่เฉินเปิดแอปพลิเคชันหลักทรัพย์ตงไฉเพื่อดูสถานการณ์ฟิวเจอร์สถ่านหิน ตามคาด วันนี้เปิดตลาดมาก็ดิ่งลงจนติดฟลอร์อีกครั้ง ตอนนี้บัญชีของเขามีกำไรลอยตัวอยู่ที่ 120 ล้านหยวน

โจวหว่านหนิงหันมามองเขา "นี่หุ้นอะไรเหรอ?"

"พี่หนิง นี่ไม่ใช่หุ้นครับ เป็นฟิวเจอร์ส ฟิวเจอร์สถ่านหิน"

โจวหว่านหนิงไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ แต่พอดูออกว่ามันขึ้นหรือลง "ร่วงหนักขนาดนี้ วันนี้ขาดทุนไปเท่าไหร่ล่ะเนี่ย?"

เย่เฉินอธิบายด้วยรอยยิ้ม "ผมซื้อสัญญาฝั่งขายไว้ครับ ตกถึงจะได้เงิน ถ้าขึ้นถึงจะขาดทุน"

โจวหว่านหนิงเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง "อ้อ เล่นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ"

"พี่หนิงไม่รู้เรื่องน่ะดีแล้วครับ ของพวกนี้คนธรรมดาอย่าเข้าไปยุ่งจะดีกว่า"

เรื่องนี้เธอรู้ดี พ่อของเธอเล่นมาหลายสิบปีก็มีแต่ขาดทุน ถ้าไม่ได้เย่เฉินช่วยชี้แนะ การจะคืนทุนคงเป็นเรื่องยาก

"พี่ไม่เล่นหรอก"

"พี่หนิงมีเป้าหมายอะไรในเรื่องงานหรือชีวิตบ้างไหมครับ?" เย่เฉินชวนเธอคุยเล่น

โจวหว่านหนิงอมยิ้ม "ความจริงพี่ไม่มีเป้าหมายอะไรยิ่งใหญ่หรอก แค่อยากให้พ่อแม่สุขภาพแข็งแรง ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข นอกนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว เรื่องหาเงินอะไรนั่นพี่ไม่เคยคิดเผื่อไว้เลย ยังไงซะพ่อแม่พี่ก็มีเงินอยู่แล้ว"

เย่เฉินแกล้งพูด "พี่หนิงครับ หมอบอกว่ากระเพาะผมไม่ค่อยดี กินได้แต่อาหารอ่อนๆ คงต้องเกาะผู้หญิงกินแล้วล่ะครับ"

โจวหว่านหนิงค้อนใส่เขา "ยังจะมาพูดเรื่องเกาะผู้หญิงกินอีก เงินที่เธอมีตอนนี้อาจจะเยอะกว่าบ้านพี่ซะอีก เสี่ยวเฉิน เธอมีความฝันอะไรบ้างไหม?"

เย่เฉินคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ผมแค่อยากหาเงินให้ได้เยอะๆ ให้พ่อแม่ได้อยู่สบาย ผมติดค้างพวกท่านไว้เยอะมากครับ"

ในชาติก่อนอายุสี่สิบเขาก็ยังไม่ได้แต่งงาน พ่อแม่ทำงานหนักมาทั้งชีวิตเพื่อเก็บเงินซื้อบ้านและเป็นค่าสินสอดให้เขา แต่สุดท้ายเขากลับทำให้พวกท่านต้องผิดหวัง คนที่เขารู้สึกผิดมากที่สุดก็คือพ่อกับแม่ เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต เขาก็แอบถอนหายใจในใจ

ทั้งสองนั่งคุยเล่นกันจนถึงสิบเอ็ดโมง มื้อเที่ยงโจวหว่านหนิงก็เป็นคนเลี้ยงเขาอีกเช่นเคย

พอเดินออกจากร้านอาหาร เย่เฉินก็บอกกับเธอว่า "พี่หนิง ผมยังไม่กลับมหาวิทยาลัยนะครับ จะไปซื้อของข้างนอกหน่อย"

"อืม ได้สิ งั้นพี่กลับก่อนนะ"

เย่เฉินเรียกแท็กซี่ไปยังห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในเขตเจียงผู่ เพราะที่นี่ถึงจะมีช็อปของแบรนด์หลุยส์ วิตตอง

เขาเลือกซื้อกระเป๋ามาสองใบ ใบหนึ่งให้จ้าวจิ้ง อีกใบให้โจวหว่านหนิง เมื่อสองวันก่อนตอนที่พาโจวหว่านหนิงไปหาหมอและทำบัตรคิว เขาเห็นวันเกิดบนบัตรประชาชนของเธอระบุไว้ว่าวันที่ 28 กันยายน วันนี้ตรงกับวันที่ 25 กันยายนตามปฏิทินจันทรคติ ส่วนวันอาทิตย์ที่จะถึงนี้คือวันที่ 28 กันยายน เขาไม่สนหรอกว่าวันเกิดบนบัตรจะเป็นแบบสากลหรือแบบจันทรคติ ต่อให้วันนั้นไม่ใช่วันเกิดของเธอจริงๆ แต่ผลลัพธ์ของการให้ของขวัญก็มีค่าเท่ากัน นั่นก็คือความรู้สึกที่ได้รับการดูแล เอาใจใส่ และเป็นที่จดจำ

การจีบผู้หญิงต้องรู้จักใช้วิธีการที่เหมาะสม ถึงจะลงทุนน้อยแต่ได้ผลลัพธ์มหาศาล มีผู้หญิงรายล้อมเยอะขนาดนี้ก็ต้องรู้จักควบคุมให้ดี ไม่อย่างนั้นก็คงไม่พ้นต้องกลายเป็นสมรภูมิรถไฟชนกันครั้งใหญ่แน่

...

ในขณะที่เย่เฉินคิดทบทวนเสร็จและกำลังจะเอนตัวลงนอนพัก เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเจิ้งม่านชิว ดาวคณะการเงิน

"นายกลับมาหรือยัง?"