บทที่ 61 บริษัทหลักทรัพย์หวาซิน

หลังจากซื้อของเสร็จ เย่เฉินก็ไปที่ห้องโถงทำการของธนาคารเจี้ยนเซ่อ ในบัตรธนาคารของเขามีเงินสดกว่าสามสิบห้าล้านหยวน จึงถูกพาเข้าไปทำรายการในห้องวีไอพี ด้วยจำนวนเงินขนาดนี้ นับว่าเป็นลูกค้ารายใหญ่ของสาขาธนาคารในย่านนี้เลยทีเดียว พนักงานสาวสวยคนหนึ่งเข้ามาให้บริการเขาแบบส่วนตัว "สวัสดีค่ะคุณเย่ ไม่ทราบว่าต้องการทำรายการอะไรคะ?" เย่เฉิน "ช่วยโอนเงินยี่สิบล้านไปที่บัญชีนี้ทีครับ”

“ได้ค่ะคุณเย่ กรุณารอสักครู่นะคะ" ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที การโอนเงินก็เสร็จสมบูรณ์ เขาโอนเงินยี่สิบล้านให้พ่อแม่ เดี๋ยวค่อยโทรไปอธิบายให้ฟัง เย่เฉินยังเปิดใช้บริการโอนเงินจำนวนมากด้วย ต่อไปถ้าจะโอนเงินเยอะๆ ก็สามารถทำเองได้เลย "คุณเย่คะ ดิฉันชื่อหลี่ชูหลี่ ต่อจากนี้จะเป็นผู้จัดการดูแลลูกค้าวีไอพีส่วนตัวของคุณค่ะ ทางธนาคารของเราเพิ่งออกผลิตภัณฑ์การลงทุนตัวใหม่สำหรับลูกค้ารายใหญ่ ให้ผลตอบแทนต่อปีสูงถึง 6% โดยใช้เงินลงทุนขั้นต่ำสิบล้านหยวนค่ะ" เย่เฉิน "ไม่จำเป็นครับ ขอบคุณ”

“ได้ค่ะคุณเย่ เดี๋ยวทางเราจะขอแอดคอนแทคไว้นะคะ หากมีข้อสงสัยอะไรสอบถามดิฉันได้เลยค่ะ" หลี่ชูหลี่ยิ้มแย้ม สีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เธอดูออกว่าเย่เฉินน่าจะรวยมาก นาฬิกาที่ใส่คือริชาร์ด มิลล์ มูลค่าหลายล้าน ถึงในบัตรธนาคารใบนี้จะเหลือเงินแค่สิบห้าล้าน แต่นี่อาจจะเป็นแค่หนึ่งในหลายๆ บัญชีของเขาก็ได้ เธอรู้ว่าเรื่องแบบนี้ใจร้อนไม่ได้ ต้องค่อยๆ สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับลูกค้าไปก่อน แล้วค่อยพูดเรื่องอื่น ผลิตภัณฑ์การลงทุนของธนาคาร ถ้าสามารถดึงเงินทุนสิบล้านมาได้ ค่าคอมมิชชันที่เธอจะได้นั้นสูงมาก ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเย่เฉินก็ดังขึ้น เป็นสายจากหวังลี่หยุน แห่งบริษัทหลักทรัพย์ว่านเฟิง "ผู้จัดการหวัง มีอะไรหรือเปล่าครับ?" หวังลี่หยุน "คุณเย่เย็นนี้พอมีเวลาไหมคะ? ดิฉันอยากจะเชิญคุณทานข้าวค่ะ" เย่เฉินดูเวลา "ผมอยู่ที่ธนาคาร คุณส่งสถานที่มาให้ผมเลย เดี๋ยวผมตามไป" หลังจากวางสาย หลี่ชูหลี่ก็ยิ้มและถามว่า "คุณเย่มีอะไรให้ทางเราบริการเพิ่มเติมไหมคะ?”

“ไม่มีแล้วครับ ขอบคุณมาก" เย่เฉินลุกขึ้นและเดินออกไป จากนั้นก็โทรหาพ่อ "ฮัลโหลเสี่ยวเฉิน มีอะไรหรือเปล่า? พ่อทำงานอยู่นะ" เย่เฉิน "พ่อครับ ผมโอนเงินเข้าบัญชีพ่อไปยี่สิบล้าน พ่อลองเช็กดูสิครับว่าเข้าหรือยัง?”

“แกว่าโอนมาเท่าไหร่นะ? สองพัน? แกโอนเงินมาให้พ่อทำไม" พ่อของเย่เฉินนึกว่าตัวเองหูฝาด เย่เฉิน "ยี่สิบล้านครับ ผมเล่นหุ้นได้กำไรมาเยอะเลย" พ่อของเย่เฉินเงียบไปหลายวินาทีเพื่อย่อยข้อมูล "เสี่ยวเฉิน แกไม่ได้ล้อพ่อเล่นใช่ไหมเนี่ย?”

“พ่อลองดูข้อความจากธนาคารสิครับ เดี๋ยวก็รู้”

“เดี๋ยวพ่อค่อยดู ขอทำงานก่อน ตอนเย็นค่อยคุยกัน" พูดจบ พ่อของเย่เฉินก็วางสายไป ... เย่เฉินเดินออกจากธนาคารแล้วเรียกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่เคยกินข้าวกับหวังลี่หยุนคราวก่อน ห้าโมงครึ่งกว่าๆ เขาก็มาถึงห้องส่วนตัวในร้านอาหาร หวังลี่หยุนรอเขาอยู่แล้ว "คุณเย่คะ" เย่เฉินนั่งลงฝั่งตรงข้ามเธอแล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม "ผู้จัดการหวัง หัวหน้าเร่งมาอีกแล้วเหรอครับ?" หวังลี่หยุนพยักหน้าเบาๆ ไม่ใช่แค่หัวหน้าที่เร่งรัด แต่ทางบ้านก็เร่งเธอมาเหมือนกัน เธออยากจะถามเย่เฉินว่าเดือนนี้พอจะแบ่งเงินมาเข้าบัญชีของว่านเฟิงได้บ้างไหม "คุณเย่สั่งอาหารเลยค่ะ" หลังจากสั่งอาหารเสร็จ เย่เฉินก็ชวนเธอคุยเล่น "คุณหวังบ้านเกิดอยู่ที่ไหนเหรอครับ?”

“เมืองอันซาน มณฑลหลู่ตงค่ะ คุณเย่เรียกฉันว่าเสี่ยวหยุนก็ได้นะคะ" เย่เฉินชะงักไป "พูดไปแล้วเราก็เป็นคนบ้านเดียวกันนี่นา บ้านผมอยู่เมืองอันเต๋อ มณฑลหลู่ตง" หวังลี่หยุน "งั้นก็อยู่ไม่ไกลกันเท่าไหร่ ขับรถแค่สองสามชั่วโมงก็ถึง คุณเย่เคยไปเที่ยวเขาไท่ซานบ้านเราไหมคะ?" เย่เฉิน "ยังไม่เคยเลยครับ เมื่อก่อนจะมีเวลาไปเที่ยวที่ไหนได้ ไม่เรียนก็ทำงานพาร์ตไทม์ช่วงปิดเทอม ถ้ามีเวลาว่างต้องไปปีนเขาไท่ซานให้ได้สักครั้ง" พูดจบเขาก็ถามต่อ "เสี่ยวหยุน คุณทำงานที่บริษัทว่านเฟิงมาปีกว่าแล้ว น่าจะรู้เรื่องวงการการเงินหลักทรัพย์ดีพอสมควร เล่าให้ผมฟังหน่อยสิ เผื่ออนาคตผมอาจจะเปิดบริษัทลงทุนน่ะ" หวังลี่หยุนตกใจ บริษัทลงทุน? ถ้าจะเปิดได้ อย่างน้อยต้องมีเงินทุนเป็นร้อยล้านเลยนะ! ถึงแม้เธอจะทำงานมาได้ปีกว่า แต่ความรู้ที่เธอมีก็ไม่น้อย ว่านเฟิงเป็นรัฐวิสาหกิจ มีเส้นสายและผู้มีอิทธิพลอยู่มากมาย การทำงานที่นี่ช่วยขัดเกลาคนได้ดีทีเดียว เธออธิบายรายละเอียดต่างๆ เกี่ยวกับการเปิดบริษัทลงทุนให้เย่เฉินฟังอย่างละเอียด มีการจัดระเบียบความคิดอย่างเป็นระบบ วิเคราะห์อย่างลึกซึ้ง และครอบคลุมรายละเอียดครบถ้วน จากจุดนี้ก็เห็นได้ชัดว่าความสามารถส่วนตัวของเธอไม่ได้ด้อยเลย เพียงแต่ในรัฐวิสาหกิจอย่างว่านเฟิง ลำพังแค่ความสามารถมันไม่พอ เส้นสายและเบื้องหลังต่างหากที่สำคัญที่สุด หรือไม่ก็ยอมเอาตัวเข้าแลก เอาใจหัวหน้า นั่นก็ถือเป็น "ทางลัด" อีกทางหนึ่ง ตอนที่เพิ่งเรียนจบใหม่ๆ เธอยังมีความวาดฝันอันสวยงามต่อสังคมและชีวิต มีทั้งความเลือดร้อนและความมุทะลุของวัยรุ่น หลังจากทำงานมาระยะหนึ่ง เธอถึงได้เห็นธาตุแท้ของสังคมและยุคสมัยนี้ สภาพแวดล้อมและผู้คนรอบข้างค่อยๆ หล่อหลอมให้จิตใจของเธอเปลี่ยนไป ในเมื่อเปลี่ยนสภาพแวดล้อมไม่ได้ ก็ต้องเปลี่ยนตัวเองให้เข้ากับสภาพแวดล้อม นี่คือการยอมกลืนเลือดเพื่อเอาตัวรอดเมื่อต้องเผชิญกับโลกแห่งความเป็นจริงอันโหดร้าย จิตใจของหวังลี่หยุนถูกหล่อหลอมให้เปลี่ยนไปอย่างเงียบๆ การตัดสินใจของเธอเมื่อครั้งก่อนคือคำตอบที่ดีที่สุด ... เย่เฉินฟังเธอพูดจบก็พยักหน้าเบาๆ "พูดได้ดีมากเลย ทานข้าวกันเถอะ" หวังลี่หยุนเริ่มลงมือทานอาหาร "คุณเย่คะ ถ้าคุณอยากจะเปิดบริษัทลงทุนล่ะก็ ควรจะไปสอบใบอนุญาตประกอบวิชาชีพหลักทรัพย์ไว้นะคะ เดือนหน้าก็จะมีการสอบแล้ว คุณสามารถไปสมัครสอบได้ ทางบริษัทของเราก็มีบริการรับสมัครให้ด้วย ไม่ยากเลยค่ะ”

“อืม ดีเลย งั้นผมขอสมัครด้วยคน คุณช่วยส่งข้อมูลที่ต้องอ่านมาให้ผมหน่อยละกัน ผมจะลองอ่านดู" หวังลี่หยุน "อ่านผ่านๆ ก็พอค่ะ ข้อสอบระดับต้นค่อนข้างง่าย" ตอนใกล้จะทานข้าวเสร็จ หวังลี่หยุนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า "คุณเย่คะ สะดวกโอนเงินเข้ามาตอนไหนคะ?”

“ประมาณสี่ถึงห้าวันทำการน่ะครับ ดูคุณรีบร้อนจังเลยนะ" เย่เฉินมองเธอด้วยรอยยิ้ม หวังลี่หยุน "หัวหน้าก็ตามเร่งยิกๆ เลยค่ะ บอกว่าถ้าปิดดีลไม่ได้ก็ให้ฉันลาออกไปซะ ทางบ้านก็ทวงเงินอยู่ด้วย ปลายปีนี้น้องชายจะแต่งงาน แต่เงินค่าสินสอดยังขาดอีกตั้งแสนหยวน" ตอนนั้นเองโทรศัพท์ของเย่เฉินก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกจากเมืองเจียงไห่ "ฮัลโหลครับ ใครครับ?" เสียงหวานหยดย้อยดังมาจากปลายสาย "สวัสดีค่ะคุณเย่ ดิฉันเป็นผู้จัดการบัญชีลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทหลักทรัพย์หวาซิน ชื่อหวงซิ่วจวนค่ะ”

“สวัสดีครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?" เย่เฉินรู้จักบริษัทหวาซินดี เพราะเป็นบริษัทหลักทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ บริษัทหลักทรัพย์หวาซินเป็นบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ มีมูลค่าตลาดกว่าสามแสนล้านหยวน และเป็นบริษัทในเครือหวาซินกรุ๊ป หวาซินกรุ๊ปเป็นรัฐวิสาหกิจที่มีบริษัทลูกระดับหนึ่งถึงสองร้อยแห่ง มูลค่าสินทรัพย์รวมกว่าเจ็ดล้านล้านหยวน เป็นหน่วยงานระดับกระทรวง บริษัทในเครือก็เช่น ธนาคารหวาซิน, บริษัทหลักทรัพย์หวาซิน, หวาซินอสังหาริมทรัพย์, หวาซินเหล็กกล้า, หวาซินอุตสาหกรรมหนัก และอื่นๆ อีกมากมาย บริษัทใหญ่อย่างซีโนเปค, ปิโตรไชน่า, ธนาคารแห่งประเทศจีน ยังเป็นแค่หน่วยงานระดับทบวง แต่หวาซินกรุ๊ปเป็นถึงหน่วยงานระดับกระทรวง จากจุดนี้ก็พอจะเห็นได้ว่าหวาซินกรุ๊ปมีขนาดและอิทธิพลมหาศาลเพียงใด ในแง่ของมูลค่าสินทรัพย์ เป็นรองเพียงแค่ไชน่าเมอร์แชนท์สกรุ๊ปเท่านั้น ซึ่งตามสถิติแล้ว ไชน่าเมอร์แชนท์สกรุ๊ปมีมูลค่าสินทรัพย์สูงถึงสิบสองล้านล้านหยวน ต่อให้เป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านอินเทอร์เน็ต เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกเขาเหล่านี้ ก็เทียบไม่ติดเลยแม้แต่น้อย ... หวงซิ่วจวน "คุณเย่เป็นลูกค้ารายใหญ่ที่มีศักยภาพ หากมาเปิดบัญชีกับทางเรา คุณจะได้รับสิทธิพิเศษระดับวีไอพีมากมายค่ะ ชื่อเสียงและศักยภาพของบริษัทเราในวงการนี้ คุณเย่น่าจะทราบดีอยู่แล้ว เรื่องความน่าเชื่อถือต่างๆ รับรองว่าไว้ใจได้แน่นอนค่ะ" เย่เฉิน "ขอผมลองคิดดูก่อนนะครับ”

“ได้ค่ะคุณเย่ งั้นดิฉันขออนุญาตแอดคอนแทคไว้ก่อนนะคะ หากมีข้อสงสัยใดๆ สามารถติดต่อดิฉันได้เลย แล้วเดี๋ยวจะส่งรายละเอียดสิทธิพิเศษของลูกค้ารายใหญ่ไปให้พิจารณาด้วยค่ะ”

“ตกลงครับ" หลังจากวางสาย เย่เฉินก็กดยอมรับคำขอเป็นเพื่อน จากนั้นอีกฝ่ายก็ส่งข้อมูลสิทธิพิเศษสำหรับลูกค้ารายใหญ่มาให้ เมื่อจัดการเสร็จ เขาก็มองไปที่หวังลี่หยุน "ผู้จัดการบัญชีลูกค้าของบริษัทหวาซินน่ะ ดูท่าทางหลังจากนี้โทรศัพท์ผมคงสายไหม้แน่ๆ" ในประเทศมีบริษัทหลักทรัพย์อยู่มากมาย ข้อมูลของเขาคงจะรั่วไหลไปถึงหูแต่ละบริษัทในเวลาอันรวดเร็ว พวกเขาคงจะพากันโทรมาหาเขาเพื่อเชิญชวนให้ไปเปิดบัญชีลงทุนกับบริษัทตัวเองแน่ๆ หวังลี่หยุน "บริษัทหวาซินมีชื่อเสียงในวงการสูงมาก ศักยภาพและความน่าเชื่อถือก็ดีเยี่ยมค่ะ" เย่เฉินตั้งใจจะเปิดบัญชีที่สามกับบริษัทหวาซิน เพราะมีศักยภาพและเงินทุนแข็งแกร่ง มีความน่าเชื่อถือ จึงเป็นตัวเลือกอันดับแรกของเขา บริษัทเล็กๆ บางแห่ง ต่อให้ค่าธรรมเนียมถูกและข้อเสนอดีแค่ไหน เขาก็จะไม่เลือก เพราะมีความเสี่ยงสูง ถ้าเงินต้นหายไปก็ขาดทุนยับเยิน ค่าธรรมเนียมที่ประหยัดได้มันจะไปคุ้มอะไรกันเล่า