บทที่ 62 สารภาพกับพ่อแม่

เย่เฉินมองหวังลี่หยุนแล้วถามว่า "เพื่อนร่วมชั้นของคุณเมื่อก่อนทำงานที่ไหนเหรอครับ? ไม่ได้อยู่กับคุณเหรอ?"

หวังลี่หยุน "เพื่อนที่สนิทกันหน่อยสองคน คนหนึ่งอยู่อีกบริษัทหลักทรัพย์หนึ่ง ส่วนอีกคนอยู่บริษัทหลักทรัพย์เอกชนค่ะ"

เย่เฉินถามยิ้มๆ "ตอนนี้พวกเธอเป็นยังไงบ้างครับ?"

"ก็ดีกันทุกคนเลยค่ะ มีแค่ฉันที่แย่ที่สุด" พูดจบเธอก็เอื้อมมือไปหยิบแก้ว ตั้งใจจะดื่มน้ำผลไม้สักอึก

แต่ดันพลาดไปชนแก้วเข้า น้ำผลไม้จึงหกกระเด็นไปโดนชายเสื้อของเย่เฉิน

หวังลี่หยุนมีสีหน้าตื่นตระหนก รีบลุกขึ้นไปหาเขาแล้วหยิบทิชชู่มาเช็ดให้

"คุณเย่คะ ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"

เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองจะทำผิดพลาดในเรื่องพื้นๆ แบบนี้

ลูกค้าที่อุตส่าห์คุยจนเกือบจะตกลงกันได้แล้ว คงไม่หลุดมือไปหรอกนะ?!

เย่เฉินไม่ใช่คนใจจืดใจดำ และหวังลี่หยุนก็ไม่ได้ตั้งใจ

เขามีรอยยิ้มบนใบหน้า ดูเป็นมิตรและใจดี ทำให้คนรอบข้างรู้สึกอบอุ่น

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมกลับไปซักนิดหน่อยก็ออกแล้ว"

"คุณเย่คะ เดี๋ยวฉันซักให้เถอะค่ะ เป็นเพราะฉันไม่ระวังเอง"

หวังลี่หยุนเห็นว่าเขาไม่ได้โกรธก็โล่งใจ แต่ในมือยังคงเช็ดเสื้อให้เขาอยู่

เย่เฉินเหลือบมองเธอแวบหนึ่งแล้วรีบดึงสายตากลับ

เธอใส่เสื้อไหมพรมตัวบางหลวมๆ พอโน้มตัวลงมาเช็ดเสื้อและน้ำผลไม้บนที่นั่งให้เขา ก็เผลอทำให้เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้า

ไม่กี่วินาทีต่อมา สายตาของเขาก็ควบคุมไม่ได้และมองไปอีกครั้ง

นี่โทษผมไม่ได้นะ ตาผมมันอยากมองเอง

ผมคือสมอง ผมบริสุทธิ์ใจนะ

เมื่อหวังลี่หยุนเช็ดเสร็จ พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าเย่เฉินกำลังมองตัวเองอยู่พอดี ใบหน้าสวยจึงแดงระเรื่อ

เย่เฉินกระแอมเบาๆ "คุณจะเช็ดต่ออีกหน่อยไหม?"

...

หวังลี่หยุนหน้าแดงก่ำเดินกลับไปที่นั่ง ก้มหน้าก้มตากินข้าว

เย่เฉินมองเธอแล้วถาม "เสี่ยวหยุน เมื่อก่อนเคยมีแฟนไหม?"

"ไม่เคยค่ะ"

เย่เฉินมีสีหน้าประหลาดใจ "คุณออกจะสวย ไม่มีผู้ชายมาจีบเลยเหรอครับ?"

หวังลี่หยุน "คณะของเราผู้หญิงเยอะผู้ชายคนน้อย คนที่สวยกว่าฉันมีเยอะแยะไปค่ะ"

ที่แท้ก็คณะหญิงล้วนชายขาด มิน่าล่ะถึงไม่เคยมีแฟน

ประเทศจีนมีประชากรนับพันล้านคน ไม่ขาดแคลนคนสวยหรอก มหาวิทยาลัยไหนก็มีสาวสวยเยอะแยะ

ซึ่งสาวสวยบางคนก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าจ้าวจิ้ง หวังอวี่ซิน และหลี่ชิงหย่าเลย

"งั้นคุณก็เหมือนกับผมเลยสิ"

คำพูดของเย่เฉินทำให้หวังลี่หยุนอึ้งไปหลายวินาที พอตั้งสติได้ใบหน้าก็แดงขึ้นมา

เธอจำได้ว่าครั้งที่แล้วเย่เฉินบอกว่าตัวเองยังเวอร์จิ้น!!

...

กินข้าวเย็นเสร็จ ทั้งสองคนก็ลุกขึ้นเตรียมตัวกลับ

หวังลี่หยุนเห็นถุงหลุยส์ วิตตองในมือเขา ก็ถามด้วยความอยากรู้ "คุณเย่คะ นี่เป็นของขวัญที่จะให้แฟนเหรอคะ?"

เย่เฉิน "ไม่ใช่แฟนหรอกครับ วันเกิดเพื่อนน่ะ เสี่ยวหยุน จำคำพูดตัวเองไว้ให้ดีล่ะ ไม่แน่วันไหนผมใจกล้าขึ้นมา อาจจะทวงสัญญาจากคุณก็ได้"

หวังลี่หยุนรู้ว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร ใบหน้าสวยแดงก่ำ ไม่ได้พูดอะไร

เดินออกจากร้านอาหาร ทั้งสองก็นั่งแท็กซี่แยกย้ายกันไป

เย่เฉินกลับมาถึงมหาวิทยาลัยตอนหนึ่งทุ่มครึ่ง

เขาเพิ่งเดินไปได้สองก้าวก็ได้รับโทรศัพท์จากพ่อ

"ฮัลโหลครับพ่อ"

"เสี่ยวเฉิน เงินพวกนั้นมันยังไงกันแน่?"

เย่เฉินอธิบาย "พ่อครับ เงินพวกนั้นผมเล่นหุ้นได้กำไรมา วางใจเถอะครับ ลูกชายพ่อไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายหรอก"

"เล่นหุ้นมันทำเงินได้ขนาดนี้เลยเหรอ?"

พ่อของเย่เฉินไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้เลย

"พ่อครับ ต่อไปนี้พ่อกับแม่ไม่ต้องทำงานหนักแล้วนะ ลูกชายพ่อตอนนี้หาเงินได้แล้ว"

พ่อเย่ "พ่อเพิ่งจะอายุสี่สิบกว่าเอง ถ้าไม่ทำงาน จะให้พ่อนอนอยู่บ้านเฉยๆ ทุกวันหรือไง อยู่ว่างๆ แล้วพ่อปวดเนื้อปวดตัว รอให้แก่จนทำไม่ไหวแล้วค่อยว่ากัน"

เย่เฉินรู้นิสัยของพ่อดี ให้พักสักสองสามวันน่ะได้ แต่ถ้าให้พักยาวแล้วไม่มีอะไรทำเลยจะยิ่งทรมานกว่า

"พ่อ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ผมหมายความว่าพ่อกับแม่ทำงานก็อย่าหักโหมมากนัก รักษาสุขภาพด้วย ไม่งั้นแก่ตัวไปจะโรคภัยถามหาเอา"

"รู้แล้วน่า เสี่ยวเฉินกินข้าวหรือยัง?"

"กินแล้วครับ พ่อกับแม่กินหรือยัง?"

"เพิ่งกินอิ่ม แม่แกกำลังล้างจานอยู่"

ตอนนั้นเอง แม่ของเย่เฉินได้ยินทั้งสองคนคุยโทรศัพท์กัน ก็รีบเดินเข้ามา

"เสี่ยวเฉิน มีเงินแล้วก็อย่าใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย แล้วก็อย่าทำตัวโอ้อวดนะ เข้าใจไหม?"

เย่เฉินฟังคำบ่นของพ่อแม่แล้วก็รู้สึกอบอุ่นใจเป็นอย่างมาก

"รู้แล้วครับแม่ ผมจะจำคำสอนของแม่ไว้ขึ้นใจเลย"

"โบราณว่าไว้ คนโอหังมักพบภัย ท้องฟ้าคำรามมักมีฝน คำของบรรพบุรุษล้วนมีเหตุผลทั้งนั้น"

"แม่พูดถูกครับ นี่เป็นสุภาษิตสอนใจที่สืบทอดกันมานานหลายปี"

แม่เย่ถามต่อ "เสี่ยวเฉิน ตกลงว่าลูกหาเงินมาได้ทั้งหมดเท่าไหร่กันแน่?"

เย่เฉินคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "หลายสิบล้านครับ ในมือผมยังมีเงินอยู่อีกก้อนหนึ่ง ตั้งใจว่าต่อไปจะเปิดบริษัทสักแห่ง"

เขาคุยกับพ่อแม่อยู่สิบกว่านาทีถึงได้วางสาย

พ่อเย่มองดูยอดเงินในบัตรธนาคาร ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและตื้นตันใจ

ลูกชายได้ดิบได้ดี สำหรับเขามันดีกว่าสิ่งใดทั้งหมด

ความยากลำบากที่ผ่านมาทั้งหมดถือว่าคุ้มค่าแล้ว

...

กลับมาถึงหอพัก

สิงเชาเห็นเขาหิ้วถุงหลุยส์ วิตตองกลับมาสองใบ ก็รู้สึกสงสัย

"เหล่าเย่ นายซื้อกระเป๋าหลุยส์ วิตตองมาให้ใครเนี่ย?"

เย่เฉิน "วันเกิดรุ่นน้องน่ะ เลยซื้อของขวัญวันเกิดมาให้"

สิงเชา "ใบละเท่าไหร่ล่ะ?"

"สองหมื่นหนึ่ง"

"เวรเอ๊ย นายนี่กล้าจ่ายจริงๆ"

เพื่อนาย ฉันจ่ายไปตั้งแสนนึงแล้ว

เย่เฉิน "อย่าว่าแต่ฉันเลย นายกับชุ่ยถิงถิงเป็นไงบ้าง?"

สิงเชาอวดนิดๆ "ดูเสื้อตัวนี้สิ เท่ไหมล่ะ ถิงถิงซื้อให้ฉันนะ"

...

เย่เฉินเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อดูข้อมูลที่หวังลี่หยุนส่งมา

ข้อสอบใบอนุญาตประกอบวิชาชีพหลักทรัพย์ระดับต้นนั้นง่ายมาก แค่อ่านผ่านๆ ก็สอบผ่านแล้ว

แต่ระดับผู้เชี่ยวชาญและระดับบริหารจะยากขึ้นมาหน่อย ต้องอ่านข้อมูลให้เยอะขึ้น

เมื่ออ่านข้อมูลจบ เขาก็ส่งข้อความหาหลี่ชิงหย่าและลู่จื่อเซวียน

"ชิงหย่ายังทบทวนบทเรียนอยู่เหรอ?"

"พี่เซวียนยุ่งอะไรอยู่ครับ?"

ปกติเขาไม่ค่อยได้แชทคุยกับลู่จื่อเซวียนเท่าไหร่ แต่มักจะคุยกับหลี่ชิงหย่าบ่อยๆ

อย่างหวังอวี่ซิน จ้าวจิ้ง และโจวหว่านหนิง ก็เจอกันที่มหาวิทยาลัยทุกวันอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องแชทคุยกันเพื่อกระชับความสัมพันธ์

ลู่จื่อเซวียนตอบเขาก่อน "พี่มาทำงานต่างเมืองน่ะ เพิ่งคุยงานเสร็จกลับมาถึงโรงแรม"

"พี่เซวียนไปไหนมาครับ?"

"มาคุยโปรเจกต์ที่เมืองไถซานจ้ะ"

"ราบรื่นดีไหมครับ?"

"ไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่ ประธานบริษัทนี้อยากให้พี่ไปนอนด้วยถึงจะยอมเซ็นสัญญา พรุ่งนี้พี่เลยกะว่าจะกลับแล้ว"

เย่เฉินชะงักไปเล็กน้อย "พี่เซวียนอย่าโกรธไปเลย เราไม่ง้อธุรกิจรายนี้หรอก พรุ่งนี้พี่จะกลับมาตอนไหนครับ เดี๋ยวผมไปหา"

"พรุ่งนี้กลับเจียงไห่แล้วยังมีธุระต่อน่ะ เอาเป็นวันเสาร์นะเสี่ยวเฉิน"

วันเสาร์ตอนเที่ยงเย่เฉินต้องไปร่วมโต๊ะอาหารกับพวกเจิ้งม่านชิว "งั้นบ่ายวันเสาร์ผมไปหาพี่เซวียนนะครับ"

"ได้จ้ะ พี่ขอพักผ่อนก่อนนะเสี่ยวเฉิน วันนี้เหนื่อยมากเลย"

ตอนนั้นหลี่ชิงหย่าก็ตอบเขากลับมาแล้ว

"ใช่สิ พวกเธอทุกคนกำลังทบทวนบทเรียนกันอยู่ แข่งกันเรียนสุดๆ ไปเลย"

"ชิงหย่าต้องรักษาสุขภาพด้วยนะ"

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันใช้เครื่องนวดที่นายซื้อให้ทุกวันเลย นวดเสร็จแล้วรู้สึกสบายตัวขึ้นเยอะ"

"วันอาทิตย์นี้ชิงหย่าไปเที่ยวไหนไหม?"

"เสี่ยวเฉิน เสาร์อาทิตย์นี้เพื่อนร่วมห้องฉันคนหนึ่งจัดงานวันเกิดน่ะ"

พอดีกับที่เย่เฉินกะจะเอาของขวัญวันเกิดไปให้โจวหว่านหนิงและฉลองวันเกิดกับเธอพอดี

"งั้นวันหลังค่อยไปเที่ยวด้วยกันนะ แล้วชิงหย่าเกิดวันไหนเหรอ?"

"ฉันเกิดวันที่ยี่สิบเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ อีกสิบวันก็จะปีใหม่แล้ว วันเกิดฉันค่อนข้างปลายปีน่ะ"

"ตอนนั้นก็ปิดเทอมฤดูหนาวไปแล้วนี่"

"แล้วเสี่ยวเฉินล่ะเกิดวันไหน"

"ฉันเกิดวันที่สิบหกเดือนสี่ ต้องรอปีหน้าเลย"

"เสี่ยวเฉินคิดถึงฉันไหม?"

"คิดถึงสิ ส่งรูปถ่ายในชีวิตประจำวันมาให้ดูหน่อยสิ"

สิบกว่าวินาทีต่อมา หลี่ชิงหย่าก็ส่งเซลฟี่ในชุดนอนที่หอพักมาให้เขาสองสามรูป

เย่เฉิน "ยังมีรูปที่ส่วนตัวกว่านี้อีกไหม"

...