บทที่ 63 ผู้หญิงนั้นตามตื๊อไม่ได้

หลี่ชิงหย่าเห็นข้อความของเขาแล้วก็ถึงกับหน้าดำคร่ำเครียด

"ไม่มีหรอก มีแค่นี้แหละ"

เย่เฉินส่งอีโมจิรูปหน้ายิ้มไป "ชิงหย่า เธอสวยจริงๆ นะ"

มุมปากของหลี่ชิงหย่ายกขึ้นเล็กน้อย ดีใจที่ถูกคนที่ชอบชม แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเย่เฉินไม่ยอมสารภาพรักกับเธอเสียที ริมฝีปากจิ้มลิ้มของเธอก็เม้มเข้าหากันอีกครั้ง

"สวยตรงไหน?"

"สวยทุกตรงแหละ"

"บอกอะไรให้อย่างนะ ตอนฉันเข้ามหาลัยใหม่ๆ มีเพื่อนม.ปลายตามจีบฉันอยู่สองสามคน ลองทายดูสิว่ามีใครบ้าง" หลี่ชิงหย่าเริ่มชี้โพรงให้เขา

"เพื่อนม.ปลายเหรอ? ในห้องเราหรือเปล่า?"

"ใช่สิ เพื่อนม.ปลายเราหลายคนก็อยู่เจียงไห่นะ"

เย่เฉิน "อวี๋ปัวเชากับเสิ่นเจ๋อก็เหมือนจะอยู่เจียงไห่นะ ตอนม.ปลายพวกเขาก็ชอบเธอด้วยใช่ไหมล่ะ?"

"ใช่แล้ว สองคนนั้นแหละ อวี๋ปัวเชายังเคยมาหาฉันที่มหาลัยเพื่อสารภาพรักด้วยนะ"

เย่เฉินรู้ความหมายในคำพูดของเธอ เธอแค่กำลังใบ้ให้เขาสารภาพรักได้แล้ว เขาฉีกยิ้มกว้าง "สองคนนั้นเหมือนจะอยู่มหาวิทยาลัยการเงินและการเศรษฐกิจเมืองเจียงไห่ใช่ไหม?"

หลี่ชิงหย่า "อืม สองคนนั้นเรียนเอกการเงิน"

"ตามจีบเธอทั้งคู่เลยนี่ นัดกันมาหรือเปล่าเนี่ย?"

"ไม่รู้สิ แต่ยังไงฉันก็ไม่ได้ชอบพวกเขา พอพูดเคลียร์กันชัดเจนแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้มาหาฉันอีกเลย เสี่ยวเฉินจื่อ นายเคยสารภาพรักกับผู้หญิงบ้างไหม?"

"เคยสารภาพแล้วโดนปฏิเสธน่ะ"

หลี่ชิงหย่าเห็นข้อความของเขา สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์ "กับใครยะ!!"

"เพื่อนม.ปลาย"

สมองของหลี่ชิงหย่าหมุนจี๋ ค้นหารายชื่อและรูปร่างหน้าตาของเพื่อนนักเรียนหญิงสมัยม.ปลาย

"ชื่ออะไรล่ะ?"

"หลี่ชิงหย่า"

หลี่ชิงหย่าชะงักไปครู่หนึ่ง "ตอนไหน? ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย"

เย่เฉิน "ตอนนั้นฉันสอดกระดาษโน้ตไว้ในหนังสือคณิตศาสตร์ของเธอน่ะสิ"

หลี่ชิงหย่านึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ "กระดาษโน้ตในหนังสือคณิตฉันนายเป็นคนเขียนเองเหรอ? ฉันนึกว่าใครก็ไม่รู้เขียนมา เลยโยนทิ้งถังขยะไปแล้ว ทำไมนายไม่ลงชื่อไว้ล่ะ"

"ตอนนั้นตื่นเต้นเลยลืมเขียนน่ะ"

...

อารมณ์ที่ขุ่นมัวของหลี่ชิงหย่าในตอนแรกพลันสดใสขึ้นมาทันที ใบหน้าของเธอเผยรอยยิ้มกว้าง

"เสี่ยวเฉินจื่อ นั่นเป็นครั้งเดียวที่นายเขียนจดหมายหาผู้หญิงหรือเปล่า?"

"ใช่แล้ว"

"นายนี่ทึ่มจริงๆ ชื่อก็ไม่เขียน แล้วผู้หญิงเขาจะรู้ได้ยังไงว่าใครเป็นคนเขียน"

"ชิงหย่ารีบพักผ่อนเถอะ ช่วงนี้ทบทวนบทเรียนเหนื่อยๆ ต้องนอนหลับให้เพียงพอนะ"

"รู้แล้วน่า ราตรีสวัสดิ์นะเสี่ยวเฉินจื่อ"

"ราตรีสวัสดิ์"

เย่เฉินนอนอยู่บนเตียง ลึกๆ แล้วเขาไม่ได้อยากจะสารภาพรักกับหลี่ชิงหย่าเลย เพราะถ้าทำแบบนั้น เวลาอยู่กับหวังอวี่ซิน จ้าวจิ้ง หรือคนอื่นๆ เขาคงรู้สึกผิดในใจ รู้สึกว่าทำแบบนั้นมันเลวเกินไป แต่ถ้าไม่สารภาพรัก ทุกคนก็ยังเป็นแค่พี่น้อง ความรู้สึกผิดในใจก็จะน้อยลงหน่อย

...

เช้าวันต่อมา

เย่เฉินและสิงเชาพร้อมเพื่อนอีกสองคนมาทบทวนบทเรียนที่ห้องสมุด เขากำลังอ่านเนื้อหาความรู้ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น โดยเฉพาะหนังสือและเอกสารที่เกี่ยวกับปัญญาประดิษฐ์ นี่คือทิศทางหลักของเขาในอนาคต

เก้าโมงตรง เย่เฉินเปิดแอปพลิเคชันหลักทรัพย์ตงไฉเพื่อดูฟิวเจอร์สถ่านหิน วันนี้ก็ร่วงหนักอีกระลอก ราคาดิ่งจากเกือบสองพันหยวนต่อตันลงมาเหลือพันสามร้อยกว่าหยวนแล้ว บัญชีฟิวเจอร์สของเขามีกำไรลอยตัวมากกว่าหนึ่งร้อยห้าสิบล้าน แต่นี่ยังไม่จบหรอก เพราะอีกหกวันข้างหน้าราคาจะดิ่งลงไปเหลือแค่แปดเก้าร้อยหยวนต่อตัน จากนั้นก็จะแกว่งตัวอยู่ในช่วงราคาแปดเก้าร้อยหยวน ก่อนจะร่วงลงไปเหลือหกร้อยกว่าหยวนต่อตันในที่สุด เย่เฉินตั้งใจว่าถ้าราคาลงมาถึงประมาณเก้าร้อยหยวนต่อตัน เขาจะปล่อยขายออกไปให้หมด ขืนถือต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไรมากนัก

ขณะที่เขากำลังก้มหน้าก้มตาดูโทรศัพท์อยู่นั้น ก็มีคนมานั่งลงข้างๆ เขา สิงเชา เว่ยเซียงอวี่ และเฝิงปิง ถึงกับเบิกตากว้าง จ้องมองสาวสวยที่อยู่ข้างๆ เย่เฉิน

เจิ้งม่านชิว ดาวคณะการเงิน เธอรู้จักกับเย่เฉินด้วยเหรอ?

เย่เฉินได้สติกลับมา เขามองเจิ้งม่านชิวที่อยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าสงสัย

"เพื่อนเจิ้งม่านชิว มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ?"

เจิ้งม่านชิวฟังคำพูดของเขาแล้วรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างมาก ฉันอุตส่าห์เป็นฝ่ายมาหานาย แต่นายกลับทำน้ำเสียงเหมือนรังเกียจกันเนี่ยนะ

"เที่ยงวันเสาร์นี้ที่โรงแรมจื้อหย่า ถึงตอนนั้นนายจะไปยังไง?"

"ถ้าคุณมีรถก็พาผมไปสิครับ"

เจิ้งม่านชิวอยากจะบอกปัดว่าไม่พาไป แต่ครั้งนี้เป็นเพราะพวกเพื่อนๆ อยากจะทำความรู้จักกับเย่เฉินต่างหาก

"ใกล้ๆ แล้วฉันจะบอกก็แล้วกัน"

พูดจบเธอก็ลุกเดินจากไป เธอต้องรักษาความเย่อหยิ่งของตัวเองเอาไว้ จะมามัวนั่งคุยกับเย่เฉินนานๆ ไม่ได้ พอเธอเดินคล้อยหลังไป สิงเชาและเพื่อนทั้งสองก็หันขวับมามองเขา

"เหล่าเย่ นายไปรู้จักเจิ้งม่านชิวตั้งแต่เมื่อไหร่?"

เย่เฉิน "เพิ่งรู้จักกันเมื่อสองสามวันก่อนนี่เอง ไม่ค่อยสนิทหรอก"

สิงเชาและเพื่อนทั้งสองกวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "เหล่าเย่ ตอนนี้นายเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยนะ เมื่อก่อนเวลาคุยกับผู้หญิงนายออกจะขี้อาย แต่ตอนนี้สาวสวยระดับเจิ้งม่านชิวมานั่งอยู่ข้างๆ นายกลับนิ่งเฉยได้ขนาดนี้ แถมยังพูดจาสบายๆ อีก นายนี่มันสุดยอดไปเลย"

เย่เฉินเบ้ปาก "ผู้หญิงแบบนี้จะไปทำตัวเป็นหมาตามตื๊อไม่ได้หรอก ยิ่งตื๊อก็ยิ่งดูต่ำต้อย ต้องทำเป็นเย็นชาใส่ บดขยี้ความเย่อหยิ่งของเธอซะ ไม่อย่างนั้นต่อไปได้ปวดหัวตายแน่"

เขาดูออกตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแล้วว่าเจิ้งม่านชิวเป็นคนแบบไหน คุณหนูผู้เย่อหยิ่ง เนื้อแท้ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร แค่ถูกประคบประหงมราวกับไข่ในหินมาตั้งแต่เด็ก ก็เลยเย่อหยิ่งไปหน่อยเท่านั้น บางครั้งอาจจะทำให้คนอื่นรู้สึกเหมือนโดนดูถูก แต่จริงๆ แล้วมันเป็นเพราะนิสัยเย่อหยิ่งของเธอเองนั่นแหละ

เว่ยเซียงอวี่ "เจ๋งว่ะ เหล่าเย่ ทำไมตอนนี้นายพูดจาดูหล่อเท่จังวะ แล้วพวกนายไปรู้จักกันได้ยังไงเนี่ย?"

เย่เฉิน "เธอเป็นฝ่ายแอดมาหาฉันก่อนน่ะ บอกว่าอยากทำความรู้จัก"

ทั้งสามคนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เจิ้งม่านชิวเนี่ยนะเป็นฝ่ายแอดเย่เฉินมาก่อน? แถมยังอยากจะเป็นเพื่อนกับเขาอีก

เย่เฉินพูดต่อ "เมื่อกี้พวกนายไม่ได้ยินเหรอ เที่ยงวันเสาร์นี้เธอจะเลี้ยงข้าวฉันด้วยนะ"

"เหล่าเย่ นายก็ไม่ได้หล่อเท่าไหร่ ทำไมเธอถึงอยากเลี้ยงข้าวนายวะ"

"พวกนายมันมองแค่เปลือกนอก สิ่งสำคัญที่สุดของผู้ชายคือบุคลิกและเสน่ห์ต่างหาก เธอคงจะหลงเสน่ห์ฉันเข้าแล้วแหละ เฮ้อ ปวดหัวจริงๆ รุ่นน้องสุดแซ่บยังจัดการไม่เสร็จ ก็มีดาวคณะการเงินโผล่มาอีกคน"

"นายเลิกขี้เก๊กสักทีได้ไหมวะ?"

"ชีวิตฉันมันเกิดมาเพื่อความเท่ จะให้เลิกเก๊กได้ไง"

...

วันศุกร์ เย่เฉินเอาแต่อ่านหนังสือและศึกษาข้อมูลทั้งวัน

พอห้าโมงเย็น เขาก็ได้รับข้อความจากจ้าวจิ้ง

"พี่คะ ฉันกับเสี่ยวฮุ่ยกำลังไปรับเค้ก แล้วก็จะไปที่ร้านอาหารเลย พี่ตามไปที่ร้านได้เลยนะคะ ร้านหม้อไฟชวนอวี๋ ออกประตูทิศใต้เลี้ยวขวาไปประมาณเจ็ดแปดร้อยเมตรก็ถึงค่ะ"

"อืม โอเค เดี๋ยวพี่ตามไป"

เขาเก็บของแล้วหันไปพูดกับเพื่อนทั้งสาม "น้องสาวชวนไปกินข้าว ฉันไปก่อนนะเว้ย"

ทั้งสามคนไม่มีใครสนใจเขาเลย น่าหมั่นไส้ชะมัด พวกเรากำลังขะมักเขม้นทบทวนบทเรียนแทบตาย แต่นายกลับมีสาวๆ คอยชวนไปนู่นมานี่ทุกวัน

...

เย่เฉินแวะกลับไปที่หอพัก แล้วหิ้วถุงกระเป๋าแบรนด์หลุยส์ วิตตองเดินออกมา ระหว่างทางดึงดูดสายตาของรุ่นน้องสาวๆ ได้ไม่น้อย เดี๋ยวนี้นักศึกษามหาวิทยาลัยหลายคนตาถึงกันทั้งนั้น รู้จักแบรนด์หรูอย่างหลุยส์ วิตตอง ชาแนล หรือแอร์เมสกันเป็นอย่างดี ระหว่างทางถึงกับมีรุ่นน้องผู้หญิงสองคนเข้ามาขอคอนแทกต์เขาด้วย แต่หน้าตาไม่ค่อยผ่าน เขาเลยปฏิเสธไปอย่างนุ่มนวล ถ้าไม่ใช่สาวสวยระดับดาวคณะ ก็ไม่คู่ควรที่จะเข้ามาอยู่ในบ่อปลา... เอ้ย ในรายชื่อเพื่อนของผมหรอก

สิบกว่านาทีต่อมา เย่เฉินก็มาถึงร้านหม้อไฟที่จ้าวจิ้งบอก เขาเดินตามพนักงานไปที่ห้องส่วนตัวบนชั้นสอง จ้าวจิ้งและสวีฮุ่ยกำลังนั่งรอเขาอยู่ ข้างๆ มีเค้กวันเกิดวางไว้

"พี่คะ มาแล้วเหรอ"

จ้าวจิ้งเห็นเขาหิ้วของเข้ามา ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความดีใจ

เย่เฉินยื่นถุงกระดาษให้เธอ "สุขสันต์วันเกิดนะ"

"ว้าว กระเป๋าหลุยส์ พี่คะ พี่ใจดีจัง รักพี่ที่สุดเลย" จ้าวจิ้งดีใจสุดขีด ไม่คิดเลยว่าเย่เฉินจะซื้อกระเป๋าหลุยส์ วิตตองให้เธอ

"ของชิ้นนี้แพงเอาเรื่องเลยนะ ต่อไปพี่คงต้องประหยัดหน่อยแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่มีเงินกินข้าวแน่" เย่เฉินเริ่มแกล้งโอดครวญ

จ้าวจิ้งรู้ดีว่ากระเป๋าแบรนด์นี้ราคาแพงมาก ใบหน้าของเธอจึงเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สดใส

"ขอบคุณนะคะพี่ วันหลังไม่ต้องซื้อของแพงขนาดนี้มาหรอก แค่พี่ให้ของขวัญ ฉันก็ดีใจหมดแหละ"

การที่เย่เฉินยอมควักกระเป๋าจ่ายเงินซื้อของขวัญแพงขนาดนี้ แสดงว่าฉันต้องมีความสำคัญในใจเขาไม่น้อยเลยสินะ!