บทที่ 64 สำเนียงตงเป่ยนี่ทำเอาหมดอารมณ์จริงๆ

จ้าวจิ้งไม่รู้ว่าเย่เฉินมีเงินมากแค่ไหน

เธอคิดว่าเขาต้องจ่ายในราคาที่สูงลิ่วเพื่อซื้อกระเป๋าใบนี้ให้ ในใจจึงรู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างมาก

สวีฮุ่ยมีแววตาอิจฉา ผู้หญิงคนไหนบ้างจะไม่ชอบกระเป๋าหลุยส์ วิตตอง

นอกจากฝีมือการตัดเย็บที่ประณีตและวัสดุชั้นดีแล้ว มันยังสามารถเติมเต็มความต้องการโอ้อวดของผู้หญิงได้อีกด้วย

ทุกคนล้วนมีความอยากโอ้อวดกันทั้งนั้น เพียงแต่บางคนมีมาก บางคนสามารถควบคุมมันได้

บางคนเพื่อตอบสนองความอยากโอ้อวด ก็สามารถทำได้ทุกอย่าง รวมถึงการยอมขายเรือนร่าง

ส่วนบางคนสามารถควบคุมความอยากโอ้อวดได้ และจะไม่ใช้จ่ายอย่างไร้สติเพื่อสนองกิเลส

สวีฮุ่ยหันไปมองเย่เฉินแล้วถามด้วยความสงสัย "กระเป๋าหลุยส์ใบนี้ราคาเท่าไหร่เหรอ?"

เย่เฉินดูออกว่า สายตาที่สวีฮุ่ยมองเขาเริ่มเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนนิดหน่อย

"สองหมื่นนิดๆ น่ะ"

สวีฮุ่ยเดาะลิ้นในใจ "แพงขนาดนี้ กระเป๋าใบเดียวใช้เป็นค่าครองชีพฉันได้ทั้งปีเลยนะเนี่ย"

จ้าวจิ้งใช้สองแขนกอดแขนของเขาไว้ด้วยความดีใจ "พี่คะ วันหลังอย่าซื้อของขวัญแพงแบบนี้อีกนะ พวกเรายังเป็นนักศึกษากันอยู่เลย"

แขนของเย่เฉินถูกเธอประคองกอดไว้แน่น ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงสัดส่วนเรือนร่างของเธออย่างชัดเจน จนใจสั่นไหว

"ไม่เป็นไร พอรับไหวอยู่ เดี๋ยวพี่ค่อยไปประหยัดเรื่องอื่นเอาก็ได้"

จ้าวจิ้งดึงเขาให้นั่งลง จากนั้นก็เปิดกล่องเค้กวันเกิด จุดเทียน แล้วเริ่มอธิษฐาน

เย่เฉินกับสวีฮุ่ยร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์เบาๆ อวยพรวันเกิดให้เธอ

เมื่ออธิษฐานเสร็จ จ้าวจิ้งก็เป่าเทียนจนดับ แล้วเริ่มตัดเค้ก แบ่งกันกิน

จากนั้นจ้าวจิ้งก็เรียกพนักงานมารับออเดอร์

รสชาติของหม้อไฟชวนอวี๋อร่อยมาก เย่เฉินค่อนข้างชอบกิน เพียงแต่เขามักจะเหงื่อออกง่ายเวลาทาน

เวลาทุ่มครึ่งกว่าๆ

ทั้งสามคนกินอิ่มแล้วก็เดินออกจากร้านหม้อไฟ มุ่งหน้ากลับมหาวิทยาลัย

วันนี้จ้าวจิ้งใส่ชุดลำลอง กางเกงขายาวกับเสื้อคลุม เดินเอามือซุกกระเป๋าทั้งสองข้าง ท่าทางดูเท่ไม่เบา

"พี่คะ ใกล้จะสอบรอบแรกแล้วใช่ไหมคะ?"

"เดือนธันวาน่ะ เหลือเวลาอีกแค่เดือนกว่าๆ"

"พี่มั่นใจไหมคะ?"

"สบายมาก ไม่มีอะไรยากเลยสักนิด"

สวีฮุ่ยพูดกลั้วหัวเราะ "ไม่ได้โม้ใช่ไหมเนี่ย ฉันได้ยินมาว่าสอบปริญญาโทมหาลัยเราการแข่งขันสูงมากเลยนะ"

เย่เฉิน "เดี๋ยวถึงตอนนั้นพวกเธอจะรู้เอง"

"สู้ๆ นะคะพี่ ต้องสอบติดแน่ๆ"

ลึกๆ แล้วจ้าวจิ้งหวังอย่างยิ่งว่าเขาจะสอบติดปริญญาโทที่มหาลัยนี้ เพราะแบบนั้นทั้งสองคนก็จะได้เจอกันทุกวัน

สิบกว่านาทีต่อมา ทั้งสามคนก็เดินกลับมาถึงมหาวิทยาลัย

สวีฮุ่ยมองทั้งคู่ "ฉันไม่กวนพวกเธอสองคนแล้ว กลับหอก่อนนะ"

"เสี่ยวฮุ่ย ฝากเอาไปวางไว้บนเตียงให้ฉันหน่อยนะ เดี๋ยวฉันตามกลับไป" จ้าวจิ้งยื่นถุงกระดาษหลุยส์ วิตตองให้เธอ

สวีฮุ่ยรับถุงมา "รีบกลับมานะ ฉันยังไม่เคยเห็นกระเป๋าหลุยส์ของจริงเลย พอกลับมาแล้วเปิดให้ฉันดูหน่อยนะ"

"รู้แล้วน่า"

หลังจากสวีฮุ่ยเดินจากไป ทั้งสองคนก็เดินเล่นกันในมหาวิทยาลัย

มหาวิทยาลัยกว้างมาก ปกติเดินเล่นรอบหนึ่งอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมง

ถนนในตอนกลางคืนไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน จ้าวจิ้งเดินๆ อยู่จู่ๆ ก็คว้ามือเขาไปจับไว้

"พี่คะ พี่ดีกับฉันจังเลย"

"เธอเป็นน้องสาวพี่นี่นา ไม่ให้พี่ดีกับเธอแล้วจะให้ไปดีกับใครล่ะ" เย่เฉินคิดในใจว่า นี่เธอเป็นคนจับมือฉันเองนะ โทษฉันไม่ได้หรอก

"พี่ก็ยังมีน้องอวี่ซินอีกคนไม่ใช่เหรอคะ พี่เคยซื้อกระเป๋าหลุยส์ให้เธอหรือเปล่า?"

"ไม่เคย ซื้อให้เธอแค่คนเดียวนี่แหละ คิดว่าพี่รวยนักหรือไง ซื้อใบเดียวก็กระเป๋าแห้งแล้ว"

จ้าวจิ้งหัวเราะคิกคัก สองมือสวมกอดแขนเขา "พี่คะ แล้วยังมีเงินกินข้าวไหมคะเนี่ย?"

เย่เฉินสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มที่บดเบียดมาที่แขน ใจก็พลันเต้นไม่เป็นจังหวะ

"มีสิ ไม่ต้องห่วงหรอก"

ทั้งสองคนเดินคุยกันไปเรื่อยๆ จนมาถึงสวนป่าเขาจำลองในมหาวิทยาลัยโดยไม่รู้ตัว

ที่นี่ค่อนข้างมืดสลัว ไม่มีไฟถนน มีเพียงแสงจันทร์จางๆ สาดส่องผ่านหมู่มวลแมกไม้ลงมา

ระหว่างทางเย่เฉินเห็นคู่รักหลายคู่กำลังกอดจูบกันอย่างดูดดื่มในมุมมืด โดยไม่สนใจคนที่เดินผ่านไปมาเลยสักนิด

เมื่อพวกเขาเดินไปได้สักพัก ก็ได้ยินเสียงครวญครางของผู้หญิงดังแว่วมา

ใบหน้าของจ้าวจิ้งแดงก่ำขึ้นมาทันที

เย่เฉินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงี่ยหูฟัง

จ้าวจิ้งเห็นเขายืนนิ่งไม่ขยับ ก็รีบพูดขึ้น "พี่คะ พวกเรารีบไปกันเถอะ"

เย่เฉิน "เสียงนี้ฟังดูเหมือนดาวคณะของเราเลยนะ"

"ใครเหรอคะ?"

"ต้วนซือถงไง"

จ้าวจิ้งเคยได้ยินชื่อนี้ เพราะต้วนซือถงเคยได้รับการยกย่องว่าเป็นดาวคณะของคณะอิเล็กทรอนิกส์

เย่เฉินได้ยินชัดเจนมาก เสียงของต้วนซือถงจริงๆ

"ไม่คิดเลยว่าจะใจกล้าขนาดนี้ แอบมาทำเรื่องอย่างว่ากับแฟนที่นี่ ไม่กลัวคนจะมาเห็นหรือไงนะ"

จ้าวจิ้งดึงแขนเขาให้เดินไปข้างหน้า "พี่คะ รีบไปกันเถอะค่ะ"

เสียงร้องแบบนั้นของต้วนซือถงทำเอาเธอรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า

เย่เฉินรู้สึกเสียดายนิดๆ แต่ก็ถูกจ้าวจิ้งลากตัวให้เดินห่างออกมา

"เธอก็นะ มีให้ฟังฟรีๆ ไม่ยอมฟัง หรือจะรอกลับหอไปดูแบบเสียตังค์?"

เมื่อได้ยินดังนั้น จ้าวจิ้งก็หน้าแดงแจ๋ ก่อนจะหยิกหมับเข้าที่เอวของเขา

"โอ๊ย เจ็บ เบาๆ หน่อยสิ" เย่เฉินสูดปากด้วยความเจ็บ

จ้าวจิ้งยอมปล่อยมือจากเนื้อตรงเอวเขา "ขืนพูดอีกแม่จะฆ่าให้ตายเลย"

...

สาวตงเป่ยนี่ดุจริงๆ

เดิมทีเย่เฉินกำลังรู้สึกเลือดลมสูบฉีด แต่ตอนนี้กลับเย็นวาบลงทันตาเห็น

"เธอพูดภาษากลางเถอะ อย่าพูดสำเนียงตงเป่ยเลย มันทำเอาหมดอารมณ์ชะมัด"

"มึงรังเกียจกูเหรอ?" จ้าวจิ้งหลุดคำด่าสำเนียงตงเป่ยออกมาอีกประโยค

"เปล่าซะหน่อย ดึกแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ"

จ้าวจิ้งดัดเสียงออดอ้อน "พี่คะ เมื่อกี้หนูแค่ล้อเล่นเองน้า"

เสียงหวานหยดย้อยนี่ช่างแตกต่างจากเมื่อกี้ราวกับเป็นคนละคน

เย่เฉินมองเธอ "ไอ้ท่าทางออดอ้อนของเธอก่อนหน้านี้คือเสแสร้งใช่ไหมเนี่ย?"

"เปล่าสักหน่อย นั่นคือท่าทางปกติของฉันต่างหากล่ะ"

ท่าทางปกติงั้นเหรอ?

แล้วถ้าไม่ปกติจะเป็นยังไงล่ะ?

เขาชักจะกังวลซะแล้วสิว่า ถ้าวันหนึ่งได้มีโอกาสเปิดอกคุยเรื่องสรีระกับจ้าวจิ้ง จู่ๆ เธอจะหลุดพ่นสำเนียงตงเป่ยออกมา

"มึงทำบ้าอะไรอยู่วะ รีบๆ หน่อยดิ"

...

เย่เฉินเดินมาส่งจ้าวจิ้งจนถึงหน้าหอพัก

จ้าวจิ้งจ้องมองเขาด้วยดวงตากลมโตคู่สวย "พี่คะ ขอบคุณสำหรับของขวัญวันเกิดนะคะ ฉันชอบมากเลย"

เย่เฉินยิ้มรับ "ไม่ต้องเกรงใจ กลับไปพักผ่อนเถอะ"

"ราตรีสวัสดิ์นะคะพี่เย่เฉิน"

เสียงบีบเล็กๆ ออดอ้อนของเธอทำให้เลือดในกายเย่เฉินสูบฉีดขึ้นมาอีกครั้ง

"ราตรีสวัสดิ์"

เมื่อกลับถึงหอพัก

สวีฮุ่ยก็รีบพูดขึ้นทันที "กลับมาแล้วเหรอ รีบเปิดกระเป๋าหลุยส์ในตำนานให้ฉันดูหน่อยสิ"

รูมเมตอีกสองคนในหันมามองจ้าวจิ้ง "เสี่ยวจิ้ง ใครซื้อให้เธอเหรอ?"

"รุ่นพี่คนหนึ่งซื้อให้น่ะ"

รูมเมตทั้งสองแอบเบ้ปากในใจ ไอ้หมาตามตื๊อ

จ้าวจิ้งไม่ค่อยสนิทกับรูมเมตอีกสองคนเท่าไหร่นัก วันเกิดคืนนี้เลยไม่ได้ชวนพวกเธอ ชวนแค่สวีฮุ่ยที่สนิทกันเป็นพิเศษเท่านั้น

หลังจากจ้าวจิ้งแกะกล่อง สวีฮุ่ยและรูมเมตอีกสองคนก็จ้องมองตาไม่กะพริบ

"งานละเอียดมาก ผิวสัมผัสก็ดีสุดๆ สมกับที่เป็นแบรนด์หรูระดับโลกจริงๆ ดีจังเลยนะ"

...

หลังจากเย่เฉินกลับถึงหอพัก เขาก็ส่งข้อความหาโจวหว่านหนิง

"พี่หนิง ร่างกายเป็นยังไงบ้างครับ?"

โจวหว่านหนิงกำลังดูซีรีส์อยู่ เธอจึงตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "ไม่เป็นอะไรแล้วจ้ะ"

เย่เฉินถามต่อ "พี่หนิง วันหยุดนี้พี่จะกลับบ้านไหมครับ?"

"กลับจ้ะ"

"ฝากสวัสดีคุณลุงคุณป้าด้วยนะครับ แล้วพี่จะกลับมาวันไหนเหรอครับ?"

"ได้จ้ะ บ่ายวันอาทิตย์ก็กลับแล้วล่ะ วันจันทร์หน้ามีงานรออยู่อีกเพียบเลย"

เย่เฉินคิดในใจว่า รอให้เธอกลับมาก่อน ค่อยให้ของขวัญก็ยังไม่สาย