บทที่ 65 งานเลี้ยงของเหล่าทายาทเศรษฐี

เย่เฉินคุยกับโจวหว่านหนิงครู่หนึ่ง จากนั้นก็ดูการซื้อขายภาคค่ำของฟิวเจอร์สถ่านหินต่อ

ฟิวเจอร์สถ่านหินยังคงร่วงลง สถาบันการลงทุน บริษัทการค้า และนักลงทุนรายย่อยจำนวนมากถูกบังคับล้างพอร์ตไปแล้ว

แต่ก็มีสถาบันและนักลงทุนรายย่อยบางส่วนที่สวนกระแสซื้อเพิ่ม โดยหวังว่าฟิวเจอร์สถ่านหินจะดีดตัวกลับ

"บ้าเอ๊ย ตอนแรกกำไรตั้งหลายล้าน ตอนนี้เงินต้นหลักแสนก็ขาดทุนจนหมดเกลี้ยงแล้ว"

"ตอนนั้นไม่น่าโลภเลย กำไรแล้วเผ่นก็ดีอยู่แล้ว ตอนนี้ขาดทุนจนนอนไม่หลับ"

"ฟิวเจอร์สถ่านหินคือความเจ็บปวดไปตลอดชีวิตของฉัน"

"แม่ร่วงเอ๊ย ไอ้พวกรายใหญ่สารเลว พอฉันซื้อพวกแกก็เทขายเลยนะ"

"จบเห่แล้ว ตอนนี้กลับถึงบ้านฉันไม่กล้าปริปากพูดเลย กลัวเมียจะรู้"

"ฉันขาดทุนย่อยยับเลย อยากจะไปขายตัวหาเงินแล้วเนี่ย"

...

เย่เฉินมองดูคอมเมนต์ที่คนเหล่านั้นพิมพ์ส่งมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

การก้าวเข้ามาในตลาดนี้ ต้องเตรียมใจรับความขาดทุนไว้ให้พร้อม

ที่นี่ไม่ใช่ดินแดนแสนหวาน แต่เป็นสนามรบที่ไร้ควันปืน และอาจจะโหดร้ายยิ่งกว่าสนามรบเสียด้วยซ้ำ

ตลาดหุ้นและตลาดฟิวเจอร์ส นอกจากจะต้องมีสายตาและสัญชาตญาณที่เฉียบคมแล้ว ยังต้องมีจิตใจที่แข็งแกร่งอีกด้วย

การต่อสู้ทางจิตวิทยาในวงการนี้เหนือล้ำกว่าทุกสายอาชีพ เป็นการศึกษาธาตุแท้ของมนุษย์ได้อย่างทะลุปรุโปร่งที่สุด

คนที่สามารถทำกำไรได้อย่างมั่นคงในการซื้อขายในตลาดหุ้นของประเทศ ล้วนแต่เป็นผู้ที่มีจิตใจแข็งแกร่งอย่างยิ่งยวดทั้งสิ้น

เย่เฉินดูตลาดฟิวเจอร์สถ่านหินเสร็จ ก็ไปแชตคุยกับหลี่ชิงหย่า

อีกด้านหนึ่ง

เจิ้งม่านชิว ถังอี้ จ้าวเซี่ยงหมิง และฟางจื้อเฟิง ก็กำลังคุยกันอยู่เช่นกัน

จ้าวเซี่ยงหมิง "ฟิวเจอร์สถ่านหินยังคงร่วงลง บัญชีของเย่เฉินมีกำไรลอยตัวประมาณหนึ่งร้อยหกสิบล้านแล้ว หมอนี่มันโคตรดุเดือด แข็งแกร่งเกินไปแล้ว"

ฟางจื้อเฟิง "สุดยอดจริงๆ เทียบชั้นกับพวกขาใหญ่ระดับท็อปได้เลย"

ถังอี้ "คนที่มาถึงจุดนี้ในตลาดได้ ไม่ใช่คนธรรมดาหรอกนะ พวกเขาสามารถควบคุมความโลภในใจ รักษาความมีสติอยู่เสมอ มีสมองที่เยือกเย็น จิตใจที่เด็ดเดี่ยว และมีความเข้าใจรวมถึงตระหนักรู้ในธาตุแท้ของมนุษย์ พ่อฉันเคยบอกไว้ว่าคนที่สามารถทำกำไรในตลาดหุ้นได้อย่างมั่นคงและยาวนาน ล้วนสมควรได้รับความเคารพยกย่อง"

เจิ้งม่านชิวรู้สึกไม่ค่อยยอมรับในใจ "เขาเพิ่งเล่นมาได้ไม่กี่เดือนเอง จะไปเก่งกาจอย่างที่พวกนายพูดได้ยังไง"

จ้าวเซี่ยงหมิงเอ่ยขึ้น "เพิ่งเล่นไม่กี่เดือนก็ดุขนาดนี้ มันไม่น่ากลัวกว่าเหรอ? เธอดูการเทรดของเขาสิว่าสมบูรณ์แบบแค่ไหน เรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์เลยนะ ตอนนี้บริษัทหลักทรัพย์ตงไฉถึงกับจัดคนมาดูแลการซื้อขายของเขาโดยเฉพาะ และยังมีคนคอยจับตาดูเพื่อศึกษาการเทรดของเขาด้วย"

ฟางจื้อเฟิง "ของแบบนี้ถ้ามันเรียนรู้กันได้ ในตลาดคงมีปรมาจารย์โผล่มาเพียบแล้ว ฉันว่าบริษัทหลักทรัพย์ตงไฉของพวกนายตั้งใจจะลอกการบ้านเขามากกว่ามั้ง?"

เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร

เมื่อก่อนก็เคยมีบริษัทหลักทรัพย์ทำแบบนี้ ลอกการบ้านของพวกขาใหญ่เพื่อแอบทำกำไรเงียบๆ แต่ตอนหลังถูกจับได้ เลยโดนวางกับดักจนขาดทุนไปนับพันล้าน

ตอนนั้นเรื่องนี้ดังกระฉ่อนไปทั่ววงการการเงิน

บริษัทหลักทรัพย์ตงไฉตอนนี้ก็ไม่กล้าทุ่มเงินลงไปมาก ปัจจุบันควักเงินออกมาแค่สิบล้านหยวนเพื่อเทรดตามเขา

...

วันต่อมา

หลังจากเย่เฉินทานอาหารเช้าเสร็จ เขาก็นั่งศึกษาข้อมูลอยู่ในหอพัก สองมือรัวแป้นพิมพ์ เพื่อนำแนวคิดบางอย่างในหัวออกมาทดลองปฏิบัติจริง

เขากำลังวิจัยโปรแกรมปัญญาประดิษฐ์แบบง่ายๆ

การเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์เป็นหนึ่งในเครื่องมือสำคัญในการสร้างปัญญาประดิษฐ์ให้เป็นจริง

นี่จะเป็นเป้าหมายการวิจัยของเขาในช่วงไม่กี่ปีข้างหน้านี้

ช่วงสิบโมงครึ่งกว่าๆ

เย่เฉินได้รับโทรศัพท์จากเจิ้งม่านชิว

"ฉันกำลังจะลงไปที่ลานจอดรถของคณะการเงิน นายก็มาสิ เรามาเจอกันที่นั่น"

"อืม ตกลง เดี๋ยวฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ"

พูดจบเขาก็ปิดคอมพิวเตอร์แล้วเดินออกจากหอพัก

สิงเชากับเพื่อนอีกสองคนไม่ได้อยู่ที่หอ ทานข้าวเช้าเสร็จพวกเขาก็ไปทบทวนบทเรียนที่ห้องสมุดแล้ว

พวกเขาบอกว่าไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด เวลาเหนื่อยๆ ยังได้ส่องสาวสวยไปด้วย

ลานจอดรถนักศึกษาคณะการเงิน

เย่เฉินมาถึงที่นี่ก็เห็นรถหรูจำนวนไม่น้อย พวกบีเอ็มดับเบิลยู เบนซ์ ออดี้ มีให้เห็นอยู่ทั่วไป รถหรูระดับล้านหยวนขึ้นไปก็มีอยู่หลายคัน และยังมีซูเปอร์คาร์อีกสิบกว่าคัน

คณะการเงินมีพวกทายาทเศรษฐีค่อนข้างเยอะ คนที่เรียนสาขานี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นลูกหลานคนมีเงินทั้งนั้น

ตอนที่เย่เฉินมาถึง เจิ้งม่านชิวยังไม่มา

ตามหลักแล้ว หอพักนักศึกษาหญิงปีสี่ของพวกเธออยู่ใกล้กับที่นี่มากกว่า

ดาวคณะการเงินผู้เย่อหยิ่งคงไม่อยากเป็นฝ่ายรอฉัน เลยตั้งใจจะให้ฉันมารอเธอสินะ

ลูกไม้ตื้นๆ แค่นี้คิดจะตบตาฉันงั้นเหรอ?

ระหว่างที่เขากำลังรอเจิ้งม่านชิวอยู่นั้น เขาก็เห็นคนคุ้นหน้ากำลังเดินมาทางลานจอดรถ

โจวจื้อเผิงเห็นเขาเข้าก็ชะงักไป รีบก้มหน้าก้มตาตั้งใจจะเดินหนี

เรื่องคราวก่อนไม่เพียงแต่ไม่สามารถส่งเย่เฉินเข้าซังเตได้ ตัวเขาเองกลับเกือบจะโดนจับเข้าไปแทนเสียอีก

เขาไม่คาดคิดเลยว่าเส้นสายของเย่เฉินจะแข็งแกร่งขนาดนี้ ถึงขั้นรู้จักคนในสำนักงานตำรวจภูธรเมืองด้วย

เย่เฉินพูดยิ้มๆ "นี่มันคุณชายโจวไม่ใช่เหรอ"

โจวจื้อเผิงหยุดเดิน "ลูกพี่เย่ เรื่องคราวก่อนผมผิดเอง ขอโทษด้วยนะครับ"

หมอนี่ก็พูดจาตรงไปตรงมาดี รู้จักยืดหยุ่นโอนอ่อนผ่อนตาม

เย่เฉิน "วันหลังอย่าไปตามตอแยเสี่ยวจิ้งอีก"

ตั้งแต่เกิดเรื่องคราวนั้นเขาก็ไม่ได้ไปหาจ้าวจิ้งอีกเลย ใครๆ ก็รู้ว่าเบื้องหลังของเย่เฉินนั้นร้ายกาจ เขาไม่ใช่คนโง่เสียหน่อย

"ลูกพี่เย่ ตั้งแต่นั้นมาผมก็ไม่ได้ไปหาเธออีกเลยครับ"

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน เจิ้งม่านชิวก็มาถึง

"เพื่อนนักศึกษาเจิ้งม่านชิว คุณชักช้าจังเลยนะ ผมรอคุณมาหลายนาทีแล้วเนี่ย" เย่เฉินมองเจิ้งม่านชิวแล้วเอ่ยขึ้น

โจวจื้อเผิงตกใจในใจ

ไม่คิดเลยว่าเย่เฉินกับเจิ้งม่านชิวจะรู้จักกันด้วย แถมยังกล้าใช้ที่เสียงแบบนี้พูดกับเธออีก

"ใครใช้ให้นายมาเร็วนักล่ะ" เจิ้งม่านชิวจงใจเดินทอดน่องมาตลอดทาง ก็เพื่อจะให้เย่เฉินเป็นฝ่ายรอเธอ

โจวจื้อเผิงกล่าวทักทายอย่างระมัดระวัง "พี่ชิวครับ"

เจิ้งม่านชิวปรายตามองเขาแวบหนึ่งโดยไม่สนใจไยดี พวกทายาทเศรษฐีเพลย์บอยแบบนี้ เธอไม่เห็นอยู่ในสายตาเลยสักนิด

"ไปกันเถอะ ขับรถตั้งชั่วโมงกว่าถึงจะถึง"

โจวจื้อเผิงไม่ได้แสดงความโกรธหรือความกระอักกระอ่วนใจออกมาเลย เขายังคงยืนยิ้มอยู่ข้างๆ

เย่เฉินเหลือบมองเขา "เสี่ยวโจว ฉันไปก่อนนะ"

"เดินทางปลอดภัยครับลูกพี่เย่"

การที่เย่เฉินกล้าพูดแบบนี้กับเจิ้งม่านชิว ฐานะของเขาต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ท่าทีของเขาจึงดูนอบน้อมกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก

...

รถของเจิ้งม่านชิวคือซูเปอร์คาร์เฟอร์รารีสีแดง รูปลักษณ์โฉบเฉี่ยวเตะตา

เย่เฉินนั่งในตำแหน่งผู้โดยสารด้านหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้นั่งซูเปอร์คาร์

"เพื่อนม่านชิว ซูเปอร์คาร์คันนี้ราคาเท่าไหร่ครับ?"

"ตอนเข้ามหาลัยแม่ฉันซื้อให้เป็นของขวัญน่ะ ห้าล้าน... เท่าไหร่ฉันก็จำตัวเลขเป๊ะๆ ไม่ได้แล้ว"

"คุณน้ายังขาดลูกชายอีกไหมครับ? คุณเห็นผมเป็นยังไงบ้าง?" เย่เฉินพูดติดตลก

เจิ้งม่านชิวค้อนใส่เขา "ฉันมีพี่ชายแล้วย่ะ"

"แล้วขาดลูกเขยไหมล่ะ?"

...

เจิ้งม่านชิวพ่นคำสั้นๆ ออกมาจากปาก "ไสหัวไปเลย"

เย่เฉิน "เพื่อนม่านชิว ผมเพิ่งสังเกตนะว่าความจริงคุณก็สวยมากเลยทีเดียว"

"ต้องให้นายมาบอกหรือไง คนทั้งมหาลัยเขาก็รู้กันหมดแหละ"

ช่างเย่อหยิ่งสมคำร่ำลือจริงๆ

เย่เฉิน "เมื่อกี้ตอนที่โจวจื้อเผิงทักทาย ทำไมคุณถึงไม่สนใจเขาเลยล่ะ?"

"จะไปสนใจทำไม ก็แค่พวกลูกคุณหนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ คุยด้วยก็เปลืองน้ำลายเปล่าๆ" เจิ้งม่านชิวไม่เห็นโจวจื้อเผิงอยู่ในสายตาเลย

เมื่อมองอย่างเป็นกลาง ก็พอจะมองออกถึงนิสัยและเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาของเธอ

ต่อให้ถูกเมินใส่ แต่ตอนที่โจวจื้อเผิงเผชิญหน้ากับเจิ้งม่านชิว เขาก็ยังต้องประดับรอยยิ้มไว้บนใบหน้า

เย่เฉิน "คนที่ไปกินข้าววันนี้มีใครบ้างครับ? แนะนำให้ผมรู้จักล่วงหน้าหน่อยสิ"

"จ้าวเซี่ยงหมิง ฟางจื้อเฟิง แล้วก็ถังอี้ พวกเราสี่คนเป็นเพื่อนเก่ากันมาหลายปีแล้วล่ะ"

เจิ้งม่านชิวแนะนำชื่อของทั้งสามคนสั้นๆ

กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา

เจิ้งม่านชิวก็จอดรถที่ลานจอดรถใต้ดินของโรงแรมจื้อหย่า

หลังจากลงจากรถ ทั้งสองก็เดินมุ่งหน้าไปที่ลิฟต์

เจิ้งม่านชิวแต่งตัวอย่างมีสไตล์และประณีต ใบหน้าที่งดงาม รูปร่างที่สูงโปร่งและอรชรดึงดูดสายตาผู้คน

"ม่านชิว คุณสูงเท่าไหร่เนี่ย?"

"ร้อยหกสิบเก้า"

เย่เฉินกำลังจะอ้าปากพูด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นกะทันหัน เป็นเบอร์แปลกจากเมืองเจียงไห่

"ฮัลโหล ใครครับ?"

"สวัสดีค่ะคุณเย่ ดิฉันเฉินจิ้ง ผู้จัดการบัญชีลูกค้ารายใหญ่ส่วนบุคคลของบริษัทหลักทรัพย์เป่ยฟางค่ะ"