บทที่ 66 ฉันขอฝากตัวเป็นศิษย์นายได้ไหม?

เมื่อเย่เฉินได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เขาก็หาข้ออ้างส่งเดชแล้ววางสายไป

"บริษัทหลักทรัพย์พวกนี้จู้จี้จุกจิกน่ารำคาญจริงๆ โทรมาได้ทุกวี่ทุกวัน"

เจิ้งม่านชิวเอ่ยขึ้นว่า "ตอนนี้นายกลายเป็นบุคคลระดับตำนานในแวดวงการเงินไปแล้ว บริษัทหลักทรัพย์พวกนั้นก็ย่อมอยากให้นายไปเปิดบัญชีซื้อขายกับบริษัทของพวกเขาทั้งนั้นแหละ"

ทั้งสองเดินเข้าไปในลิฟต์ และขึ้นมายังชั้นสามสิบหกของโรงแรม

ที่นี่คือภัตตาคารอาหารจีนภายในโรงแรม ตกแต่งสไตล์โบราณที่ดูโอ่อ่าและสง่างาม ให้ความรู้สึกที่หรูหรามีระดับเป็นอย่างมาก

เห็นได้ชัดว่าเจิ้งม่านชิวเป็นลูกค้าประจำ พนักงานบริการล้วนรู้จักเธอ และกล่าวทักทายด้วยความนอบน้อมว่า 'คุณหนูเจิ้ง'

เธอพาเย่เฉินเดินเข้าไปด้านในอย่างคุ้นเคย ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องอาหารส่วนตัวห้องหนึ่ง

ภายในห้องมีชายสองหญิงหนึ่งนั่งอยู่ ทั้งสามคนยังดูหนุ่มสาว อายุอานามไล่เลี่ยกับเย่เฉิน

เมื่อถังอี้ จ้าวเซี่ยงหมิง และฟางจื้อเฟิงเห็นว่าตัวจริงเสียงจริงมาถึงแล้ว พวกเขาก็พากันลุกขึ้นยืนเพื่อแสดงความเคารพ

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นทายาทเศรษฐี แต่ก็ไม่ใช่พวกทายาทเสเพลไร้สาระ พวกเขาล้วนเป็นชนชั้นหัวกะทิในหมู่ทายาทเศรษฐีด้วยกัน และทั้งสี่คนนี้ก็รวมตัวกันเป็นกลุ่มเพื่อนสนิท

เย่เฉินกวาดสายตาประเมินพวกเขา หญิงสาวหน้าตาสะสวยสวมแว่นตาที่มีบุคลิกดูเป็นสาวอาร์ตคนนั้น น่าจะเป็นถังอี้

"เย่เฉิน ฉันขอแนะนำให้รู้จักนะ นี่คือถังอี้"

ถังอี้เป็นฝ่ายยื่นมือออกมาก่อน "สวัสดี เย่เฉิน"

เย่เฉินจับมือทักทายกับเธอ "สวัสดีครับ คุณถัง"

"ส่วนนี่คือจ้าวเซี่ยงหมิง และฟางจื้อเฟิง"

ทั้งสามคนจับมือทักทายและพูดคุยกันเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลง

เนื่องจากเย่เฉินค่อนข้างสนิทกับเจิ้งม่านชิวมากกว่าใคร เขาจึงเลือกนั่งลงตรงที่นั่งข้างๆ เธอ

"พนักงาน เริ่มเสิร์ฟอาหารได้เลยนะ แล้วก็เอาเหมาไถบ่มสามสิบปีมาอีกสองขวดด้วย"

จ้าวเซี่ยงหมิงหันไปสั่งพนักงานในห้อง ก่อนจะหันมามองเย่เฉิน "พี่เย่พอดื่มเหล้าได้ไหมครับ?"

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ "พอดื่มได้นิดหน่อยครับ"

ฟางจื้อเฟิงเอ่ยขึ้น "พี่เย่ครับ การเทรดฟิวเจอร์สถ่านหินของคุณรอบนี้มันสุดยอดมากๆ ยอดเยี่ยมจนสามารถยกขึ้นหิ้งเป็นเทพได้เลยครับ"

"คุณชายฟางชมเกินไปแล้วครับ มันก็แค่โชคดีเท่านั้นเอง" เย่เฉินแสดงท่าทีถ่อมตนแต่ไม่อ่อนข้อ

ถึงแม้พวกเขาจะเป็นทายาทเศรษฐี แต่เขาเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน

การคบหากับคนพวกนี้ จะไปทำตัวต่ำต้อยเกินไปไม่ได้ ถ้าขนาดตัวเองยังดูถูกตัวเอง แล้วคนอื่นจะมาเคารพเราได้อย่างไร?

ถังอี้ยิ้มและกล่าวว่า "พี่เย่ถ่อมตัวเกินไปแล้วค่ะ แล้วพี่มองแนวโน้มของฟิวเจอร์สถ่านหินหลังจากนี้ยังไงบ้างคะ?"

ทุกคนในห้องต่างก็หันมามองเขาเป็นตาเดียว

เย่เฉินกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ผมคิดว่าฟิวเจอร์สถ่านหินน่าจะกลับไปสู่ราคาเดิมของมันครับ พอร่วงลงมาเหลือสักแปดเก้าร้อยต่อตัน ผมก็จะปิดสถานะเพื่อทำกำไรและออกจากตลาด หลังจากนั้นมันน่าจะแกว่งตัวขาลงไปอีกนาน ไม่มีความจำเป็นต้องเสียเวลาถือต่อแล้วครับ"

ถังอี้ "แล้วพี่เย่มองแนวโน้มของตลาดหุ้นในอนาคตยังไงบ้างคะ?"

เย่เฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ผมไม่ค่อยมองในแง่ดีเท่าไหร่นะครับ"

"ทำไมล่ะคะ?" ถังอี้ถามด้วยความสงสัย

เย่เฉิน "ผมไม่รู้ว่าพวกคุณได้ติดตามสถานการณ์เศรษฐกิจระหว่างประเทศในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาหรือเปล่า โดยเฉพาะเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกา ปัญหาโรคระบาดระดับโลกเมื่อสองปีก่อน ทำให้ธนาคารกลางสหรัฐปรับลดอัตราดอกเบี้ยครั้งใหญ่ และพิมพ์ธนบัตรออกมาอย่างบ้าคลั่ง"

"ดอลลาร์สหรัฐเป็นสกุลเงินสากลของโลก สามารถนำไปซื้อของได้ทั่วโลก การพิมพ์ธนบัตรอย่างบ้าคลั่งก็ไม่ต่างอะไรกับการสูบเลือดสูบเนื้อประเทศอื่นๆ และมันก็จะทำให้เกิดภาวะเงินเฟ้อทั้งในประเทศของพวกเขาเองและระดับโลกด้วย"

"ช่วงนี้พวกคุณได้ติดตามข้อมูลดัชนีราคาผู้บริโภคและดัชนีราคาการใช้จ่ายด้านการบริโภคส่วนบุคคลของสหรัฐหรือเปล่าครับ? ข้อมูลที่บ่งชี้ถึงภาวะเงินเฟ้อ ตอนนี้มันพุ่งสูงปรี๊ดไปแล้ว นั่นแสดงว่าภาวะเงินเฟ้อของพวกเขาในตอนนี้ค่อนข้างรุนแรงมาก"

"ภาวะเงินเฟ้อก็ตรงตามชื่อเลยครับ ปริมาณเงินมีมากกว่าความต้องการของตลาด พูดง่ายๆ ก็คือมีเงินในระบบมากเกินไป ทำให้ราคาสินค้าปรับตัวสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง สหรัฐอเมริกาต้องออกมาตรการยับยั้งแน่นอนครับ ไม่อย่างนั้นมันจะกลายเป็นภาวะเงินเฟ้อขั้นรุนแรง"

"และวิธีที่จะยับยั้งภาวะเงินเฟ้อก็คือการที่ธนาคารกลางสหรัฐปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ย เพื่อดึงเม็ดเงินมหาศาลในระบบกลับเข้าสู่ธนาคาร เป็นการลดปริมาณเงินดอลลาร์ในตลาดลง"

"หากพวกเขาปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยเมื่อไหร่ เม็ดเงินทั่วโลกก็จะไหลกลับคืนสู่สหรัฐอเมริกา สภาพคล่องทางการเงินของประเทศต่างๆ ทั่วโลกจะถูกดึงออกไป เพื่อไปแสวงหาผลกำไรที่สูงกว่าที่นั่น ทุกประเทศจะต้องเผชิญกับความยากลำบาก รวมถึงประเทศของเราด้วย และตลาดทุนก็จะเป็นด่านแรกที่ตอบสนองต่อเรื่องนี้ นั่นก็คือตลาดหุ้นจะร่วงระนาว"

"เศรษฐกิจของเราเดิมทีก็มีปัญหาใหญ่อยู่แล้ว โดยเฉพาะตลาดอสังหาริมทรัพย์ บริษัทบางแห่งมีอัตราหนี้สินสูงเกินไป หากพวกเขามาทำลายตลาดอสังหาริมทรัพย์ของเรา ก็จะเกิดวิกฤตทางการเงินครั้งใหญ่ตามมา เหมือนกับเหตุการณ์ฟองสบู่อสังหาริมทรัพย์แตกของญี่ปุ่นในช่วงยุคเก้าศูนย์ ที่ทำให้เศรษฐกิจของพวกเขาหยุดชะงักไปนานกว่าสิบปี"

"การปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยของพวกเขา ไม่เพียงแต่จะช่วยบรรเทาภาวะเงินเฟ้อในประเทศได้ แต่ยังเป็นการสกัดกั้นการเติบโตทางเศรษฐกิจของเราด้วย นี่น่าจะเป็นเป้าหมายหลักของพวกเขาเลยล่ะครับ"

เมื่อถังอี้ เจิ้งม่านชิว จ้าวเซี่ยงหมิง และฟางจื้อเฟิงได้ฟังคำพูดของเขา ต่างก็รู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก

วิสัยทัศน์ของเย่เฉินนั้นกว้างไกลและลึกซึ้งเกินไป การวิเคราะห์และความเข้าใจในสถานการณ์เศรษฐกิจระหว่างประเทศของเขานั้นชวนให้ทึ่งจริงๆ

ชายหนุ่มอายุเพียงยี่สิบสองปี ทำไมถึงได้มีความรู้ความเข้าใจระดับนี้ได้!!

พวกเขาหารู้ไม่ว่า หัวข้อนี้เย่เฉินเคยนำไปแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับโจวจี้ไฉมาหลายครั้งแล้ว เขาจึงพูดได้อย่างไหลลื่นราวกับท่องจำมา

แววตาของเจิ้งม่านชิว ถังอี้ และคนอื่นๆ ที่มองมาที่เขาล้วนเปล่งประกาย ทั้งตกตะลึง ชื่นชม และใคร่รู้...

เจิ้งม่านชิวเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามขึ้นมาก่อน "ถ้าเป็นอย่างที่นายพูด ตอนนี้พวกเราก็ตกอยู่ในอันตรายแล้วสิ"

เย่เฉิน "ม่านชิวครับ บุคลากรระดับหัวกะทิส่วนใหญ่ของประเทศเราก็อยู่ในแวดวงการเมืองกันทั้งนั้น ในเมื่อผมยังคิดได้ พวกเขาก็ต้องคิดได้อยู่แล้วล่ะครับ ผมเชื่อว่าเบื้องบนคงกำลังเตรียมการรับมืออยู่ อีกไม่นานน่าจะมีการออกนโยบายมาจัดการกับภาคอสังหาริมทรัพย์ บริษัทอสังหาฯ บางแห่งคงต้องเจอกับช่วงเวลาที่ยากลำบากแน่นอนครับ"

ในตอนนั้นเอง อาหารก็ถูกนำมาเสิร์ฟ

แต่เจิ้งม่านชิว ถังอี้ และคนอื่นๆ ยังไม่ลงมือทาน พวกเขากำลังครุ่นคิดถึงคำพูดของเย่เฉิน

ผ่านไปครู่หนึ่ง จ้าวเซี่ยงหมิงก็เปิดเหมาไถบ่มสามสิบปีหนึ่งขวด แล้วรินให้เย่เฉินหนึ่งจอก

"พี่เย่ ได้ฟังคำพูดของคุณเพียงหนึ่งครั้ง ดีกว่าอ่านหนังสือมาเป็นสิบปีเลยครับ มา ผมขอคารวะคุณหนึ่งจอก"

"คุณชายจ้าวเกรงใจไปแล้วครับ ผมก็แค่เดาและพูดไปเรื่อยเปื่อย ไม่แน่ว่าจะถูกต้องเสมอไปหรอกครับ"

จ้าวเซี่ยงหมิง "พี่เย่เรียกผมว่าเซี่ยงหมิงก็พอครับ พ่อผมเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทหลักทรัพย์ตงไฉ ต่อไปก็หวังว่าพี่เย่จะช่วยสนับสนุนธุรกิจครอบครัวผมด้วยนะครับ"

เย่เฉินได้ยินดังนั้นก็แอบตกใจในใจ ผู้ก่อตั้งบริษัทหลักทรัพย์ตงไฉเป็นพ่อของนายงั้นเหรอ? เบื้องหลังไม่ธรรมดาจริงๆ ด้วย

ทั้งสองคนดื่มเหล้าจนหมดจอกรวดเดียว

ฟางจื้อเฟิงเองก็ขอชนแก้วคารวะเขาเช่นกัน

ถึงแม้พวกเขาจะเป็นทายาทเศรษฐี แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีเย่อหยิ่งจองหองแต่อย่างใด พวกเขาล้วนปฏิบัติต่อเย่เฉินด้วยความสุภาพและให้ความเคารพ

สิ่งนี้ทำให้เย่เฉินรู้สึกประทับใจในตัวพวกเขาอยู่พอสมควร

เขาเองก็ตั้งใจจะลองคบค้าสมาคมกับคนกลุ่มนี้ดู เพื่อเป็นการปูทางสำหรับการก้าวเข้าสู่วงการธุรกิจของเขาในอนาคต

พวกเขาแต่ละคนล้วนเป็นทายาทเศรษฐีที่มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา ในภายภาคหน้าจะต้องมีเรื่องที่ต้องพึ่งพาพวกเขาอย่างแน่นอน

ในแวดวงธุรกิจ หากไร้ซึ่งเส้นสายและเครือข่าย การจะเติบโตและขยับขยายธุรกิจให้ยิ่งใหญ่ได้นั้น ช่างเป็นเรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญ

หลายคนเริ่มชนแก้วดื่มกินกันอย่างออกรส

หลังจากดื่มกินกันไปได้สักพักใหญ่

ถังอี้ก็เอ่ยถามต่อ "พี่เย่คะ ที่พี่สันนิษฐานว่าธนาคารกลางสหรัฐจะปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยเนี่ย พี่คิดว่าน่าจะประมาณช่วงไหนคะ?"

เย่เฉิน "น่าจะปีหน้าครับ คงไม่ใช้เวลานานเท่าไหร่ พวกเขาเองก็ต้องวางกลยุทธ์ให้ละเอียดถี่ถ้วนด้วย"

ถังอี้ "ถ้าถึงเวลานั้น หุ้นตัวไหนๆ ก็เล่นไม่ได้เลยงั้นเหรอคะ?"

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ "ส่วนใหญ่ก็คงเป็นแบบนั้นแหละครับ ทางที่ดีที่สุดคือการล้างพอร์ตและรอคอยจังหวะ ตลาดไม่เคยขาดโอกาสในการทำเงิน ขอเพียงแค่อดทนต่อความโดดเดี่ยวได้ ก็จะสามารถรักษากำไรก้อนโตไว้ได้ครับ"

ถังอี้ยิ้มและกล่าวว่า "พี่เย่คะ ฉันขอฝากตัวเป็นศิษย์พี่ได้ไหมคะ? เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่าตัวเองเล่นหุ้นเก่งแล้วนะ แต่พอมาเห็นพี่แล้ว ฉันรู้สึกว่าตัวเองยังมีข้อบกพร่องอยู่อีกเพียบเลยล่ะค่ะ"

เอ๊ะ?

เย่เฉินถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง เจิ้งม่านชิวและคนอื่นๆ เองก็อึ้งไปเช่นกัน

ในขณะที่เขากำลังจะอ้าปากพูด เขาก็รู้สึกเหมือนถูกใครบางคนเหยียบเท้าเข้าให้

"คุณถังครับ จะมาฝากตัวเป็นศิษย์อะไรกัน ผมเองก็เพิ่งเข้าวงการมาได้ไม่นาน เอาเป็นว่าเรามาแลกเปลี่ยนความคิดเห็น ศึกษาร่วมกัน ก้าวหน้าไปด้วยกัน และทำกำไรไปด้วยกันดีกว่าครับ"