บทที่ 67 เบื้องหลังแต่ละคนไม่ธรรมดา

ถึงแม้เจิ้งม่านชิวจะไม่เหยียบเท้าเขา เขาก็ไม่คิดจะรับศิษย์อยู่แล้ว

เขาเป็นแค่ชายหนุ่มอายุยี่สิบสองปี เพิ่งก้าวเข้ามาในวงการการเงินได้ไม่นาน การที่เพิ่งจะมีผลงานนิดหน่อยก็จะรับศิษย์แล้ว มันดูโอ้อวดเกินไป

ที่สำคัญที่สุดคือ รับศิษย์แล้วก็ต้องเสียเวลาสอน เปลืองแรงเปล่าๆ

ถังอี้ยิ้มแล้วพูดว่า "การเรียนรู้ไม่มีคำว่าก่อนหลัง ผู้ที่บรรลุคือครู ฉันคิดว่าความสามารถของพี่เย่ไม่ด้อยไปกว่าพวกตัวท็อปในตลาดเลยนะคะ"

เย่เฉิน "คุณถังกล่าวหนักไปแล้วครับ ผมเป็นแค่ผู้เริ่มต้น ยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้ วันข้างหน้าพวกเราค่อยมาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นและก้าวหน้าไปด้วยกันดีกว่าครับ"

"พี่เย่เรียกฉันว่าถังอี้ หรือเสี่ยวอี้ก็ได้ค่ะ พวกเขาก็เรียกฉันแบบนี้กันทั้งนั้น"

ถังอี้ไม่ได้ดึงดันเรื่องขอเป็นศิษย์อีก เธอใช้ชาแทนเหล้ายกจอกคารวะเขา

มื้อเที่ยงมื้อนี้ เย่เฉินรู้สึกดีมาก เครือข่ายเส้นสายของเขาขยายออกไปอีก ซึ่งมันจะเป็นกำลังสนับสนุนให้เขาก้าวเข้าสู่วงการธุรกิจในอนาคต

หลังทานมื้อเที่ยงเสร็จ

ทั้งห้าคนก็เดินออกจากร้านอาหารและมาที่ลานจอดรถใต้ดิน

จ้าวเซี่ยงหมิงและฟางจื้อเฟิงเอ่ยลาเขา ทั้งสองคนขับซูเปอร์คาร์สุดเท่ที่ดึงดูดสายตาคนมองได้เป็นอย่างดี

ถังอี้มองเย่เฉิน "เย่เฉิน นั่งรถม่านชิวมาเหรอ? งั้นฉันไปก่อนนะ"

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ "ไว้ว่างๆ ค่อยเจอกันใหม่ครับ"

ถังอี้ยิ้มบางๆ แล้วหันหลังขึ้นรถบีเอ็มดับเบิลยู ซีรีส์ห้าสีขาว

บีเอ็มดับเบิลยู ซีรีส์ห้าก็ไม่เลว แต่เมื่อเทียบกับรถของคนอื่นแล้ว ถือว่าด้อยกว่ามาก

เย่เฉินหันไปมองเจิ้งม่านชิว "ม่านชิว เมื่อกี้คุณเหยียบเท้าผมทำไม?"

"เหรอ? สงสัยเผลอไปโดนน่ะ" เจิ้งม่านชิวไม่ยอมรับเด็ดขาด

เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม "คุณกลัวเธอมาฝากตัวเป็นศิษย์ผม แล้วจะเก่งกว่า ดีกว่าคุณใช่ไหมล่ะ? เพื่อนรอบตัวเก่งได้ แต่ห้ามเก่งกว่าตัวเองสินะ!"

ความคิดในใจของเจิ้งม่านชิวถูกแทงใจดำ เธอจึงถลึงตาใส่เขา

"นายรู้ไหมว่าเธอมีเบื้องหลังยังไง?"

เย่เฉินเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที "ถังอี้มีเบื้องหลังยังไงเหรอ?"

เจิ้งม่านชิว "พ่อของเธอทำงานที่เมืองหางเจียง มณฑลหนานเจ้อ เป็นถึงนายกเทศมนตรีเมืองหางเจียง และรองเลขาธิการพรรคประจำเมือง ระดับเทียบเท่ารองรัฐมนตรีหรือรองผู้ว่าการมณฑล เป็นเบอร์สองของเมืองหางเจียงเลยนะ"

เมืองหางเจียงเป็นเมืองเอกของมณฑลหนานเจ้อ ตำแหน่งเบอร์หนึ่งและเบอร์สองของที่นั่นจึงมีระดับสูงกว่าเมืองทั่วไป

เย่เฉินตกใจในใจ ไม่คิดเลยว่าประวัติของถังอี้จะน่ากลัวขนาดนี้

"แล้วฟางจื้อเฟิงล่ะ?"

"บ้านเขาทำธุรกิจสิ่งทอและเสื้อผ้า ขนาดบริษัทใหญ่มาก"

ในเมื่อฟางจื้อเฟิงสามารถอยู่ในแวดวงเดียวกับพวกถังอี้ได้ ขนาดบริษัทของบ้านเขาก็ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

เย่เฉินมองเธอ "ม่านชิว แล้วบ้านคุณทำธุรกิจอะไรเหรอ?"

เจิ้งม่านชิว "แม่ฉันเป็นประธานบริษัทยา ส่วนพ่อเป็นเบอร์หนึ่งของเขตตงเฉิง"

...

"ลูกพี่ชิว ถ้าเมื่อก่อนผมเคยล่วงเกินอะไรไป หวังว่าจะให้อภัยนะครับ"

บ้าเอ๊ย เบื้องหลังแต่ละคนน่ากลัวกันทั้งนั้น มีแต่ผมที่เป็นคนธรรมดาเดินดิน!

เขตตงเฉิงเป็นเขตที่มีระดับการบริหารสูงสุดในเมืองเจียงไห่ เป็นหน่วยงานบริหารระดับรองผู้ว่าการมณฑล ส่วนเขตอื่นๆ เป็นแค่ระดับกรมหรือสำนักเท่านั้น

เบอร์หนึ่งของเขตตงเฉิง ไม่เพียงแต่เป็นเลขาธิการพรรคประจำเขต แต่ยังได้เข้าไปอยู่ในคณะกรรมการประจำพรรคคอมมิวนิสต์ประจำเมืองอีกด้วย

การได้เข้าไปอยู่ในคณะกรรมการประจำพรรคฯ ถึงจะนับว่าได้ก้าวเข้าสู่อำนาจผู้นำและองค์กรตัดสินใจสูงสุดของท้องถิ่นอย่างแท้จริง มีอำนาจตัดสินใจและลงคะแนนเสียงอย่างเต็มตัว

เมืองเจียงไห่มีรองนายกเทศมนตรีอยู่ห้าหกคน ถึงแม้จะเป็นระดับรองผู้ว่าการมณฑลเหมือนกัน แต่ไม่ได้เข้าเป็นคณะกรรมการประจำพรรคฯ สถานะและระดับของพวกเขาจึงสู้พ่อของเจิ้งม่านชิวไม่ได้

เจิ้งม่านชิวเชิดคางขึ้นเล็กน้อย "เดี๋ยวฉันต้องกลับบ้าน ไปส่งนายที่ป้ายรถเมล์แล้วกัน"

"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวผมมีธุระต่อ คุณไปจัดการธุระของคุณเถอะ" เย่เฉินตั้งใจจะไปหาลู่จื่อเซวียน

"อืม ตกลง งั้นฉันกลับก่อนนะ"

"ลาก่อน"

เย่เฉินมองตามเจิ้งม่านชิวที่ขับซูเปอร์คาร์เฟอร์รารีจากไปด้วยสายตาที่แอบอิจฉาเล็กน้อย

รออีกสักพักเขาจะซื้อรถบ้าง แต่ซูเปอร์คาร์เหมาะแค่ขับในเมืองเท่านั้น ถ้าขับกลับบ้านเกิดคงไม่ไหว เพราะช่วงล่างมันต่ำเกินไป

เย่เฉินแวะไปที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ แล้วเลือกซื้อชุดให้ลู่จื่อเซวียนสองชุด

ชุดแรกเป็นชุดเดรสกระโปรงยาวรัดรูปสำหรับฤดูใบไม้ร่วง แบบที่เน้นสัดส่วนให้ดูโดดเด่น

ส่วนอีกชุดเป็นกระโปรงสั้นคู่กับเสื้อคลุม สไตล์สาวทรงเสน่ห์เปี่ยมความเป็นผู้ใหญ่

ลู่จื่อเซวียนไม่ได้ขาดแคลนเสื้อผ้าหรอก แต่การมีของติดไม้ติดมือไปฝากย่อมเหมาะสมกว่า

เธอก็เพิ่งมอบนาฬิกามูลค่าสามล้านหกแสนหยวนให้เขา การตอบแทนน้ำใจซึ่งกันและกันจะทำให้ความสัมพันธ์ดียิ่งขึ้น

...

ช่วงบ่ายสามโมงกว่า

เย่เฉินมาถึงหน้าทางเข้าอาคาร 9 ยูนิต 1 ของหมู่บ้านฉุ่ยจิ่งหมิงจู

เขาเดินเข้าไปในตึก ขึ้นลิฟต์ไปที่ห้อง 801 แล้วกดกริ่ง

ไม่กี่วินาทีต่อมา ลู่จื่อเซวียนในชุดนอนก็เปิดประตูออกมาด้วยท่าทางเกียจคร้านเล็กน้อย

เย่เฉินพูดยิ้มๆ "พี่เซวียน ผมมารบกวนเวลานอนกลางวันหรือเปล่าครับ"

"เปล่าจ้ะ พี่เพิ่งตื่นพอดี รีบเข้ามาสิ"

เย่เฉินยื่นถุงเสื้อผ้าให้เธอ "พี่เซวียน นี่เสื้อผ้าสองชุดที่ผมตั้งใจเลือกมาให้ พี่ลองไปใส่ดูสิครับว่าพอดีไหม"

ใบหน้าของลู่จื่อเซวียนเผยรอยยิ้ม "เดี๋ยวพี่ไปลองนะ เธอนั่งพักก่อน"

รออยู่สองนาที ลู่จื่อเซวียนในชุดเดรสยาวรัดรูปก็เดินออกมา เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่เย้ายวนใจเป็นอย่างยิ่ง

"เสี่ยวเฉิน เป็นยังไงบ้าง?"

"สวยมากครับ พี่เซวียนใส่ชุดแบบนี้ยิ่งเน้นให้เห็นรูปร่าง ดูเป็นผู้ใหญ่ที่มีเสน่ห์ เซ็กซี่น่าหลงใหลมากครับ"

ลู่จื่อเซวียนยิ้มบางๆ "ปากหวานซะจริงนะ เดี๋ยวพี่ไปลองอีกชุดดีกว่า"

เสื้อผ้าอีกชุดไม่ได้รัดรูป เป็นสไตล์สาวทรงเสน่ห์ที่ดูประณีต คนสวยใส่อะไรก็ดูดีไปหมดนั่นแหละ

สุดท้ายลู่จื่อเซวียนก็เปลี่ยนกลับมาใส่ชุดนอน แล้วมานั่งลงข้างๆ เขา จนได้กลิ่นเหล้าขาวอ่อนๆ

"เสี่ยวเฉิน เมื่อเที่ยงเธอดื่มเหล้ามาเหรอ?"

เย่เฉินอธิบายด้วยรอยยิ้ม "เที่ยงวันนี้มีทายาทเศรษฐีสองสามคนเชิญผมไปทานข้าวครับ พวกเขารู้เรื่องบัญชีที่ผมเทรดหุ้นกับฟิวเจอร์ส เลยอยากทำความรู้จักน่ะครับ"

ลู่จื่อเซวียนถามด้วยความสงสัย "เบื้องหลังเป็นยังไงบ้างล่ะ?"

เย่เฉิน "คนหนึ่งชื่อเจิ้งม่านชิว เรียนอยู่คณะการเงินมหาวิทยาลัยเจียวทง พ่อเธอเป็นเบอร์หนึ่งของเขตตงเฉิง เบื้องหลังถือว่าไม่ธรรมดาเลยครับ ส่วนอีกคนพ่อเป็นเบอร์สองของเมืองหางเจียง มณฑลหนานเจ้อ อีกสองคนที่เหลือ คนหนึ่งเป็นลูกชายคนเล็กของประธานบริษัทหลักทรัพย์ตงไฉ ส่วนอีกคนบ้านทำธุรกิจสิ่งทอและเสื้อผ้าครับ"

ลู่จื่อเซวียนได้ยินดังนั้นก็ตกใจ ไม่คิดเลยว่าเย่เฉินจะได้สัมผัสกับกลุ่มทายาทเศรษฐีระดับนี้

"พวกเขาอยากให้เธอพาไปทำเงินในตลาดการเงินเหรอ?"

การที่คนพวกนี้มาหาเย่เฉิน ย่อมต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงแน่นอน หากสามารถผูกมิตรไว้ได้ ก็จะเป็นประโยชน์อย่างมหาศาลต่อตัวเย่เฉินเช่นกัน

เย่เฉิน "น่าจะจุดประสงค์นั้นแหละครับ วันนี้ก็แค่ไปกินข้าวทำความรู้จักกันเฉยๆ"

"เสี่ยวเฉิน เธอทำเงินในตลาดหุ้นไปได้เท่าไหร่แล้วล่ะ?" ลู่จื่อเซวียนถามด้วยความอยากรู้

เย่เฉิน "เมื่อหลายวันก่อนผมเห็นว่าฟิวเจอร์สถ่านหินมีโอกาสทำกำไร เลยเข้าไปเล่นได้สิบกว่าวัน ตอนนี้กำไรประมาณสามร้อยล้านแล้วครับ"

ดวงตาคู่สวยของลู่จื่อเซวียนเบิกกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เผยให้เห็นความตกตะลึง

"ใช้เวลาสิบกว่าวันฟันกำไรสามร้อยล้าน? มิน่าล่ะพวกเขาถึงได้เชิญเธอ คนมีความสามารถไปอยู่ที่ไหนก็มีแต่คนต้อนรับ เสี่ยวเฉิน เธอต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดีนะ การผูกมิตรกับพวกเขาจะเป็นประโยชน์ต่อเธออย่างมากในอนาคต"

เย่เฉิน "จากที่ได้สัมผัสวันนี้ ผมรู้สึกว่านิสัยใจคอของพวกเขาถือว่าใช้ได้เลยครับ ไม่ได้ทำตัวเย่อหยิ่งจองหองอะไร ผมคิดว่าน่าจะคบหาได้ครับ"

ลู่จื่อเซวียนพูดพร้อมกับรอยยิ้ม "เสี่ยวเฉิน ยังจำตอนที่เรารู้จักกันใหม่ๆ ได้ไหม ตอนนั้นเธอยังเป็นแค่เด็กพาร์ตไทม์ช่วงปิดเทอมในบริษัทพี่อยู่เลย นึกไม่ถึงเลยว่าตอนนี้จะเก่งกาจขนาดนี้ มีทรัพย์สินเป็นร้อยล้าน แถมยังก้าวเข้าไปอยู่ในแวดวงทายาทเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลได้อีก"

เย่เฉิน "พี่เซวียน ต่อให้ผมเก่งแค่ไหน ผมก็ยังเป็นน้องชายของพี่อยู่วันยังค่ำแหละครับ"

ประโยคนี้กระทบใจของลู่จื่อเซวียนเข้าอย่างจัง

หัวใจของเธอสั่นไหว ก่อนจะเอื้อมมือไปโอบศีรษะของเย่เฉินเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก

"คำพูดนี้ทำเอาพี่ซึ้งเลยนะเนี่ย ให้รางวัลด้วยการกอดหนึ่งทีก็แล้วกัน"