ตอนที่ 100 ตีให้ตายก็ไม่เชื่อ

เจียงหมิงจูกุมมือของเจียงเทียนฮ่าวไว้ น้ำตาไหลพรากเต็มสองตา "ลูกจ๋า แม่รู้ว่าลูกเป็นเด็กดีจิตใจดีมาตั้งแต่เด็ก แต่ก็เพราะลูกใจดีเกินไปนี่แหละ ถึงได้ถูกคนเขารังแกเอาขนาดนี้"

จางเสวี่ยหนิง: ใจดีเนี่ยนะ? บ้าไปแล้วหรือเปล่า? เจียงเทียนฮ่าวมีตรงไหนที่จิตใจดีกัน?

"แต่พวกมันกลับทำร้ายลูกจนเป็นสภาพนี้! แม่ขอสาบานว่าจะไม่ปล่อยมันไปเด็ดขาด แม่จะทำให้มันต้องชดใช้คืนเป็นสิบเท่าร้อยเท่าพันเท่าหมื่นเท่า!"

"แม่ ทำแบบนั้นไม่ได้นะ!" เจียงเทียนฮ่าวส่ายหัวอย่างเอาเป็นเอาตาย "มีแค่เขา... มีแค่เขาคนเดียวที่ช่วยผมได้!"

พอได้ยินประโยคนี้ น้ำตาบนใบหน้าของเจียงหมิงจูก็ชะงักค้างไปทันที!

"หมายความว่ายังไง? มันจะช่วยลูกได้เนี่ยนะ? ลูกจ๋า หัวลูกถูกตีจนเลอะเลือนไปแล้วหรือเปล่า?"

จางเสวี่ยหนิงที่คุกเข่าอยู่กับพื้นลองนึกทบทวนดู เออจริงด้วย ตอนที่ออกจากหมู่บ้านหุบดอกท้อ หลินหยางเคยพูดแบบนี้ไว้จริง ๆ

แต่วิชาแพทย์ของหลินหยางมันของเก๊ไม่ใช่เหรอ? เจียงเทียนฮ่าวสมองพังไปแล้วจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย? ถึงได้เชื่อจริงจังว่าหลินหยางจะรักษาเขาให้หายได้?

"พี่เทียนฮ่าว อย่าไปเชื่อที่หลินหยางพูดนะคะ เขา... เขาจะไปรักษาพี่หายได้ยังไง?"

ตอนนี้เจียงเทียนฮ่าวพิการไปแล้ว จางเสวี่ยหนิงย่อมต้องถือคำพูดของเจียงหมิงจูเป็นดั่งราชโองการทุกเรื่องทุกเวลา

"ใช่แล้ว!" เจียงหมิงจูพูดด้วยสีหน้าดูแคลน "ไอ้หลินหยางนั่นก็แค่ไอ้บ้านนอกคนหนึ่ง จะมารักษาลูกให้หายได้ยังไง?"

ในตอนนั้นเอง ผู้อำนวยการอู๋และหมอเทวดาเซวียก็เดินเข้ามาพอดี

ระหว่างทางที่เจียงเทียนฮ่าวถูกส่งตัวมาโรงพยาบาล เจียงหมิงจูก็ส่งคนไปติดต่อทั้งสองคน ให้พวกเขารีบมาผ่าตัดให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนโดยเร็วที่สุด

ผู้ช่วยเอ่ยเตือนอยู่ข้าง ๆ "ท่านประธานครับ ผู้อำนวยการอู๋กับหมอเทวดาเซวียมาถึงแล้วครับ"

เจียงหมิงจูได้ยินดังนั้นก็รีบปรี่เข้าไปหา "ผู้อำนวยการอู๋ หมอเทวดาเซวีย ในที่สุดพวกคุณก็มาถึง ช่วยลูกชายฉันด้วยเถอะค่ะ ขอแค่พวกคุณรักษาลูกชายฉันให้หายได้ ไม่ว่าเงื่อนไขอะไรฉันก็ยอมตกลงทั้งนั้น"

ระหว่างทางที่มา หมอเทวดาเซวียกับผู้อำนวยการอู๋ได้ยินว่าคอของเจียงเทียนฮ่าวหัก ก็จนปัญญาหมดหนทางกันตั้งแต่แรกแล้ว

แต่เพราะเกรงใจหน้าตากัน จึงยังคงต้องรีบมา

ทั้งสองคนช่วยตรวจดูอาการของเจียงเทียนฮ่าวคร่าว ๆ แล้วพบว่าสถานการณ์ร้ายแรงยิ่งกว่าที่พวกเขาคิดเอาไว้เสียอีก

ผู้อำนวยการอู๋เก็บหูฟังแพทย์ลงแล้วถอนหายใจยาว "ประธานเจียง ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากช่วยนะครับ แต่ความสามารถของผมมีจำกัด คงช่วยคุณชายไม่ไหวจริง ๆ"

หมอเทวดาเซวียก็โบกมือเช่นกัน "ประธานเจียง คุณชายบาดเจ็บสาหัสเกินไป ผมเองก็จนปัญญาจริง ๆ ครับ!"

พอได้ยินคำนี้ เจียงหมิงจูก็รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า แทบจะเป็นลมล้มพับไป

ผู้อำนวยการอู๋กับหมอเทวดาเซวียถือเป็นหมอระดับแถวหน้าที่สุดของเมืองเจียงหนิงแล้ว หากแม้แต่พวกเขายังบอกว่าจนปัญญา นั่นก็หมายความว่า...

"เป็นไปไม่ได้!" เจียงหมิงจูคุกเข่าลงอ้อนวอน "หมอเทวดาเซวีย คุณคือหมอเทวดานะคะ ฉันขอร้องคุณล่ะ ช่วยลูกชายฉันหน่อยเถอะนะคะ เขาเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลเจียงเรา เขาจะเป็นอัมพาตนอนติดเตียงไปตลอดชีวิตไม่ได้นะ"

"ประธานเจียง รีบลุกขึ้นเถอะครับ" หมอเทวดาเซวียรีบประคองเธอขึ้นมา "ใจหมอก็เหมือนใจพ่อแม่ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากช่วย แต่ผมจนปัญญาจริง ๆ คุณไปเชิญยอดฝีมือท่านอื่นเถอะครับ"

เจียงหมิงจูทรุดฮวบลงกับพื้น เอามือปิดหน้าร้องไห้โฮ "ลูกแม่เอ๊ย ลูกผู้น่าสงสารของแม่"

เดิมทีเจียงเทียนฮ่ายังพอมีความหวังอยู่ริบหรี่ แต่พอได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการอู๋กับหมอเทวดาเซวีย เขาก็ยิ่งปักใจเชื่อว่า มีแค่หลินหยางคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยเขาได้

"แม่... แม่ครับ แม่อย่าเพิ่งร้องไห้เลย ไป... รีบไปหาหลินหยางเถอะครับแม่ ผมขอร้องล่ะ"

เจียงหมิงจูพยุงตัวลุกขึ้นมาจากพื้น พลางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ "ลูกจ๋า ลูกเลอะเลือนไปแล้วจริง ๆ ขนาดหมอเทวดาเซวียังรักษาลูกไม่ได้ ไอ้หลินหยางนั่นจะไปรักษาให้หายได้ยังไง"

"แต่ลูกไม่ต้องห่วงนะ แม่จะรีบติดต่อหมอที่ดีที่สุดในต่างประเทศเดี๋ยวนี้ ต้องรักษาลูกให้หายให้ได้แน่นอน"

เจียงเทียนฮ่าวส่ายหน้าไม่ยอม "แม่ ผมเองก็เรียนหมอมาเหมือนกันนะ ถ้ารอให้หมอต่างประเทศเดินทางมารักษาผม มีหวังได้สายเกินแก้กันพอดี แม่รีบไปเชิญหลินหยางมาเถอะ รีบไปสิครับ!"

"ไม่ได้!" เจียงหมิงจูยืนกรานอย่างดื้อดึง "แม่จะฝากชีวิตลูกไว้ในมือของไอ้บ้านนอกนั่นได้ยังไง? อีกอย่าง ก็เป็นมันไม่ใช่เหรอที่ซ้อมลูกจนเป็นสภาพนี้น่ะ!"

ได้ยินถึงตรงนี้ หมอเทวดาเซวียก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้นว่า "ประธานเจียง ให้ท่านอาจารย์ของผมมาดูอาการหน่อยดีกว่าไหมครับ?"

"อาจารย์?" เจียงหมิงจูประหลาดใจ "หมอเทวดาเซวีย อาจารย์ที่คุณพูดถึงคือ..."

"หลินหยางครับ!" หมอเทวดาเซวียเชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจอย่างยิ่ง "ตอนที่ท่านอาจารย์รักษาเยี่ยเจิ้นชวนที่พรรคหงปังคราวก่อน ท่านผู้เฒ่าได้รับผมไว้เป็นศิษย์แล้ว"

อาจารย์? หลินหยาง? ท่านผู้เฒ่าเนี่ยนะ?

เจียงหมิงจูยังมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ!

"เรื่องนี้ผมเป็นพยานได้ครับ!" ผู้อำนวยการอู๋อดถอนหายใจไม่ได้ "น่าเสียดายที่หมอเทวดาหลินไม่ยอมรับผมเป็นศิษย์"

เจียงหมิงจูนึกสงสัยจนหัวหมุน ไอ้บ้านนอกตัวกระจ้อยร่อยคนหนึ่ง แถมเมื่อก่อนยังเป็นคนปัญญาอ่อน จู่ ๆ แปลงร่างกลายเป็นหมอเทวดาไปได้ยังไงกัน

"เป็นไปไม่ได้!" เจียงหมิงจูยังคงดื้อดึง "ก่อนหน้านี้ลูกชายฉันบอกแล้วว่าเยี่ยเจิ้นชวนไม่ได้ป่วยเลยสักนิด ไอ้บ้านนอกหลินหยางนั่นก็แค่ถูกจ้างมาเล่นละครตบตาเท่านั้นแหละ"

"ไม่ได้ป่วย? เล่นละคร?" หมอเทวดาเซวียทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ น้ำเสียงพลันเย็นชาลง "ประธานเจียง คุณไปฟังคำพูดนี้มาจากใครกัน หัวหน้าใหญ่พรรคหงปังป่วยหนัก หมอค่อนเมืองเจียงหนิงถูกเชิญไปตรวจชีพจร ผมเองก็ตรวจพบชีพจรยามสามจนไร้หนทางแก้ไข แต่เป็นท่านอาจารย์ของผมที่ใช้เข็มเทพจื่อหยางดึงชีวิตเขากลับมาจากความตาย"

"ถูกต้องครับ" ผู้อำนวยการอู๋พยักหน้าอย่างหนักแน่น "ก่อนหน้านี้ผู้เฒ่าถังเป็นมะเร็งปอด ก็ได้หมอเทวดาหลินใช้เข็มเทพรักษาจนหายขาดเช่นกัน"

อันที่จริง ผู้อำนวยการอู๋อยากจะเล่าเรื่องที่หลินหยางรักษามะเร็งเต้านมของถังจื่อโหรวให้ฟังด้วยซ้ำ แต่พอคำนึงถึงว่าหมอเทวดาหลินเป็นคนเก็บตัว จึงไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้

"พวกคุณโดนมันหลอกกันหมดแล้ว!" เจียงหมิงจูยังคงปักใจเชื่อคำพูดของลูกชายก่อนหน้านี้ หลินหยางเป็นแค่คนปัญญาอ่อน เป็นไอ้บ้านนอกคนหนึ่ง ไม่มีความรู้วิชาแพทย์เลยสักนิด ทั้งหมดเป็นแค่ภาพลวงตาตบตาก็เท่านั้น

คราวนี้หมอเทวดาเซวียโมโหขึ้นมาจริง ๆ แล้ว "ประธานเจียง ผมเตือนได้เท่านี้แหละ ถ้าคุณไม่เชื่อ ก็รอดูให้เจียงเทียนฮ่าวลูกชายคุณนอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงไปชั่วชีวิตเถอะ"

"แล้วก็ อย่ามาดูหมิ่นท่านอาจารย์ของผมอีก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่ไว้หน้าคุณ"

สัญญาของเซวียหวายหยวนกับกลุ่มบริษัทตระกูลเจียงใกล้จะหมดอายุลงแล้ว อีกทั้งช่วงนี้เขายังมีความคิดที่จะไปร่วมมือกับกลุ่มบริษัทตระกูลถังด้วย

เพราะถึงอย่างไร ความสัมพันธ์ระหว่างหลินหยางกับถังจื่อโหรวก็ไม่ธรรมดาเอาเสียเลย!

ดังนั้น เซวียหวายหยวนจึงไม่มีความจำเป็นต้องมาคอยประจบเอาใจเจียงหมิงจูอีกต่อไป

"ผู้อำนวยการอู๋ พวกเราไปกันเถอะ!" หมอเทวดาเซวียสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปด้วยความโมโห

เจียงหมิงจูยังคงหัวรั้น "จะไปก็ไปสิ ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าเมืองเจียงหนิงตั้งกว้างใหญ่ขนาดนี้ ฉันจะหาหมอที่รักษาลูกชายฉันไม่ได้สักคน"

ผู้อำนวยการอู๋ส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนจะไปได้หันไปมองเจียงเทียนฮ่าวที่นอนอยู่บนเตียงอีกครั้ง แล้วทอดถอนใจยาว "ประธานเจียง คิดดูให้ดี ๆ เถอะครับ ยังไงนี่ก็เกี่ยวพันกับชีวิตครึ่งหลังของลูกชายท่านนะ"

ทั้งสองเพิ่งเดินไปถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงเจียงหมิงจูแค่นหัวเราะดังไล่หลังมา "หึ อวดอ้างว่าเป็นถึงเสาหลักแห่งวงการแพทย์เมืองเจียงหนิง สุดท้ายกลับโดนคนปัญญาอ่อนปั่นหัวจนหมุน น่าสมเพชจริง ๆ!"

เจียงหมิงจูหันตัวกลับมา เพิ่งจะก้าวเข้าไปข้างเตียงผู้ป่วย ผลปรากฏว่า...

"กรี๊ด!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดดังลั่นออกมาจากในห้องพักผู้ป่วย

"ลูก ทำอะไรน่ะ?!"