ตอนที่ 99 บ้านจะพังแล้ว

จูบกันแล้ว!

หลี่เวยเวยเห็นทั้งคู่เริ่มนัวเนียกันจนลืมตัว ก็เลยเหยียบคันเร่งมิดทันที

คฤหาสน์หรูตระกูลถัง บนเตียงหลังใหญ่ชั้นสอง

ถังจื่อโหรวเพิ่งจะเข้าประตูมาก็รีบกระโจนกดหลินหยางล้มลงบนเตียงทันที

เส้นผมยาวสลวย ลำคอระหงดุจนางหงส์ พร้อมกับกลิ่นหอมฟุ้งเย้ายวนและไอรัญจวนใจที่แผ่ซ่านเข้ามาปะทะหน้า

หลินหยางคิดในใจ เชี่ยเอ๊ย ตอนแรกกะว่าจะจับเขากดลงเตียงแท้ ๆ กลายเป็นว่าโดนชิงลงมือก่อนซะงั้น

"คุณถัง"

"เรียกฉันว่าพี่เสี่ยวโหรวสิ" ถังจื่อโหรวกอดอก ท่าทางทั้งเชิดหยิ่งทั้งเย้ายวน

"ก็ได้ครับ พี่เสี่ยวโหรว" หลินหยางยอมเรียกแต่โดยดี พอจะยันตัวลุกขึ้นก็ถูกถังจื่อโหรวกดเอาไว้

"อยู่นิ่ง ๆ"

ได้ยินคำนี้ หลินหยางก็ฉีกยิ้มกว้าง

"ได้ ผมไม่ขยับ" พูดถึงตรงนี้ สายตาเขาก็เหลือบมองต่ำลงไป "งั้นพี่ขยับเองนะ!"

ถังจื่อโหรวฟังแล้วก็ทำเป็นเคือง กดบ่าเขาทั้งสองข้างลงอย่างแรง วางมาดสาวสวยสุดแซ่บมองเขาแล้วเอ่ยว่า "ไอ้หนุ่ม รู้เยอะไม่เบานี่?"

ต้องยอมรับเลยว่า เตียงใหญ่นี่คุณภาพดีจริง ๆ

แค่ออกแรงกดลงไปนิดเดียว เตียงใหญ่ก็เริ่มสปริงตัวอวดความยืดหยุ่นอย่างเต็มที่

แรงเด้งนั้นราวกับระลอกคลื่นบนผิวน้ำที่กระจายเป็นวง ๆ ลามไปถึงตัวของทั้งคู่อย่างรวดเร็ว

หลินหยางเอามือทั้งสองข้างรองไว้ใต้ศีรษะ "พี่เสี่ยวโหรว ถ้าตอนนี้พี่ยังไม่ลงมือ ผมจะไม่เกรงใจแล้วนะ"

"นายจะทำไม หรือว่า..."

พรึ่บ!

หลินหยางพลิกตัวกลับมารุก กดสาวงามไว้ใต้ร่างทันที

ถังจื่อโหรวหายใจกระชั้น หน้าอกกระเพื่อมไหวดั่งเกลียวคลื่น ภายในร่างกายราวกับมีเตาไฟดวงน้อยกำลังลุกโชนจนแทบจะแผดเผาเธอให้มอดไหม้

"คุณ..."

ถังจื่อโหรวเพิ่งจะหลุดปากออกมาได้เพียงคำเดียว หลินหยางก็ทนไม่ไหวประกบจูบเธอทันที

ถังจื่อโหรวพลันตกอยู่ในห้วงเสน่หาแทบจะในพริบตา

หลินหยางแกล้งเล่นพิเรนทร์ ดันตัวเธอออกอย่างจงใจ

ทันใดนั้น ถังจื่อโหรวก็ร้อนรนขึ้นมา

เธอฉีกกระชากเสื้อของหลินหยางออกทันที

กระดุมเสื้อเชิ้ตร่วงกราวลงบนพื้นดังกริ๊กๆ ราวกับเม็ดถั่วลันเตา

ริมฝีปากของหลินหยางประทับลงบนกลีบปากของถังจื่อโหรวอีกครั้ง

เมื่อชุดกระโปรงสีดำบนร่างเธอหลุดร่วง ความอวบอิ่มก็เบ่งบานเผยโฉมทันที

หลินหยางถึงกับตาค้างเบิกกว้าง

เขาเคยคิดว่ามันใหญ่

แต่ไม่คิดว่าจะใหญ่ขนาดนี้

เขาโผกระโจนเข้าใส่ทันที...

หลินหยางพลันรู้สึกว่าจุดตันเถียนที่เคยวุ่นวายปั่นป่วนเริ่มสงบลง

นี่หมายความว่าอย่างไร?

หมายความว่าวิธีนี้ได้ผล!

......

ท่ามกลางความรู้สึกผิดและความสุขสม ฟินจนแทบจะลอยขึ้นสวรรค์

เดิมทีมีเพียงเตียงหลังใหญ่ในห้องเท่านั้นที่สั่นสะเทือน

ทว่าต่อมา ราวกับว่าคฤหาสน์ทั้งหลังก็พลอยสั่นไหวไปด้วย

ถังไป่เฉียงที่นั่งดื่มชาอยู่ตรงระเบียงทางเดินด้านนอก มองดูกาน้ำชาบนโต๊ะที่สั่นจนส่งเสียงดังกุกกัก ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางเอ่ย "เวยเวย ฉันชักจะอยากกินมื้อดึกขึ้นมาแล้วสิ เธอไปเดินเล่นข้างนอกเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?"

หลี่เวยเวยวางเม็ดกวยจี๊ในมือลง แล้วตอบอย่างกระตือรือร้นและตรงไปตรงมาว่า "ไปค่ะคุณท่าน พวกเราไปกันเดี๋ยวนี้เลย"

ถังไป่เฉียงพยุงตัวลุกขึ้นโดยมีหลี่เวยเวยคอยประคอง เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็อดพึมพำไม่ได้

"เวยเวย เสียงชักจะดังขึ้นเรื่อยๆ แล้ว เธอว่าบ้านเรามันจะไม่สะเทือนจนพังถล่มลงมาใช่ไหม?"

"ไม่หรอกค่ะ"

ทว่า หลี่เวยเวยเพิ่งจะขาดคำ กระจกหน้าต่างห้องนอนชั้นสองก็สะเทือนจนแตกละเอียด

หลี่เวยเวยกับผู้เฒ่าหันมาสบตากัน บรรยากาศเงียบกริบกระอักกระอ่วนไปสองสามวินาที ก่อนที่เธอจะแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ว่า "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พังก็สร้างใหม่ ตระกูลถังของเราไม่ขาดเงินแค่นี้อยู่แล้ว"

ถังไป่เฉียงพยักหน้าเห็นพ้องว่ามีเหตุผล "ถูกของเธอ ตระกูลถังของเราสิ่งที่ไม่ขาดที่สุดก็คือเงินนี่แหละ"

ในขณะที่ 'ไฟสงคราม' ระหว่างถังจื่อโหรวกับหลินหยางกำลังโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในเมืองเจียงหนิง กลับมีคนกำลังทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

"นังแพศยา!" ภายในห้องพักผู้ป่วย มีเสียงตบหน้าฉาดใหญ่ดังสนั่นขึ้นมา

"ขอโทษค่ะคุณแม่ หนูขอโทษ!" จางเสวี่ยหนิงที่ถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด คุกเข่าลงต่อหน้าเจียงหมิงจูดังตุบ "หนูห้ามพี่เทียนฮ่าวไว้ไม่ดีเอง ทั้งหมดเป็นความผิดของหนูค่ะ"

เจียงหมิงจูมองดูลูกชายที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ โดยมีเพียงลูกตาสองข้างเท่านั้นที่ยังกลอกไปมาได้ หัวใจของเธอก็แทบแหลกสลาย

"ขอโทษแล้วมันได้อะไรขึ้นมา ลูกชายดีๆ ของฉันต้องมากลายเป็นแบบนี้ ก็เพราะนังแพศยาอย่างแกคนเดียวนั่นแหละ!"

เมื่อเห็นว่าลูกชายคนเดียวต้องนอนติดเตียงไปตลอดชีวิตที่เหลือ เจียงหมิงจูก็ปวดใจราวกับถูกมีดกรีด หล่อนเปรียบเหมือนแม่สิงโตที่กำลังคลั่ง ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ

"ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ นะคะ วางใจได้เลยค่ะ ครึ่งชีวิตที่เหลือฉันจะอยู่เคียงข้างพี่เทียนฮ่าวไม่ทอดทิ้งแน่นอน ฉันจะดูแลปรนนิบัติเขาเป็นอย่างดีค่ะ!" จางเสวี่ยหนิงคุกเข่าร้องไห้คร่ำครวญอยู่บนพื้น

เพียะ!

ฝ่ามือฟาดลงมาเสียงดังสนั่นยิ่งกว่าเดิม

คราวนี้ตบหนักและแรงขึ้นจนจางเสวี่ยหนิงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ใบหน้าบวมเป่ง มุมปากมีเลือดซึมออกมา

"แค่ขอโทษมันพอเหรอ? ยังมีหน้ามาพูดว่าจะไม่ทอดทิ้งอีกเหรอ?" ตอนนี้เจียงหมิงจูระบายเพลิงโทสะทั้งหมดลงที่ตัวหล่อน "ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองบ้าง แกเป็นตัวอะไรกันหืม?"

"ต่อให้ลูกชายฉันจะนอนเป็นอัมพาตติดเตียง แกก็ไม่มีทางคู่ควร! เขาเป็นลูกชายของฉัน เจียงหมิงจู เป็นทายาทของกลุ่มบริษัทตระกูลเจียง ไม่จำเป็นต้องให้แกมารับใช้ และยิ่งไม่ต้องให้แกมาเวทนา!"

"ฉันเปล่านะคะ..." จางเสวี่ยหนิงกุมแก้มที่บวมเป่งของตัวเองพลางส่ายหน้าอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ

"ฉันจะบอกแกให้" เจียงหมิงจูชี้หน้าหล่อนด้วยท่าทีก้าวร้าวยิ่งขึ้น "ถ้าลูกชายฉันรักษาไม่หาย แกก็ต้องเป็นเหมือนเขา นอนเป็นอัมพาตติดเตียงไปตลอดชีวิตซะเถอะ!"

"คุณแม่คะ อย่าเลยนะคะ... อย่าทำแบบนั้นเลย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันจริง ๆ นะคะ" จางเสวี่ยหนิงหวาดกลัวจนถึงขีดสุด หล่อนรู้ดีว่าเจียงหมิงจูพูดคำไหนคำนั้นเสมอ หากบอกว่าจะทำให้หล่อนพิการ ก็ต้องทำจริงแน่นอน

"ทั้งหมดเป็นเพราะ... ไอ้หลินหยางคนนั้นค่ะ" จางเสวี่ยหนิงคลานไปข้างเตียงของเจียงเทียนฮ่าว คว้ามือที่ไร้ความรู้สึกของเขาไว้แล้วร่ำไห้ฟูมฟาย "เป็นไอ้หลินหยางนั่นแหละค่ะที่ซ้อมพี่เทียนฮ่าวจนกลายเป็นแบบนี้!"

เพื่อเอาตัวรอด จางเสวี่ยหนิงจึงเล่าเหตุการณ์ที่หลินหยางซ้อมเจียงเทียนฮ่าวจนพิการโดยเติมเชื้อไฟใส่สีตีไข่เข้าไปยกใหญ่

"ไอ้หลินหยางนี่อีกแล้ว!" เจียงหมิงจูกัดฟันกรอดด้วยความโมโหจัด "สองครั้งก่อนช่างมันเถอะ แต่คราวนี้กลับกล้าทำลูกชายฉันจนเป็นสภาพนี้ ได้ ฉันไม่มีทางปล่อยแกไว้แน่!"

"แจ้งไปทางพรรคพลั่ว ให้ระดมคนมา ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ก็ต้องลากคอไอ้หลินหยางคนนี้ออกมาให้ได้ สับมันให้ละเอียดแล้วเอาไปโยนให้หมากิน มีแต่แบบนี้เท่านั้นถึงจะล้างแค้นให้ลูกชายฉันได้!"

"ครับท่านประธาน ผมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้ครับ" ผู้ช่วยพยักหน้ารับ ขณะที่กำลังจะก้าวออกจากห้อง เจียงเทียนฮ่าวก็เอ่ยปากขึ้นมา

"มะ... ฆ่ามันไม่ได้นะ แม่ อย่าฆ่ามันเด็ดขาดเลยนะ!"