ตอนที่ 98 แผนการจับกด

"หมะ...หมอหม่า ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ" หลินหยางมองหม่าเยี่ยนเหมยพลางหอบหายใจ ดูเหมือนสงบนิ่ง แต่ความจริงในใจโคตรจะร้อนตัว

ให้ตายสิ นังเซี่ยชุนฮวานั่นเป็นแม่เสือสาวชัด ๆ เอาเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ

"อ้อ ฉัน...ฉันได้ยินว่าพวกเธอมีเรื่องชกต่อยกับคนในหมู่บ้าน ก็เลย...แวะมาดูน่ะ" หม่าเยี่ยนเหมยสีหน้าย่ำแย่มาก แววตาดูว่างเปล่า ล่องลอยราวกับถูกผีเข้าสิงวิญญาณไปแล้ว

หลินหยางดึงเสื้อเชิ้ตบนตัวโดยไม่รู้ตัว พลางแสร้งทำเป็นผ่อนคลาย "สบายใจได้ครับ ไม่มีอะไรแล้ว"

"ไม่มีอะไร...ก็ดีแล้ว" หม่าเยี่ยนเหมยฝืนยิ้มออกมาบาง ๆ "งั้น...งั้นฉันกลับสถานีอนามัยก่อนนะ"

หลินหยางมองดูแผ่นหลังอันโดดเดี่ยวอ้างว้างของเธอ เทียบกับเมื่อช่วงเช้าแล้วราวกับเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง

"หมอหม่า" หลินหยางอดไม่ได้ที่จะเรียกเธอไว้ "คุณมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ"

หม่าเยี่ยนเหมยชะงักฝีเท้า หันกลับมาฝืนยิ้มอีกครั้ง "มะ...ไม่มีอะไรหรอก ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว เธอรีบกลับไปเถอะ"

พูดจบ เธอก็ก้าวเท้าเร็ว ๆ เดินจากไป

อันที่จริง หลังจากที่หลินหยางจากไป หม่าเยี่ยนเหมยก็ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล ทว่าตอนนั้นมีคนไข้อยู่ตรงหน้า จึงปลีกตัวออกมาไม่ได้เลย

ดังนั้น เธอจึงส่งรูปถ่ายไปให้หมอแผนกผิวหนังคนหนึ่งดู

ทว่า คำตอบของหมอคนนั้นกลับทำให้เธออยู่ไม่สุขกระวนกระวายใจ

หมอบอกเธอว่า ปานตรงนี้ดูผิดปกติจริง ๆ และบอกให้เธอรีบมาตรวจโดยเร็วที่สุด

หัวใจของหม่าเยี่ยนเหมยพลันดิ่งวูบ หรือว่ามันจะกลายพันธุ์เป็นมะเร็งจริง ๆ อย่างที่หลินหยางบอก

พอถึงตอนพลบค่ำ เธอเพิ่งได้ยินว่าในหมู่บ้านเกิดเรื่องขึ้นอีก ไม่รู้ว่าเพราะเป็นห่วงหลินหยางหรืออย่างไร สองขาก็ก้าวตรงมาที่นี่โดยไม่รู้ตัว

หม่าเยี่ยนเหมยเดินคอตกอยู่บนทางกลับสถานีอนามัยเพียงลำพัง แม้จะยังไม่ได้ไปตรวจ แต่ในใจก็มีลางสังหรณ์อันเลวร้ายเกิดขึ้นแล้ว

เพราะอย่างไรเสีย หลินหยางก็เคยรักษาหวังเถียนเถียนที่พิการมาตั้งแต่เด็กจนหาย ยิ่งเป็นเรื่องคอขาดบาดตายเกี่ยวกับชีวิต ก็ยิ่งไม่น่าจะพูดจาเหลวไหล

เป็นมะเร็งจริง ๆ หรือนี่

หัวใจของหม่าเยี่ยนเหมยบีบรัดตัวแน่นขึ้นมาทันที

เธอยังสาวขนาดนี้ เพิ่งผ่านการแต่งงานที่ล้มเหลวมา ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขสักกี่วัน นี่จะต้องตายแล้วจริงหรือ

เธอไม่ยอมรับชะตากรรมนี้เด็ดขาด!

หลินหยางรีบกลับมาที่บ้านของอาเซียง ในที่สุดก็ได้ลิ้มรสปลาตัวใหญ่เสียที ระหว่างมื้ออาหาร ถังจื่อโหรวก็เอ่ยปากชมรสมือการทำอาหารของอาเซียงไม่ขาดสาย

"พี่อาเซียง ฝีมือขนาดนี้เปิดร้านได้สบายเลยนะคะ" ถังจื่อโหรวยิ้มพลางพูด "วันข้างหน้าถ้าพี่อยากเปิดร้านอาหารละก็ ต้องบอกฉันให้ได้เลยนะ ฉันจะขอร่วมหุ้นด้วย"

อาเซียงแทบจะยิ้มจนแก้มปริเพราะคำชมของถังจื่อโหรว "น้องสาว เธออย่าล้อฉันเล่นเลย นี่ก็แค่กับข้าวบ้าน ๆ ธรรมดา ในหมู่บ้านนี้ยังมีคนที่ทำกับข้าวเก่งกว่าฉันอีกตั้งเยอะแยะ"

น้องสาวเนี่ยนะ?

หลินหยางที่กำลังก้มหน้าก้มตาสวาปามข้าวอย่างบ้าคลั่งชะงักไปชั่วขณะ

ช่วงที่ฉันไม่อยู่ พวกเธอสองคนสนิทกันถึงขั้นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย

แต่พอลองคิดดูอีกทีก็ใช่อยู่หรอก ในอนาคต...ยังไงก็...

คิดถึงตรงนี้ หลินหยางก็นึกถึงสถานการณ์ฉุกเฉินที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงบ่าย รู้สึกว่าเรื่องการผสานหยินหยางระหว่างเขากับถังจื่อโหรวนั้น จะต้องรีบจัดการให้สำเร็จโดยเร็วที่สุด

จริง ๆ มันก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่จับกดลงเตียง ขยับเข้าขยับออกสักหลายสิบทีก็เสร็จแล้ว

เรื่องพรรค์นี้ สำหรับหลินหยางในอดีตอาจจะยากเย็นอยู่บ้าง

แต่ตอนนี้ รอบกายเขามีสาวงามดั่งเมฆหมอก ภารกิจรัดตัวจนช่ำชองไปตั้งนานแล้ว

ที่สำคัญที่สุดคือร่างกายแข็งแรง ทวนทองไม่มีวันล้ม ยืนหยัดตระหง่านไม่สะทกสะท้าน!

ตอนที่ถังจื่อโหรวจะกลับ อาเซียงก็ยกปลาตัวใหญ่อีกสองตัวมาให้ด้วยความกระตือรือร้น

"น้องสาว เอาติดมือกลับไปให้คนทางบ้านลองชิมดูนะ นี่เป็นปลาตัวใหญ่จากสระน้ำลึกเชียวนะ ในตลาดหาซื้อไม่ได้หรอก"

"งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะคะพี่อาเซียง" ถังจื่อโหรวรับมาด้วยความยินดี

จากนั้น เธอก็หันไปมองหลินหยางแล้วพูดว่า "น้องหลินหยาง ต้นกล้าสมุนไพรที่เธอเคยไหว้วานให้ฉันสั่งซื้อ คืนนี้ฉันนัดเจอกับคู่ค้าไว้ เธอต้องไปปรากฏตัวด้วยนะ"

"ไม่มีปัญหา!" หลินหยางโบกมืออย่างใจป้ำ

"พี่อาเซียง ผมเสร็จธุระแล้วจะรีบกลับมา ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ" ก่อนขึ้นรถ หลินหยางก็ไม่ลืมที่จะปลอบให้อาเซียงสบายใจ

"จ้ะ เดินทางระวัง ๆ นะ"

ทั้งสองขึ้นรถคัลลิแนน แล้วแล่นทะยานออกจากหมู่บ้านหุบดอกท้ออย่างโอ่อ่าสง่างาม

พอขับไปได้ครึ่งทาง ถังจื่อโหรวก็บอกกับหลินหยางว่า เรื่องต้นกล้าสมุนไพรนั้นคุยตกลงกับอีกฝ่ายเรียบร้อยตั้งนานแล้ว อีกไม่นานก็จะถูกส่งมาถึงหมู่บ้านหุบดอกท้อ

"ผมรู้แล้ว" หลินหยางหลับตาพลางตอบอย่างสงบนิ่ง

"รู้แล้วทำไมยังขึ้นรถมากับฉันอีกล่ะ" ถังจื่อโหรวหยิกหลินหยางเบา ๆ ทีหนึ่ง

"คุณก็รู้นี่นา" หลินหยางหัวเราะแหะ ๆ "คืนนี้คนตระกูลเจียงต้องมาขอร้องให้ผมรักษาเจียงเทียนฮ่าวถึงหน้าบ้านแน่ แต่ว่าเรื่องวุ่นวายเมื่อกี้ทำเอาคนในหมู่บ้านขวัญผวาไปหมดแล้ว จะให้เกิดเรื่องเอะอะโวยวายอีกไม่ได้ อีกอย่าง..."

คืนนี้เซี่ยชุนฮวาจะมาหาเรื่องนัวเนียกับเขาอีก หลินหยางพอนึกถึงภาพหวังอันเฉวียนนอนหน้าปูดหน้าบวมอยู่บนเตียง ขณะที่เขากับเซี่ยชุนฮวากำลังพัวพันกันท่ามกลางความมืดมิด

จะพูดยังไงดีล่ะ ในใจมันรู้สึกผิดจริง ๆ นั่นแหละ

แถมเซี่ยชุนฮวายังทำท่าเหมือนเอาเท่าไหร่ก็ไม่พออยู่ตลอดเวลา เขาชักจะรับมือไม่ไหวจริง ๆ

ทว่า สิ่งสำคัญที่สุดก็คือแผนการเผด็จศึกถังจื่อโหรวต่างหาก

วันนี้เขาก็ธาตุไฟเข้าแทรกไปรอบหนึ่งแล้ว หากยังไม่ผสานหยินหยางเข้าด้วยกันอีก ครั้งหน้าคงได้ตายหย็องแหง ๆ

เพราะฉะนั้น คืนนี้ต้องเผด็จศึกถังจื่อโหรวให้ได้ จากนั้นก็...

"แล้วอีกอย่างคืออะไรล่ะ" ถังจื่อโหรวใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง โน้มตัวเข้ามา กลิ่นหอมฟุ้งทั่วเรือนร่างพวยพุ่งเข้าใส่ประสาทสัมผัสของหลินหยาง ขาเรียวยาวเนียนเกลี้ยงเกลาไขว่ห้างเข้าหากัน ภายใต้แสงไฟสลัวในรถ ยิ่งขับให้ผิวพรรณขาวผ่องดั่งเครื่องเคลือบ

หลินหยางเกาคิ้วแกรก ๆ พลางก้มหน้าลง แม้เขาจะฝึกฝนจนได้ร่างทองคำไม่มีวันล้ม แต่เมื่อต้องมาเผชิญการยั่วยวนจากสาวงามขนาดนี้ ใครมันจะไปทนไหว! ไม่ไหวจริง ๆ โว้ย!

"พูดสิคะ" น้ำเสียงของถังจื่อโหรวแปรเปลี่ยนเป็นออดอ้อน พลางยื่นมือไปจับเสื้อเชิ้ตบนตัวเขา

ตบะของหลินหยางแตกกระเจิงในวินาทีเดียว ยิ่งบนไหล่ยังมีรอยฟันที่นังตัวดีเซี่ยชุนฮวากัดทิ้งไว้อยู่ ขืนโผล่ออกมาให้เห็น คืนนี้จะไปจับเธอกดลงเตียงได้ยังไงกัน

หลินหยางรีบคว้ามือเรียวของถังจื่อโหรวเอาไว้ นิ้วเลื่อนไปแตะที่ชีพจรของเธอ แล้วเอ่ยปากทันที "สองวันนี้คุณนอนไม่ค่อยหลับใช่ไหมล่ะ เดี๋ยวกลับไปผมจะฝังเข็มให้สักสองสามเข็มนะ"

"ไปไกล ๆ เลยย่ะ" ถังจื่อโหรวถลึงตาใส่เขาอย่างดุ ๆ

หลี่เวยเวยมองทั้งสองคนที่หยอกล้อกะหนุงกะหนิงกันอยู่ตรงเบาะหลัง ก็อดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้มกว้างออกมา

คุณหนูจะนอนไม่หลับเพราะอะไรล่ะ ก็ไม่ใช่เพราะฝีมือของหลินหยางหรอกเรอะ

คราวนี้ดีเลย ดูท่าแล้วอีกไม่นาน คุณหนูจะต้องคว้าตัวหลินหยางมาครองได้แน่ ๆ

"ฝีมือการแพทย์ของผมน่ะ" หลินหยางเชิดคางขึ้นอย่างทะนงตัวพลางมองหน้าอกอวบอิ่มของถังจื่อโหรว "คุณยังไม่เชื่ออีกเหรอ"

ถังจื่อโหรวหลุบตาลงยิ้ม "ใช่สิจ๊ะ ฝีมือการแพทย์ของน้องหลินหยางเก่งกาจที่สุดอยู่แล้วนี่ ไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตฉันไว้ แต่ยังมีเยี่ยชิงเฉิงแห่งพรรคหงปัง พี่อาเซียงแห่งหมู่บ้านหุบดอกท้อ อ้อ จริงสิ ยังมีพี่สะใภ้ชุนฮวาคนนั้นอีกคนด้วย ใช่ไหมล่ะ"

พอโดนแฉต่อหน้า หลินหยางก็หน้าม้านไปบ้าง จึงรีบปล่อยมือนุ่มอย่างร้อนตัวทันที

"คุณพูดจาเหมือนผมเป็นพวกเพลย์บอยเจ้าชู้ไปได้ เรื่องข้างในมันมีอะไรลึกซึ้งที่คุณไม่รู้อยู่นะ" หลินหยางกระแอมแก้เก้อแล้วแถต่อ

ถังจื่อโหรวยื่นมือออกไป ลูบไล้ไปตามแนวกระดุมเสื้อเชิ้ตของหลินหยาง สัมผัสกล้ามอกแน่นตึงทีละนิด ใบหน้ายังคงนิ่งสงบราวกับไม่มีอะไร "ฉันไม่รู้น่ะสิ เพราะงั้น นายก็เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิคะ"

"อย่าพูดถึงเลยดีกว่ามั้ง" หลินหยางจับมือน้อย ๆ ของเธอไว้อีกครั้ง พลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ "ยังไงคุณก็คงไม่สนใจหรอก"

ใครจะไปคิดว่าเมื่อเผชิญกับการรุกคืบของหลินหยาง ถังจื่อโหรวกลับไม่ถอยหนี ซ้ำยังโน้มเข้าใส่ด้วยท่าทีข่มให้เขาอยู่หมัด "ใครบอกว่าฉันไม่สนใจล่ะ เรื่องราวในหมู่บ้านบ้านนอก เรื่องเสียว ๆ ของแม่ม่ายสาวกับไอ้หนุ่มกล้ามโตเนี่ย น่าตื่นเต้นออกจะตาย ยิ่งไปกว่านั้น..."

พูดถึงตรงนี้ ถังจื่อโหรวก็ขยับเข้ามาใกล้อีกแค่มิลลิเมตรเดียว แทบจะสัมผัสโดนริมฝีปากของหลินหยาง "รายชื่อในคอลเลกชันของนายน่ะ มันไม่ได้มีแค่คู่นี้คู่เดียวไม่ใช่เหรอจ๊ะ"

ระหว่างที่ทั้งสองฝ่ายกำลังรุกรับ ร่ายเสน่ห์ใส่กันจนบรรยากาศชักจะร้อนระอุขึ้นเรื่อย ๆ นั้น หลี่เวยเวยก็แอบแตะเท้าลงบนแป้นเบรกเบา ๆ