ตอนที่ 97 พี่สะใภ้ อย่าร้องเลย

"โอ๊ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว" ดวงตาคู่งามของเซี่ยชุนฮวาทอดมองอย่างมีจริตจะก้าน ทั้งตัวดูเย้ายวนใจเกินจะบรรยาย "น้องหลินหยาง ช่วยดูให้ฉันทีสิ"

ความจริงแล้ว หลินหยางมองปราดเดียวก็รู้เรื่อง เซี่ยชุนฮวานอกจากผมร่วงไปสองสามเส้นแล้ว นอกนั้นก็ไม่ได้เป็นอะไรเลยจริง ๆ

แถมเมื่อกี้ตอนที่เขารักษาให้หวังอันเฉวียน เซี่ยชุนฮวายังทำตัวเหมือนคนไม่เป็นอะไร เดินวุ่นไปวุ่นมา เดี๋ยวก็ยกน้ำร้อน เดี๋ยวก็ส่งผ้าเช็ดตัว

แล้วทำไมแค่ประเดี๋ยวเดียว จู่ ๆ ถึงได้ขาแข้งอ่อนแรง ไม่มีเรี่ยวแรงไปทั้งตัวได้ล่ะเนี่ย

แย่ละสิ!

เซี่ยชุนฮวาต้องได้ยินคำพูดของเขาเมื่อกี้แน่ ๆ รู้ว่าอาเซียงเรียกเขากลับไปกินปลา ก็เลยหึงน่ะสิ!

"พี่สะใภ้ เมื่อกี้ผมตรวจให้พี่แล้วนะ ไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ ครับ!"

เมื่อคืนหลินหยาง 'กินปลาไปถึงสามรอบ' บวกกับเมื่อกี้เกือบจะธาตุไฟเข้าแทรก ตอนนี้เลยกินไม่ไหวจริง ๆ แล้ว

"แต่ฉัน... โอ๊ย! หน้าอกฉันเจ็บเหลือเกิน!" เซี่ยชุนฮวาระเบิดทักษะการแสดงออกมาทันควัน แถมยังดึงมือใหญ่ของหลินหยางไปทาบบนหน้าอกของตัวเองอีก "ไม่เชื่อเธอดูก็ได้ หัวใจเต้นเร็วขนาดนี้เลยนะ"

หลินหยางยิ้มเจื่อน : เชี่ย ถ้าหัวใจไม่เต้น คนก็ตายห่าไปแล้วสิวะ

"พี่สะใภ้..."

ทางฝั่งหลินหยางยังคงพยายามบ่ายเบี่ยง แต่ผลปรากฏว่า หวังอันเฉวียนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้กลับทนดูไม่ไหวแล้ว!

"หลินหยาง นายมัวอืดอาดยืดยาดอะไรอยู่ รีบรักษาให้พี่สะใภ้นายเร็วเข้าสิ"

หลินหยางเองก็ยอมใจ : หวังอันเฉวียน ไอ้โง่เอ๊ย แกดูไม่ออกจริง ๆ เหรอว่าเมียแกเป็นอะไรกันแน่?

"น้องหลินหยาง ฉัน... ฉันจะเจ็บตายอยู่แล้ว!" พูดจบ เซี่ยชุนฮวาก็แกล้งเป็นลมหมดสติไปทันที

พอเห็นเมียตัวเองเป็นลม หวังอันเฉวียนก็ร้อนรนจนอยู่ไม่สุข

"หลินหยาง ฉันบอกนายไว้เลยนะ วันนี้ถ้าพี่สะใภ้นายเกิดเป็นอะไรขึ้นมาล่ะก็ ฉันเอาเรื่องนายแน่"

หลินหยางถอนหายใจ : หวังอันเฉวียนหนอหวังอันเฉวียน มึงนี่ขยันหาเรื่องสวมเขาให้ตัวเองจริง ๆ กูล่ะยอมใจเลย

"งั้นก็ได้ครับพี่อันเฉวียน พี่ขยับไปข้าง ๆ หน่อย เดี๋ยวผมอุ้มพี่สะใภ้ชุนฮวาไปวางตรงนั้น"

หลินหยางเพิ่งเตรียมจะอุ้มเซี่ยชุนฮวาที่แกล้งสลบไป แต่ปรากฏว่า นางกลับส่งเสียงครางเบา ๆ แล้วฟื้นขึ้นมาได้อย่างปาฏิหาริย์

"อันเฉวียน คุณพักผ่อนให้ดีเถอะ ให้หลินหยางตรวจให้ฉันตรงห้องโถงก็พอแล้ว"

หวังอันเฉวียนไม่เพียงแต่ไม่สงสัยอะไรเลยสักนิด แต่กลับซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล

"เมียจ๋า เธอดีเหลือเกิน ตัวเองป่วยจนแทบจะยืนไม่ไหว ยังอุตส่าห์นึกถึงและคอยดูแลฉันอีก"

"ไม่เป็นไรหรอกอันเฉวียน ก็เราเป็นผัวเมียกันนี่จ๊ะ" พูดจบ เซี่ยชุนฮวาก็ปิดประตูห้องนอน

เซี่ยชุนฮวาหันตัวกลับมานั่งลงบนโซฟา ยกเรียวขาขาวเนียนข้างหนึ่งขึ้นพาดบนตัวหลินหยาง "น้องหลินหยาง ขาข้างนี้ของฉันมันปวด ช่วยนวดให้หน่อยสิ นะ?"

หลินหยางโดนหญิงคนนี้ตื๊อจนจนปัญญา จึงได้แต่ยอมตามใจหล่อน

"ก็ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมช่วยนวดให้"

ทว่า หลินหยางเพิ่งจะวางมือลงบนน่องของเซี่ยชุนฮวา นางก็เริ่มส่ายก้นยึกยักเสียแล้ว

"อุ๊ย ไม่ใช่ สูงขึ้นไปอีกหน่อยสิ"

หลินหยางพยักหน้า เลื่อนมือทั้งสองขึ้นไปด้านบน กุมที่หัวเข่าของหล่อน

"ไม่ถูก สูงขึ้นไปอีกหน่อย!"

"ตรงนี้เหรอครับ?" หลินหยางยังคงคลำเลื่อนขึ้นไปต่อ

"ไม่ใช่ สูงขึ้นไปอีกนิดสิ"

"ยังต้องสูงขึ้นไปอีกเหรอ..."

มือของหลินหยางแทบจะลูบไปถึงโคนขาอ่อนของหล่อนอยู่แล้ว เขาจึงชักมือกลับทันที

"พี่สะใภ้ พี่... พี่ทำอะไรเนี่ยครับ?" หลินหยางกดเสียงต่ำ "พี่อันเฉวียนยังนอนอยู่ข้างในนะ"

ผลคือเซี่ยชุนฮวากลับโผเข้ากอดคอเขาหมับ แล้วนั่งแหมะลงบนตักของเขาอย่างเปิดเผยหน้าตาเฉย

"พี่สะใภ้ พี่ลงไปเถอะ รีบลงไปเร็วเข้าครับ"

แค่มีผนังกั้นห้องไว้แค่นี้ หลินหยางรู้สึกจริง ๆ ว่าผู้หญิงคนนี้ใจกล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว

"กลัวอะไรกัน หวังอันเฉวียนใช่ว่าจะไม่รู้เรื่องระหว่างเราสองคนเสียเมื่อไหร่" เซี่ยชุนฮวาขบกัดริมฝีปากแดงระเรื่อแล้วยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของหลินหยาง "น้องหลินหยาง เมื่อคืนตอนเธอกอดฉันอยู่ ไม่เห็นจะกลัวเลยนี่?"

หลินหยางถอนใจอย่างจนปัญญาและกดเสียงต่ำลงอีก "พี่สะใภ้ เรื่องที่แล้วมาก็อย่าพูดถึงมันอีกเลยครับ ตอนนี้พี่อันเฉวียนก็หายดีแล้ว พวกพี่สองคนก็ใช้ชีวิตคู่กันดี ๆ เถอะ"

"ทำแบบนี้เธอกับนังตัวดีสวี่อาเซียงจะได้อยู่ด้วยกันได้ใช่ไหมล่ะ?" เซี่ยชุนฮวาจ้องมองเขาด้วยสีหน้าขุ่นเคือง

"พี่สะใภ้ชุนฮวา ในเมื่อพี่รู้หมดแล้ว ผมก็จะไม่ปิดบังพี่อีก ผมกับพี่อาเซียงคบหากันจริง ๆ ครับ" หลินหยางตัดสินใจเปิดอกพูดตรง ๆ

"ไม่ได้นะ!" เซี่ยชุนฮวาคำรามเสียงต่ำอย่างขัดใจ

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ? เธอเป็นแม่ม่าย ส่วนผมก็เป็นหนุ่มโสด ทำไมถึงจะคบกันไม่ได้?"

"ถ้าเธอไปอยู่กับนั่น แล้วฉันจะทำยังไงล่ะ?" ดวงตางดงามของเซี่ยชุนฮวาแดงก่ำ ร่ำไห้อย่างแสนเศร้าใจ

"พี่สะใภ้ชุนฮวา พี่ก็มีพี่อันเฉวียนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ? พวกพี่สองคนก็..."

ยังไม่ทันที่หลินหยางจะพูดจบ เซี่ยชุนฮวาก็หันขวับมากระชากเสื้อเชิ้ตของเขาออก แล้วกัดลงบนหัวไหล่ของเขาอย่างจัง

โอ๊ย!

ฟันขาวคมกริบที่แฝงไปด้วยความคับแค้นและโทสะฝังลึกเข้าไปในเนื้อไหล่ของหลินหยาง จนปรากฏรอยฟันชัดเจนเป็นวง

ซี้ด!

หลินหยางสูดปากด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ไม่กล้าโวยวาย

ข้อแรก เขาถือสาหาความกับผู้หญิงไม่ได้ ข้อสอง หวังอันเฉวียนยังนอนอยู่ข้างใน

"หลินหยาง พี่ชอบเธอจริง ๆ นะ อย่าทิ้งพี่ไปเลย" พอกัดเสร็จ เซี่ยชุนฮวาก็กอดคอหลินหยางแน่น "เธอจะไปได้เสียกับคนอื่นพี่ไม่ว่าเลย พี่จะไม่ห้ามสักคำ แต่ว่า... อย่าทิ้งให้พี่ต้องอยู่คนเดียวจะได้ไหม?"

คงกลัวหวังอันเฉวียนจะได้ยินเหมือนกัน เซี่ยชุนฮวาจึงได้แต่กัดริมฝีปากแดงแน่น น้ำตาหยดโตอันร้อนผ่าวร่วงหล่นรดลงบนซอกคอของหลินหยาง

มันลวกจนหัวใจของเขาอ่อนยวบ และรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา

ภาพความแนบชิดอ่อนหวานเมื่อคืนวานยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ

ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้เซี่ยชุนฮวายังต้องมาเจอเคราะห์ร้ายโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่อีก

"พี่ชุนฮวา วางใจเถอะครับ" ในที่สุดหลินหยางก็กอดเซี่ยชุนฮวาไว้แน่นแล้วเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม "ความดีที่พี่มีต่อผม ผมจำได้ทั้งหมด ผมไม่มีวันทิ้งพี่แน่นอน"

"หลินหยาง พี่รู้อยู่แล้วว่าเธอต้องไม่ทำแบบนั้น" เซี่ยชุนฮวากอดไปกอดมาก็เริ่มระดมจูบเขา

หลินหยางคิดจะขัดขืน แต่กลับถูกเธอกดศีรษะมุดเข้าไปอยู่ระหว่างลูกพีชสองลูกที่ทั้งอวบอิ่มและชุ่มฉ่ำ

ไอหยา เมื่อวานนี้นวดเพลินมือเกินไปจริง ๆ

นี่มันใหญ่เกินไปแล้ว

หลินหยางเกือบจะขาดใจตายเพราะสำลักความนุ่ม

เปลวไฟยิ่งโหมกระพือรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เซี่ยชุนฮวาแทบจะรอไม่ไหว เริ่มดึงทึ้งกระโปรงบนร่างของตัวเองออกแล้ว

"อย่าครับอย่า พี่สะใภ้" หลินหยางรีบคว้าแขนทั้งสองข้างของเธอไว้ "ต่อหน้าพี่อันเฉวียนแบบนี้ มันไม่เหมาะนะ"

"แต่ฉันอยากนี่นา..." เซี่ยชุนฮวานั่งอยู่บนตักของเขา บิดส่ายเรือนร่างไปมาราวกับนางพญางูสาว

"พี่สะใภ้ มันไม่เหมาะจริง ๆ อดทนไว้ก่อนนะครับ รอให้ฟ้ามืดแล้วพี่ค่อยไปหาผมที่บ้าน" หลินหยางยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูเธอเสียงเบา "ผมจะสนองให้พี่หนำใจเลย!"

พอได้ยินประโยคสุดท้าย เซี่ยชุนฮวาจึงค่อยฉีกยิ้มออกมาได้ในที่สุด

"ได้ งั้นตกลงตามนี้นะ" พูดจบ เธอก็ไม่ลืมที่จะกัดแก้มเขาฟอดใหญ่อีกที

กว่าจะหลุดรอดออกมาจากบ้านของเซี่ยชุนฮวาได้ หลินหยางยังไม่ทันได้หยุดหายใจหายคอ พอเดินมาถึงปากตรอก หันหน้าไปก็เจอเข้ากับหม่าเยี่ยนเหมยเข้าพอดี