ตอนที่ 96 ทำไปเพื่ออะไรกันแน่

"อี้ตัวอวิ๋น ถึงเวลาแสดงประโยชน์ของแกแล้ว!"

"เข้าใจแล้ว!"

อี้ตัวอวิ๋นกระจายตัวออกเป็นกลุ่มก้อนอย่างรวดเร็ว หมอกสีขาวที่พลันลอยฟุ้งขึ้นมาบดบังสายตาของทุกคนโดยรอบจนมิด

ข่งเอ้อร์โก่วคืนร่างเดิมทันที มันใช้ร่างงูยักษ์รัดตัวหลินหยางเอาไว้แน่น ลิ้นสองแฉกสีแดงสดที่พ่นพลังวิญญาณออกมาช่วยดึงสติของหลินหยางให้ฟื้นคืนมาอย่างรวดเร็ว

พอเห็นข่งเอ้อร์โก่วในร่างงูยักษ์ หลินหยางก็แทบจะช็อกตายอยู่ตรงนั้น

"เชี่ย พี่น้องเอ้อร์โก่ว ทำไมนายถึงคืนร่างเดิมล่ะวะ?"

"ฮึ ถ้ากูไม่คืนร่างเดิม มึงได้ฆ่าล้างโคตรไปแล้ว ไอ้ฉิบหาย!"

"ฆ่าล้างโคตรเหรอ?" หลินหยางงงเป็นไก่ตาแตก รีบเปิดใช้พลังตาทะลุมองทันที

ตามมาด้วยเสียงอุทานคำว่าเชี่ยอีกรอบ!

ในคอกหมู ในบ่อขี้ บนกำแพง บนพื้น หรือแม้แต่บนต้นไม้ ทำไมถึงมีแต่คนแขนหักขาหักเกลื่อนกลาดไปหมดขนาดนี้วะ

ที่สำคัญที่สุดคือ ใต้เท้าของเขายังเหยียบร่างของใครคนหนึ่งที่กำลังส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวดอยู่

"โอ๊ย ขาฉัน แขนฉัน ทำไมฉันไม่รู้สึกอะไรเลย โอ๊ย..."

เจียงเทียนฮ่าว?

ใครซ้อมแกจนเละเป็นหมาขนาดนี้วะ?

"นอกจากมึงแล้วจะมีใครอีกล่ะวะ ไอ้เวรเอ๊ย ไหนบอกว่าจะปล่อยสายยาวตกปลาตัวใหญ่ไง ถ้าทำมันตายห่าไป มึงจะเล่นต่อยังไง?" ข่งเอ้อร์โก่วแขวะอย่างไว้เชิง

หลินหยางตื่นเต้นขึ้นมา เลยกระทืบเท้าลงไปอย่างแรง

"เชี่ย พี่เอ้อร์โก่วพูดมีเหตุผลว่ะ"

กระทืบครั้งนี้ไม่ธรรมดา เพราะมันดันไปเหยียบเจียงเทียนฮ่าวที่คอหักอยู่แล้วจนกระอักเลือดออกมา

ข่งเอ้อร์โก่วถึงกับทนดูไม่ได้อีกรอบ "เชี่ย หลินหยาง มึงเบามือหน่อยไม่ได้หรือไงวะ?"

"เบาแล้วๆ!" หลินหยางพยักหน้ารัวๆ "แค่กๆๆ พวกนายสองคนรีบเก็บอิทธิฤทธิ์ไปก่อนเถอะ ฉันจะได้จัดการเช็ดล้างเรื่องวุ่นวายพวกนี้ต่อ!"

ข่งเอ้อร์โก่วกลอกตาพลางส่ายหัว ก่อนจะแปลงร่างกลับเป็นหมาดำตัวเล็กอย่างรวดเร็ว ส่วนอี้ตัวอวิ๋นก็แวบผลุบเข้าไปซ่อนอยู่ตรงคอของมัน

ไม่นานนัก หมอกสีขาวก็สลายตัวไป สายตาของทุกคนเริ่มมองเห็นสิ่งรอบข้างได้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ? เมื่อกี้ทำไมหมอกลงกะทันหันแบบนั้น?"

"นั่นสิ อยู่ดีๆ หมอกก็ลอยขึ้นมา แปลกประหลาดชะมัด"

"คงไม่ใช่ว่าท่านเซียนงูดำแห่งสระตาดำสำแดงอิทธิฤทธิ์หรอกนะ?"

"เป็นไปได้!"

ข่งเอ้อร์โก่วได้ยินเข้าก็กระดิกหางหมาอย่างลำพองใจ ตาถึงนี่หว่า ก็ท่านเซียนผู้นี้แหละ

ในตอนนั้นเอง จางเสวี่ยหนิงก็กรีดร้องขึ้นมาอย่างตกใจ

"พี่เทียนฮ่าว พี่...พี่เป็นอะไรไปคะ?"

หลินหยางยกเท้าที่เหยียบบนตัวเจียงเทียนฮ่าวออก ก้มลงมองแวบหนึ่ง "จะเป็นอะไรได้อีกล่ะ? ก็ใกล้ตายแล้วน่ะสิ ถ้าส่งโรงพยาบาลตอนนี้ ก็น่าจะยังพอรักษาชีวิตไว้ได้อยู่"

พอได้ยินแบบนั้น จางเสวี่ยหนิงกับบอดี้การ์ดอีกสองสามคนที่ยังพอขยับตัวได้ก็รีบพยุงเจียงเทียนฮ่าวขึ้นรถทันที

แต่ในจังหวะที่ประตูกำลังจะปิดลง หลินหยางก็พลันเอ่ยปากขึ้น

"เดี๋ยวก่อน"

จางเสวี่ยหนิงตกใจกลัวจนไม่กล้าขยับเขยื้อน เจียงเทียนฮ่าวที่นอนจมกองเลือดตรงหน้าคือตัวอย่างชั้นดี

เธอกลัวจริงๆ ว่าแค่การกระทำเล็กๆ น้อยๆ เพียงนิดเดียว จะทำให้หลินหยางเข้าใจผิดว่าเป็นสัญญาณขัดขืน แล้วซัดเธอจนเป็นอัมพาตไปด้วยอีกคน

"ถ้ายังอยากให้มันยืนเยี่ยวได้อีกในชาตินี้ ก็กลับมาหาฉัน ฉันรับรองว่าจะรักษาให้หายดี!"

"ไปได้แล้ว" หลินหยางเป็นฝ่ายช่วยปิดประตูรถให้ วินาทีต่อมาล้อรถก็หมุนคว้าง รถบีเอ็มดับเบิลยูรีบแล่นออกจากหมู่บ้านหุบดอกท้อไปอย่างรวดเร็ว

ได้แต่บอกว่า ตอนมาโอ่อ่าผึ่งผายเพียงใด ตอนไปก็ทุลักทุเลน่าสมเพชเพียงนั้น

ถังจื่อโหรวเดินเข้ามา กล่าวด้วยความกังวลอยู่บ้าง "หลินหยาง นายยังไม่รู้ เจียงหมิงจูมีเจียงเทียนฮ่าวเป็นลูกชายเพียงคนเดียวและตามใจมาก ตอนนี้นายซัดเขาจนพิการไปครึ่งตัว ฉันคิดว่าทางตระกูลเจียงคงไม่ยอมปล่อยนายไปง่ายๆ แน่"

หลินหยางยิ้มแล้วกล่าวว่า "คุณถัง เมื่อกี้คุณก็ได้ยินแล้วไม่ใช่เหรอครับ? ผมบอกไปแล้วว่า ขอแค่พวกเขายินดีกลับมาขอร้องให้ผมช่วย ผมก็จะรักษาเขาให้หายแน่นอน!"

ถังจื่อโหรวขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ "แล้วนายจะทำไปเพื่ออะไร?"

"นั่นสิ" อาเซียงก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกัน "แล้วเธอทำไปเพื่ออะไร?"

อันที่จริง ตอนแรกหลินหยางก็รู้สึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน สองตัวป่วนอย่างเจียงเทียนฮ่าวกับจางเสวี่ยหนิงดอดเข้ามาในหมู่บ้านหุบดอกท้อได้ยังไงกัน?

ตามหลักแล้ว เรื่องวุ่นวายที่ห้างเพิ่งจะถูกระงับไปแท้ๆ หากไอ้สองตัวนี้ยังพอมีสมองอยู่บ้าง ก็น่าจะอยู่อย่างสงบเสงี่ยม แล้วทำไมถึงยังกล้าบุกมาหาเรื่องถึงที่นี่อีกล่ะ?

ดังนั้น เมื่อครู่นี้เขาจึงใช้คาถาย้อนรอยตรวจดูรอบหนึ่ง แล้วก็พบว่า เจ้าสองตัวนี้นอกจากจะตั้งใจมาทำตัวน่ารังเกียจใส่เขาและอวดเบ่งแล้ว ยังมีแผนการร้ายที่ใหญ่กว่านั้นอยู่อีก

นั่นก็คือหลอกให้เขาไปงานแต่งงานของทั้งคู่ แล้วจัดการเล่นงานเขาชุดใหญ่ สะสางทั้งแค้นใหม่แค้นเก่า ให้ชาตินี้เขาไม่มีวันได้ผงาดขึ้นมาอีกเลย

เพียงแต่ว่า เมื่อกี้จิตสำนึกสับสนวุ่นวาย หลินหยางเกิดธาตุไฟเข้าแทรกขึ้นมา ก็เลยเผลอเหยียบคอเจียงเทียนฮ่าวหักไปแล้ว

คิดดูสิ คอก็หัก ชีวิตแทบจะไม่รอดแล้ว งานแต่งงานยังจะจัดได้กับผีน่ะสิ

แบบนั้นแผนการของพวกมันก็คงไม่มีทางสำเร็จได้

แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด!

หลินหยางไม่มีวันยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นแน่

ในเมื่อเดิมทีเขาก็ตั้งใจจะไปป่วนในงานแต่งงานของสองคนนั้นอยู่แล้ว!

ถ้างวดนี้งานแต่งเวรนั่นยกเลิกไป แล้วแผนแก้แค้นของเขาจะทำยังไงล่ะ?

ตอนแรกหลินหยางยังกังวลอยู่นิดหน่อยว่าเจียงเทียนฮ่าวจะหัวแข็งไม่ยอมเชิญเขากลับไปรักษา

แต่พอได้ยินคำพูดของถังจื่อโหรวเมื่อครู่ ตอนนี้เขาก็ไม่กังวลแม้แต่น้อยแล้ว

คอยดูเถอะ ตระกูลเจียงต้องส่งคนมาแน่!

หลินหยางหัวเราะพลางพูดว่า "ฮิๆ ถึงตอนนั้นพวกเธอก็รู้เองแหละ"

ข่งเอ้อร์โก่วที่อยู่ข้างๆ กลอกตาบนใส่อีกรอบ: ขี้เก๊กชะมัด!

"หลินหยาง นายรีบมาดูหวังอันเฉวียนหน่อยสิ?" ตอนนั้นเอง เสียงสั่นเครือของเซี่ยชุนฮวาก็ดังขึ้น

หลินหยางรีบเดินเข้าไปตรวจดูคร่าวๆ แม้ว่าหวังอันเฉวียนจะดูบาดเจ็บหนักมาก แต่ล้วนเป็นแค่แผลภายนอก

"พี่อันเฉวียน เข้าไปข้างในก่อนเถอะ เดี๋ยวผมรักษาให้!"

เพียงแค่ฝังเข็มเงินไปไม่กี่เล่ม หวังอันเฉวียนก็ไม่เจ็บอีกต่อไป

หลังจากเซี่ยชุนฮวาออกไปส่งคนแล้ว ในห้องก็เหลือเพียงหลินหยางกับหวังอันเฉวียนสองคน

หวังอันเฉวียนมองออกไปนอกประตู พลางถามด้วยความตื่นเต้นอยู่บ้าง "น้องหลินหยาง นายรีบดูให้ฉันหน่อย เรื่องตรงนั้นของฉันคงไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

"เรื่องตรงนั้นเหรอ?" หลินหยางชำเลืองมองช่วงล่างของเขา ก่อนจะโบกมืออย่างรวดเร็ว "วางใจเถอะพี่อันเฉวียน ไม่เป็นไรหรอก"

"นายแน่ใจนะว่าไม่เป็นไร?" หวังอันเฉวียนยังคงมีสีหน้ากังวลไม่คลาย "นายก็รู้ว่าฉันเพิ่งจะหายดีได้ไม่นาน จะมีปัญหาอีกไม่ได้เด็ดขาด ฉันยังอยากจะมีลูกชายอยู่นะ"

หลินหยางยิ้มเจ้าเล่ห์พลางพูดว่า "พี่อันเฉวียน จะมีเรื่องหรือเปล่า คืนนี้พี่ลองดูก็รู้แล้วนี่"

หวังอันเฉวียนเข้าใจความหมาย จึงยิ้มกรุ้มกริ่มตอบกลับมาอย่างรู้กัน

"เอาล่ะ พี่อาเซียงตุ๋นปลาตัวโตไว้ ยังรอผมกลับไปกินข้าวอยู่เลย ผมขอตัวก่อนนะ" พูดจบ หลินหยางก็ลุกขึ้นยืน

ทว่าในตอนนั้นเอง ด้านหลังกลับมีเสียงคร่ำครวญอันน่าเวทนาและสะท้านทรวงของอาเซียงดังขึ้น

"โอ๊ย เอวฉัน!" เซี่ยชุนฮวาเอามือกุมเอวพิงขอบประตูไว้ ราวกับว่าวินาทีถัดไปจะหมดสติลงตรงนั้น

"ชุนฮวา..."

"พี่สะใภ้ พี่เป็นอะไรไปน่ะ?" หลินหยางรีบก้าวเข้าไปประคองเซี่ยชุนฮวา "เจ็บเอวเหรอครับ?"

เซี่ยชุนฮวากุมหน้าอกอันอวบอิ่มหนักหน่วงของตัวเองเอาไว้ ลมหายใจอุ่นร้อนซัดสาดใส่ร่างของหลินหยางราวกับห่าฝน "ฉันเวียนหัว... ฉัน... ฉันยังแน่นหน้าอก ขาก็อ่อนแรง ฉัน... โอ๊ย ฉันไม่ไหวแล้ว"

พูดพลาง ร่างของเธอก็ทิ้งตัวลงในอ้อมอกของหลินหยางราวกับก้อนสำลี

หวังอันเฉวียนที่นอนอยู่บนเตียงลุกไม่ขึ้นได้แต่ตบต้นขาตัวเองพลางพูดด้วยความร้อนรน "หลินหยาง นายยังยืนเหม่อทำบ้าอะไรอยู่ รีบดูให้พี่สะใภ้นายสิ เร็วเข้า เร็วสิ!"