ตอนที่ 95 คอหัก

"ใช่แล้ว!" หวังเอ้อร์โก่วตบต้นขาฉาด "ไอ้เจียงเทียนฮ่าวนั่นพากลุ่มบอดี้การ์ดตัวโตล่ำบึ้กมาเพียบ ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ลากสองผัวเมียหวังอันเฉวียนออกมาจากบ้านเลย"

"หลินหยาง นายรีบไปดูเร็วเข้าเถอะ จะเกิดเรื่องตายกันขึ้นมาจริง ๆ แล้วนะ!" หวังเอ้อร์โก่วพูดพลางร้อนใจจนน้ำตาแทบจะไหลออกมา

คนชนบทก็เป็นแบบนี้ แม้ปกติเพื่อนบ้านจะชอบต่อปากต่อคำหรือแอบมีเล่ห์เหลี่ยมใส่กันบ้าง แต่พอมีเรื่องร้ายแรงขึ้นมาจริง ๆ ก็ไม่มีใครถอยหนีสักคน

"ไป!" หลินหยางสาวเท้าวิ่งพรวดออกไปทันที

สองคนนั้นเพิ่งก้าวเท้าออกไป อาเซียงก็ควงตะหลิววิ่งตามออกมา

"ต้องเป็นไอ้ลูกคนรวยนั่นกลับมาล้างแค้นแน่ ๆ ไม่ได้การ ฉันต้องไปช่วยพี่สะใภ้ชุนฮวา"

"เดี๋ยวก่อนค่ะพี่อาเซียง ลูกคนรวยที่พี่ว่า ชื่อเจียงเทียนฮ่าวหรือเปล่าคะ" ถังจื่อโหรวดึงตัวเธอไว้แล้วถามขึ้น

"ใช่ ไม่ผิดแน่ ก็มันนั่นแหละ!"

สีหน้าของถังจื่อโหรวพลันสลดเข้มลง "เวยเวย เธอรีบตามไปช่วยเดี๋ยวนี้เลย!"

"รับทราบค่ะ คุณหนู"

"พี่อาเซียง พี่วางใจเถอะค่ะ" ถังจื่อโหรวเอ่ยปลอบอาเซียง "มีเวยเวยอยู่ด้วย จะไม่ยอมให้เจียงเทียนฮ่าวทำสำเร็จแน่"

"แต่ฉันก็ยังวางใจไม่ได้อยู่ดี ไป ๆ พวกเราก็รีบตามไปดูกันเถอะ"

ตอนที่หลินหยางกับหวังเอ้อร์โก่ววิ่งมาถึงที่เกิดเหตุ หวังอันเฉวียนก็แทบจะถูกซ้อมจนหน้าบวมปูดเป็นหัวปลาซ่งฮื้อไปแล้ว

เซี่ยชุนฮวาถูกกระชากผมกดลงกับพื้น ชุดกระโปรงบนตัวก็ถูกฉีกขาด เผยให้เห็นต้นขาขาวผ่องสองข้างโผล่ออกมา

จางเสวี่ยหนิงยืนกอดอกวางก้าม "นังตัวดี ชนรถพวกเราแล้วไม่ยอมรับ แถมยังกล้าใส่ร้ายพวกเราอีก วันนี้ต้องสั่งสอนให้แกได้เห็นดีกันบ้าง!"

"ถุย มึงสิถึงจะเป็นนังตัวดี!" เซี่ยชุนฮวานิสัยดุดันเลือดร้อน นอกจากจะไม่ยอมร้องขอชีวิตแล้ว เธอยังถ่มน้ำลายใส่หน้าจางเสวี่ยหนิงเต็มรัก

"แก...แกกล้าถ่มน้ำลายใส่ฉันเหรอ นังสารเลว คอยดูนะว่าฉันจะฉีกปากแกยังไง!" จางเสวี่ยหนิงกางเล็บเงื้อมือทำท่าจะพุ่งเข้าไปตะกุยเซี่ยชุนฮวา แต่กลับถูกเสียงตวาดของหลินหยางที่ตามมาทันเวลาหยุดไว้เสียก่อน

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

ฝ่ามือที่จางเสวี่ยหนิงยกค้างอยู่กลางอากาศชะงักลง พอนางหันกลับไปมอง ปรากฏว่าเป็นหลินหยาง ก็ยิ่งโมโหเดือดกว่าเดิม

"หลินหยาง แกยังกล้าเสนอหน้ามาอีกเหรอ!"

เซี่ยชุนฮวาที่แต่เดิมยังทำใจยอมตายอย่างไม่เกรงกลัว พอได้เห็นหน้าหลินหยางก็กลั้นความรู้สึกไว้ไม่อยู่อีกต่อไป

"หลินหยาง นายรีบ...รีบช่วยพี่อันเฉวียนของนายที เขาจะถูกพวกมันซ้อมตายอยู่แล้ว!"

"ชุนฮวา... ชุนฮวา..." หวังอันเฉวียนได้ยินว่าเมียเป็นห่วงและปกป้องตนเองเป็นสิ่งแรก น้ำตาก็ไหลพรากออกมาเป็นสาย

"ไอ้ปัญญาอ่อนหลินหยาง" เจียงเทียนฮ่าวอาศัยว่ามีพวกบอดี้การ์ดคอยหนุนหลัง จึงพูดอย่างยโสโอหัง "ในที่สุดมึงก็โผล่หัวมา วันนี้กูจะซ้อมมึงให้เละจนพ่อแม่มึงเองก็จำไม่ได้เลยคอยดู!"

พ่อแม่บังเกิดเกล้างั้นเรอะ

หากไม่ใช่เพราะเจียงเทียนฮ่าวทำร้ายเขาจนกลายเป็นคนปัญญาอ่อน พ่อแม่ของเขาจะจากโลกนี้ไปก่อนวัยอันควรได้อย่างไร!

ตอนนี้ไอ้ระยำนี่ถึงกับกล้าพูดถึงพ่อแม่ของเขาขึ้นมาอีก

เปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้นแผดเผากลืนกินหลินหยางในพริบตา

จิตสำนึกสองสายที่แฝงเร้นอยู่ในร่างกายของเขา ในเวลานี้ราวกับเชือกสองเส้นที่ถูกหล่อหลอมในเปลวเพลิงโทสะ มันหมุนวนพันเกี่ยวเข้าด้วยกัน พลังงานที่ปะทุพวยพุ่งออกมาดุดันจนมิอาจมีสิ่งใดต้านทานได้

"รนหาที่ตาย!"

หลินหยางกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโปน ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำดั่งโลหิต ราวกับจักรกลสังหารไร้ความรู้สึกที่พร้อมจะกวาดล้างศัตรูนับพันให้สิ้นซาก ไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว

บอดี้การ์ดชุดดำที่ไม่กลัวตายคนหนึ่งพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก นึกว่าจะจัดการหลินหยางได้สบาย ๆ ทว่ากลับถูกหลินหยางกระทืบเข้าใส่กล่องดวงใจอย่างจัง จากนั้นหมัดอันทรงพลังก็ซัดเหวี่ยง ร่างกระเด็นลอยละลิ่วไปตกลงในเล้าหมูที่อยู่ห่างออกไปหลายวา

หมูอ้วนตัวใหญ่หลายตัวที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอาหารอยู่ในรางอย่างเอร็ดอร่อย จู่ ๆ ก็ถูกแขกไม่ได้รับเชิญหล่นลงมาทับชามข้าวแตกกระจาย จึงเกิดบันดาลโทสะขึ้นมาทันที

ฟึดฟัด ๆ หมูอ้วนหลายตัวต่างพุ่งเข้าใส่ไอ้หมอนั่นพร้อมกันทันที

เสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดดังระงมขึ้นในพริบตา

ภาพเหตุการณ์นี้ ไม่เพียงแค่เจียงเทียนฮ่าวกับจางเสวี่ยหนิงเท่านั้นที่ยืนอึ้งตกตะลึง แต่ทุกคนในที่นั้นต่างก็อ้าปากค้างไปตาม ๆ กัน

พวกเขาเคยได้ยินแต่ว่าวิชาแพทย์ของหลินหยางร้ายกาจมาก แต่กลับไม่เคยรู้เลยว่าฝีมือการต่อสู้จะร้ายกาจถึงขั้นนี้ด้วย

"ยัง...ยังยืนบื้อกันทำไมอีก!" เจียงเทียนฮ่าวถอยหลังตามยุทธวิธี พลางชี้นิ้วสั่งกลุ่มบอดี้การ์ดด้านหลัง "รุมเข้าไปพร้อมกันเลย วันนี้ใครฆ่ามันให้กูได้ กูมีรางวัลให้อย่างงาม!"

ชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่เฮโลกรูกันเข้าไปทันที!

ประจวบเหมาะกับที่อาเซียงและถังจื่อโหรววิ่งตามมาถึงพอดี

"หลินหยาง..."

ถังจื่อโหรวดึงตัวอาเซียงเอาไว้แน่น ส่วนหลี่เวยเวยนั้นกำหมัดพุ่งเข้าไปยืนขวางปกป้องอยู่เบื้องหน้าของหลินหยางแล้ว

"หมอเทวดาหลิน คุณพาพวกเธอหนีไปก่อน ทางนี้ฉันจัดการเองค่ะ!" หลี่เวยเวยเปี่ยมด้วยความกล้าหาญดุจอินทรีสยายปีกปกป้องลูกเจี๊ยบ ท่วงท่าองอาจเท่สุดจะบรรยาย

"ไม่ต้อง วันนี้รอบนี้ฉันเหมาเอง!" หลินหยางขยับบิดคอไปมา

หลี่เวยเวยร้อนใจขึ้นมา "หมอเทวดาหลิน คุณอย่าฝืนเลยนะคะ คุณหนูสั่งไว้ว่าจะต้องให้ฉัน..."

พูดยังไม่ทันขาดคำ ก็เห็นเพียงสายฟ้าเส้นหนึ่งพุ่งวาบผ่านหน้าเธอไป ดุจพญามังกรกลืนขุนเขาถล่มสมุทรเหินวนขึ้นสู่ฟ้า ซัดเหล่าบอดี้การ์ดชุดดำพวกนั้นล้มคว่ำคะมำหงายไปทีละคน

กร๊อบ!

อ๊าก!

เหมือนกับลำต้นข้าวโพดในไร่ที่ถูกฟันล้มระเนนระนาดในฤดูใบไม้ร่วง ล้มพร้อมเพรียง แม่นยำ ดุดันและเฉียบขาด ทั้งน่ากลัวและสะใจสุดจะเปรียบ

ชั่วเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที บรรดาบอดี้การ์ดชุดดำร่างใหญ่ล่ำบึ้กพวกนี้ บางคนก็ถูกเหวี่ยงขึ้นไปค้างบนยอดไม้สูงสิบกว่าเมตร บางคนถูกโยนกระเด็นไปตกในบ่ออุจจาระห่างไปสามถึงห้าวา บางคนก็ถูกฟาดอัดติดฝังเข้าไปในกำแพง ห้อยต่องแต่งเหมือนศพแห้ง แขนขาลอยคว้าง

แต่ส่วนใหญ่ถูกจับทุ่มกระแทกขอบฟุตบาท แขนหักขาหัก นอนร้องโอดครวญระงมอยู่บนพื้นไม่หยุด

ทว่าหลินหยางเป็นหมอ ย่อมรู้ดีว่าจะหลบจุดตายของร่างกายมนุษย์อย่างไร ไม่ถึงตาย แต่กลับทรมานความเจ็บปวดให้ทวีคูณขึ้นได้อย่างแยบยล

"ฆะ...ฆ่าคนแล้ว! กูจะแจ้งตำรวจ!"

เจียงเทียนฮ่าวหน้าถอดสีด้วยความกลัว นี่มันยังใช่ไอ้ปัญญาอ่อนหลินหยางที่เขารู้จักอยู่อีกเหรอ? ไปเก่งกาจขนาดนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ปฏิกิริยาแรกของจางเสวี่ยหนิงคือจะมุดขึ้นรถแล้วรีบขับหนีไปทันที

แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าจะเปิดประตูรถอย่างไรก็เปิดไม่ออก

ทว่าในเวลานี้ หลินหยางพุ่งปรี่เข้ามาด้วยจิตสังหารอันเดือดพล่านแล้ว

เจียงเทียนฮ่าวลนลานกดมือถือในมือ แต่งานนี้ยิ่งรีบก็ยิ่งกดไม่ติด เผลอทำหลุดมือตกกระแทกพื้นดังเพล้ง

เขากำลังจะก้มลงไปเก็บ!

ก็ได้ยินเสียงดังเปร๊าะ หลินหยางเหยียบโทรศัพท์ยี่ห้อผลไม้ของเขาจนแหลกละเอียดคาเท้า

"หลินหยาง มึง..."

"ไปตายซะมึง!" หลินหยางเตะเจียงเทียนฮ่าวจนล้มคว่ำหน้า เลียนแบบท่าทียโสโอหังของอีกฝ่ายก่อนหน้านี้ด้วยการเหยียบลงบนแผ่นหลังของมันอย่างแรง

จางเสวี่ยหนิงกรีดร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว "หลินหยาง ฉันขอร้องละ... เห็นแก่ความผูกพันที่ผ่านมาของเรา อย่าทำร้ายฉันเลย ปล่อยพวกเราไปเถอะนะ"

"หลินหยาง..." เจียงเทียนฮ่าวยังคงปากแข็งไม่ยอมแพ้ "ถ้ามึงกล้าแตะต้องกูแม้แต่ปลายก้อย กูรับรองว่า..."

"อ๊าก!"

พูดยังไม่ทันจบประโยค ก็ได้ยินเสียงกร๊อบดังขึ้น หลินหยางเหยียบกระดูกต้นคอของเจียงเทียนฮ่าวหักสะบั้นลงทันที

กระบวนท่านี้ทำเอาทุกคนตกตะลึงจนตาค้างอีกครั้ง!

อี้ตัวอวิ๋นมุดออกมาจากขนตรงคอของข่งเอ้อร์โก่ว "เจ้านาย นี่มัน... บ้าไปแล้วหรือขอรับ?"

ข่งเอ้อร์โก่วเองก็รู้สึกแปลกใจ ปกติแล้วหลินหยางยังพอควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ ครั้งนี้เป็นอะไรไปกันแน่?

แม้ว่าไอ้ระยำเจียงเทียนฮ่าวกับนังสารเลวจางเสวี่ยหนิงจะสมควรโดนสั่งสอนจริง ๆ แต่ว่านี่มันลงมือหนักเกินไปแล้ว

หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับจิตสำนึกเสี้ยวที่สองกันนะ?

"หลินหยาง..." เมื่อเห็นเจียงเทียนฮ่าวนอนหมดเรี่ยวแรงเป็นอัมพาตอยู่บนพื้น จางเสวี่ยหนิงก็คุกเข่าลงดังตุ้บ "ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ ฉันไม่ควรนอกใจตอนคบกับนาย ไม่ควรยืนดูดายตอนที่เขาผลักนายตกบันไดเลย ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะ?"

เนื่องจากเรียนหมอมาเหมือนกัน จางเสวี่ยหนิงย่อมรู้ดีว่าคอของเจียงเทียนฮ่าวหักไปแล้ว ชาตินี้ทั้งชาติต้องนอนเป็นอัมพาตติดเตียงเท่านั้น

หญิงสาวสภาพดี ๆ อย่างเธอ จะไปยอมใช้ชีวิตทั้งชาติอยู่กับคนเป็นอัมพาตได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น ความต้องการเรื่องบนเตียงของเธอยังไม่เคยได้รับการเติมเต็มเลยด้วยซ้ำ

เธอไม่สนใจเจียงเทียนฮ่าวได้ แต่ตัวเองจะต้องไม่ลงเอยด้วยจุดจบแบบเดียวกันเด็ดขาด

หลินหยางหันขวับกลับมา นัยน์ตาสีเลือดคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่เธอ "ตอนนี้เพิ่งรู้ว่าผิด มันสายเกินไปแล้ว"

ข่งเอ้อร์โก่วหรี่ตาลง แย่แล้ว หลินหยางคุมตัวเองไม่อยู่แล้วจริง ๆ!