ตอนที่ 94 ชอบของใหญ่กันทั้งนั้น

จางเสวี่ยหนิงคิดในใจ เจียงเทียนฮ่าว ถ้านายซื้อลัมโบร์กีนีให้ฉันตอนนี้สักคัน ฉันก็ยอมเรียกนายว่าพ่อเหมือนกันแหละ

เจียงหมิงจูเกือบจะยกเลิกงานแต่งเพราะเรื่องขายหน้าที่ทั้งคู่ไปก่อไว้ในห้างอยู่แล้ว หากตอนนี้ยังไปก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก เกรงว่างานแต่งคงพังไม่เป็นท่าจริง ๆ

ทว่า หลังจากอยู่กับเจียงเทียนฮ่าวมาหลายปี จางเสวี่ยหนิงย่อมรู้ดีว่าเขาเป็นคนเย่อหยิ่งโดยสันดาน วันนี้กลับถูกพวกชาวบ้านบ้านนอกไม่กี่คนรังแก หากไม่ได้ระบายความแค้นนี้ออกมา เขาไม่มีทางยอมเลิกราแน่

อีกอย่าง ที่เมื่อกี้พวกตนต้องพ่ายแพ้ถอยกลับมา ก็แค่เพราะพวกชาวบ้านสถุลพวกนั้นอาศัยว่ามีคนเยอะกว่าเท่านั้น

ประเดี๋ยวเรียกบอดี้การ์ดกับพวกนักเลงมาเพิ่มอีกสักหน่อย จะต้องขู่ให้พวกมันคุกเข่ากราบกรานขอชีวิตได้แน่

ส่วนหลินหยางนั้น จางเสวี่ยหนิงยังคงไม่เห็นอยู่ในสายตา

คราวก่อนที่เสียรู้พวกมันในห้าง ก็แค่เพราะมันพึ่งพาบารมีของถังจื่อโหรวกับเยี่ยชิงเฉิงเท่านั้นแหละ

"จริงด้วยค่ะ" จางเสวี่ยหนิงรีบเออออตาม "พี่เทียนฮ่าว พี่เป็นถึงทายาทของกลุ่มบริษัทตระกูลเจียง จะยอมให้พวกชาวบ้านชั้นต่ำพวกนั้นมาเหยียบย่ำได้ยังไงกันคะ พวกเรากลับไปเรียกคนมาตอนนี้เลย แล้วสั่งสอนพวกมันให้สาสมไปเลยค่ะ"

"แล้วก็ไอ้หลินหยางนั่นด้วย มันเป็นตัวอะไรกัน ในใจฉัน มันเทียบไม่ได้แม้แต่นิ้วก้อยเท้าของพี่เทียนฮ่าวด้วยซ้ำ"

"น้องเสวี่ยหนิง มีแต่น้องนี่แหละที่รู้ใจพี่ที่สุด!" เจียงเทียนฮ่าวยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มเธอฟอดใหญ่

ทีมก่อสร้างเริ่มเข้าที่เข้าทางอย่างรวดเร็ว และลงมือทำงานกันอย่างขะมักเขม้นคึกคัก

อากาศร้อนจัด หลินหยางย่อมไม่อาจปล่อยให้คุณหนูใหญ่ตระกูลถังมายืนตากแดดเปรี้ยง ๆ ได้

หลินหยางเพิ่งจะเตรียมเอ่ยปากชวนถังจื่อโหรวไปนั่งพักที่ห้องพักตรงคณะกรรมการหมู่บ้านของตน ในตอนนั้นเอง สวี่อาเซียงที่สวมชุดกระโปรงลายดอกสีแดงก็เดินนวยนาดบิดสะโพกเข้ามา

"นี่คงเป็นคุณหนูถังใช่ไหมจ๊ะ" สวี่อาเซียงทักทายอย่างสนิทสนมเป็นกันเอง

หลินหยางใจกระตุกวูบ แต่ก็รีบดึงสติกลับมาได้ทันควัน "ใช่ครับ พี่อาเซียง นี่คือถังจื่อโหรว คุณหนูใหญ่แห่งกลุ่มบริษัทตระกูลถังครับ"

"คุณถังครับ นี่คือพี่อาเซียง ช่วงสองปีที่ผมสติไม่ดี เธอช่วยดูแลผมไว้มากเลยครับ"

"พี่อาเซียง สวัสดีค่ะ" ถังจื่อโหรวทักทายอย่างสง่าผ่าเผยและสุภาพ

"คุณหนูถังเกรงใจเกินไปแล้วจ้ะ ฉันได้ยินหลินหยางพูดถึงคุณอยู่บ่อย ๆ สมแล้วที่ทั้งสวยทั้งดูมีสง่าราศีจริง ๆ" อาเซียงยิ้มพลางกล่าว

คำพูดนี้ของอาเซียง ฟังเผิน ๆ เหมือนกำลังชมถังจื่อโหรว แต่กลับแฝงความนัยแปลก ๆ ชวนให้รู้สึกพิลึกกึกกืออยู่บ้าง

"นี่มัน..." อาเซียงชี้ไปยังเหล่าคนงานที่กำลังวุ่นวายอยู่บนที่ดินบ้านของหลินหยาง

หลินหยางเพิ่งจะอ้าปาก ทว่าถังจื่อโหรวกลับชิงตอบไปตรง ๆ "นี่เป็นทีมก่อสร้างที่ฉันจ้างมาสร้างวิลล่าให้น้องหลินหยางโดยเฉพาะน่ะค่ะ"

น้องหลินหยาง!

เมื่อได้ยินคำไม่กี่คำนี้ นิ้วมือของอาเซียงก็อดไม่ได้ที่จะกำแน่น

เรียกกันได้สนิทสนมจริงเชียว

"สร้างวิลล่าเหรอจ๊ะ" อาเซียงปรายตามองหลินหยาง ซึ่งเจ้าตัวก็ก้มหน้าลงอย่างคนมีความผิดไปเรียบร้อยแล้ว "นี่...นี่มันจะไม่เกรงใจกันเกินไปหน่อยหรือจ๊ะ วิลล่าหลังหนึ่งต้องใช้เงินตั้งเยอะแยะเลยนะ"

ถังจื่อโหรวจึงยิ้มตอบ "แค่นี้เรื่องเล็กค่ะ น้องหลินหยางช่วยชีวิตฉันกับคุณปู่เอาไว้ ต่อให้ยกทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตระกูลถังให้เขา ก็ยังไม่นับว่ามากเกินไปด้วยซ้ำ"

ถังจื่อโหรวคร่ำหวอดในแวดวงธุรกิจมานานหลายปี เธอมองปราดเดียวก็ดูออกถึงความสัมพันธ์ระหว่างอาเซียงกับหลินหยาง

สองคนนี้ต้องมีอะไรลึกซึ้งต่อกันแน่ ๆ

ดูท่าแล้ว นอกจากเยี่ยชิงเฉิง ตอนนี้คงมีคู่แข่งเพิ่มขึ้นมาอีกคน

แต่ก็ไม่เป็นไร ถังจื่อโหรวไม่ได้รู้สึกกังวลแม้แต่น้อย เพราะตัวเธอเองก็โดดเด่นเพียบพร้อมพออยู่แล้ว

ก่อนหน้านี้อาเซียงไม่เคยพบหน้าถังจื่อโหรวมาก่อน คราวนี้ถึงได้กระจ่างแจ้งแก่ใจ ที่แท้ก็แม่คนนี้นี่เอง!

มิน่าล่ะหลินหยางถึงไม่ยอมเอาเงินสองหมื่นหยวนของเธอ ที่แท้คุณหนูใหญ่ตระกูลถังก็เหมาเรื่องสร้างบ้านไปหมดแล้วนี่เอง

แม้ในใจของอาเซียงจะอึดอัดคับข้องใจแทบตาย ทว่าสีหน้ายังคงยิ้มแย้ม "นี่ก็ใกล้ถึงเวลากินข้าวแล้ว คุณหนูถัง ไปบ้านฉันไหมจ๊ะ ปลาที่เพิ่งจับมาเมื่อเช้านี้สดมากเลยล่ะ เดี๋ยวฉันทำต้มปลาผักกาดดองให้พวกคุณกิน ดีไหมจ๊ะ"

หลินหยางอยากจะห้ามใจแทบขาด ทว่าเขากลับไม่กล้าจริง ๆ

"ดีเลยค่ะพี่อาเซียง งั้นก็ต้องรบกวนด้วยนะคะ" ถังจื่อโหรวลอบมองหลินหยางแวบหนึ่ง เมื่อเห็นเขายกมือเกาหูเกาหัวด้วยความกระสับกระส่าย ก็ยิ่งเป็นการตอกย้ำข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ให้แน่ชัดขึ้นไปอีก

"ไม่รบกวนหรอกจ้ะ" อาเซียงควงแขนถังจื่อโหรวพลางพูดว่า "คุณหนูถังเป็นคนในเมือง ไม่รังเกียจกับข้าวบ้าน ๆ ของพวกเราก็ดีแล้วจ้ะ"

"พี่อาเซียงดูพูดเข้าสิคะ ปู่ของฉันก็เป็นชาวนามาก่อน ตัวฉันก็เป็นลูกหลานชาวนา จะมีเรื่องมากอะไรกันขนาดนั้นคะ"

ว่าแล้ว หญิงสาวทั้งสองก็คุยพลางหัวเราะพลางเดินมุ่งหน้าไปยังบ้านของอาเซียง

หลินหยางเกาหัว ยืนมองแผ่นหลังของพวกเธอทั้งสองจากด้านหลังพลางพึมพำในใจ "คงไม่ตีกันหรอกนะ?"

ข่งเอ้อร์โก่วที่เดินตามอยู่ข้างเท้าเขามาตลอดส่งเสียงฮึดฮัด "ตีกันสิดี ให้มันรู้ซะบ้าง โทษฐานเจ้าชู้นัก!"

อี้ตัวอวิ๋นฮึดฮัดขึ้นมาบ้าง ลอยออกมาเหมือนภูตผี "อะไรคือเจ้าชู้กันยะ? ชัดเจนว่าเจ้านายทั้งหล่อทั้งมีเสน่ห์ ผู้หญิงตั้งเยอะแยะยอมสยบอยู่แทบเท้าเขากันทั้งนั้น"

"อืม อนาคตไกล ฉันชอบ" หลินหยางยกนิ้วโป้งให้อี้ตัวอวิ๋นที่โผล่หัวออกมาจากใต้รักแร้

"หมอเทวดาหลิน คุณยังยืนเหม่ออะไรอยู่ล่ะคะ รีบไปสิ" เมื่อเห็นว่าหลินหยางยังไม่ตามมาเสียที หลี่เวยเวยก็อดตะโกนเรียกเขาไม่ได้

"ได้เลย มาแล้วครับ"

ภายในห้องครัว ถังจื่อโหรว คุณหนูตระกูลใหญ่ผู้ไม่เคยต้องหยิบจับงานหนัก กลับมาเป็นลูกมือช่วยสวี่อาเซียงแม่ม่ายสาวชนบทเสียอย่างนั้น

ส่วนหลี่เวยเวยที่ได้ชื่อว่าเป็นบอดี้การ์ดรอบด้านก็แปลงร่างเป็นสาวใช้คอยก่อไฟใส่ฟืน

"ปลาพวกนี้... สดจังเลยนะคะ" ถังจื่อโหรวมองดูปลาหลายตัวที่เลี้ยงไว้ในโอ่งน้ำ อดเอ่ยปากชมไม่ได้

"ไม่เพียงแค่สดนะ ตัวยังใหญ่มากด้วยจ้ะ" อาเซียงหั่นผักไปพลางพูดไปพลาง "ตัวหนึ่งหนักตั้งยี่สิบสามสิบชั่ง พูดจริง ๆ นะ ฉันโตมาขนาดนี้เพิ่งเคยเห็นปลาตัวใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลยล่ะ"

"ค่ะ ใหญ่จริง ๆ ด้วย" ถังจื่อโหรวพยักหน้า

สวี่อาเซียงถือตะหลิวในมือผัดกับข้าวอย่างคล่องแคล่ว "พวกเราคนชนบทน่ะ ชอบของใหญ่อะไรทำนองนี้ทั้งนั้นแหละ ดูอย่างปลาตัวใหญ่ แตงโมลูกใหญ่ ฟักทองลูกใหญ่ ฟักเขียวลูกใหญ่ หมั่นโถวลูกใหญ่..."

พอพูดถึงตรงนี้ เธอก็เลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า "จริงสิ คุณหนูถัง คุณคงยังไม่รู้ใช่ไหมล่ะ หลินหยางน่ะชอบกินหมั่นโถวลูกใหญ่ที่ฉันทำที่สุดเลย มื้อหนึ่งฟาดไปได้ตั้งสองลูกแน่ะ"

หมั่นโถวลูกใหญ่? สองลูก?

ถังจื่อโหรวปรายตามองหน้าอกของสวี่อาเซียง ช่างสมคำร่ำลือว่าเป็นหมั่นโถวลูกใหญ่จริง ๆ

ดูท่าแล้ว คงจะได้รับการดูแลเอาใจใส่จากหลินหยางมาเหมือนกันสินะ

ถังจื่อโหรวก้มลงมองของตัวเอง เยี่ยชิงเฉิงยังอุตส่าห์อิจฉาว่าของเธอใหญ่ แต่ถ้าเอามาเทียบกับของสวี่อาเซียงแล้ว เทียบกันไม่ติดเลยสักนิด

"จริงหรือคะ" ถังจื่อโหรวระบายยิ้มขึ้นมาอีกครั้งพลางเอ่ย "พี่อาเซียง ฉันก็เหมือนกับพี่นั่นแหละค่ะ ชอบอะไรใหญ่ ๆ เหมือนกันเลย"

อาเซียงได้ยินประโยคนี้เข้า คิ้วก็อดกระตุกไม่ได้

เธอก็ชอบของใหญ่เหมือนกันงั้นเหรอ?

หรือว่าเธอกับหลินหยาง...

หลินหยางอยู่คนเดียวในห้องโถงกลาง กำลังเตรียมจะไปแอบฟังที่ห้องครัวว่าผู้หญิงทั้งสามคนกำลังคุยอะไรกันอยู่แน่ ทว่าในจังหวะนั้นเอง หวังเอ้อร์โก่วก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"หลินหยาง นาย...นายรีบไปดูเร็วเข้า ตีกันแล้ว จะมีคนตายอยู่แล้วเนี่ย!" หวังเอ้อร์โก่วตกใจจนรองเท้าหลุดหายไปข้างหนึ่งระหว่างวิ่งมา

หลินหยางหรี่ตาลง พริบตานั้นก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง "เจียงเทียนฮ่าวยกพวกบุกกลับมาแล้วใช่ไหม"