ตอนที่ 93 มหกรรมโชว์การแสดงระดับหมู่บ้าน

"ชนคนตายแล้ว! ฆ่าคนแล้ว!"

เซี่ยชุนฮวาที่เมื่อกี้ยังตีโพยตีพายทุบอกชกตัวจะเป็นจะตาย จู่ ๆ ก็คลานเข้ามานอนแผ่ลงกับพื้นด้วยอีกคน

"ช่วยด้วย! คนรวยในเมืองขับรถชนคนตายแล้ว! ใครก็ได้มาช่วยเร็วเข้า!"

ฝีมือการแสดงของผัวเมียคู่นี้ แม้แต่หลินหยางเห็นแล้วยังต้องอึ้ง!

เชี่ยเอ๊ย! มิน่าล่ะถึงได้เป็นผัวเมียกัน แสดงได้เนียนตาแตกจริง ๆ!

ถึงเวลาที่ชาวบ้านหมู่บ้านหุบดอกท้อจะต้องแสดงทักษะความสามัคคีร่วมแรงร่วมใจต่อต้านคนนอกแล้ว

หลินหยางแค่ส่งสายตาไปแวบเดียว หวังเอ้อร์โก่วก็ปรี่เป็นทัพหน้าเข้าไปกระชากคอเสื้อของเจียงเทียนฮ่าวทันที "ชนคนแล้วยังคิดจะหนีอีกเหรอ?!"

"เฮ้ย พวกแกจะทำอะไร?" แม้เจียงเทียนฮ่าวจะยังวางท่าข่ม แต่สายตาที่เลิ่กลั่กกลับฟ้องชัดเจนว่ากลัวแล้ว "พวกม็อบบ้านนอกอย่างพวกแก เชื่อไหมว่าฉันโทรศัพท์กริ๊งเดียวก็ส่งพวกแกไปนอนกินข้าวแดงในคุกได้หมดทุกคนเลย"

"กินข้าวแดงเหรอ?" หวังหลังค่อมชูกล้องยาสูบในมือขึ้นพลางด่าอย่างโมโห "ไปกินตีนเตี่ยแกสิ!"

"เฮ้ย ทำอะไรน่ะ? ทำไมถึงลงไม้ลงมือกันล่ะคะ!" จางเสวี่ยหนิงหวีดร้องโวยวาย

"ตีไอ้ระยำสองตัวนี้ให้ตาย กล้าดียังไงมาทำกร่างในหมู่บ้านหุบดอกท้อของพวกเรา"

ชาวบ้านกรูล้อมเข้าไป เจียงเทียนฮ่าวกับจางเสวี่ยหนิงตกใจกลัวจนต้องรีบมุดหนีเข้าไปในรถ

แต่ชาวบ้านก็ยังไม่ยอมเลิกรา ทั้งทุบกระจกข้างทั้งกระหน่ำตีกระจกหน้ารถ ดุดันน่ากลัวจนแทบฉี่ราด

"พี่เทียนฮ่าว พวกเราเร่งหนีกันเถอะค่ะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวได้โดนพวกมันรุมซ้อมจริง ๆ แน่" จางเสวี่ยหนิงดึงแขนเขา ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

"คนฉลาดไม่ยอมเสียเปรียบต่อหน้า" เจียงเทียนฮ่าวส่งเสียงฮึดฮัด "กลับไปก่อน เดี๋ยวค่อยพาคนมา แล้วค่อยคิดบัญชีทบต้นทบดอกทีเดียว"

เสียงเครื่องยนต์คำรามขึ้นทันควัน รถบีเอ็มดับเบิลยูรีบถอยหลังอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็บึ่งหนีหายไปจนไร้ร่องรอย

"อย่าหนีนะ แน่จริงอย่าหนีสิวะ!"

"ไอ้หลานเวร เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลยไม่ใช่เรอะ!"

"นั่นสิ อย่าให้เจอหน้าอีกนะ เจอครั้งไหนกูจะทุบมึงครั้งนั้น!"

ไม่นาน หวังอันเฉวียนกับเซี่ยชุนฮวาสองผัวเมียก็พยุงกันลุกขึ้นยืน

"เมียจ๋า เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?" หวังอันเฉวียนเห็นแผ่นหลังกับก้นของเซี่ยชุนฮวาเต็มไปด้วยเศษดิน จึงรีบใช้มือช่วยปัดออกให้

แต่การตบปัดนี้กลับไม่ธรรมดา เพราะแรงสั่นจากแผ่นหลังส่งผ่านไปถึงหน้าอก ซาลาเปาลูกโตอวบอิ่มทั้งสองเต้าเด้งดึ๋งราวกับกระต่ายขาวตัวน้อยสองตัวที่กระโดดโลดเต้นจนห้ามไม่อยู่

หวังเอ้อร์โก่วกับหวังหลังค่อมตาค้างจ้องตาไม่กะพริบ

ทั้งสองคนสบตากันด้วยสีหน้าหื่นกามสุด ๆ

หวังเอ้อร์โก่วกระซิบเสียงเบา "สองวันก่อนฉันยังไม่เห็นว่าของชุนฮวาจะใหญ่ขนาดนี้เลย มันเกิดอะไรขึ้นวะ?"

หวังหลังค่อมเบะปาก ลูบคางพลางพยักหน้าหงึกหงัก "ใหญ่ขึ้นจริง ๆ ด้วย อย่างน้อยก็โตขึ้นตั้งสองรอบ"

หวังเอ้อร์โก่วตบไหล่เขาฉาดหนึ่ง "ไป ๆ ๆ ไอ้บ้านนอก ของพรรค์นี้เขาใช้คัพวัดเว้ย รู้เรื่องบ้างไหมเนี่ย?"

หลิวเยี่ยนจือลูบเหงื่อบนหน้าผากของหวังเถียนเถียนผู้เป็นลูกชาย "ดูสิ เหงื่อท่วมหัวเลย วิ่งมาเร็วขนาดนั้นทำไมกัน?"

"แม่ครับ ก็แม่บอกเองว่าด่วนจี๋คอขาดบาดตายไม่ใช่เหรอ ผมกำลังจะกลับไปที่ทำการหมู่บ้าน แต่พอหันไปเห็นรถพี่หลินหยางจอดอยู่หน้าสถานีอนามัยหมู่บ้าน ก็เลยรีบเข้าไปตาม"

"สถานีอนามัยหมู่บ้านเหรอ?" หลิวเยี่ยนจือหรี่ตาลงเล็กน้อย แอบเบนสายตาไปมองหลินหยางอย่างเงียบ ๆ

ทุกคนต่างจมอยู่ในความยินดีที่ร่วมมือกันขับไล่ศัตรูภายนอกไปได้ มีเพียงหวังชุนเฟิงคนเดียวที่นั่งขมวดคิ้ว นั่งยอง ๆ พ่นควันยาสูบปุ๋ย ๆ อยู่ริมถนนอย่างกลัดกลุ้ม

หลินหยางมองปราดเดียวก็รู้ว่าเขากังวลเรื่องอะไร จึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ผู้ใหญ่บ้าน ไม่ต้องห่วงหรอกครับ พวกนั้นไม่กล้ากลับมาแล้วล่ะ"

"แกพูดอะไรอย่างนั้นล่ะ?" หวังชุนเฟิงเป็นคนรอบคอบระมัดระวังตัว "แล้วถ้าเกิดมันกลับมาล่ะ? ฉันฟังน้ำเสียงไอ้หนุ่มนั่นพูดแล้วไม่เหมือนพูดพล่อย ๆ เลยนะ ถ้ามันไปเรียกพวกเจ้าหน้าที่ทางการมาจริง ๆ หมู่บ้านเรามิต้องซวยกันหมดเรอะ"

หวังชุนเฟิงไม่ได้กังวลแค่ว่าชาวบ้านจะโดนลูกหลงหรือโดนแก้แค้นเท่านั้น แต่เขายังกังวลเรื่องเก้าอี้รักษาการผู้ใหญ่บ้านของตัวเองมากกว่า

เดิมทีเขายังหวังว่าจะผ่านช่วงทดลองงานเร็ว ๆ นี้เพื่อปลดคำว่า 'รักษาการ' ออกไปได้ แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ชักจะไม่ค่อยแน่นอนซะแล้วสิ

"ลุงครับ" หลินหยางตบอกตัวเองอย่างมั่นอกมั่นใจ "มีผมอยู่ทั้งคน ตราบใดที่มันกล้ากลับมา ลุงวางใจได้เลย ผมจะทำให้พวกมันยอมคุกเข่าลงกราบเรียกลุงว่าพ่ออย่างว่าง่ายแน่นอน!"

"แกพูดจาเพ้อเจ้อไปเรื่อย!" หวังชุนเฟิงส่ายหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

เรื่องที่หลินหยางมีวิชาแพทย์ยอดเยี่ยม รักษาหวังเถียนเถียนจนหาย อีกทั้งยังได้ค่ารักษาหลักล้านจากการไปรักษาเศรษฐีในเมือง เรื่องพวกนี้หวังชุนเฟิงเชื่ออยู่หรอก

แต่ถ้าบอกว่าจะทำให้สองคนเมื่อกี้มาคุกเข่าโขกหัวให้ชาวนาแก่อย่างเขา แถมยังต้องยอมเรียกว่าพ่อด้วยนั้น เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

"ลุงไม่เชื่อใช่ไหมครับ" หลินหยางถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "ลุงครับ สิ่งที่ผมพูดเป็นความจริงทั้งนั้นแหละ"

"พอแล้ว ๆ ไม่ต้องมาคุยโวแถวนี้เลย" พูดจบ หวังชุนเฟิงก็เคาะกล้องยาสูบกับพื้นรองเท้า ก่อนจะตะโกนบอกฝูงชนที่ยังยืนมุงกันจอแจ

"แยกย้ายกันได้แล้ว ต่อไปทุกคนจะออกไปไหน จะขี่รถหรือขับรถก็ระวังกันหน่อย อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีก"

ฝูงชนพากันแยกย้ายสลายตัว หลินหยางกำลังจะเดินกลับไปที่คณะกรรมการหมู่บ้าน เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นกะทันหัน

"คุณถังเหรอครับ"

"ฉันเอง วันนี้ฉันไม่มีธุระอะไรพอดี ก็เลยพาทีมช่างก่อสร้างมาบ้านนายด้วยเลย" พอพูดถึงตรงนี้ ถังจื่อโหรวก็แถมท้ายด้วยน้ำเสียงออดอ้อนยั่วยวนเป็นพิเศษ "น้องหลิน อย่าแอบหนีไปไหนไกลล่ะ ไม่อย่างนั้นฉันจะหานายไม่เจอนะ"

"วางใจได้เลยครับ ผมรอคุณอยู่ที่บ้านแน่นอน!" หลินหยางตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

"โอเค งั้นตกลงตามนี้นะ เดี๋ยวเจอกัน" พูดจบไม่ทันไร ถังจื่อโหรวก็ตัดสายไป

"เวยเวย ขับเร็วขึ้นอีกหน่อย"

"ค่ะ คุณหนู"

หลี่เวยเวยเหยียบคันเร่งลงไปทีเดียว ความเร็วรถก็พุ่งทะยานขึ้นมาในพริบตา รถคัลลิแนนคันนี้ช่างเจิดจรัสสะดุดตายิ่งนักภายใต้แสงแดดฤดูร้อน และเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามอย่างนุ่มนวลไพเราะก็ลอยเข้าหูของจางเสวี่ยหนิงเต็ม ๆ

จางเสวี่ยหนิงที่เมื่อครู่ยังจมอยู่กับความหวาดผวาและเสียอารมณ์ พลันเหลือบไปเห็นรถคัลลิแนนคันงามแล่นสวนมาแต่ไกล

"พี่เทียนฮ่าว ดูสิคะ คัลลิแนนล่ะ!" ดวงตาของจางเสวี่ยหนิงเป็นประกายวาววับ

เธอไม่ได้เพิ่งเคยเห็นคัลลิแนนเป็นครั้งแรก แต่พอเห็นว่าคนที่นั่งหลังพวงมาลัยคัลลิแนนที่แล่นผ่านไปคันนั้นเป็นผู้หญิง ในใจก็อดที่จะอิจฉาตาร้อนขึ้นมาไม่ได้

อุตส่าห์ยอมคุกเข่าหมอบกราบอยู่ในตระกูลเจียง แทบจะปรนนิบัติเจียงเทียนฮ่าวเหมือนเป็นปู่แท้ ๆ คอยประจบประแจงแทบตาย สรุปแล้วเธอกลับได้แค่รถบีเอ็มดับเบิลยูคันหนึ่ง แถมยังเป็นรุ่นเก่าตกรุ่นไปแล้วอีกต่างหาก

จริง ๆ จางเสวี่ยหนิงก็รู้อยู่แก่ใจ ขนาดเจียงเทียนฮ่าวยังไม่เคยซื้อคัลลิแนนขับเลย นับประสาอะไรกับเธอ

แต่แม่คนนี้ปรนนิบัตินายมาตั้งนาน อย่างน้อยก็น่าจะให้รถสปอร์ตสีแดงสักคันไม่ใช่เหรอไง

ตอนอยู่บนเตียงล่ะ เจียงเทียนฮ่าวก็เอาแต่พร่ำเรียก น้องเสวี่ยหนิงจ๊ะ น้องเสวี่ยหนิงจ๋า เธอคือเฟอร์รารี่ เป็นลัมโบร์กินีในหมู่ผู้หญิงเลยนะ ชาตินี้ฉันเจียงเทียนฮ่าวได้แต่งกับเธอนี่ช่างมีบุญจริง ๆ

พอลงจากเตียงแล้วเป็นไงล่ะ แม่คนนี้มีค่าแค่รถบีเอ็มตกรุ่นเท่านั้นเองสินะ

แบบนี้มันลดเกรดกันเกินไปชัด ๆ!

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าแกมีเงินก้นถุงอยู่บ้าง แม่คนนี้ไม่ยอมเสียเวลามาคอยเอาอกเอาใจหรอก

ทว่าไม่ว่าในใจจะก่นด่าและโกรธแค้นแค่ไหน แต่ภายนอกจางเสวี่ยหนิงยังคงยิ้มแย้มหวานหยดเสมอ ดูเหมือนเป็นสาวใสซื่อไร้เดียงสาที่มีหัวใจมอบให้เจียงเทียนฮ่าวเพียงคนเดียว

"พี่เทียนฮ่าว อย่าโกรธไปเลยนะคะ ไปโมโหกับพวกชาวนาชั้นต่ำพวกนั้น ไม่คุ้มกันสักนิดเลยค่ะ!" จางเสวี่ยหนิงกอดแขนเขาพลางกระซิบเสียงหวาน "ช่วงนี้คุณแม่ของพี่ยังไม่ค่อยพอใจเรื่องของเราสองคนอยู่ด้วย เรื่องนี้ช่างมันเถอะนะคะ"

"ช่างมันเหรอ ทำไมต้องช่างมันด้วยวะ!" เจียงเทียนฮ่าวสะบัดแขนของจางเสวี่ยหนิงออกด้วยความหงุดหงิดระคนเดือดดาล "คอยดูเถอะ ครั้งนี้กูจะต้องทำให้ไอ้หลินหยางคุกเข่าลงกับพื้นแล้วเรียกกูว่าพ่อให้ได้!"