ตอนที่ 92 ทายาทเศรษฐีจอมโอหัง

เพียงปักเข็มลงไปหนึ่งเล่ม

ผลลัพธ์ก็เห็นได้ทันตา

หม่าเยี่ยนเหมยประหลาดใจเป็นอย่างยิ่งเมื่อพบว่า เท้าที่เมื่อครู่ปวดจนแตะพื้นไม่ได้ กลับไม่รู้สึกเจ็บอีกแล้วจริง ๆ!

มหัศจรรย์จริง ๆ!

แค่เข็มเดียวเท่านั้น!

หลินหยางเก็บเข็มเงินแล้วลุกขึ้นยืนจากพื้นพลางกล่าวว่า "หมอหม่า เท้าของคุณน่าจะไม่มีปัญหาแล้วครับ"

หม่าเยี่ยนเหมยไม่รู้จะพูดอะไรดี วิชาแพทย์ของหลินหยางเก่งกาจถึงเพียงนี้ ถ้าอย่างนั้นที่เขาทำท่าทางแบบนั้นเมื่อกี้ ก็คงจะช่วยตรวจดูให้เธอจริง ๆ สินะ?

หรือว่าปานตรงนี้ของเธอจะมีปัญหาจริง ๆ?

ขณะนั้นเอง หวังเถียนเถียนก็วิ่งหอบแฮ่ก ๆ เข้ามา

"พี่หลินหยาง ในที่สุดก็หาพี่เจอแล้ว เกิดเรื่องแล้วครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

"เถียนเถียน เป็นอะไรไป เกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นเหรอ" หลินหยางถาม

ที่แท้ หวังอันเฉวียนกับคนในหมู่บ้านอีกสองสามคนขับรถสามล้อเครื่องจะไปขายปลาในตำบล ผลปรากฏว่าพอถึงปากทางเข้าหมู่บ้านก็ชนเข้ากับรถหรูคันหนึ่ง อีกฝ่ายอ้าปากเรียกเงินถึงห้าแสนหยวน

"ป้าชุนฮวาตกใจจนเป็นลมหมดสติไปแล้ว แม่เลยให้ผมมาตามพี่ครับ"

"ได้ งั้นพวกเราไปกันเดี๋ยวนี้เลย" พูดจบ หลินหยางก็รีบร้อนเดินออกไป ก่อนไปก็ยังไม่ลืมย้ำอีกประโยคหนึ่ง "หมอหม่า เชื่อผมนะ ว่าง ๆ ลองไปตรวจที่โรงพยาบาลดูนะครับ"

"เอ๊ะ นาย..." หม่าเยี่ยนเหมยมองแผ่นหลังของหลินหยางพลางพูดไม่ออก แม้ปากจะไม่พูด แต่ในใจเธอรู้ดีว่าตัวเองเข้าใจหลินหยางผิดไปแล้ว

ยิ่งเห็นกล้องวงจรปิดที่หลินหยางวางทิ้งไว้บนม้านั่งยาว เธอก็ยิ่งรู้สึกผิดเสียใจเป็นอย่างยิ่ง

คงเป็นเพราะเมื่อวานได้ยินเรื่องที่เธอเล่า หลินหยางถึงได้ไปซื้อกล้องวงจรปิดมา โดยมีจุดประสงค์เพื่อความปลอดภัยในตอนกลางคืนของเธอแท้ ๆ

แต่เธอกลับเข้าใจเขาผิดไปแบบนั้น มันไม่สมควรจริง ๆ เลย!

พอหลินหยางขับรถมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน ก็เห็นชาวบ้านจำนวนมากกำลังยืนล้อมรถบีเอ็มดับเบิลยูพลางชี้ไม้ชี้มือ หวังอันเฉวียนหน้าซีดเผือด ยืนนิ่งงันอยู่กับที่และกำลังโดนผู้หญิงคนหนึ่งด่าทอสาดเสียเทเสีย

"ไอ้ชาวบ้านชั้นต่ำ ตาบอดหรือไงยะ" จางเสวี่ยหนิงสะพายกระเป๋าแบรนด์เนม ชี้หน้าด่าหวังอันเฉวียนอย่างวางก้าม "ขับเร็วขนาดนี้จะรีบไปตายหรือไง นี่มันรถใหม่นะยะ เพิ่งขับออกมาเป็นวันแรกแท้ ๆ ก็โดนแกชนเข้าซะแล้ว ซวยชะมัดเลย"

"เสวี่ยหนิง เธออย่าโมโหไปเลย อย่างมากเดี๋ยวฉันซื้อคันใหม่ให้เธออีกคัน" เจียงเทียนฮ่าวเดินลงมาจากรถ คว้าเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามากอดไว้ "ก็แค่ไม่กี่แสนไม่ใช่เหรอ ยังไงบ้านฉันก็มีเงินเหลือเฟืออยู่แล้ว"

เซี่ยชุนฮวาที่เพิ่งตกใจจนเป็นลมหมดสติไป พอฟื้นขึ้นมาได้ยินคำว่าไม่กี่แสน ก็รีบทุบอกกระทืบเท้าคร่ำครวญลั่น "ไม่กี่แสนเลยเหรอ นี่มันจะทำยังไงกันดี ต่อให้ขายชีวิตฉันไปก็ยังชดใช้ไม่หมดเลยนะ"

"พี่สะใภ้ชุนฮวา ใจเย็น ๆ ก่อนนะ" หลิวเยี่ยนจือประคองเธอไว้ "ฉันให้เถียนเถียนไปตามหลินหยางแล้ว เขาต้องมีวิธีแน่ ๆ"

"ไม่ยอมค่ะ!" จางเสวี่ยหนิงกระทืบเท้าออดอ้อน "นี่เป็นรถคันแรกที่พี่เทียนฮ่าวมอบให้ฉันนะ โดนไอ้ชาวบ้านชั้นต่ำนี่ชนพังแบบนี้ ฉันปวดใจจะตายอยู่แล้ว ยังไงก็ต้องให้มันชดใช้ค่ะ!"

เจียงเทียนฮ่าวเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง มองหวังอันเฉวียนจากมุมสูงพลางเอ่ยขึ้น "ฉันบอกแกให้ไอ้ชาวบ้าน แกก็เห็นแล้วว่านี่มันรถใหม่ ฉันก็ไม่ขอมากความหรอก เอาออกมาสักสองแสนก่อนเป็นไง"

"สองแสนหยวนเหรอ" หวังอันเฉวียนเบิกตากว้าง ขยำชายเสื้อพูดอย่างจนปัญญา "ผม...ผมจะไปหาเงินตั้งสองแสนหยวนมาจากไหนกันล่ะครับ"

"นั่นมันก็เรื่องของแกแล้ว ถ้าไม่มีปัญญาจ่าย ก็คงต้องให้ตำรวจจับแกเข้าคุกไปซะ"

"ติดคุกเหรอ ไม่ได้นะ ไม่เอา ผมไม่ติดคุก!" หวังอันเฉวียนคิดจะวิ่งหนีตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับถูกเจียงเทียนฮ่าวถีบลงไปกองกับพื้น แล้วใช้รองเท้าหนังขัดมันวับเหยียบลงบนแผ่นหลังของเขาอย่างแรง

"ไอ้ขอทานชั้นต่ำ มึงกล้าดียังไงจะวิ่งหนี มึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร" เจียงเทียนฮ่าวชูโทรศัพท์มือถือในมืออย่างกำเริบเสิบสานยิ่งขึ้น "กูแค่โทรสายเดียวตอนนี้ อย่าว่าแต่มึงเลย พวกมึงทุกคนต้องติดคุกกันหมด!"

หวังเอ้อร์โก่วกับคนอื่น ๆ กำลังจะเงื้อจอบเข้าไป ทว่าพอได้ยินคำนี้ก็พากันหวาดกลัวจนถอยกริบ

หวังชุนเฟิงพูดจาประนีประนอมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "นี่พ่อหนุ่ม มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากัน อย่าลงไม้ลงมือกันเลยดีไหม"

"ผะ...ผมเป็นผู้ใหญ่บ้านของที่นี่ ผมมีคนรู้จักเปิดอู่ซ่อมรถอยู่ในอำเภอ ผมรับรองว่าจะซ่อมให้คุณจน..."

"ไอ้แก่สารเลว มึงโผล่หัวมาจากไหนวะ ที่นี่มีส่วนให้มึงสะเออะพูดเหรอ ไปให้พ้น!"

"นาย...ทำไมนายถึงไม่มีเหตุผลแบบนี้ฮะ" หหวังชุนเฟิงโกรธจนหน้าแดงก่ำ "ถึงแกจะมีเงินมีอำนาจก็ใช่ว่าจะมารีดไถขู่กรรโชกคนอื่นได้นะ!"

"หน็อย ไอ้แก่สารเลว กูว่ามึงคงอยากรนหาที่ตายเหมือนกันใช่ไหมฮะ" เจียงเทียนฮ่าวฟาดฝ่ามือใส่ทันที

เดิมทีคิดว่าฝ่ามือนี้จะฟาดลงบนตัวหวังชุนเฟิง แต่ทว่า...

"โอ๊ย!"

จางเสวี่ยหนิงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดบาดแก้วหู

พริบตาที่เจียงเทียนฮ่าวได้สติ บนใบหน้าของจางเสวี่ยหนิงก็ปรากฏรอยนิ้วมือทั้งห้าขึ้นแล้ว

"พี่เทียนฮ่าว พะ...พี่มาตบฉันทำไมคะ" จางเสวี่ยหนิงดวงตาแทบพ่นไฟ พูดขึ้นด้วยความโมโห

"ผม...ผมไม่ได้ตบเธอนะ!"

สิ้นเสียง ฝ่ามืออีกข้างก็ฟาดใส่อีกฉาด

จางเสวี่ยหนิงโดนตบไปอีกทีโดยไม่ทันตั้งตัว

"เจียงเทียนฮ่าว!" คราวนี้จางเสวี่ยหนิงระเบิดอารมณ์ออกมาเต็มที่ "นายมาตบฉันอีกทำไมฮะ!"

"ผม...ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น!" เจียงเทียนฮ่าวมองสองมือของตัวเอง ราวกับโดนผีเข้าสิง เขาก็ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าเมื่อกี้ตัวเองทำอะไรลงไป

"นายยังจะบอกว่าไม่รู้อีกเหรอ" จางเสวี่ยหนิงชี้แก้มที่บวมเป่งของตัวเอง พลางพูดอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง "ฉันกำลังจะต้องไปลองชุดแต่งงานอยู่แล้ว นายตบหน้าฉันจนเละขนาดนี้ ฉันจะใส่ชุดแต่งงาน จะแต่งงานได้ยังไงฮะ"

"ดี ๆๆ ตบได้ดี!" หวังเอ้อร์โก่วตบมือส่งเสียงเฮฮาผสมโรง

"ใช่แล้ว" หวังซานหวาจื่อบ่นพึมพำอย่างสะใจ "อย่าคิดว่ามีเศษเงินเน่า ๆ ไม่กี่บาทแล้วจะวิเศษวิโสมาจากไหนนะโว้ย"

"พูดได้ดี!" ตอนนี้เอง หลินหยางก็ก้าวออกมาข้างหน้า

"หลินหยางเหรอ" เจียงเทียนฮ่าวรู้สึกว่าความรู้สึกเหมือนถูกควบคุมเมื่อครู่นี้มันช่างคุ้นเคยเหลือเกิน เหมือนกับวันที่พวกเขาอยู่ในห้างสรรพสินค้าไม่มีผิด หรือว่า...

พอนึกถึงตรงนี้ เจียงเทียนฮ่าวก็กัดฟันกรอดพลางพูดว่า "พูดมาสิ เมื่อกี้มึงเล่นตุกติกใช่ไหม!"

"ใครเล่นตุกติกอะไรกัน" หลินหยางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างดูแคลน "ฉันไม่รู้เรื่องที่แกพูดเลยสักนิด ฉันแค่ถ่ายคลิปอะไรบางอย่างไว้ได้นิดหน่อย..."

ขณะพูด เขาก็กดเปิดคลิปวิดีโอตอนที่เจียงเทียนฮ่าวเหยียบหวังอันเฉวียนไว้ใต้เท้าอย่างหยิ่งยโสโอหังเมื่อครู่นี้ขึ้นมา

"คลิปที่พวกแกสองคนไปทุบทำลายปล้นร้านนาฬิกาหรูในห้าง คงต้องเสียเงินก้อนโตน่าดูเลยสินะถึงลบออกไปได้ เป็นไงล่ะ อยากจะทำตัวเด่นดังอีกรอบหรือไง"

เจียงเทียนฮ่าวขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน "มึงกล้าขู่กูเหรอ"

"กูขู่มึงแล้วจะทำไมล่ะ" หลินหยางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ชี้ไปที่หน้าอกของอีกฝ่าย "มึงจะทำอะไรกูได้"

"หลินหยาง กูเตือนมึงนะ ลบคลิปนี้เดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นละก็..."

ยังพูดไม่ทันจบ หลินหยางก็ซัดหมัดเข้าใส่ท้องของเจียงเทียนฮ่าวเต็มแรง "ช่างกล้าดีนักนะ กล้ามาขับรถซิ่งตรงทางแยกในหมู่บ้าน ชนคนแล้วยังคิดจะหนีอีกใช่ไหมฮะ!"

เจียงเทียนฮ่าวทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก "มึงพูดจาบ้าบออะไรวะ"

ในเวลานั้นเอง หวังอันเฉวียนก็กระเสือกกระสนลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างคล่องแคล่ว แล้วตรงดิ่งไปนอนแผ่ลงตรงหน้ารถทันที