ตอนที่ 91 เรื่องเล่าในสถานีอนามัย

ภายในห้องทำงานของกลุ่มบริษัทตระกูลถัง

หลี่เวยเวยสาวเท้าเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว พลางมองถังจื่อโหรวที่กำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่แล้วเอ่ยว่า "คุณหนูคะ ไม่ใช่ว่าคุณหนูสั่งให้ฉันคอยจับตาดูทางฝั่งตระกูลเจียงไว้ตลอดเหรอคะ?"

"มีความเคลื่อนไหวแล้วเหรอ?" ถังจื่อโหรวหยุดมือที่กำลังทำอยู่ เลิกคิ้วถาม

หลี่เวยเวยพยักหน้า "สองคนนั้นขับรถออกไปแล้วค่ะ ดูเหมือนจะมุ่งหน้าไปทางหมู่บ้านหุบดอกท้อ"

"งั้นเหรอ?" ถังจื่อโหรวเม้มปาก "ดูท่าคงจะไปแก้แค้นสินะ!"

"น่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ!" หลี่เวยเวยเสริมขึ้นอีกประโยค "แล้วก็ เมื่อวานนี้เจียงเทียนฮ่าวเพิ่งไปถอยรถคันใหม่มา บอกว่าเป็นของขวัญแต่งงานให้คู่หมั้น เป็นรถบีเอ็มดับเบิลยู เอ็กซ์ห้า ค่ะ"

"บีเอ็มดับเบิลยู เอ็กซ์ห้า?" ถังจื่อโหรวได้ยินเข้าก็นั่งไม่ติดทันที "ระดับชั้นไหนกัน ถึงกล้ามาขับรถรุ่นเดียวกับน้องหลินหยางของฉัน?"

"แล้วคุณหนู พวกเราจะ..."

"ยกเลิกกำหนดการช่วงบ่ายวันนี้ทั้งหมด!" พูดยังไม่ทันขาดคำ ถังจื่อโหรวก็ปิดคอมพิวเตอร์ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่หนานุ่ม "จริงสิ เธอให้คนเอารถสปอร์ตคันนั้นที่บ้านออกมาด้วยนะ"

หลี่เวยเวยเข้าใจได้ในทันที จึงตอบรับอย่างกระตือรือร้น "ได้ค่ะคุณหนู เดี๋ยวฉันรีบไปจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

หลังจากซื้อกล้องวงจรปิดเสร็จ หลินหยางก็ขับรถกลับมาที่สถานีอนามัยของหมู่บ้านหุบดอกท้อทันที

ประตูเปิดอยู่

หลินหยางเพิ่งจะก้าวเข้าไป ก็ได้ยินเสียงครางดังแว่วออกมาจากข้างใน

"อ๊า... ซี้ด..."

จากประสบการณ์การต่อสู้อันโชกโชน เสียงนี้มันช่างคล้ายเหลือเกิน

ทว่า หลินหยางรู้สึกว่าหม่าเยี่ยนเหมยไม่ใช่ผู้หญิงเปิดเผยแบบนั้น อีกอย่าง ประตูก็ยังเปิดค้างอยู่แท้ ๆ

ต่อให้ใจกล้าแค่ไหน ก็คงไม่เปิดประตูทำเรื่องพรรค์นั้นกันกลางวันแสก ๆ หรอกมั้ง

ผลปรากฏว่า พอหลินหยางชะโงกหน้าเข้าไปดู

ก็เห็นหม่าเยี่ยนเหมยกำลังนวดข้อเท้าของตัวเองอยู่

ชุดเดรสกระโปรงลายดอกไม้สีขาวถูกร่นขึ้นมาเหนือหัวเข่า แต่อยู่ใต้โคนขา ผิวขาวเนียนนุ่มดุจไข่มุกแทบแตกละเอียดได้เมื่อแตะต้อง

หม่าเยี่ยนเหมยกัดริมฝีปากสีแดงระเรื่อ คางเรียวเล็กแนบชิดอยู่กับกระดูกสะบ้าหัวเข่าอันประณีต ยามที่หญิงงามก้มหน้าหลุบตา ความอ่อนหวานชวนมองยามโน้มศีรษะลงนั้น ช่างทรงเสน่ห์จนเหลือร้ายเกินจะบรรยาย

นิ้วมือเรียวยาวขาวผ่องค่อย ๆ คลึงนวดไปตามผิวเนียนละเอียดของข้อเท้าทีละนิด น้ำมันดอกคำฝอยไหลเยิ้มลงมาตามหลังเท้า ก่อนจะไหลรินไปตามนิ้วเท้าคู่น้อยที่สงบนิ่ง

"ซี้ด..."

หม่าเยี่ยนเหมยขมวดคิ้ว ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านขึ้นมาเบา ๆ ดุจดั่งดอกโบตั๋นอันเย้ายวน แฝงความน่าทะนุถนอมไว้สามส่วน และงดงามเลอโฉมอีกเจ็ดส่วน

งามจนสะกดสายตา งามราวกับภาพวาด

พอเธอลืมตาขึ้น ก็เห็นหลินหยางยืนอยู่ที่หน้าประตู จึงรีบลุกพรวดขึ้นมาทันที

"หลิน... หลินหยาง เธอมาได้ยังไงน่ะ?" หม่าเยี่ยนเหมยพูดพลางลุกขึ้นจากม้านั่งยาว

"หมอหม่า อย่าเพิ่งขยับครับ อย่าเพิ่งขยับ" หลินหยางรีบเดินเข้าไปช่วยพยุงเธอไว้ มองดูข้อเท้าที่บวมแดงของเธอแล้วถามด้วยความห่วงใย "นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ? เมื่อกี้ยังดี ๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ?"

"อ๋อ" หม่าเยี่ยนเหมยยิ้มบาง ๆ พลางตอบ "เมื่อกี้ฉันเพิ่งไปเอาเอกสารที่บ้านผู้ใหญ่บ้านมา ขากลับดันเดินสะดุดข้อเท้าแพลงนิดหน่อยน่ะจ้ะ ไม่เป็นไรหรอก ฉันทาพวกน้ำมันดอกคำฝอยไปแล้ว"

หลินหยางพยุงเธอให้นั่งลงบนม้านั่งยาวอีกครั้งแล้วพูดว่า "บวมเป่งขนาดนี้แล้ว ยังบอกว่าไม่เป็นไรอีก มาครับ เดี๋ยวผมดูให้"

"มะ... ไม่ต้องหรอกจ้ะ" หม่าเยี่ยนเหมยส่ายหน้า "ไม่เป็นไรจริง ๆ"

"หมอหม่า ไม่ต้องเกรงใจผมหรอกครับ" หลินหยางนั่งลงข้าง ๆ เธอ "คุณเป็นหมอประจำสถานีอนามัยคนเดียวของละแวกสิบลี้แปดหมู่บ้านเราเลยนะ ถ้าคุณล้มป่วยไป จะทำยังไงล่ะครับ?"

"ตอนนี้ก็มีเธออยู่แล้วไม่ใช่เหรอจ๊ะ?" หม่าเยี่ยนเหมยยิ้มพลางมองเขา "หลินหยาง ฉันได้ยินมาหมดแล้วนะ ว่าเธอรักษาเถียนเถียนจนหาย ตอนแรกฉันยังไม่เชื่อเลย แต่พอเห็นกับตาว่าหวังเถียนเถียนปั่นจักรยานไปโรงเรียนได้ มันอัศจรรย์จริง ๆ เลยนะ"

"เพราะงั้นไงครับ" หลินหยางเอื้อมมือไปคว้าจับข้อเท้าของหม่าเยี่ยนเหมยไว้ "หมอหม่า คุณต้องเชื่อในวิชาแพทย์ของผมนะ เชื่อไหมล่ะว่า อีกเดี๋ยวผมจะทำให้คุณเดินเหินได้คล่องปร๋อเหมือนเดิม?"

"เดินเหินได้คล่องปร๋อเหรอ?" หม่าเยี่ยนเหมยหลุดขำออกมา "หลินหยาง ถึงอาการบาดเจ็บที่เท้าของฉันจะไม่หนักหนาอะไร แต่ยังไงก็ต้องพักรักษาตัวสักสองวัน จะเดินปร๋อได้ยังไงกัน เธออย่ามาล้อฉันเล่นเลย"

"งั้นผมจะทำให้คุณได้เห็นกับตาตัวเองเลย" พูดจบ หลินหยางก็ยกเท้าของหม่าเยี่ยนเหมยขึ้นมาวางไว้บนตักของตนเอง

เพราะต่างก็เป็นหมอเหมือนกัน อีกทั้งหม่าเยี่ยนเหมยก็เคยรักษาอาการข้อเท้าแพลงให้คนอื่นมาไม่น้อย อันที่จริงเรื่องแค่นี้ไม่ได้มีอะไรเลย แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร พอโดนหลินหยางแตะตัวเข้าหน่อย เธอกลับประหม่าจนตัวสั่นเทิ้มไปหมด

ชายกระโปรงลายดอกไม้ทิ้งตัวลงมาปิดถึงหัวเข่าพอดี เพียงแต่พอนวดไปตามจังหวะมือของหลินหยาง กระโปรงก็ค่อย ๆ เลิกสูงขึ้นไปทางโคนขาอ่อนทีละนิด

"นี่เป็นโรคเก่ากำเริบแล้วนะครับ" หลินหยางพูดพลางนวดไปพลาง "คงไม่ได้เป็นแบบนี้แค่ครั้งเดียวใช่ไหมครับ?"

"ฉันมักจะข้อเท้าแพลงอยู่เรื่อยจริง ๆ นั่นแหละ" หม่าเยี่ยนเหมยกัดริมฝีปากสีแดงระเรื่อ มือขวาจับที่วางแขนของเก้าอี้ไว้แน่นตามสัญชาตญาณ หัวใจเต้นตึกตักรัวแรงราวกับจะกระดอนออกมาข้างนอก

"หมอหม่า ครั้งนี้คุณเจอผมแล้วก็ไม่ต้องกังวลไป ผมรับรองว่าจะรักษาให้หายขาดเป็นปลิดทิ้งเลยครับ" หลินหยางพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ

มือของหลินหยางค่อนข้างหยาบกร้าน เขากลัวว่าจะทำให้ผิวอันบอบบางของหม่าเยี่ยนเหมยระคายเคือง จึงหยิบน้ำมันหงฮวามาเหยาะใส่มือเล็กน้อย

ไม่รู้ว่ามือลื่นหรืออย่างไร น้ำมันหงฮวาขวดนี้ถึงได้ทะลักพรวดออกมามากเกินไป

ของเหลวสีแดงไหลเยิ้มไปตามเรียวขาสลวยของหม่าเยี่ยนเหมย ลามเรื่อยขึ้นไปจนถึงโคนขาอ่อน หากคนไม่รู้มาเห็นเข้า คงนึกว่าตรงนั้นของเธอเป็นอะไรไปเสียแล้ว

"โอ๊ะ หมอหม่า ขอโทษจริง ๆ ครับ ผม...ผมเผลอเทเยอะไปหน่อย" หลินหยางไม่ทันคิด ยื่นมือออกไปช่วยเช็ดทันที

"มะ...ไม่ต้องหรอก ฉันเช็ดเองได้" หม่าเยี่ยนเหมยรีบรวบชายกระโปรงไว้ด้วยความเคอะเขิน แต่ในเวลานี้ มือของหลินหยางได้ลูบไปโดนต้นขาด้านในของเธอเข้าเสียแล้ว

"อยู่นิ่ง ๆ ครับ!" หลินหยางเอ่ยขึ้นมากะทันหัน

หม่าเยี่ยนเหมยถึงกับอึ้งไปเลย อะไรคือบอกให้เธออยู่นิ่ง ๆ คนที่ต้องหยุดมือหยุดไม้มันคือหลินหยางไม่ใช่หรือไง

"หลินหยาง กลางวันแสก ๆ เธอจะทำอะไรน่ะ เธอ..." หม่าเยี่ยนเหมยผลักเขาออกไปเต็มแรง ใบหน้าแดงก่ำ ทั้งโกรธทั้งอับอาย เดิมทีเมื่อวานที่หลินหยางขับรถมาส่งเธอ เธอยังรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่เลย นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเขาก็เป็นพวกหื่นกามไม่ต่างจากพวกผู้ชายหน้าม่อในหมู่บ้านพวกนั้นเลย

"ไม่ใช่แบบนั้นนะครับหมอหม่า คุณเข้าใจผิดแล้ว"

"เข้าใจผิดอะไรกันเล่า!" หม่าเยี่ยนเหมยกัดฟันพูด "กลางวันแสก ๆ เธอกลับมาลวนลามจับโน่นจับนี่ฉัน เมื่อกี้มือเธอเกือบจะล้วงเข้าไปถึง...โธ่เอ๊ย เธอรีบไปเดี๋ยวนี้เลยนะ เรื่องวันนี้ฉันจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น แต่ถ้าคราวหน้าเธอยังกล้ามาทำแบบนี้อีก ฉันไม่เกรงใจแน่!"

หลินหยางเองก็จนปัญญา เมื่อกี้เขาบังเอิญไปแตะโดนปานตรงต้นขาด้านในของหม่าเยี่ยนเหมยเข้า แล้วพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ กำลังคิดจะตรวจดูให้ละเอียด แต่กลับถูกยัดเยียดข้อหาแบบนี้ให้เสียก่อน

"หมอหม่าครับ ได้โปรดอย่าเพิ่งเข้าใจผิดเลย คุณเคยมีบุญคุณกับผม ผมมีแต่ความซาบซึ้งใจให้คุณเท่านั้นครับ" หลินหยางลอบถอนหายใจยาว ก่อนจะพูดจาด้วยสีหน้าจริงจัง "เมื่อกี้ผมบังเอิญไปแตะโดนปานตรงต้นขาของคุณ ผมรู้สึกว่ามันผิดปกติ และมีโอกาสสูงมากที่จะกลายเป็นมะเร็งครับ"

"อะไรนะ มะเร็งเหรอ?" หม่าเยี่ยนเหมยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "เป็นไปไม่ได้หรอก ปกติฉันไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเลยสักนิด"

ในความคิดของเธอ มะรงมะเร็งอะไรกัน มันก็แค่ข้ออ้างแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ ของหลินหยางที่คิดจะทำมิดีมิร้ายกับเธอเท่านั้น

"หมอหม่า คุณเองก็เป็นหมอ ย่อมรู้ดีว่าการปล่อยปละละเลยไม่ยอมรักษามันมีผลเสียยังไง ถ้าคุณยังไม่วางใจ พรุ่งนี้ลองไปตรวจที่โรงพยาบาลดูสิครับ จะได้รู้ว่าสิ่งที่ผมพูดมันจริงหรือเปล่า"

พูดจบ หลินหยางก็คีบเข็มเงินเล่มหนึ่งขึ้นมาระหว่างนิ้ว แล้วก้าวเดินตรงเข้าไปหาเธอ

"เธอจะทำอะไรน่ะ! หลินหยาง อย่าเข้ามานะ ถ้าเธอขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะร้องให้คนช่วยจริง ๆ ด้วย กรี๊ด~"