ตอนที่ 52 ความจริงเรื่องการบาดเจ็บ

เจียงเทียนฮ่าวที่ถูกขัดจังหวะความสุขตวาดออกมาอย่างหงุดหงิด "หลินหยาง แกมาทำไม เสวี่ยหนิงเลิกกับแกแล้ว ตอนนี้เธอเป็นแฟนฉัน"

หลินหยางตาแดงก่ำ เขาไม่เข้าใจเลยว่าแฟนสาวที่คบกันมาสามปี ทำไมจู่ ๆ ถึงได้บอกเลิกเขากะทันหันเมื่อสองวันก่อน

จนกระทั่งได้เห็นรายชื่อคนที่ได้บรรจุทำงานต่อในโรงพยาบาล เขาถึงได้ตาสว่างทันที

"จางเสวี่ยหนิง เพียงเพราะเขาทำให้เธอได้ทำงานต่อที่โรงพยาบาลได้ เธอถึงบอกเลิกฉันใช่ไหม!" หลินหยางชี้หน้าเจียงเทียนฮ่าวพร้อมตะเบ็งเสียงถาม

"ไม่ใช่แน่นอนย่ะ" จางเสวี่ยหนิงกอดแขนเจียงเทียนฮ่าวแน่น "ฉันกับเทียนฮ่าวคบกันตั้งนานแล้ว เพียงแต่เทียนฮ่าวกลัวว่าจะทำร้ายจิตใจนาย ก็เลยยังไม่ได้บอกนายต่างหาก"

"กลัวทำร้ายจิตใจฉันงั้นเหรอ!" หลินหยางคำรามด้วยความโกรธ "ถ้าพวกแกกลัวทำร้ายจิตใจฉันจริง ๆ พวกแกสองคนก็ไม่ควรลักลอบได้เสียกันลับหลังฉันแบบนี้!"

"พูดอะไรให้มันดี ๆ หน่อย ลักลอบอะไรกัน!" จางเสวี่ยหนิงออกโรงปกป้องเจียงเทียนฮ่าวสุดตัว "ฉันกับเทียนฮ่าวเรารักกันจริง ส่วนนายน่ะ มันก็แค่ตอนนั้นฉันตาบอดไปชั่วขณะเท่านั้นแหละ"

"หลินหยาง หมดรักก็คือหมดรัก ฉันขอเตือนว่าอย่ามาตามตื๊อฉันอีก ไม่อย่างนั้นมันจะไม่น่าดูทั้งสองฝ่าย"

หลินหยางยิ้มขื่น เขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าจางเสวี่ยหนิงผู้แสนดีอ่อนโยน คนที่เคยพร่ำบอกคำสาบานรักมั่นกับเขา มาวันนี้จะพูดจาแบบนี้ออกมาได้

"ได้ เรื่องความรู้สึกจะช่างมันก็ได้ แล้วเรื่องโควตาบรรจุล่ะ ทั้งที่คะแนนประเมินของฉันสูงที่สุด ทำไมฉันถึงไม่ได้อยู่ต่อ!" หลินหยางเค้นถาม

"คะแนนประเมินงั้นเหรอ" พอได้ยินคำนี้ เจียงเทียนฮ่าวก็หัวเราะร่า

"หลินหยาง แกอย่าไร้เดียงสาไปหน่อยเลยน่า คะแนนประเมินบ้าบออะไรนั่น มันก็แค่ทำตามพิธีไปอย่างนั้นแหละ พ่อฉันทักทายผู้อำนวยการไว้ตั้งนานแล้ว พอฉันเรียนจบแพทย์ก็เข้าทำงานที่นี่ได้ทันที"

"ที่ยอมมาฝึกงานพร้อมพวกแก ก็แค่มาอยู่เป็นเพื่อนเสวี่ยหนิงเท่านั้นแหละ" พูดจบ เขาก็โอบกอดจางเสวี่ยหนิงอย่างหน้าไม่อาย

หลินหยางกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ที่แท้... พวกแกก็แอบ..."

"ใช่แล้ว" จางเสวี่ยหนิงไม่คิดจะเสแสร้งอีกต่อไป เธอจูบแก้มเจียงเทียนฮ่าวฟอดหนึ่งต่อหน้าต่อตาหลินหยาง "พวกเราย้ายมาอยู่ด้วยกันครึ่งปีแล้ว นายมีปัญญาให้อะไรฉันบ้างล่ะ"

"พี่เทียนฮ่าวนอกจากจะหล่อแล้วยังรักฉันมากด้วย ฉันอยากได้อะไรเขาก็หาให้ได้หมด นายทำได้ไหมล่ะ"

"ทำไมฉันจะไม่มี..." หลินหยางกำหมัดกำลังจะอ้าปากเถียง แต่กลับถูกจางเสวี่ยหนิงตัดบทอย่างไม่ไยดี

"อุ๊ยตาย อย่าบอกนะว่าจะพูดถึงสร้อยทองเส้นนั้นที่นายให้ฉันตอนวันเกิดปีที่แล้วน่ะ เชยจะตายชัก คืนนั้นฉันก็โยนทิ้งถังขยะไปแล้วย่ะ" พูดถึงตรงนี้ จางเสวี่ยหนิงก็ลูบสร้อยคอเพชรที่สวมอยู่บนคอพลางว่า

"มันจะไปมีค่าเทียบกับเพชรที่พี่เทียนฮ่าวของฉันซื้อให้ได้ยังไง"

จังหวะนั้น เจียงเทียนฮ่าวก็ฟาดมือลงบนก้นงอนงามของจางเสวี่ยหนิงดังเพียะ "ที่รัก คราวหน้าจะพาไปซื้อกระเป๋าที่ฮ่องกงนะ"

"จริงเหรอคะ งั้นฉันขอสองใบได้ไหม" จางเสวี่ยหนิงแทบจะเอาตัวไปเกาะติดกับอีกฝ่ายทั้งร่าง

"แน่นอนอยู่แล้ว จะชาแนลหรือกุชชี่ก็เลือกตามสบาย อยากได้กี่ใบเราก็ซื้อเท่านั้น"

เมื่อเห็นคนทั้งสองพลอดรักกันอย่างโจ่งแจ้งต่อหน้า หลินหยางก็โกรธจนแทบอกแตกตาย

ก่อนวันเกิดของจางเสวี่ยหนิงเมื่อปีที่แล้ว เธอบอกว่าอยากได้สร้อยคอสักเส้น ช่วงนั้นหลินหยางจึงรับจ้างทำงานทุกอย่าง ทั้งสอนพิเศษ ทั้งไปเป็นเด็กเสิร์ฟที่ร้านอาหารฝรั่ง หรือแม้กระทั่งไปแบกอิฐแบกปูนที่ไซต์ก่อสร้าง

เดิมทีเขาตั้งใจจะซื้อสร้อยคริสตัลธรรมดาให้จางเสวี่ยหนิง แต่ก็รู้สึกว่ามันมีค่าไม่พอ จึงกัดฟันยอมเจียดค่ากินอยู่ครึ่งเดือนของตัวเองไปซื้อสร้อยคอทองคำมาให้

ทั้งที่ตอนจางเสวี่ยหนิงเห็นสร้อยทองเส้นนั้น เธอก็ดูดีอกดีใจมากแท้ ๆ แล้วทำไมพอลับหลังถึงได้โยนทิ้งไปได้

หลินหยางรู้สึกว่าแฟนสาวที่คบกันมาสามปีช่างแปลกหน้าเหลือเกิน แปลกหน้าจนราวกับว่าเขาไม่เคยรู้จักเธอมาก่อนเลยสักนิด

เจียงเทียนฮ่าวปล่อยมือจากจางเสวี่ยหนิง แล้วเดินอาด ๆ เข้ามาตรงหน้าหลินหยางอย่างกร่างสุดขีด ก่อนจะพูดยั่วยุขึ้นอีก "หลินหยาง ฉันจะบอกอะไรให้อีกเรื่องนะ สร้อยเพชรเส้นนี้น่ะฉันให้เสวี่ยหนิงเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้ว และคืนนั้นเธอก็ไปเปิดห้องนอนกับฉันเรียบร้อยแล้วว่ะ"

ได้ยินถึงตรงนี้ เปลวเพลิงแห่งโทสะในใจของหลินหยางก็ลุกโชนขึ้นมาทันที

แม้พวกเขาจะคบกันมาถึงสามปี แต่ก็ทำได้แค่จับมือกันเท่านั้น ไม่ใช่ว่าหลินหยางไม่อยาก แต่เป็นเพราะจางเสวี่ยหนิงขี้อายและบอกว่ายังไม่พร้อมอยู่ตลอด

ตอนนี้เขาตาสว่างแล้ว ที่บอกว่ายังไม่พร้อมอะไรนั่น ล้วนเป็นแค่ข้ออ้างทั้งเพ

ก็แค่เห็นว่าเขาจน ไม่อาจมอบชีวิตความเป็นอยู่อันสุขสบายให้เธอได้ ก็เลยไม่ยอมมอบกายถวายตัวให้ก็แค่นั้นเอง

"ฉันจะบอกอะไรให้อีกเรื่องนะ" เจียงเทียนฮ่าวยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูหลินหยาง พลางพูดยั่วยุต่อ "คืนนั้นฉันเย็ดเธอจนฟินสุด ๆ ไปเลย แถมพวกเรายัง..."

"ไอ้สารเลว!" หลินหยางทนไม่ไหวอีกต่อไป เหวี่ยงหมัดซัดออกไปทันที

เจียงเทียนฮ่าวเตรียมตัวไว้อยู่แล้ว นอกจากจะหลบได้แล้ว ยังผลักหลินหยางกลับไปอย่างแรงอีกด้วย

"ไอ้สถุล คิดจะมาแย่งผู้หญิงกับกู แกคู่ควรเหรอวะ? ขนาดรองเท้ากู แกยังไม่มีปัญญาแม้แต่จะถือให้ด้วยซ้ำ!"

หลินหยางทรงตัวไม่อยู่ กลิ้งตกบันไดลงไป ก่อนจะกระแทกเข้ากับผนังทางเดินอย่างจัง เลือดสด ๆ ไหลทะลักออกมาไม่หยุด

ในช่วงที่สติเริ่มเลือนราง เขาได้ยินบทสนทนาของชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้อย่างชัดเจน

จางเสวี่ยหนิงตกใจจนหน้าซีดเผือด น้ำเสียงสั่นเครือ "เทียนฮ่าว ทำยังไงดีล่ะ ต้องโทรเรียกรถพยาบาลไหม ใช่ รีบโทรตอนนี้เลย"

ทว่าในตอนนั้นเอง เจียงเทียนฮ่าวกลับคว้าแย่งโทรศัพท์มือถือของจางเสวี่ยหนิงไป

"จะโทรไปทำไม?"

"เทียนฮ่าว คุณทำอะไรน่ะ รีบคืนโทรศัพท์ให้ฉันนะ" จางเสวี่ยหนิงร้องเสียงสั่นเครือปนสะอื้น "ขืนปล่อยไว้แบบนี้ หลินหยางต้องตายแน่ ๆ"

"งั้นก็ปล่อยให้มันตายไปสิ" เจียงเทียนฮ่าวบีบคางจางเสวี่ยหนิงแน่น ก่อนจะขู่เสียงเหี้ยม "ถ้าเธอโทรสายนี้ ขอแค่ไอ้เวรนี่ฟื้นขึ้นมาแล้วไปฟ้องอธิการบดีกับผู้บริหารโรงพยาบาลเรื่องของเราสองคน เธอรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น?"

"จะเกิดอะไรขึ้นเหรอ?" จางเสวี่ยหนิงตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง

เจียงเทียนฮ่าวกัดฟันพูดด้วยความเคียดแค้น "ทั้งเธอกับฉันจะต้องถูกเพิกถอนใบประกอบวิชาชีพแพทย์น่ะสิ อย่าลืมนะว่าทางโรงพยาบาลเดิมทีจะรับหลินหยางไว้ เป็นพ่อฉันต่างหากที่อุตส่าห์ไปขอร้องผู้อำนวยการให้เปลี่ยนโควตาบรรจุมาเป็นเธอ"

"ถ้ามันรอด เธอก็ต้องไสหัวออกจากโรงพยาบาล แล้วกลับไปเป็นหมอบ้านนอกประจำคลินิกที่บ้านเกิด ชีวิตแบบนั้นคือสิ่งที่เธอต้องการจริง ๆ งั้นเหรอ?"

"ฉัน..."

ในที่สุดเมื่ออยู่ต่อหน้าผลประโยชน์และความสุขสบาย จางเสวี่ยหนิงก็ละทิ้งมโนธรรมและศีลธรรมของตนไปจนสิ้น

ทั้งสองคนก้าวข้ามร่างของหลินหยางที่นอนแน่นิ่งจมกองเลือดอยู่บนพื้น โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเลยสักนิด

จนกระทั่งช่วงพลบค่ำ ภารโรงของโรงเรียนถึงได้มาพบหลินหยางที่เหลือเพียงลมหายใจรวยริน จึงรีบโทรเรียกรถพยาบาลนำตัวเขาส่งโรงพยาบาล

ขณะที่หลินหยางกำลังต่อสู้กับยมทูตอยู่ในห้องผ่าตัด ชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้กลับยืนเฝ้าอยู่นอกโรงพยาบาลด้วยความหวังว่าเขาจะหมดลมหายใจไปเสียที

พอได้ยินข่าวว่าการผ่าตัดประสบความสำเร็จ ทั้งสองคนก็อดไม่ได้ที่จะกระวนกระวาย หวาดกลัว และนึกเสียใจ

ทว่าเมื่อได้ยินว่าหลังจากนี้หลินหยางจะกลายเป็นคนปัญญาอ่อน พวกเขาก็ดีใจจนแทบร้องไห้ออกมา

เวลาผ่านพ้นไปเช่นนี้ถึงสองปี ในขณะที่หลินหยางต้องทนทุกข์ทรมานกับการจากไปของพ่อแม่และใช้ชีวิตอย่างน่าเวทนาอยู่ตามลำพังในชนบท จางเสวี่ยหนิงกลับได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นแพทย์หัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลประชาชนเมืองเจียงหนิงเป็นกรณีพิเศษ

ส่วนเจียงเทียนฮ่าวก็พลิกโฉมกลายมาเป็นลูกศิษย์ของหมอเทวดาเซวีย และด้วยสายสัมพันธ์นี้ ธุรกิจของกลุ่มบริษัทตระกูลเจียงจึงยิ่งเจริญรุ่งเรืองเฟื่องฟูขึ้นไปอีก

พวกเขาเป็นคู่กิ่งทองใบหยกที่เหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยกในสายตาของทุกคน และเมื่อไม่นานมานี้เพิ่งจะประกาศข่าวการแต่งงานอย่างเอิกเกริก

ทว่าสิ่งที่เจียงเทียนฮ่าวคาดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อยก็คือ จะต้องมาเจอกับหลินหยางในเวลานี้