ตอนที่ 53 บ่ายเบี่ยงสารพัด

หลินหยางที่ได้ความทรงจำกลับคืนมา กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

เมื่อเห็นว่าเพลิงโทสะกำลังจะแผดเผาจนกลืนกินหลินหยาง ข่งเอ้อร์โก่วที่ถูกอุ้มอยู่ในอ้อมอกจึงรีบเตือนสติทันที

"ใจเย็นไว้ อย่าเพิ่งวู่วามเด็ดขาด พวกเรายังมีเรื่องใหญ่ที่ต้องทำนะ"

หลินหยางกลับมาสงบนิ่งได้ในชั่วพริบตา!

ใช่แล้ว หลินหยางคนเดิมในอดีตได้ตายไปแล้ว!

ตัวเขาในตอนนี้คือผู้สืบทอดวิชาของเซียนจื่อหยาง มีภารกิจตามหาจิตสำนึกติดตัว ย่อมไม่อาจปล่อยให้คนสวะตรงหน้ามาทำลายแผนการใหญ่ได้เด็ดขาด

ทว่า บัญชีแค้นนี้ อย่างไรก็ต้องชำระ!

ไม่ใช่ไม่คิดสะสาง แค่เวลายังมาไม่ถึง!

ตาต่อตาฟันต่อฟัน ต้องเอาคืนสิบเท่า!

เมื่อเห็นหลินหยางไม่พูดไม่จา เจียงเทียนฮ่าวก็ยิ่งได้ใจ วางท่าผยองแล้วพูดต่อ "ไอ้ปัญญาอ่อนหลินหยาง ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกจะสะเออะมาได้ รีบไสหัวไปซะ!"

"หุบปาก! ที่นี่บ้านฉัน ไม่ใช่ที่ให้แกมาทำตัวกร่าง" เยี่ยชิงเฉิงก้าวขึ้นหน้าตวาดทันควัน

"ฉันขอพูดอีกครั้ง หมอเทวดาหลินคือคนที่ฉันตั้งใจเชิญมารักษาพ่อ ถ้าใครกล้าขัดขวาง ก็เท่ากับขัดขวางไม่ให้ช่วยชีวิตหัวหน้าใหญ่แห่งพรรคหงปัง เจตนาชั่วร้ายแบบนี้สมควรตาย!"

สมกับเป็นคุณหนูใหญ่แห่งพรรคหงปัง เพียงประโยคเดียวก็สะกดคนทั้งห้องจนเงียบกริบ

ใครที่กล้าขวางไม่ให้หลินหยางช่วยชีวิตคน ก็เท่ากับต้องสงสัยว่าคิดจะชิงตำแหน่งผู้นำ

สวี่ลี่ถิงกำลังจะก้าวออกไป แต่ถูกเจียงหงเต้าหัวหน้าอันดับสองส่งสายตาปรามไว้เสียก่อน

เจียงหงเต้าเดินขึ้นมาข้างหน้า แสร้งทำสีหน้าหวังดีอย่างสุดซึ้งพลางพูดว่า "ชิงเฉิง อาเข้าใจว่าหลานอยากช่วยพ่อ พวกเราเองก็ไม่อยากให้เขาจากไปเหมือนกัน แต่เมื่อกี้หมอเทวดาเซวียก็บอกแล้วว่าหมดหวัง"

"นั่นสิครับ" เฉียนคังรับคำขึ้นมา "อาสองเจียงพูดถูกแล้ว หมอเทวดาเซวียคือหมอเทวดาชื่อดังของเมืองเจียงหนิง ถ้าท่านบอกว่าหมดหวัง ก็คือไม่มีทางรอดแล้วจริง ๆ ชิงเฉิง เชื่อผมเถอะ อย่าทรมานลุงเยี่ยอีกเลย"

"นายหุบปากไปเลย!" เยี่ยชิงเฉิงหันปากกระบอกปืนใส่เฉียนคังทันที "ฉันกำลังหาทางรอดให้พ่อฉันอยู่!"

สวี่ลี่ถิงอดรนทนไม่ไหว พูดเหน็บแนมขึ้นมาจนได้ "ทางรอดที่เธอว่า คือการให้ไอ้ปัญญาอ่อนคนหนึ่งมารักษาพ่อน่ะเหรอ ฉันว่าเธอนั่นแหละที่มีเจตนาชั่วร้ายสมควรตาย"

ถังจื่อโหรวพอมองออกแล้ว คนพวกนี้คอยขัดขวางครั้งแล้วครั้งเล่า ภายนอกดูเหมือนหวังดี แต่เนื้อแท้ต่างก็ภาวนาให้เยี่ยเจิ้นชวนตาย ๆ ไปเสียทั้งนั้น

ถังจื่อโหรวเพียงให้หลี่เวยเวยสืบจนรู้ว่าหลินหยางกับเจียงเทียนฮ่าวเคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน แต่เรื่องอะไรนั้นยังไม่กระจ่างชัด

ทว่าเมื่อดูจากปฏิกิริยาของหลินหยางเมื่อครู่ เกรงว่า 'อุบัติเหตุ' ที่เขาเคยพูดถึง คงจะไม่ใช่อุบัติเหตุเสียแล้ว

ขืนปล่อยให้คุมเชิงกันอยู่อย่างนี้ต่อไปคงไม่ใช่ทางออก ต้องมีใครสักคนออกมาพูดจากประสบการณ์ตรง

แม้เยี่ยชิงเฉิงจะเป็นถึงคุณหนูใหญ่พรรคหงปัง แต่ยามนี้เยี่ยเจิ้นชวนร่อแร่ใกล้สิ้นใจ ลำพังแรงของเธอคนเดียว ย่อมไม่อาจงัดข้อสู้คนพวกนี้ได้อย่างแน่นอน

แต่เรื่องที่ลำบากใจก็คือ หลินหยางตั้งใจซ่อนคมเก็บงำฝีมือมาตลอด หากเธอเปิดเผยเรื่องที่เขารักษาคุณปู่กับตัวเธอเองออกไป เขาคงจะไม่เห็นด้วยเป็นแน่

ขณะนั้น หมอเทวดาเซวียก็เอ่ยปากขึ้น "เจ้าหนุ่มหลินหยางใช่ไหม ฉันอยากถามแกสักคำ แกบอกว่าตัวเองเป็นหมอเทวดา แล้วแกสืบทอดวิชามาจากอาจารย์ท่านไหน เคยรักษาโรคร้ายแรงหรือโรคประหลาดอะไรหายมาแล้วบ้างล่ะ"

หลินหยางตอบอย่างสงบนิ่ง "ขออภัย ผมตอบไม่ได้ครับ"

เจียงเทียนฮ่าวรีบสำทับ "ทำเป็นเล่นลิ้นลึกลับ ฉันว่ามันไม่เคยรักษาโรคอะไรหายเลยสักอย่างมากกว่า!"

หมอเทวดาเซวียรู้สึกขบขันขึ้นมา โรคอะไรก็ไม่เคยรักษาหาย ยังกล้าแอบอ้างทำเป็นหมอเทวดาอยู่ที่นี่อีก

"อาจารย์ครับ อย่าไปเสียเวลากับไอ้ปัญญาอ่อนนี่เลย" เจียงเทียนฮ่าวปรายตามองหลินหยางอย่างเย่อหยิ่งอีกครั้ง "อาจารย์เป็นถึงหมอเทวดา อย่าลดตัวลงไปให้เสียศักดิ์ศรีของพวกเราเลยครับ"

ถังจื่อโหรวเหลืออด ตวาดลั่น "เจียงเทียนฮ่าว นายอย่าให้มันเกินไปนักนะ"

"โอ้โห เมื่อกี้ยังไม่ทันเห็น ที่แท้คุณหนูใหญ่ตระกูลถังก็มากับเขาด้วย วันนี้ช่างครึกครื้นเสียจริง" ขณะพูด เจียงเทียนฮ่าวก็เหลือบมองเรียวขางามคู่นั้นใต้กระโปรงสั้นของถังจื่อโหรว

เครือตระกูลถังกับเครือตระกูลเจียงเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันมาโดยตลอด

หลายปีมานี้ ถังจื่อโหรวพยายามหาทางเจาะเข้าสู่วงการร้านขายยาแผนจีน แต่ก็ไม่เคยทำสำเร็จ

เจียงเทียนฮ่าวหลงใหลในความงามของถังจื่อโหรว พยายามขอแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลถังอยู่หลายครั้ง ทว่ากลับถูกปฏิเสธอย่างไม่ไยดี

ทว่ายิ่งเธอปฏิเสธ เจียงเทียนฮ่าวก็ยิ่งไม่ยอมรามือ

ภายหลังตระกูลถังจึงค่อย ๆ ล้มเลิกแผนการรุกเข้าสู่วงการร้านขายยาแผนจีน แล้วหันมาทุ่มเทให้กับธุรกิจรับซื้อสมุนไพรจีนอย่างเต็มตัว จนผูกขาดธุรกิจสมุนไพรจีนทั่วทั้งเมืองเจียงหนิงได้สำเร็จ

กระทั่งกลุ่มบริษัทตระกูลเจียงคิดจะซื้อสมุนไพร ก็ยังต้องไว้หน้าตระกูลถัง

นานวันเข้า เจียงเทียนฮ่าวจึงยอมตัดใจ และเตรียมตัวจะแต่งงานกับจางเสวี่ยหนิง

พวกเขาไม่ได้พบกันมานานมาก ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่ ถังจื่อโหรวยังคงงดงามเช่นเคย ทว่าน่าเสียดายที่เธอดันมาเกลือกกลั้วกับคนปัญญาอ่อนอย่างหลินหยาง

"คุณหนูใหญ่ถัง ถ้ามีเวลาว่าง ฉันว่าเธอรีบกลับไปอยู่เป็นเพื่อนปู่ที่เหลือเวลาอีกไม่มากดีกว่านะ ไม่ใช่ว่าเขาเป็นมะเร็งปอดหรอกเหรอ" เจียงเทียนฮ่าวแสยะยิ้มเยาะ

หลังจากถังไป่เฉียงเป็นมะเร็ง ถังจื่อโหรวก็เคยมาขอร้องหมอเทวดาเซวียให้ช่วยรักษา ถึงขั้นยอมควักเงินค่ารักษาถึงสิบล้าน

ทว่าหลังจากหมอเทวดาเซวียจับชีพจรแล้ว กลับส่ายหน้าและเอ่ยคำว่าหมดปัญญาเยียวยาออกมา

ถังจื่อโหรวยิ้มเยาะ "ปู่ของฉันเป็นมะเร็งปอดจริง แต่ฉันได้เชิญหมอชื่อดังมารักษาให้ท่านแล้ว ตอนนี้หายดีแล้วค่ะ"

"หายแล้วเนี่ยนะ" เจียงเทียนฮ่าวคิดว่าถังจื่อโหรวจงใจปากแข็ง "จริงเหรอ หมอชื่อดังคนไหนกันที่เก่งกว่าอาจารย์ของฉัน ถึงได้มีความสามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินขนาดนี้"

ถังจื่อโหรวไม่พูดอะไรต่อ ทว่าเหลือบมองหลินหยางแวบหนึ่ง

ในสถานการณ์เช่นนี้ หากหลินหยางยังคิดจะซ่อนคมต่อไป เกรงว่าคงไม่อาจคลี่คลายสถานการณ์ได้

เรื่องนี้ หลินหยางเองก็รู้ดีแก่ใจ

"ผมรักษาหายเอง" หลินหยางลูบหัวหมาน้อยข่งเอ้อร์โก่วพลางเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน

"แกเนี่ยนะ... พรูด! เจ้าปัญญาอ่อนหลินหยาง แกโง่จนสมองกลับไปแล้วหรือไง" เจียงเทียนฮ่าวหัวเราะเยาะอย่างไม่ไว้หน้า สีหน้าท่าทางกักขฬะน่ารังเกียจจนใครเห็นก็พะอืดพะอม

หลินหยางเมินเฉยใส่ทันที เขาเดินตรงไปตรงหน้าหมอเทวดาเซวียแล้วค้อมตัวลงเล็กน้อย "ชื่อเสียงของหมอเทวดาเซวีย ผมย่อมเคยได้ยินมา แต่ในเมื่อคุณหนูใหญ่เยี่ยเชิญผมมา ก็ย่อมเชื่อมั่นในฝีมือของผม"

"เพียงแต่วิชาแพทย์แผนจีนนั้นลึกซึ้งกว้างใหญ่ หมอเทวดาเซวียรักษาไม่ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าผมจะรักษาไม่ได้!"

คำพูดนี้เมื่อเปล่งออกมา ประดุจก้อนหินกระทบผิวน้ำจนเกิดคลื่นซัดสาดนับพันระลอก

ดวงตางามของถังจื่อโหรวเป็นประกาย 'ไหนบอกว่าจะซ่อนคมไง'

เยี่ยชิงเฉิงคิดในใจ 'หมอเทวดาหลินมั่นใจขนาดนี้ ดูท่าพ่อคงมีทางรอดแล้ว'

ข่งเอ้อร์โก่ว "หลินหยาง แผนยั่วโมโหของแกไม้นี้ ใช้ได้เยี่ยมจริง ๆ"

หมอเทวดาเซวียส่งเสียงฮึดฮัด "คนหนุ่มสาวสมัยนี้ช่างโอหังอวดดีเหลือเกิน!"

ส่วนเจียงเทียนฮ่าวในฐานะลูกศิษย์ประจบสอพลอ ย่อมไม่ยอมปล่อยโอกาสถากถางด่าทอหลินหยาง "หลินหยาง แกไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองบ้าง ยังกล้ามาว่าวิชาแพทย์ของอาจารย์ฉันไม่ดีอีก คนอยู่แถวนี้ รีบมาไล่เจ้าคนปัญญาอ่อนนี่ออกไปเดี๋ยวนี้"

หลินหยางปัดฝุ่นที่หน้าอก ยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย "ผมว่านะทุกท่าน พวกเรามัวแต่มาเปิดศึกน้ำลายกันตรงนี้มันมีประโยชน์อะไร"

"วันนี้ผมขอพูดไว้ตรงนี้เลย ถ้าผมรักษาไม่หาย จะลงโทษผมยังไงก็ตามใจ แต่ถ้าผมรักษาหาย ค่ารักษายี่สิบล้าน ต้องจ่ายมาให้ครบ ห้ามขาดแม้แต่แดงเดียว"

สิ่งที่หลินหยางสนใจมากกว่าคือแหวนหยกรูปดอกบัวบนมือของเยี่ยชิงเฉิง แต่ถ้าไม่พูดถึงค่ารักษาเสียหน่อย ก็จะดูเหมือนว่าหมอเทวดาอย่างเขาไร้ราคาค่างวดเกินไป

เพราะอย่างไรเสีย ในสายตาคนพวกนี้ การที่หลินหยางดึงดันหัวชนฝาจะรักษาเยี่ยเจิ้นชวนให้ได้ ย่อมต้องหวังผลประโยชน์อะไรสักอย่าง

และเงินนี่แหละคือเป้าหมายที่สมเหตุสมผลที่สุด!