ตอนที่ 54 ชีพจรยามสาม

ช่างกล้าพูดเหลือเกิน!

ขนาดหมอเทวดาเซวียผู้มีชื่อเสียงโด่งดังยังเรียกค่ารักษาแค่สิบล้าน

แต่หลินหยางกลับอ้าปากขอก็ปาเข้าไปยี่สิบล้านแล้ว

เจียงเทียนฮ่าวเพิ่งจะอ้าปากเยาะเย้ยอีกรอบ ก็ถูกเซวียหวายหยวนห้ามเอาไว้เสียก่อน

"เทียนฮ่าว ในเมื่อคุณหมอเทวดาหลินท่านนี้..." พอพูดถึงสามคำนี้ เซวียหวายหยวนก็ยิ้มเย้ย "กล้าตบหน้าอกรับประกันว่าจะรักษาหัวหน้าพรรคเยี่ยให้หายได้ เช่นนั้นก็ให้เขาลองดูหน่อยจะเป็นไรไป"

เจียงเทียนฮ่าวเข้าใจได้ในทันที อาจารย์จงใจขุดหลุมให้หลินหยางกระโดดลงไปชัด ๆ

ไม่สิ ต้องบอกว่าไอ้หลินหยางรนหาที่ตายเอง ขุดหลุมเองโดดลงไปเองต่างหาก

ได้ ไอ้โง่หลินหยาง ในเมื่อมึงอยากตาย กูก็จะสงเคราะห์ให้

"อาจารย์พูดมีเหตุผลครับ" เจียงเทียนฮ่าวกลอกตาไปมา ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นมาอีกหนึ่งแผน "ถ้ารักษาหายก็ย่อมแฮปปี้กันทุกฝ่าย แต่ถ้ารักษาไม่หายล่ะก็..."

ข่งเอ้อร์โก่วได้ยินเข้าก็อดกลอกตาไม่ได้ มารดามันเถอะ พวกมนุษย์เล่นมุกนี้อีกแล้ว ถ้าหลินหยางไม่มีฝีมือจริง มีหรือจะยอมรับปาก

"ผมยอมให้พวกคุณจัดการตามใจชอบ!" หลินหยางเอ่ยขึ้น

"ไม่ได้!" ตอนนั้นเอง สวี่ลี่ถิงก็ก้าวออกมา "จะจัดการแกแค่คนเดียวได้ยังไง แล้วศักดิ์ศรีของพรรคหงปังเราจะเอาไปไว้ที่ไหน?"

เยี่ยชิงเฉิงฟังจบก็รู้ทันทีว่านังแพศยานี่กำลังพุ่งเป้ามาที่ตน

"ศักดิ์ศรีพรรคหงปังอะไรกัน? ฉันว่าหน้าตาของหล่อนเองมากกว่ามั้ง?" เยี่ยชิงเฉิงกอดอก ถลึงตามองสวี่ลี่ถิงอย่างเหยียดหยาม

"แกพูดจาเหลวไหลอะไร!"

"ฉันพูดเหลวไหลเหรอ? สวี่ลี่ถิง อย่ามาเสแสร้งพูดจาสวยหรูหน่อยเลย ก็แค่แค้นที่ฉันตบหน้าหล่อนไปฉาดหนึ่งเมื่อกี้ไม่ใช่หรือไง? วันนี้ฉันจะวางคำพูดไว้ตรงนี้เลย ถ้าคุณหมอเทวดารักษาพ่อฉันไม่หาย ฉันจะยอมให้หล่อนตบคืน!"

ดวงตาของสวี่ลี่ถิงเป็นประกายขึ้นมา นังแพศยาตัวแสบ นี่แกเสนอหน้ามาให้เองนะ

หมอเทวดาห่าเหวอะไรกัน ก็แค่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่งเท่านั้น

ขนาดหมอเทวดาเซวียยังรักษาไม่หาย ไอ้เด็กเวรนี่จะมีปัญญารักษาได้ยังไง

"ได้ งั้นตกลงตามนี้" สวี่ลี่ถิงเชิดหน้าโยกหัว ยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างกระหยิ่มใจ

"คุณหมอเทวดาหลิน พวกเราขึ้นไปข้างบนกันเถอะค่ะ" เยี่ยชิงเฉิงหันกลับมาพูด

ไม่นานนัก คนทั้งหมดก็ขึ้นมาถึงชั้นบน

ภายในห้อง เยี่ยเจิ้นชวนนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับคนตาย สภาพร่อแร่อยู่ในขั้นตะเกียงใกล้สิ้นน้ำมัน เหลือเพียงลมหายใจรวยรินเฮือกสุดท้าย

หลังจากหลินหยางจับชีพจร ม่านตาก็หดแคบลงฉับพลัน

เจียงเทียนฮ่าวที่อยู่ข้าง ๆ ยิ้มเยาะพลางซักไซ้ "ไอ้โง่หลินหยาง จับชีพจรเจออะไรบ้างไหมล่ะ? ดูไม่ออกก็รีบบอกมา ถ้ามึงคุกเข่าขอร้องกูตอนนี้..."

"หนวกหู" ปลายนิ้วของหลินหยางพลันคีบเข็มเงินขึ้นมาเล่มหนึ่ง ก่อนจะปักลงบนศีรษะของเจียงเทียนฮ่าวอย่างแม่นยำไร้ที่ติ

ในพริบตา เสียงของเจียงเทียนฮ่าวก็ดับวูบลง

ดวงตาของเซวียหวายหยวนเป็นประกาย เจ้าหนุ่มนี่ มีฝีมืออยู่บ้างเหมือนกัน

"อื้อ อื้อ อื้อ..." เจียงเทียนฮ่ายื่นมือไปจับเข็มเงินบนหัว กำลังจะดึงออก หลินหยางก็พูดขึ้นมาอีก

"ถ้าไม่อยากตาย ก็อย่าดึง"

เจียงเทียนฮ่าวคิดในใจ 'กูเชื่อก็ควายแล้ว มาหลอกคนปัญญาอ่อนอยู่หรือไง พ่อมึงก็รู้เรื่องแพทย์โว้ย ก็แค่ใช้เข็มเงินสะกดจุดกล่องเสียงกูไว้เท่านั้นแหละ'

ทว่า พอเจียงเทียนฮ่าวจะดึงเข็มออก เซวียหวายหยวนก็พลันคว้ามือเขาไว้

"อย่าขยับ เข็มเงินเล่มนี้ไม่ได้แค่คุมเส้นเสียงของแก แต่มันยังเชื่อมต่อไปถึงจุดมิ่งเหมินด้วย หากดึงออก แกจะตายทันที"

เจียงเทียนฮ่าวตกใจจนหน้าถอดสี เขาแทบไม่เชื่อเลยว่าหลินหยางจะมีฝีมือขนาดนี้ แต่ในเมื่อเวลานี้แม้แต่อาจารย์ก็ยังพูดเช่นนี้ ก็จำต้องเชื่อแล้ว

สายตาที่เจียงหงเต้าและเฉียนเส้าต๋ามองไปยังหลินหยางก็เริ่มเปลี่ยนไปเงียบ ๆ

เยี่ยชิงเฉิงมองดูพ่อที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ด้วยความร้อนรุ่มใจ เธอเชื่อว่าพ่อจะต้องฟื้นขึ้นมาได้อย่างแน่นอน ต้องได้แน่ ๆ

พอหลินหยางชักมือที่จับชีพจรกลับมา เยี่ยชิงเฉิงก็ถามขึ้นอย่างร้อนรน "คุณหมอเทวดา เป็นยังไงบ้างคะ? พ่อของฉันยังมีทางรอดไหมคะ?"

"ชีพจรยามสาม!" หลินหยางเอ่ย

เซวียหวายหยวนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "แกถึงกับตรวจออกว่าเป็นชีพจรยามสามเชียวรึ?"

"มันยากตรงไหนเหรอครับ?" หลินหยางแบมือทั้งสองข้าง

เจียงหงเต้าและเฉียนเส้าต๋าก็ตกใจไม่แพ้กัน เพราะเมื่อครู่นี้เอง หมอเทวดาเซวียก็เพิ่งจะวินิจฉัยว่าเยี่ยเจิ้นชวนเป็นชีพจรยามสาม

"ชีพจรยามสามคืออะไรเหรอคะ?" ถังจื่อโหรวถามขึ้น

หลินหยางลุกขึ้นยืน มองเยี่ยเจิ้นชวนบนเตียงคนไข้พลางเอ่ย "ชีพจรยามสามก็แค่คำเปรียบเปรย หมายความว่าหมดทางเยียวยา พอถึงช่วงเที่ยงคืนยามสาม พญายมมาเยือน ก็จะต้องเอาชีวิตไปอย่างแน่นอน"

เยี่ยชิงเฉิงทรงตัวไม่อยู่จนเกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น โชคดีที่ถังจื่อโหรวช่วยประคองไว้ได้ทัน

"น้องชาย" เซวียหวายหยวนมองหลินหยางแล้วพยักหน้า "นายตรวจออกว่าเป็นชีพจรยามสาม ดูท่าจะมีฝีมือจริงอยู่บ้าง"

"แต่ว่านะ ชีพจรยามสามนี้ ต่อให้เป็นเซียนเทวดาลงมาก็รักษาไม่ได้หรอก"

เซวียหวายหยวนในฐานะหมอผู้มีชื่อเสียง ยังคงเป็นคนรักคนมีความสามารถ เจียงเทียนฮ่าวคนนี้ก็แค่คนโง่เง่าคนหนึ่ง สาเหตุที่เขารับไว้เป็นศิษย์ก็เพียงเพราะเห็นแก่การร่วมมือกับเครือตระกูลเจียงเท่านั้น ไม่ได้นับถือเป็นผู้สืบทอดวิชาของตัวเองเลย

แต่หลินหยางที่จู่ ๆ ก็โผล่มาคนนี้กลับมีพรสวรรค์อยู่บ้าง

ประเดี๋ยวถ้าหลินหยางมีท่าทีที่ดีขึ้นหน่อย เซวียหวายหยวนคิดว่าตนยอมบากหน้าแก่นี้ ก็ยังพอช่วยรักษาชีวิตน้อย ๆ ของหลินหยางเอาไว้ได้

จากนั้นค่อยดึงหลินหยางมาอยู่ใต้สังกัดตัวเอง แล้วสั่งสอนอบรมให้ดี เพื่อดูว่าเขาจะเป็นคนที่ใช้งานได้หรือไม่

แต่กลับนึกไม่ถึงว่า...

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมมาแล้ว ก็จัดการได้แล้ว"

เฉียนคังได้ยินเข้าก็เผยสีหน้าเย้ยหยันเต็มใบหน้า "ล้อเล่นอะไรกันวะ แกเก่งกว่าเซียนเทวดาหรือไง?"

"ถูกเผง ฉันเก่งกว่าเซียนจริง ๆ เสียด้วยสิ" หลินหยางสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด

"ขี้โม้ไม่คิดหน้าคิดหลังเลยนะมึง!" เฉียนคังฮึดฮัดออกมาหนึ่งเสียง พอเห็นสายตาของเฉียนเส้าต๋าผู้เป็นพ่อมองมา ก็หุบปากเงียบกริบทันที

"เอาล่ะ พวกคุณออกไปกันให้หมดเถอะ ผมจะเริ่มรักษาให้หัวหน้าพรรคเยี่ยแล้ว" พอพูดถึงตรงนี้ หลินหยางก็มองเยี่ยชิงเฉิงแล้วเอ่ยต่อ "คุณเยี่ย คุณอยู่ช่วยผมข้างในนี้นะครับ"

"ได้ค่ะ คุณหมอเทวดาหลิน มีอะไรให้ฉันทำ สั่งมาได้เลยนะคะ ฉันจะให้ความร่วมมือเต็มที่แน่นอนค่ะ" เยี่ยชิงเฉิงมองหลินหยางราวกับมองฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิต

ทว่าสายตาที่ร้อนรนและเปี่ยมด้วยความหวังเช่นนี้ เมื่อตกอยู่ในสายตาของเฉียนคัง กลับกลายเป็นเข็มพิษทิ่มแทงใจ

เพราะตั้งแต่เล็กจนโต เยี่ยชิงเฉิงไม่เคยชายตามองเขาตรง ๆ เลยสักครั้งเดียว

"ชิงเฉิง ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอนะ"

"ออกไป!" แววตาของเยี่ยชิงเฉิงเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาทันที เธอชี้นิ้วไปทางประตูใหญ่แล้วตวาดลั่น

"เดี๋ยวก่อน" เซวียหวายหยวนถามไล่หลัง "น้องชาย นายคิดจะรักษายังไง พอจะบอกสักนิดได้หรือไม่"

"ขอโทษด้วยนะครับ หมอเทวดาเซวีย" หลินหยางยิ้มพลางพยักหน้า "วิชาลับเฉพาะ ไม่ถ่ายทอดให้คนนอกครับ อีกอย่าง ผมพนันกับพวกคุณเรื่องผลลัพธ์ ไม่ได้พนันเรื่องวิธีรักษาของผมสักหน่อย จริงไหมล่ะครับ?"

หมอเทวดาเซวียพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขาถึงได้เห็นความมั่นใจที่ไม่เคยพานพบมาก่อนจากแววตาของหลินหยาง

หรือว่า... หลินหยางจะรักษาชีพจรยามสามนี้ให้หายได้จริง ๆ

ความคิดที่น่ากลัวและอุกอาจนี้ผุดขึ้นมาในสมองของหมอเทวดาเซวีย

"ฝังเข็มสองเล่มตรงตำแหน่งห่างจากคิ้วสามชิ้ว ก็จะสามารถถอนเข็มเงินบนหัวลูกศิษย์ของคุณออกมาได้แล้วครับ" หลินหยางมองหมอเทวดาเซวียที่กำลังเดินพ้นประตูพลางเอ่ยขึ้น

หมอเทวดาเซวียชะงักฝีเท้า หันกลับมามองหลินหยาง คราวนี้ท่าทางดูสุภาพขึ้นกว่าเดิม

"ขอบใจมาก"

หลังจากทุกคนออกไปแล้ว ภายในห้องก็เหลือเพียงเยี่ยชิงเฉิง เยี่ยเจิ้นชวน และหลินหยางสามคน

เยี่ยชิงเฉิงเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น "คุณหมอเทวดาหลิน ต้องการให้ฉันทำอะไรบ้างคะ?"