ตอนที่ 55 หญ้าคืนวิญญาณ

หลินหยางเหลือบมองแหวนหยกรูปดอกบัวบนนิ้วมือของเยี่ยชิงเฉิง แสงวิญญาณเรืองรองวาบขึ้นมาอีกครา จิตสำนึกที่ซ่อนอยู่ในจุดตันเถียนก็เริ่มตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง

"คุณเยี่ย พอผมรักษาพ่อของคุณหายแล้ว ผมอยากให้คุณรับปากผมสักเรื่องหนึ่งครับ"

"ได้ค่ะ!" เยี่ยชิงเฉิงตอบตกลงทันควันโดยไม่ต้องคิด

หลินหยางประหลาดใจเล็กน้อย "คุณเยี่ย คุณจะไม่ถามหน่อยเหรอครับว่าข้อเรียกร้องของผมคืออะไร?"

แววตาของเยี่ยชิงเฉิงเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวและร้อนรน "หมอเทวดาหลิน ฉันขอพูดคำเดียวเลยค่ะ ขอแค่คุณรักษาพ่อฉันให้หาย ไม่ว่าเงื่อนไขอะไรฉันก็ยอมทั้งนั้น! ต่อให้... ต่อให้ต้องยอมเอาตัวเข้าแลกก็ตาม!"

ทว่า เยี่ยชิงเฉิงรู้สึกว่าหลินหยางมีจิตใจเปี่ยมเมตตาแบบหมอถึงเพียงนี้ คงไม่ยื่นข้อเรียกร้องที่เกินเลยอะไรหรอก

หลินหยางฟังจบก็ถึงกับสะดุ้งตกใจกับคำพูดของเยี่ยชิงเฉิง

เชี่ยเอ๊ย! ทุ่มสุดตัวขนาดนี้เลยเหรอวะ?

ถึงแม้เยี่ยชิงเฉิงจะเป็นสาวงามระดับท็อป และตัวเขาหลินหยางก็เป็นคนชอบของสวย ๆ งาม ๆ แต่เราจะฉวยโอกาสตอนคนอื่นกำลังลำบากไม่ได้สิวะ ไม่อย่างนั้นก็สารเลวเกินไปแล้ว!

"แอ่ม!" หลินหยางกระแอมกระไอเคลียร์คอ "คุณเยี่ย คุณมองผมเป็นคนแบบไหนกัน วางใจเถอะครับ ข้อเรียกร้องของผมจะไม่ขัดต่อคุณธรรมและศีลธรรมในยุทธภพแน่นอน ขอให้คุณเชื่อมั่นในเกียรติของผม และยิ่งต้องเชื่อมั่นในวิชาแพทย์ของผมด้วยครับ"

ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาคู่งามของเยี่ยชิงเฉิงก็เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาทันที

ตั้งแต่พ่อล้มป่วย หลายวันมานี้เธอตระเวนขอความช่วยเหลือจากหมอไปทั่ว แต่กลับคว้าน้ำเหลวทุกหนแห่ง แถมยังต้องรับมือกับพวกคนทรยศคิดคดในพรรคหงปังที่มีเจตนาร้ายแอบแฝงอีก

มีเพียงตัวเธอเองเท่านั้นที่รู้ว่า การยืนหยัดต่อสู้อยู่คนเดียวมันเหนื่อยและยากลำบากขนาดไหน!

หัวหน้าอันดับสองอย่างเจียงหงต๋าคิดจะฉวยโอกาสนี้ขึ้นครองอำนาจ ส่วนหัวหน้าอันดับสามอย่างเฉียนเส้าต๋าก็ยิ่งแล้วใหญ่ คิดจะอาศัยเรื่องการหมั้นหมายให้ลูกชายตัวเองฉวยโอกาสบีบบังคับแต่งงานกับเธอ

สวี่ลี่ถิงยิ่งจิตใจชั่วร้าย คอยขัดขวางสารพัด หวังอยากให้พ่อสิ้นลมไปเร็ว ๆ จะได้ฮุบสมบัติ

ดังนั้น พอหลินหยางแสดงความอบอุ่นและหวังดีออกมาเพียงเล็กน้อย กำแพงในใจของเยี่ยชิงเฉิงก็พังทลายลงทันที

"ขอบคุณนะคะ หมอเทวดาหลิน ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ!"

หลินหยางกลัวผู้หญิงร้องไห้ที่สุด พออีกฝ่ายร้องไห้ ความเมตตากรุณาที่ล้นปรี่ในอกของเขาก็พาลทะลักออกมา

เฮ้อ ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เขาเป็นคนจิตใจดีกันล่ะ

"คุณเยี่ย ฟังผมนะ ต่อไปให้คนไปซื้อธูปเทียนกับกระดาษเงินกระดาษทองมา แล้วพาคนข้างนอกพวกนั้นออกไปจุดไฟเผากระดาษเซ่นไหว้ข้างนอก จำไว้นะ ต้องห่างจากบ้านหลังนี้เก้าร้อยเก้าสิบเก้าก้าวถึงจะขับไล่ไอแค้นของชีพจรยามสามได้ แบบนี้พญายมก็จะไม่มาคืนนี้แล้วครับ"

"เอ๊ะ?" เยี่ยชิงเฉิงขมวดคิ้วคู่สวย "หมอเทวดาหลิน ต้องทำแบบนั้นจริง ๆ เหรอคะ?"

หลินหยางมองออกไปข้างนอกพลางยิ้มพูดว่า "ความจริงไม่ต้องหรอกครับ แต่ผมเห็นพวกคนข้างนอกมีเจตนาไม่ดี ไม่แน่ว่าระหว่างที่ผมรักษากำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม พวกเขาอาจจะก่อเรื่องตุกติกขึ้นมาอีก หากต้องล้มเลิกกลางคัน หัวหน้าพรรคเยี่ยก็จะหมดทางรักษาจริง ๆ แล้ว"

"เพราะฉะนั้น ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป

เยี่ยชิงเฉิงฟังจบก็พยักหน้าหงึกหงักอย่างหนักแน่น "ค่ะ หมอเทวดาหลินคิดได้รอบคอบจริง ๆ ฉันจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

แน่นอนว่าจริง ๆ แล้วหลินหยางก็แค่หาทางกันเยี่ยชิงเฉิงออกไปเท่านั้น ชีพจรสามยามโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง นอกจากต้องใช้วิชาเข็มเทพจื่อหยางแล้ว ยังต้องใช้หญ้าคืนวิญญาณที่อยู่ในมิติอีกด้วย

ขืนเธออยู่ที่นี่แล้วถามขึ้นมาว่าเขาเอาหญ้าคืนวิญญาณมาจากไหน เขาจะไปอธิบายยังไงได้

"หมอเทวดาหลิน ทุกอย่างต้องฝากคุณแล้วนะคะ" เยี่ยชิงเฉิงปล่อยมือพ่อ แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้อย่างใส่ใจ จากนั้นจึงเดินตรงไปยังประตู

พอเดินไปได้ครึ่งทาง เยี่ยชิงเฉิงก็หันกลับมาถามอีกประโยคหนึ่ง "หมอเทวดาหลิน ฉันขอเติมไปอีกประโยคได้ไหมคะ ว่าถ้าใครฝ่าฝืนคำสั่งของคุณ ดันทุรังเข้ามาใกล้คฤหาสน์จนขัดขวางการรักษา จะต้องโดนพญายมสาปแช่ง"

"ได้สิ หรือคุณจะแถมไปอีกประโยคก็ได้นะ ว่าถ้าใครขัดขืน คนคนนั้นจะต้องเป็นโรคชีพจรสามยาม"

ดวงตาของเยี่ยชิงเฉิงเป็นประกายขึ้นมาทันที "จริงด้วยค่ะ ประโยคนี้ข่มขวัญได้ชะงัดกว่าเยอะเลย หมอเทวดาหลิน คุณเก่งสุดยอดไปเลยค่ะ"

พูดจบ เธอก็ผลักประตูเดินออกไป

หลินหยางอึ้งไปแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองข่งเอ้อร์โก่วที่อยู่ข้างเท้า "เมื่อกี้เธอว่าไงนะ"

ข่งเอ้อร์โก่วส่งเสียงฮึดฮัด "เธอบอกว่าแกเก่งสุดยอดไงเล่า!"

"แม่สาวคนนี้ชมคนแบบนี้ได้ยังไงกัน ปกติคำพูดแบบนี้มันต้องไว้พูดหลังจากเสร็จเรื่องพรรค์นั้นไม่ใช่เหรอไง?" หลินหยางพึมพำงึมงำ พอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับสายตาคมกริบของข่งเอ้อร์โก่วพอดี

"หลินหยาง แกนี่มันเดรัจฉานจริง ๆ!"

"แค่ก ๆ" หลินหยางที่ถูกจับได้คาหนังคาเขากระแอมไอพลางพูดว่า "พี่น้องเอ้อร์โก่ว นายจะมาด่ากันทำไมเล่า ฉัน...ฉันก็ทำไปเพื่อรักษาคน ช่วยชีวิตคน สืบทอดวิชาของท่านอาจารย์เซียนจื่อหยางไม่ใช่หรือไง?"

ผลก็คือข่งเอ้อร์โก่วซ้ำเติมอีกดอก "ดูตอนนี้แล้ว แกไม่เพียงแต่เป็นเดรัจฉาน แต่ยังเป็นเดรัจฉานที่ปากว่าตาขยิบ พ่นแต่เรื่องโกหกหน้าด้าน ๆ อีกด้วย!"

"เอาละ ๆ ด่าสองสามคำก็พอแล้ว จะอะไรกันนักกันหนา" หลินหยางพูดพลางชี้ไปที่เยี่ยเจิ้นชวนที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง "คนนอกก็อยู่ด้วย นายไว้หน้าฉันหน่อยไม่ได้หรือไง?"

ข่งเอ้อร์โก่วกลอกตาใส่อีกรอบ "อย่ามัวแต่ทำระริกระรี้อยู่เลย รีบเข้าไปในมิติเอาหญ้าคืนวิญญาณออกมาได้แล้ว"

หลินหยางเข้าสู่มิติในชั่วพริบตา...

ขณะที่ทุกคนชั้นล่างกำลังรอคอยอย่างร้อนใจ ก็เห็นเยี่ยชิงเฉิงเดินออกมา

เซวียหวายหยวนรีบวิ่งเข้ามาเป็นคนแรกพลางถามว่า "คุณหนูเยี่ย เป็นอย่างไรบ้างครับ?"

เยี่ยชิงเฉิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "หมอเทวดาหลินกำลังเร่งรักษาคุณพ่อของฉันอยู่ข้างใน ตอนนี้การรักษาดำเนินไปได้อย่างราบรื่นมากค่ะ เพียงแต่ว่า เขายังได้สั่งให้ทำอีกเรื่องหนึ่งด้วย"

"เรื่องอะไรเหรอครับ?" เจียงเทียนฮ่าวเอ่ยถามหยั่งเชิงอย่างไม่สบอารมณ์

ด้วยเหตุนี้ เยี่ยชิงเฉิงจึงบอกแผนการที่ปรึกษากับหลินหยางออกมา

"อะไรนะ? เผากระดาษเงินกระดาษทองเนี่ยนะ?" สวี่ลี่ถิงแค่นหัวเราะ "หลินหยางหมายความว่ายังไงกัน? เหล่าเยี่ยยังไม่ตายเสียหน่อย เขาเจตนาไม่ดีชัด ๆ กะจะแช่งเหล่าเยี่ยใช่ไหม!"

"ใช่แล้ว" เฉียนคังรีบผสมโรง "หมอเทวดาอะไรกัน ผมดูแล้วเป็นพวกต้มตุ๋นชัด ๆ ชิงเฉิง เธอก็ใจกว้างเกินไปแล้ว จะปล่อยให้ลุงเยี่ยอยู่ตามลำพังกับหมอนั่นคนเดียวได้ยังไง"

เจียงหงเต้ารีบรับลูกต่อทันที "เฉียนคังพูดถูกแล้ว ชิงเฉิง หลินหยางไม่ให้พวกเราเข้าไปก็ช่างเถอะ แต่ทำไมถึงไล่เธอออกมาด้วยเล่า หากเขาทำเรื่องไม่ดีอะไรกับท่านหัวหน้าพรรคขึ้นมา..."

"เหล่าเยี่ย!" จู่ ๆ สวี่ลี่ถิงก็แผดเสียงร้องไห้โฮ "เหล่าเยี่ยผู้อาภัพของฉัน ฉันจะไปช่วยคุณ ใครก็อย่าคิดจะมาขวางฉันนะ!"

คนกลุ่มหนึ่งพากันกรูจะพุ่งขึ้นชั้นบนอีกครั้งพร้อมเพรียงกัน

"ฉันดูซิว่าใครกล้า!" เยี่ยชิงเฉิงยืนขวางตรงบันได "ยังจำคำที่ฉันเพิ่งพูดไปได้ไหม ใครกล้าขัดขวางการรักษา คนคนนั้นก็คือคนที่อยากให้พ่อฉันตาย และเป็นตัวการทำร้ายหัวหน้าพรรคหงปัง!"

"คนอยู่ไหน มีคนคิดจะลอบทำร้ายหัวหน้าพรรค รีบเข้ามาคุ้มกันเดี๋ยวนี้!"

สิ้นเสียงสั่งการของคุณหนูใหญ่เยี่ย เหล่าบอดี้การ์ดชุดดำนอกประตูก็กรูพรวดพราดเข้ามาทันที

"ชิงเฉิง เธอทำแบบนี้ทำไมกัน" เฉียนเส้าต๋าทอดถอนใจพลางเกลี้ยกล่อม "พวกเราก็คิดเพื่อพ่อของเธอนะ!"

"ฉันรู้ว่าทุกคนหวังดีอยากปกป้องพ่อฉัน ฉันเองก็เหมือนกันค่ะ" เยี่ยชิงเฉิงยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย "ชีพจรยามสามไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หมอเทวดาหลินบอกไว้แล้ว หากใครกล้าขัดขวางการรักษา ทำลายขั้นตอนการรักษาชีพจรยามสามจนล่วงเกินความพิโรธของพญายมละก็ คนคนนั้นก็จะเป็นผู้โชคดีรายต่อไป"

หา?

ทุกคนตกใจจนหน้าถอดสี

เจตนาของหลินหยางนั้น ถังจื่อโหรวเข้าใจได้ในทันที

คนเราล้วนกลัวตาย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชีพจรยามสาม

ยิ่งหวาดกลัวกันจนถึงขีดสุด

แผนการของหลินหยางข้อนี้ นับว่าเป็นการตีเข้าที่หัวใจได้อย่างยอดเยี่ยม

ดังนั้น ถังจื่อโหรวจึงรีบช่วยเสริมทัพทันที น้ำเสียงของเธอไม่ดังไม่เบา แต่กลับลอยเข้าหูทุกคนอย่างพอดิบพอดี