ตอนที่ 56 ยากักวิญญาณ

"ชีพจรยามสาม! นั่นมันโรคสิ้นหวังขั้นสุดยอดเลยนะ เชื่อไว้ก่อนดีกว่าไม่เชื่อ เวยเวย พวกเรารีบออกไปกันเถอะค่ะ"

หลี่เวยเวยเพิ่งตามทันความเร็วไปครึ่งจังหวะ "อ๋อ... คุณหนู ฉันว่าที่คุณหนูพูดถูกที่สุดเลยค่ะ โดยเฉพาะตัวคุณหนูเอง คุณหนูเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลถังนะ นายท่านผู้เฒ่ายังรอให้คุณหนูพาพวกเรากลุ่มบริษัทตระกูลถังเจริญรุ่งเรืองอยู่นะคะ"

ถังจื่อโหรวกับหลี่เวยเวยก้าวเท้าพ้นประตูไปไม่ทันไร เฉียนเส้าต๋าก็ดึงตัวเฉียนคังลูกชายเดินตามออกไปด้วย

"พ่อ ทำไมพ่อก็เชื่อเรื่องเหลวไหลพรรค์นี้ด้วยล่ะ ชีพจรยามสามอะไร ยมทูตทวงชีวิตอะไรกัน ผมว่าหมอนั่นมันเป็นพวกสิบแปดมงกุฎชัดๆ!" เฉียนคังบ่นพึมพำอย่างไม่ยอมรับ

เฉียนเส้าต๋าเองก็ไม่ได้เชื่อเรื่องยมทูตทวงชีวิตอะไรนั่นเหมือนกัน แต่ถังจื่อโหรวพูดถูก เชื่อไว้ก่อนดีกว่าไม่เชื่อ

"แกหุบปากไปเลย กันไว้ดีกว่าแก้" เฉียนเส้าต๋าเอ่ยเสียงเบา

"ผมว่าพ่อแค่ปอดแหกมากกว่า" เฉียนคังยังคงไม่ยอมรับ ตลอดหลายปีมานี้ก็เพราะเฉียนเส้าต๋าขี้ระแวงระมัดระวังตัวเกินไป ถึงได้ถูกเยี่ยเจิ้นชวนกับเจียงหงเต้ากดหัวเอาไว้ตลอด

บัดนี้เยี่ยเจิ้นชวนกว่าจะเจียนตายได้ทั้งที เฉียนคังคิดว่า ขอเพียงเขาได้แต่งงานกับเยี่ยชิงเฉิงตามน้ำ เขาก็จะสามารถสืบทอดตำแหน่งของพ่อตา ก้าวขึ้นเป็นหัวหน้าใหญ่แห่งพรรคหงปังได้ในพริบตาเดียว

ถึงเวลานั้น ดูซิว่าใครยังจะกล้าไม่เห็นพวกเขาสองพ่อลูกอยู่ในสายตาอีก

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า ฝันหวานของเขาจะถูกหลินหยางที่โผล่พรวดพราดขึ้นมากลางคันพังทลายลงเสียได้

เจียงเทียนฮ่าวเห็นเซวียหวายหยวนผู้เป็นอาจารย์ยังไม่ขยับ ก็กำลังคิดจะหาเรื่องต่อเพื่อเปิดโปงหลินหยาง ไอ้หมอเทวดาจอมปลอมคนนี้อีกรอบ ทว่าวินาทีถัดมา...

เซวียหวายหยวนกลับก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปทางประตู เจียงเทียนฮ่าวอดไม่ได้ที่จะรีบสาวเท้าตามไป พลางตามประกบพลางเกลี้ยกล่อม "อาจารย์ครับ ท่านเชื่อเรื่องนี้จริงๆ หรือครับ?"

"ถ้าแกไม่เชื่อ แกก็อยู่ต่อสิ" เซวียหวายหยวนปรายตามองเขาแวบหนึ่ง "เกิดรักษาไม่ราบรื่นขึ้นมา ข้อหาลอบสังหารหัวหน้าใหญ่พรรคหงปังแกแบกรับไหวไหม? กลุ่มบริษัทตระกูลเจียงของพวกแกแบกรับไหวหรือเปล่า?"

เจียงเทียนฮ่าวถึงกับใบ้กินทันที

"หึ ในเมื่อแบกรับไม่ไหว ก็ไสหัวออกไปอย่างว่าง่ายซะ"

ความจริงแล้วเซวียหวายหยวนก็ไม่ได้เชื่อเรื่องเล่างมงายอย่างยมทูตทวงชีวิตอะไรนั่นหรอก เพียงแต่ว่า หากหลินหยางรักษาเยี่ยเจิ้นชวนไม่หายแล้วโยนความผิดนี้มาใส่หัวพวกเขา มันก็ไม่คุ้มกันเลยสักนิด

หลินหยางตรวจพบชีพจรยามสามได้ก็เรื่องหนึ่ง แต่จะรักษาหายหรือไม่นั้นมันก็อีกเรื่องหนึ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น หมอเทวดาเซวียฟันธงได้เลยว่า หลินหยางไม่มีทางรักษาหายได้อย่างเด็ดขาด!

เจียงหงเต้ากับสวี่ลี่ถิงเดินอยู่รั้งท้ายสุด

สวี่ลี่ถิงกระซิบเสียงเบา "จะทำยังไงดี? คุณรีบคิดหาทางเข้าสิ? เกิดไอ้เด็กนั่นมันรักษาหายขึ้นมาจริงๆ ที่พวกเราทำลงไปก่อนหน้านี้ก็สูญเปล่าหมดน่ะสิ"

"หึ รักษาหายงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!" แววตาดุดันเหี้ยมเกรียมวาบผ่านก้นบึ้งดวงตาของเจียงหงเต้า

สาเหตุที่เยี่ยเจิ้นชวนล้มป่วยนั้น เป็นแผนการที่เจียงหงเต้ากับสวี่ลี่ถิงร่วมมือกันวางแผนขึ้นมาแต่แรก

ทั้งสองคนไปหายอดฝีมือวิชาลี้ลับที่เร้นกายอยู่ในหุบเขามานานหลายปี ยอมทุ่มเงินมหาศาลซื้อยากักวิญญาณมาจากคนผู้นั้นหนึ่งเม็ด

คนผู้นั้นบอกกับพวกเขาว่า ขอเพียงกลืนยากักวิญญาณลงไป ผู้ป่วยจะต้องตายอย่างแน่นอน ต่อให้มียาดีวิเศษแค่ไหนก็ไร้ทางเยียวยา ต้องตายสถานเดียว

มีอยู่คืนหนึ่ง สวี่ลี่ถิงแอบใส่ยากักวิญญาณลงไปในน้ำชาของเยี่ยเจิ้นชวน คืนนั้นเองเยี่ยเจิ้นชวนก็ตกอยู่ในอาการหมดสติ ทั้งอาการป่วยยังทรุดหนักลงอย่างรวดเร็ว เพียงแค่เจ็ดวันสั้นๆ ก็ป่วยหนักเกินเยียวยา

ทุกคนเพิ่งจะเดินออกมาจากคฤหาสน์ ก็เผชิญหน้ากับผู้อำนวยการอู๋ที่รีบร้อนวิ่งกระหืดกระหอบมาพอดี

"ผู้อำนวยการอู๋ ทำไมเพิ่งมาถึงตอนนี้ล่ะคะ?" ถังจื่อโหรวเอ่ยถาม

เดิมทีตอนที่ออกจากหมู่บ้านหุบดอกท้อ ผู้อำนวยการอู๋บอกกับถังจื่อโหรวไว้ว่าจะรีบตามมาที่พรรคหงปังให้เร็วที่สุด ด้านหนึ่งก็เพื่ออยากเป็นลูกมือคอยช่วยหลินหยาง อีกด้านหนึ่งก็อยากจะยืนดูเพื่อศึกษาหาความรู้และเพิ่มพูนวิชาแพทย์ของตัวเอง

"คุณหนูถัง อย่าพูดถึงเลยครับ" ผู้อำนวยการอู๋ควักผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อบนหน้าผาก "ผมกำลังจะออกจากโรงพยาบาลแท้ๆ ใครจะไปรู้ว่าจู่ๆ ก็ได้รับแจ้งว่ามีคนไข้ที่บาดเจ็บจากอุบัติเหตุรถชนต่อเนื่องชุดใหญ่จะถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลของเรา เลยปลีกตัวออกมาไม่ได้เลยครับ"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง" ถังจื่อโหรวพยักหน้าเข้าใจ

"ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้างแล้วครับ?" ผู้อำนวยการอู๋ถามต่อ

"ตอนนี้..."

ถังจื่อโหรวกำลังจะตอบ ทว่าสวี่ลี่ถิงกลับพุ่งพรวดเข้ามาเสียก่อน

"ผู้อำนวยการอู๋ ในที่สุดคุณก็มาเสียที เยี่ยชิงเฉิงไม่รู้ไปพาหมอเทวดาเก๊มาจากไหน ตอนนี้ถึงกับจะใช้วิธีทรงเจ้าเข้าผีไร้สาระแบบนี้มารักษาโรค คุณว่ามันน่าขันไหมล่ะคะ"

"หมอเทวดาเก๊งั้นเหรอ?" สีหน้าของผู้อำนวยการอู๋เย็นเยียบลงทันควัน เอ่ยถามเสียงเข้ม "เธอว่าใครเป็นหมอเทวดาเก๊?"

"ก็หลินหยางน่ะสิคะ" สวี่ลี่ถิงตอบ

"หุบปาก!" ผู้อำนวยการอู๋ตวาดเสียงกร้าว "วิชาแพทย์ของหมอเทวดาหลินสูงส่งล้ำเลิศ ไร้ผู้ใดเปรียบ เธอกล้าดียังไงมาดูถูกเขาแบบนี้?"

ปกติแล้วผู้อำนวยการอู๋เป็นคนอัธยาศัยดีมาก ทั้งยังรู้ว่าอิทธิพลของพรรคหงปังยิ่งใหญ่เพียงใด ยิ่งสวี่ลี่ถิงที่เป็นผู้หญิงของเยี่ยเจิ้นชวนก็ยิ่งไม่ควรไปล่วงเกิน

ทว่าพอได้ยินสวี่ลี่ถิงกล้ากังขาหลินหยางถึงขนาดนี้ เขาก็สุดจะทนจริงๆ

"ผู้อำนวยการอู๋ คุณ..." การถูกผู้อำนวยการโรงพยาบาลตัวเล็กๆ มาหักหน้าต่อหน้าผู้คนมากมาย ทำให้สวี่ลี่ถิงอับอายจนกลายเป็นโทสะ "นี่คุณคิดจะหาเรื่องฉันเพื่อหลินหยางเหรอคะ?"

"ผม..." ชั่วขณะนั้นผู้อำนวยการอู๋ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี

"นั่นเพราะผู้อำนวยการอู๋เห็นคุณค่าของคนมีความสามารถต่างหาก" เยี่ยชิงเฉิงรีบก้าวออกมาช่วยแก้สถานการณ์ให้ผู้อำนวยการอู๋ "พวกคุณคงยังไม่รู้สินะ ผู้อำนวยการอู๋เคยยื่นข้อเสนอเงินเดือนปีละเป็นล้านเพื่อเชิญหลินหยางเข้าทำงาน แต่กลับถูกเขาปฏิเสธ"

"อะไรนะ?" เจียงเทียนฮ่าวไม่คาดคิดเลยสักนิดว่า โรงพยาบาลประชาชนที่เมื่อก่อนเขาต้องวิ่งเต้นใช้เส้นสายสารพัดกว่าจะเบียดเข้าไปได้ บัดนี้กลับเปิดประตูต้อนรับหลินหยางถึงเพียงนี้

"ผู้อำนวยการอู๋ ท่านไม่ได้เลอะเลือนไปใช่ไหมครับ? ไอ้หลินหยางนั่นมันเป็นคนปัญญานิ่มนะ!"

เดิมทีผู้อำนวยการอู๋ก็มีโทสะอัดอั้นหาที่ระบายไม่ได้อยู่แล้ว คราวนี้เจียงเทียนฮ่าวกลับเสนอหน้ามารับเคราะห์พอดี

"เหอะ คนที่ไม่มีสิทธิ์พูดที่สุดตรงนี้ก็คือนายนั่นแหละ! ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะนายกับจางเสวี่ยหนิงใช้เส้นสาย โรงพยาบาลประชาชนของเราก็คงไม่พลาดคนมีความสามารถอย่างหมอเทวดาหลินไปหรอก!"

เจียงเทียนฮ่าวเพิ่งจะอ้าปากเถียง เซวียหวายหยวนก็ตวัดสายตาคมกริบส่งมา "แกยังขายหน้าไม่พออีกหรือไง?"

"ขอโทษครับอาจารย์"

ในเมื่อได้รับการยอมรับจากผู้อำนวยการอู๋แล้ว หลินหยางคนนี้ก็คงจะมีฝีมืออยู่บ้างจริงๆ

แต่เฉียนคังก็ยังอดขัดหูขัดตาไม่ได้ จึงพูดขึ้นว่า "ผู้อำนวยการอู๋ ต่อให้หลินหยางจะมีวิชาแพทย์เก่งกาจ แต่เขารักษาชีพจรยามสามหายงั้นเหรอ? อย่าบอกนะว่ารำทรงเจ้าเข้าผีแล้วจะรักษาหายได้ ล้อกันเล่นหรือไง"

"อะไรนะ? ชีพจรยามสามเหรอ?" ผู้อำนวยการอู๋หันขวับไปมองเซวียหวายหยวน "หมอเทวดาเซวีย เป็น... ชีพจรยามสามจริงๆ หรือครับ?"

เซวียหวายหยวนพยักหน้า ตอบอย่างมั่นใจ "ถูกต้อง เป็นชีพจรยามสามจริงๆ"

เมื่อผู้อำนวยการอู๋ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น หลินหยางรักษาโรคมะเร็งให้หายขาดได้ ทว่าชีพจรยามสามนี้เป็นอาการป่วยที่ร้ายแรงยิ่งกว่ามะเร็งเสียอีก เกรงว่า...

เจียงหงเต้าเห็นสีหน้ากังวลของผู้อำนวยการอู๋ก็แอบสะใจในอกจนแทบคลั่ง : ตลกสิ้นดี ยังคิดจะรักษาชีพจรยามสามนี้ให้หายอีกเรอะ เม็ดยาล็อกวิญญาณโคจรรอบร่างมันมาเจ็ดวันเจ็ดคืนแล้ว คืนนี้แหละคือเวลาตายของเยี่ยเจิ้นชวน

ขอเพียงเยี่ยเจิ้นชวนหมดลมหายใจ พรรคหงปังทั้งพรรคก็จะเป็นของเขา ถึงตอนนั้นใครกล้าขัดขืน ก็ฆ่ามันทิ้งให้หมด!

"หมอเทวดาเซวีย ผมยังคงเชื่อมั่นในตัวหมอเทวดาหลินครับ" หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผู้อำนวยการอู๋ก็เอ่ยเสียงเบา

หมอเทวดาเซวียยิ้มพลางส่ายหน้า "ผู้อำนวยการอู๋ ผมยอมรับว่าหลินหยางคนนี้พอมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ชีพจรยามสามไม่ใช่โรคแปลกประหลาดที่รักษายากธรรมดาทั่วไปหรอกนะ"

"แต่เขารักษาผู้เฒ่าถังกับ..." พูดมาถึงตรงนี้ ผู้อำนวยการอู๋ก็ชะงักไป

เรื่องที่ถังไป่เฉียงป่วยเป็นสิ่งที่ทุกคนรู้กันดี แต่ข่าวที่ถังจื่อโหรวป่วยนั้นไม่อาจให้คนภายนอกล่วงรู้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจะให้เจียงเทียนฮ่าวคนนี้รู้ไม่ได้เด็ดขาด

ผู้อำนวยการอู๋แทบอยากจะป่าวประกาศเรื่องที่หลินหยางรักษาปู่หลานตระกูลถังทั้งสองคนจนหายดีออกมาให้หมด เพื่อพิสูจน์ว่าหลินหยางคือหมอฮัวโต๋กลับชาติมาเกิด เป็นหมอเทวดาที่เก่งกาจยิ่งกว่าหมอเทวดาเซวียเสียอีก แต่เขาก็พูดไม่ได้

ผู้อำนวยการอู๋เดินคอตกไปยืนข้างๆ ถังจื่อโหรว ก่อนจะกระซิบเสียงเบา "คุณหนูถัง ตอนนี้ผมมีเรื่องอัดอั้นเต็มอกแต่พูดออกมาไม่ได้ จะอกแตกตายอยู่แล้วครับ"

"ผู้อำนวยการอู๋ ไม่ต้องรีบร้อนหรอกค่ะ ในเมื่อพวกเขาไม่เชื่อ ก็รอดูข่าวดี ให้ความจริงเป็นตัวพูดแทนเถอะค่ะ" ถังจื่อโหรวยิ้มพลางเอ่ยขึ้น