ตอนที่ 57 ขัดขวางการรักษาอีกครั้ง

ผู้อำนวยการอู๋พยักหน้า "คุณหนูถังพูดมีเหตุผล ฝีมือการแพทย์ของหมอเทวดาหลินผมเชื่อถืออยู่แล้ว เพียงแต่...ผมกังวลว่าคนพวกนี้คงไม่ยอมรามือแค่นี้แน่"

การแก่งแย่งภายในของพรรคหงปังมีมานานแล้ว บัดนี้เยี่ยเจิ้นชวนล้มป่วย ต่อให้เยี่ยชิงเฉิงเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของหัวหน้าพรรค ก็คงยากจะสะกดพวกมักใหญ่ใฝ่สูงที่คอยจ้องจะฮุบอำนาจกลุ่มนี้ได้

"ผู้อำนวยการอู๋คะ เดี๋ยวถ้าเกิดการปะทะกันขึ้นมา คุณหลบไปไกล ๆ หน่อยนะ ปกป้องตัวเองให้ดีนะคะ!" ถังจื่อโหรวมองไปรอบนอกคฤหาสน์ ไม่รู้ว่ามีพวกชายชุดดำโผล่เพิ่มขึ้นมามากมายตั้งแต่เมื่อไร

เปลวเทียนไหวระริก กระดาษเงินกระดาษทองสีเหลืองถูกลิ้นไฟในเตากลืนกินอย่างรวดเร็ว พอลมพัดผ่าน เถ้ากระดาษก็ลอยคว้างกลางอากาศ ชวนให้บรรยากาศดูน่าขนลุกชอบกล

เจียงหงเต้าไม่เชื่ออยู่แล้วว่าหลินหยางจะถอนพิษเม็ดยาสะกดวิญญาณได้ ทว่าเรื่องแบบนี้กันไว้ดีกว่าแก้ เกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมาจะแย่เอา

ในเมื่อก้าวเท้าเข้าสู่การชิงอำนาจไปแล้วก้าวหนึ่ง ก็ย่อมไม่มีทางหันหลังกลับได้อีก

ดังนั้น หลังจากที่ทุกคนเดินออกจากคฤหาสน์ได้ไม่นาน เจียงหงเต้าก็สั่งให้คนสนิทระดมพลมาล้อมคฤหาสน์เอาไว้แน่นหนา

สวี่ลี่ถิงมองไปยังฝั่งเยี่ยชิงเฉิงด้วยความร้อนตัว พลางกระซิบถาม "จะรอดูก่อนอีกหน่อยไหม"

"รอไม่ได้แล้ว" แววตาของเจียงหงเต้าฉายความโหดเหี้ยม "ต้องลงมือเดี๋ยวนี้ ถ้าเยี่ยเจิ้นชวนฟื้นขึ้นมาจริง ๆ พวกเราจะมีชีวิตรอดเรอะ"

"ได้ ฟังนาย" สวี่ลี่ถิงกัดฟัน ตัดสินใจได้ในทันที

สวี่ลี่ถิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า แล้วเริ่มงัดทักษะการแสดงของตัวเองออกมาใช้ทันที

"อะไรนะ! หลินหยางเป็นพวกต้มตุ๋นหรอกเหรอ!"

เสียงตะโกนประโยคนี้ดึงดูดความสนใจของทุกคนในพริบตา

สวี่ลี่ถิงถือโทรศัพท์เดินตรงเข้าไปหาเยี่ยชิงเฉิง "เยี่ยชิงเฉิง ฉันเพิ่งได้ข่าวมาว่าไอ้หลินหยางนั่นมันเป็นพวกต้มตุ๋น อยู่หมู่บ้านหุบดอกท้อมันก็หลอกคนไปตั้งเยอะแยะ แกโดนหลอกแล้ว!"

เยี่ยชิงเฉิงมองการแสดงอันแสนห่วยแตกของสวี่ลี่ถิงออกตั้งนานแล้ว เธอไม่สนใจแม้แต่น้อย ยังคงก้มหน้าก้มตาเผากระดาษเงินกระดาษทองต่อไป

สองพ่อลูกเฉียนเส้าต๋าเองก็ดูออกว่าสวี่ลี่ถิงต้องการขัดขวางการรักษา ซึ่งเข้าทางพวกเขาพอดี

เพราะอย่างไรเสีย พวกเขาก็ไม่อยากให้เยี่ยเจิ้นชวนรอดชีวิตอยู่แล้ว

"เป็นพวกต้มตุ๋นจริง ๆ ด้วย งั้นตอนนี้มันก็กำลังคิดร้ายต่อหัวหน้าพรรคอยู่ไม่ใช่เหรอ" เฉียนเส้าต๋ากลอกตาไปมาแล้วพูดขึ้น

"ฉันบอกตั้งนานแล้ว" เจียงเทียนฮ่าวก็โผล่พรวดขึ้นมาจากอีกฝั่ง "ไอ้หลินหยางนี่มันเป็นสิบแปดมงกุฎ!"

"ชิงเฉิง พวกเราจะผลักลุงเยี่ยลงกองไฟแบบนี้ไม่ได้นะ" เฉียนคังเดินเข้ามาตรงหน้าเยี่ยชิงเฉิง

เจียงหงเต้าหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาคิดในใจว่าถ้าตอนนี้เยี่ยชิงเฉิงยอมอ่อนข้อให้ บางทีเขาอาจจะยอมละเว้นให้สักครั้ง

ทว่า...

เยี่ยชิงเฉิงโยนกระดาษเงินกระดาษทองปึกหนึ่งลงไปในอ่างไฟ มองเปลวไฟที่ลุกโชนพลางกล่าวว่า "เรื่องที่ควรพูดฉันพูดไปหมดแล้ว ใครกล้าก้าวเข้าไป ก็ข้ามศพฉันไปก่อน!"

"เยี่ยชิงเฉิง เธอจะเลิกดื้อด้านสักทีได้ไหม" เจียงหงเต้าเดินเข้ามาพูด "ลองคิดดูสิ ถ้าหลินหยางมีความสามารถรักษาให้หายได้จริง ทำไมไม่รักษาต่อหน้าพวกเรา ทำไมต้องทำลับ ๆ ล่อ ๆ เหมือนมีอะไรแอบแฝงด้วย"

"ใช่แล้ว" สวี่ลี่ถิงรีบรับลูกทันควัน พลางโบกมืออย่างเด็ดขาด "รอต่อไปไม่ได้แล้ว เยี่ยชิงเฉิง วันนี้ฉันก็จะวางคำพูดไว้ตรงนี้เหมือนกัน วันนี้ใครกล้าขวางฉัน ก็ข้ามศพฉันไปก่อนเหมือนกัน!"

"พวกเรา บุกเข้าไปให้หมด!"

"ฉันดูสิว่าใครจะกล้า!"

สวี่ลี่ถิงหันไปมองเจียงหงเต้ากับเฉียนเส้าต๋า "หัวหน้าอันดับสอง หัวหน้าอันดับสาม พวกคุณเป็นพี่น้องของเหล่าเยี่ยนะ จะทนดูเขาถูกคนอื่นทำร้ายจนตายได้ลงคอเหรอคะ"

"แล้วพวกแกด้วย" เธอชี้นิ้วด่ากราดอย่างเกรี้ยวกราด "เป็นคนของพรรคหงปังแท้ ๆ แต่กลับยืนดูอดีตหัวหน้าพรรคตายตาปริบ ๆ มโนธรรมสำนึกถูกหมากินไปหมดแล้วหรือไง!"

เจียงหงเต้าแสร้งทำเป็นพร้อมพลีชีพเพื่อความถูกต้องพลางตะโกนก้อง "พี่ใหญ่มีบุญคุณท่วมหัวต่อฉัน ฉันไม่มีวันยอมยืนดูเขาเกิดเรื่องแน่!"

"ใช่แล้ว จะปล่อยให้พี่ใหญ่เกิดเรื่องไม่ได้" เฉียนเส้าต๋าที่วางตัวเป็นกลางและขี้ขลาดมาตลอดก็ก้าวออกมาเช่นกัน

เฉียนคังยิ่งแสดงท่าทางเดือดดาลเปี่ยมคุณธรรม ชูมือข้างหนึ่งขึ้นเหนือหัว "คุณลุงเยี่ย พ่อตาในอนาคตของผม ผมไม่มีวันยอมดูท่านถูกคนชั่วทำร้ายเด็ดขาด!"

บรรดาแกนนำทั้งสามคนชูแขนตะโกนก้อง ลูกน้องเบื้องล่างจึงพากันกรูเข้าไปพร้อมกันทันที

"ห้ามเข้าไปนะ! ห้ามขัดขวางการรักษาของหมอเทวดาหลินเด็ดขาด!"

แต่เพียงลำพังเรี่ยวแรงของเยี่ยชิงเฉิงคนเดียว จะไปเป็นคู่มือของพวกเขาได้อย่างไร

"เวยเวย ไปช่วยเร็ว" ถังจื่อโหรวเอ่ยสั่ง

"ค่ะ คุณหนู"

"คุณเยี่ย คุณกับฉันรีบขึ้นไปเฝ้าชั้นสองกันเถอะ" ถังจื่อโหรวดึงตัวเยี่ยชิงเฉิงแล้ววิ่งขึ้นชั้นบนทันที

หลังจากหลี่เวยเวยเตะชายชุดดำล้มคว่ำไปห้าหกคน เธอก็รีบวิ่งตามเข้ามาในวิลล่า แล้วปิดประตูใหญ่ลงอย่างแรง

"เวยเวย เธอเป็นยังไงบ้าง" ถังจื่อโหรวที่กำลังเร่งฝีเท้าขึ้นบันไดตะโกนถาม

หลี่เวยเวยกล่าวด้วยสีหน้าห้าวหาญ "คุณหนู วางใจเถอะค่ะ ฉันยังยันไหว!"

นอกประตูใหญ่ ผู้อำนวยการอู๋ทนดูต่อไปไม่ไหว พอจะก้าวออกไปก็ถูกหมอเทวดาเซวียรั้งตัวไว้

"หมอเทวดาเซวีย พวกเขาทำแบบนี้ไม่ได้นะ เยี่ยชิงเฉิงเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของหัวหน้าพรรคเยี่ย หลายวันมานี้เธอวิ่งเต้นจนแทบขาขวิดเพื่อรักษาพ่อตัวเอง มีลูกสาวแท้ ๆ ที่ไหนจะคิดร้ายกับพ่อตัวเองกัน"

เซวียหวายหยวนย่อมเข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี เพียงแต่ในสถานการณ์เช่นนี้ หากใครกล้าออกหน้าพูดแทนเยี่ยชิงเฉิง เกรงว่าจะยากที่จะได้เดินออกจากประตูใหญ่ของพรรคหงปังทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่

"สหายเก่า ฟังคำเตือนฉันสักคำเถอะ อย่าเข้าไปยุ่งเลย" หมอเทวดาเซวียมองฝูงคนชุดดำที่เบียดเสียดแน่นขนัดตรงหน้าประตูพลางส่ายหน้าอย่างจนใจ

สวี่ลี่ถิงมองประตูใหญ่ที่ปิดสนิท ไอชั่วร้ายแผ่คลุมทั่วร่าง ก่อนจะโบกมือสั่งการ

"พังประตูเข้าไป!"

......

ชั้นล่างโกลาหลวุ่นวายจนเละเป็นโจ๊ก ทว่าภายในห้องบนชั้นสอง การรักษาของหลินหยางยังคงดำเนินต่อไป

ฤทธิ์ยาของหญ้าคืนวิญญาณช่วยประคองสามวิญญาณเจ็ดเจตภูตของเยี่ยเจิ้นชวนไว้ได้อย่างรวดเร็ว ลมหายใจค่อย ๆ ราบเรียบสม่ำเสมอขึ้น

และนี่เป็นครั้งแรกที่หลินหยางได้ใช้วิชาเข็มเทพจื่อหยางครบเก้าคูณเก้าแปดสิบเอ็ดเข็มอย่างสมบูรณ์

เมื่อเข็มเงินเล่มสุดท้ายปักลง เยี่ยเจิ้นชวนที่หลับใหลมาเนิ่นนานก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่สติสัมปชัญญะนับว่าแจ่มชัดดี

"ฉัน... ฉันเป็นอะไรไป"

หลินหยางตอบกลับด้วยเสียงเบา "หัวหน้าพรรคเยี่ย คุณถูกพิษยาสะกดวิญญาณ ตอนนี้ผมกำลังช่วยขับพิษให้อยู่ครับ..."

ตอนนั้นเอง ข่งเอ้อร์โก่วก็กระดิกหางสีดำสั้นกุดวิ่งพรวดเข้ามา "เอ็งยังต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน"

"เดี๋ยวเดียว ทำไมเหรอ" หลินหยางมองไปทางชั้นล่างพลางเอ่ยถามเสียงเบา

"แย่แล้ว เจียงหงเต้ากับสวี่ลี่ถิงพาคนบุกขึ้นมาแล้ว หลี่เวยเวยกำลังยันสุดชีวิตอยู่ที่ชั้นหนึ่ง"

ขณะนั้นเอง หน้าประตูก็มีเสียงทุบประตูดังลั่นขึ้นมา

"หมอเทวดาหลิน คุณพ่อของฉันเป็นยังไงบ้างคะ" น้ำเสียงของเยี่ยชิงเฉิงเต็มไปด้วยความสั่นเครือและหวาดกลัว

ถังจื่อโหรวยังถือว่าสุขุม "หมอเทวดาหลิน คนข้างล่างใกล้จะบุกขึ้นมาถึงแล้ว พวกเราใกล้จะต้านไม่ไหวแล้วค่ะ!"

"ชิง... เฉิง"

เยี่ยชิงเฉิงที่ยืนอยู่หน้าห้อง พอได้ยินเสียงอันอ่อนระโหยโรยแรงของผู้เป็นพ่อ น้ำตาก็ไหลพรากลงมาทันที

"คุณพ่อ... คุณพ่อคะ"

ชั้นล่าง เสียงตะโกนของหลี่เวยเวยดังแว่วขึ้นมา

"คุณหนู ฉัน... ฉันจะยันไม่ไหวแล้วค่ะ!"

ถังจื่อโหรวบอกอย่างมีสติ "เวยเวย ฉันจะไปช่วยเธอ!"

เมื่อได้ยินเสียงของพ่อ เยี่ยชิงเฉิงก็มีกำลังใจฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง

"ฉันไปด้วยค่ะ"

ในตอนที่หญิงสาวทั้งสองกำลังเตรียมจะวิ่งลงชั้นล่างโดยไม่คิดชีวิต ทันใดนั้น ตรงหน้าประตูห้องนอนด้านหลังพวกเธอ

ท่อนแขนอันทรงพลังและอบอุ่นสองข้างก็โอบรัดรอบเอวของพวกเธอเอาไว้ แล้วกอดรวบตัวเข้าไปในห้อง