ตอนที่ 58 เยี่ยเจิ้นชวนหายดี

เยี่ยชิงเฉิงกับถังจื่อโหรวยังไม่ทันได้สติ ประตูข้างหลังก็ถูกกระแทกปิดลงอย่างแรงอีกครั้ง

และหลินหยางถึงค่อยยอมละมือออกจากเอวคอดกิ่วของสองสาวงามอย่างแสนเสียดาย

แม้ว่าทั้งคู่จะเป็นสาวงามระดับท็อป แต่สัมผัสกลับต่างกันอย่างสิ้นเชิง

รูปร่างของถังจื่อโหรวนั้นเพรียวระหง หน้าท้องไม่มีไขมันส่วนเกินแม้แต่น้อย แต่หน้าอกอวบอิ่มที่แนบชิดกับท่อนแขนของหลินหยางนั้นกลับเด้งดึ๋งนุ่มมือเป็นบ้า

โดยเฉพาะกลิ่นหอมของลาเวนเดอร์ที่โชยมาจากเส้นผมและซอกคอ ยิ่งพุ่งตรงเข้าประสาทรับกลิ่นอันฉับไวของหลินหยาง ปลุกเร้าให้หัวใจของเขาเตลิดเปิดเปิง

ส่วนเยี่ยชิงเฉิงนั้นมีน้ำมีนวลกว่าเล็กน้อย เนื้อนุ่มนิ่มตรงเอวคอดที่เสียดสีกับปลายนิ้วหยาบกร้านของหลินหยาง ให้ความรู้สึกตัดกันอย่างรุนแรง

แถมเยี่ยชิงเฉิงยังตัวเตี้ยกว่าถังจื่อโหรวเล็กน้อย ตอนที่หลินหยางออกแรงดึงอย่างกะทันหันเมื่อครู่ เสี้ยวหน้าของเธอจึงแนบสนิทอยู่ตรงกล้ามอกของหลินหยางพอดิบพอดี

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะร้อนใจ ตกใจ หรือจู่ ๆ ก็เกิดเขินอายขึ้นมา แก้มของเยี่ยชิงเฉิงถึงได้แดงแจ๋ขึ้นมาทันที อุณหภูมิที่พุ่งพรวดในพริบตาแผ่ความร้อนลวกแผ่นอกสีทองแดงของหลินหยาง

นึกไม่ถึงเลยว่าคุณหนูใหญ่แห่งพรรคหงปังคนนี้จะไร้เดียงสาขนาดนี้...

"เฮ้ย ๆๆ ทำอะไรของเอ็งวะ" จิตใจของหลินหยางเพิ่งจะเตลิด ข่งเอ้อร์โก่วก็เริ่ม 'ดึงสติ' ทันที "จะรักษามั้ยวะเนี่ย ไม่ดูเวล่ำเวลาเลย ยังเสือกมาติดสัดอยู่นี่อีก!"

หลินหยางคิดในใจ: ยังดีที่มีแค่เขาคนเดียวที่ได้ยินเสียงข่งเอ้อร์โก่ว ไม่อย่างนั้นหน้าหล่อ ๆ นี้คงไม่รู้จะเอาไปมุดไว้ที่ไหนแล้ว

"ชิงเฉิง" เมื่ออานุภาพของเข็มเทพจื่อหยางเริ่มออกฤทธิ์ อาการของเยี่ยเจิ้นชวนก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ

"พ่อคะ" เยี่ยชิงเฉิงน้ำตานองหน้าจับมือเยี่ยเจิ้นชวนไว้ "ในที่สุดพ่อก็ฟื้นแล้ว"

ปัง!

หลี่เวยเวยพรวดพราดเข้ามาจากข้างนอก "แย่แล้วค่ะ พวกสวี่ลี่ถิงกำลังพาคนบุกขึ้นมาแล้ว"

"นังแพศยานี่!" เยี่ยชิงเฉิงกัดฟันด่าอย่างเคียดแค้น

"มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่" เยี่ยเจิ้นชวนถาม

"พ่อคะ นี่คือหมอเทวดาหลินค่ะ" เยี่ยชิงเฉิงมองหลินหยางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "ลูกเป็นคนเชิญท่านมารักษาพ่อ เขาเป็นคนช่วยชีวิตพ่อไว้ แต่พวกข้างล่างนั่นกลับขัดขวางทุกวิถีทาง พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ ลูกจะออกไปเดี๋ยวนี้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ก็จะไม่ยอมให้การรักษาต้องหยุดชะงักเด็ดขาดค่ะ"

"ไอ้พวกเดรัจฉาน!" เยี่ยเจิ้นชวนได้ยินดังนั้นก็โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม "พวกมันอยากให้กูตายใจจะขาด!"

ถังจื่อโหรวกำลังจะเตือนเยี่ยชิงเฉิงว่าเยี่ยเจิ้นชวนเพิ่งฟื้น อย่าเพิ่งไปกระตุ้นอารมณ์เขาเลย

แต่ทว่าในจังหวะนั้นเอง หลินหยางกลับเอ่ยปากขึ้น

"พวกมันไม่ใช่แค่อยากให้คุณตายหรอก แต่แทบอยากจะให้คุณตายไปเดี๋ยวนี้เลยต่างหาก คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่าโดนคนแอบวางยาเม็ดล็อกวิญญาณน่ะ"

"อะไรนะ ยาล็อกวิญญาณงั้นเรอะ!" เส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผากเยี่ยเจิ้นชวน ดวงตาเบิกกว้างแทบถลน

"ใช่แล้ว! นี่คือพิษประหลาดที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า!" หลินหยางพูดต่อ "ไอ้พวกข้างล่างนั่นไม่ใช่แค่อยากให้คุณตาย แต่พวกมันยังคิดจะฆ่าลูกสาวคนเดียวของคุณด้วย"

"แล้วดูคุณสิ ได้แต่นอนมองตาปริบ ๆ อยู่ตรงนี้ ยังดีที่คุณได้เจอผม ไม่อย่างนั้นจนตัวตายคุณก็คงไม่รู้ว่าถูกใครลงมือฆ่า"

ทั้งถังจื่อโหรวและเยี่ยชิงเฉิงต่างตกตะลึงตาค้าง

หลินหยางเป็นบ้าอะไรไปเนี่ย

แม้ว่าสิ่งที่พูดจะเป็นความจริงทั้งหมด แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ คนไข้ยังอ่อนแอมาก จะทำแบบนี้ได้ยังไง...

พรวด!

เลือดสีดำข้นทะลักออกจากปากของเยี่ยเจิ้นชวน ก่อนที่เขาจะหมดสติไปในทันที

"เอ๊ะ?!" เยี่ยชิงเฉิงหน้าถอดสี กรีดร้องลั่นด้วยความตระหนก "พ่อคะ! พ่อ!..."

หลินหยางคีบเข็มเงินขึ้นมาทันที แล้วแทงตรงเข้าที่กลางอกของเยี่ยเจิ้นชวน พร้อมกับถ่ายเทพลังปราณเข้าไปที่โคนเข็มเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา หลินหยางก็ดึงเข็มกลับ เยี่ยเจิ้นชวนพลันเบิกตากว้างขึ้นทันที

"พ่อคะ พ่อ..."

เยี่ยเจิ้นชวนปล่อยมือลูกสาว แล้วก้าวลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด ย่างก้าวฉับไว ร่างกายกำยำเปี่ยมไปด้วยพลัง

ถังจื่อโหรวเข้าใจได้ในทันทีว่า เมื่อกี้หลินหยางจงใจยั่วโมโหเยี่ยเจิ้นชวน เพื่อขับพิษที่ตกค้างในร่างกายของเขาออกมานั่นเอง

"ขอบคุณหมอเทวดาหลินที่ช่วยชีวิต!"

ตุ้บ! เยี่ยเจิ้นชวนคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังสนั่นอย่างเด็ดเดี่ยวองอาจ

"หัวหน้าพรรคเยี่ย แบบนี้ไม่ได้นะครับ รีบลุกขึ้นเร็วเข้า!" หลินหยางรีบเข้าไปประคองเยี่ยเจิ้นชวนให้ลุกขึ้นทันที

ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องนอนพลันถูกพังเปิดออกเสียงดังโครม

"นังเยี่ยชิงเฉิง นังตัวดี วันนี้พวกฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่..." สวี่ลี่ถิงพุ่งมาถึงหน้าประตู ปากก็พ่นคำด่าหยาบคายออกมา แต่พอเห็นเยี่ยเจิ้นชวนยืนตัวตรงอยู่ตรงนั้น หล่อนก็ชะงักกึก ตกใจจนตาค้าง

เจียงหงเต้าก็ตกตะลึงไปเช่นกัน คาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าหลินหยางจะช่วยชีวิตเยี่ยเจิ้นชวนให้ฟื้นขึ้นมาได้จริง ๆ

นั่นมันยาตึงวิญญาณเลยนะ จะรักษาให้หายได้ยังไงกัน?

แต่เยี่ยเจิ้นชวนกลับยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ แถมยังดูแข็งแกร่งดุดันยิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

เพียะ!

เสียงตบหน้าดังฉาดบาดหูสะท้อนก้องไปทั่วทั้งคฤหาสน์ทันที

"เหล่าเยี่ย ฉัน..." สวี่ลี่ถิงกุมแก้มตัวเองไว้พลางร้องไห้คร่ำครวญ "ฉันเองก็ทำเพื่อ..."

"หุบปาก!"

เพียะ!

เสียงตบหน้าดังขึ้นอีกฉาด

การตบหน้าทั้งสองครั้งนี้ เยี่ยเจิ้นชวนซัดลงไปเต็มแรงเลยทีเดียว

ต้องรู้ไว้ว่าเขาเป็นคนฝึกวรยุทธ์ ตบลงไปสองฝ่ามือนี้ ถ้าไม่ตายก็เสียโฉม

แก้มของสวี่ลี่ถิงบวมปูดขึ้นมาราวกับซาลาเปาทันตาเห็น มุมปากแตกยับเยิน เลือดไหลทะลักออกมาทั้งทางตาและจมูก

"พี่ใหญ่..." เจียงหงเต้าเพิ่งจะก้าวขึ้นมาคิดช่วยพูดขอร้อง ก็ถูกเยี่ยเจิ้นชวนซัดหมัดเดียวลอยละลิ่วกระเด็นไป

"แกยังกล้าขอร้องแทนมันอีกเหรอ?" สายตาของเยี่ยเจิ้นชวนตวัดมองมาราวกับคมมีดปลายแหลม คมกริบพร้อมปลิดชีพในทุกดาบ

ไม่ใช่ว่าเจียงหงเต้าอยากจะขอร้องแทนสวี่ลี่ถิงหรอก ถ้านังแพศยานี่ตายไปซะก็แล้วไป แต่ถ้าไม่ตาย เกิดทนการทรมานรีดเค้นของเยี่ยเจิ้นชวนไม่ไหวแล้วซัดทอดถึงเขาขึ้นมา จะทำยังไงล่ะ?

เมื่อดูจากสถานการณ์ตอนนี้ อย่างน้อยต้องทำให้สวี่ลี่ถิงรู้ว่าพวกเขายังเป็นตั๊กแตนบนเชือกเส้นเดียวกัน และเขายังไม่ได้ทอดทิ้งหล่อน

หัวหน้าอันดับสามอย่างเฉียนเส้าต๋ากับเฉียนคังผู้เป็นลูกชาย เดิมทีก็เป็นพวกขี้ขลาดตาขาวอยู่แล้ว พอเห็นสวี่ลี่ถิงกับเจียงหงเต้าโดนซ้อมปางตาย เข่าก็อ่อนยวบลงไปคุกเข่ากับพื้นพร้อมกันทั้งคู่

"พี่ใหญ่ ผม..."

"ลุงเยี่ยครับ ผะ...ผมไม่ได้อยู่พวกเดียวกับพวกเขานะครับ ผมตั้งใจมาปกป้องชิงเฉิงต่างหาก" เฉียนคังไอ้พวกนกสองหัวรีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน

เยี่ยเจิ้นชวนเอามือไพล่หลังเดินออกจากห้องนอนชั้นสอง เหล่าสมาชิกร่วมพรรคหงปังที่กรูกันขึ้นมาบนตึก พอเห็นลูกพี่ใหญ่ฟื้นคืนชีพกลับมา ก็พากันคุกเข่าลงกับพื้น โห่ร้องแซ่ซ้องดังกึกก้องประหนึ่งคลื่นซัดสาด

"คารวะท่านหัวหน้าพรรค!"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ผู้อำนวยการอู๋ที่คอยปฏิบัติตามกฎเก้าร้อยเก้าสิบเก้าก้าวมาตลอด รวมถึงเซวียหวายหยวนและเจียงเทียนฮ่าวต่างก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

ผู้อำนวยการอู๋ตบหน้าขาฉาด พูดขึ้นอย่างตื่นเต้นดีใจ "ผมว่าแล้วเชียว หมอเทวดาหลินต้องรักษาหัวหน้าพรรคเยี่ยให้หายได้อย่างแน่นอน"

พอได้ยินข่าวนี้ สองศิษย์อาจารย์เซวียหวายหยวนก็ราวกับถูกฟ้าผ่าใส่ร่าง

เซวียหวายหยวนพึมพำ "ระ...รักษาหายจริง ๆ เหรอ?"

ทว่าผู้อำนวยการอู๋รอไม่ไหวแล้ว รีบสาวเท้าติดสปีดวิ่งนำหน้ามุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ทันที

เซวียหวายหยวนรีบตามไปติด ๆ ตอนนี้เขายังคงยึดถือคติสิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น หากไม่ได้เห็นเยี่ยเจิ้นชวนมายืนเป็น ๆ อยู่ตรงหน้า เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

แต่คนที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกและงงเป็นไก่ตาแตกที่สุดก็คือเจียงเทียนฮ่าว

"มะ...มันเป็นคนปัญญาอ่อนไม่ใช่เหรอ จะรักษาหายได้ยังไง ฉันไม่เชื่อ!"