ตอนที่ 59 ซัด! ซัด! ซัด!

"เหล่าเยี่ย ฉันก็ทำเพื่อคุณนะ!" สวี่ลี่ถิงที่ล้มกองอยู่กับพื้น เอามือกุมริมฝีปากที่เลือดไหลพลางแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ "ฉันกลัวว่าจะมีคนมาทำร้ายคุณต่างหากล่ะ!"

เยี่ยเจิ้นชวนสบถด่าทันควัน พลางฟาดฝ่ามือใส่ไปอีกฉาด "แม่มันเถอะ มึงคิดว่ากูโง่เป็นหมูหรือไงวะ"

พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่เยี่ยชิงเฉิงซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ "นี่มันลูกสาวแท้ ๆ คนเดียวของกู มันจะคิดทำร้ายพ่อบังเกิดเกล้าอย่างกูได้ยังไง!"

ไม่ช้า เยี่ยชิงเฉิงก็ก้าวออกมาข้างหน้า "คุณพ่อคะ พวกเขาจะทำยังไงกับฉัน ฉันไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ แต่คนพวกนี้เอาแต่ตราหน้าว่าหมอเทวดาหลินเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ คอยขัดขวางการรักษาอยู่หลายครั้ง แถมเมื่อครู่นี้ ยังพากลุ่มคนข้างนอกบุกขึ้นมาล้อมชั้นบน หวังจะฆ่าหมอเทวดาหลินเพื่อขัดขวางการรักษาอีกรอบค่ะ"

"คุณพ่อคะ หมอเทวดาหลินเคยบอกไว้ว่า หากการรักษาถูกขัดจังหวะ ต่อให้เป็นเทวดาก็ยื้อชีวิตคุณพ่อไว้ไม่ได้แล้ว ถ้าไม่ได้หมอเทวดาหลินกับพวกคุณหนูถังช่วยกันต้านไว้อย่างสุดกำลัง เกรงว่าตอนนี้... คุณพ่อคงไม่มีวันได้เจอลูกสาวคนนี้อีกแล้วค่ะ"

เยี่ยชิงเฉิงช่างมีชั้นเชิงในการพูดเหลือเกิน

ทุกประโยคดูเหมือนไม่ได้คิดถึงตัวเองเลย ทว่าทุกคำพูดกลับมีอานุภาพทำลายล้างรุนแรงเหลือร้าย

หลินหยางคือใคร นั่นคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของเยี่ยเจิ้นชวนเชียวนะ

ทว่าไอ้คนพวกตรงหน้านี้กลับขัดขวางการรักษาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้กระทั่งตอนที่การรักษาใกล้จะสำเร็จ ก็ยังไม่วายบีบให้หัวหน้าใหญ่อย่างเขาต้องเดินเข้าสู่ความตาย

โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่ว่า ไม่มีวันได้เจอลูกสาวอีกแล้ว

ใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่า เยี่ยชิงเฉิงคือลูกสาวคนเดียวของเยี่ยเจิ้นชวน เขารักและหวงแหนยิ่งกว่าชีวิตตัวเองเสียอีก

เขาไม่อยากจะคิดเลยว่า หากคราวนี้ตนไม่ฟื้นขึ้นมา คนพวกนี้จะทำระยำอะไรกับลูกสาวแท้ ๆ ของเขาบ้าง

สวะเนรคุณพวกนี้ ไม่เพียงแต่จะเอาชีวิตเขา ยังคิดจะเอาชีวิตลูกสาวสุดที่รักของเขาไปด้วย

บัดซบสิ้นดี!

"ชิงเฉิง ลูกวางใจเถอะ พ่อจะสะสางเรื่องนี้และให้ความเป็นธรรมกับพวกเจ้าอย่างแน่นอน!"

พอสิ้นคำพูดอันหนักแน่นและทรงพลังนี้ อุณหภูมิภายในห้องก็ดิ่งฮวบลงจนเย็นเยียบแทบติดลบทันที

ฮัดเช้ย!

ข่งเอ้อร์โก่วเกือบจะจามออกมา

หลินหยางอุ้มมันขึ้นมาไว้ในอ้อมอก "พี่เอ้อร์โก่ว ดูน้ำยาพี่สิ แค่หัวหน้ามาเฟียขู่ไม่กี่คำเอง ต้องกลัวขนาดนั้นเชียว?"

ข่งเอ้อร์โก่วส่งเสียงครางหงิง ๆ สองที "ฮึ ไอ้เด็กเวร ยังกล้ามาหัวเราะเยาะกูอีก กูมีชีวิตอยู่มาเป็นพันปีแล้ว ภูตผีปีศาจมารห่าเหวอะไรกูเคยเจอมาหมดแล้วโว้ย"

"ไอ้พวกเดรัจฉานเนรคุณทั้งหลาย! คุกเข่าคลานเข้ามาหากูให้หมด!"

ผู้อำนวยการอู๋กับเซวียหวายหยวนที่เพิ่งตามกันมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงตวาดกึกก้องปานฟ้าผ่าของเยี่ยเจิ้นชวนเข้าพอดี

พอชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน หัวใจของเซวียหวายหยวนก็แทบจะหลุดออกมานอกอก

นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ชีพจรยามสาม... หลินหยางแก้ชีพจรยามสามได้จริง ๆ นี่มันเรื่องที่ไม่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อนเลย!

ความดูถูกเหยียดหยามและคำถากถางเมื่อครู่ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงและเลื่อมใสจนหมดสิ้น

ส่วนผู้อำนวยการอู๋ดีใจจนกระทืบเท้าเร่า ๆ "ผมรู้อยู่แล้วว่าหมอเทวดาหลินต้องทำได้แน่"

"เอ่อคือ... ผู้อำนวยการอู๋" เซวียหวายหยวนกระแอมไอเบา ๆ สองที "เดี๋ยวช่วยนัดหมอเทวดาหลินให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ผมอยากจะเลี้ยงข้าวเขาสักมื้อ"

ผู้อำนวยการอู๋เหลือบหางตามองเซวียหวายหยวน พลางคิดในใจว่า เมื่อกี้มึงยังดูถูกหมอเทวดาหลินอยู่เลยไม่ใช่เหรอวะ ปากก็เอาแต่บอกว่าไม่เชื่อว่าหมอเทวดาหลินจะรักษาเยี่ยเจิ้นชวนได้ คราวนี้โดนตบหน้าชาเลยล่ะสิ?

จากคำพูดคำจาที่มึงพ่นออกไปเมื่อกี้ ยังหน้าด้านคิดจะเลี้ยงข้าวหมอเทวดาหลินอีก หนังหน้ามึงจะหนาไปถึงไหนกัน?

เมื่อเห็นผู้อำนวยการอู๋ไม่ตอบ เซวียหวายหยวนก็เริ่มร้อนรน "เหล่าอู๋ ช่วยหน่อยเถอะน่า ผมอยากจะขอคำชี้แนะเรื่องวิชาแพทย์จากหมอเทวดาหลินสักหน่อย"

ผู้อำนวยการอู๋แค่นเสียงฮึ "หมอเทวดาเซวีย ก่อนจะขอคำชี้แนะ ยังมีอีกเรื่องที่ต้องทำก่อนไม่ใช่เหรอครับ?"

"ขอโทษเหรอครับ? ผมไม่ได้ล่วงเกินหมอเทวดาหลินเลยนะ" หมอเทวดาเซวียพูดด้วยสีหน้าบริสุทธิ์ใจ

"งั้นเหรอครับ? คุณไม่ได้ล่วงเกิน แล้วไอ้ลูกศิษย์ไม่ได้ความของคุณล่ะ?" ทันทีที่ผู้อำนวยการอู๋นึกถึงเรื่องที่เจียงเทียนฮ่าวแย่งโควตาบรรจุของหลินหยางไป จนทำให้โรงพยาบาลประชาชนต้องพลาดหมอเทวดาระดับอัจฉริยะแบบนี้ เขาก็โมโหจนคันฟันยุบยิบ

ไม่นาน หมอเทวดาเซวียเองก็โมโหจนคันฟันยุบยิบไม่แพ้กัน

ไอ้สวะเจียงเทียนฮ่าว โง่เหมือนหมูก็ว่าแย่แล้ว ยังจะสร้างเรื่องสร้างราวให้เขาอีก

หมอเทวดาเซวียหันขวับไปมอง ก็ประจวบเหมาะเห็นเจียงเทียนฮ่าวกำลังย่องขึ้นบันไดมาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ แถมยังไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กระซิบถามเขาเบา ๆ ว่า "อาจารย์ครับ หลินหยางรักษาไม่หายใช่ไหมครับ?"

หมอเทวดาเซวียยิ่งเดือดดาลขึ้นไปอีก!

ทันใดนั้น ภายในห้องก็มีเสียงคำรามดังกึกก้องของเยี่ยเจิ้นชวนดังออกมา

"พวกมึงคุกเข่าดี ๆ กันให้หมดทุกคน!"

ทำเอาเจียงเทียนฮ่าวเข่าอ่อนยวบ เกือบจะทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น

สวี่ลี่ถิงเอามือกุมใบหน้าที่โดนตบจนเละเทะ แล้วคลานเข้าไปอย่างทุลักทุเล

เจียงหงเต้าก็ไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย เยี่ยเจิ้นชวนเป็นใครกัน นั่นมันคนกินคนชัด ๆ วันนี้ก่อเรื่องขนาดนี้ขึ้นมา ถ้าไม่ยอมก้มหัวต่ำจนติดดิน ก็คงยากที่จะรอดชีวิตไปได้

สองพ่อลูกเฉียนเส้าต๋ากับเฉียนคังยิ่งไม่ต้องพูดถึง

"ลุงเยี่ยครับ ผมคือ..."

เพียะ!

เยี่ยเจิ้นชวนฟาดฝ่ามือใส่หน้าเฉียนคังเต็มแรง

เฉียนคังเพิ่งจะอ้าปากกว้างเตรียมจะร้องไห้ ทว่า...

"หุบปากระยำของมึงซะ!" เยี่ยเจิ้นชวนคำราม

เฉียนคังจำต้องกลืนเสียงร้องกลับลงคอไปอย่างฝืนทน

"พี่... พี่ใหญ่ เด็กมันไม่รู้ประสีประสา พี่อย่า..." เฉียนเส้าต๋ากลัวจริง ๆ ว่าเยี่ยเจิ้นชวนจะทำให้ตนสิ้นตระกูล จึงรีบเอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

"ไอ้สาม มึงนี่ชักจะมีน้ำยาขึ้นมาแล้วนะ" เยี่ยเจิ้นชวนถกแขนเสื้อขึ้น ทำท่าหลอกว่าจะตบหน้า ทำเอาเฉียนเส้าต๋าตกใจจนหลับตาปี๋ทันที

"อย่างไอ้สวะไม่ได้เรื่องในบ้านมึงเนี่ยนะ คิดจะแต่งกับลูกสาวกู? ลูกสาวของกูเยี่ยเจิ้นชวนต่อให้จะแต่งงาน ก็ต้องแต่งให้คนอย่างหมอเทวดาหลินโว้ย!"

คำพูดประโยคเดียว ทำเอาคนสี่คนถึงกับอึ้งตะลึงงัน

เฉียนคังเบะปาก : ลุงเยี่ยครับ ผมกับชิงเฉิงตอนเด็ก ๆ เคยหมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่ในท้องนะ ลุงจะเบี้ยวไม่ได้สิ

หลินหยาง : นี่ประเคนเมียให้ฉันเลยเหรอเนี่ย? แหม เกรงใจเกินไปแล้ว ฉันเป็นหมอนะ การรักษาคนไข้เป็นหน้าที่อยู่แล้ว เกรงใจจริง ๆ !

ถังจื่อโหรว : แย่แล้ว มีคนจะมาแย่งคนกับฉัน รู้งี้วันนั้นน่าจะยอมตามใจคุณปู่ ยอมพลีกายให้เขาไปซะ ชวดเงินร้อยล้านไปเฉยเลย!

เยี่ยชิงเฉิง : วิชาแพทย์ของหมอเทวดาหลินเก่งกาจขนาดนี้ แถมหน้าตาก็ยังหล่อเหลา ที่สำคัญที่สุดคือ อยู่ด้วยแล้วรู้สึกปลอดภัยมาก ตอนที่เขากอดฉันเมื่อกี้...

เฉียนเส้าต๋าหันขวับไป ฟาดฝ่ามือใส่หน้าเฉียนคังอีกข้างหนึ่ง "ไอ้ชาติหมา มึงฝันหวานอะไรของมึง รีบขอโทษชิงเฉิงเดี๋ยวนี้"

แม่เจ้า คราวนี้หน้าบวมสมดุลกันสองข้างพอดิบพอดี

เยี่ยชิงเฉิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คนที่เขาต้องขอโทษไม่ใช่ฉัน แต่เป็นหมอเทวดาหลิน ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตพ่อของฉันต่างหาก"

"เฉียนคัง นายไม่ใช่เพิ่งจะเยาะเย้ยว่าหมอเทวดาหลินเป็นคนต้มตุ๋น เป็นคนปัญญาอ่อน รักษาพ่อฉันไม่หายหรอกเหรอ? แล้วผลลัพธ์ล่ะ? ตอนนี้เป็นไง?"

"ตัวบัดซบอะไรกันวะ? สวะอย่างมึงยังกล้าไปเยาะเย้ยหมอเทวดาหลินเนี่ยนะ?" เยี่ยเจิ้นชวนถีบเข้าไปอีกหนึ่งที เฉียนคังหงายหลังล้มกลิ้งลงไปกับพื้นทันที "มึงช่วยมียางอายบ้างเถอะวะ!"

ถีบซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเฉียนคังเจ็บปวดร้องโหยหวนลั่น

เฉียนเส้าต๋าไม่กล้าเข้าไปห้าม เพราะเขารู้ดีว่าเวลาที่เยี่ยเจิ้นชวนลงมือ ยิ่งห้ามก็ยิ่งโดนซ้อมหนักขึ้น

เมื่อได้ยินเสียงร้องอันน่าเวทนาของลูกชาย สิ่งเดียวที่เฉียนเส้าต๋าทำได้ก็คือหลับตาลง ทำเป็นมองไม่เห็นไม่ได้ยิน

"ลุงเยี่ยครับ อย่าตีเลย อย่าตีเลยครับ ผมรู้ตัวว่าผิดแล้ว"

"มึงเพิ่งจะมารู้ว่าผิดตอนนี้ แล้วก่อนหน้านี้มึงมัวไปทำห่าอะไรอยู่?" เยี่ยเจิ้นชวนยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม

เฉียนคังกอดศีรษะนอนอยู่บนพื้น ถึงแม้เขาจะโง่ แต่ก็รู้ดีว่าถ้าไม่หาแพะรับบาป ตนเองคงต้องถูกซ้อมตายแน่ พลันหันหน้าไปก็ประจวบเหมาะเห็นสองศิษย์อาจารย์เซวียหวายหยวนกับเจียงเทียนฮ่ายืนอยู่ตรงหน้าประตูพอดี

ราวกับคนที่กำลังจมน้ำในทะเลอันมืดมิดและหนาวเหน็บได้คว้าฟางช่วยชีวิตเอาไว้ได้

"ลุงเยี่ยครับ พวกเขา... สองคนนั้น..."