ตอนที่ 60 กราบเป็นอาจารย์

สายตาของทุกคนหันขวับไปทางหน้าประตูพร้อมกัน ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างยิ่งพลันแล่นเข้าเกาะกุมหัวใจของพวกเซวียหวายหยวนทั้งสามคน

"คุณลุงเยี่ย คุณลุงไปสั่งสอนพวกมันเลยครับ เมื่อกี้พวกมันพูดจาหมาไม่รับประทานยิ่งกว่าผมซะอีก โดยเฉพาะไอ้เจียงเทียนฮ่าวนั่น!" เฉียนคังใจเต้นรัวมือสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น พลางชี้นิ้วด่าไปยังคนทั้งสามที่หน้าประตู

เยี่ยเจิ้นชวนเดือดพล่านขึ้นมาทันที "มารดามันเถอะ ยังมีปลาหลุดตาข่ายอยู่อีกตั้งสามตัวเรอะ"

"ไปลากคอพวกมันสามคนมาให้กูเดี๋ยวนี้!"

ไม่นานนัก เซวียหวายหยวนทั้งสามคนก็ถูกกดตัวลงกับพื้น

เยี่ยเจิ้นชวนขึ้นชื่อว่าเป็นคนเหี้ยมอยู่แล้ว เขาไม่สนหรอกว่าจะเป็นหมอเทวดาหรือผู้อำนวยการหมาบ้าอะไร ตราบใดที่กล้าล่วงเกินหมอเทวดาหลินผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเขา ต่อให้เป็นสวรรค์ เขาก็จะแทงให้ทะลุเป็นรูโบ๋ให้ดู

ผู้อำนวยการอู๋โบกไม้โบกมือด้วยความหวาดกลัวสุดขีด รีบตัดขาดความสัมพันธ์สุดฤทธิ์ "ท่านหัวหน้าเยี่ย ผะ...ผมเปล่านะครับ"

"เปล่าแม่มึงอะไรล่ะ คุกเข่าให้ดี ๆ แล้วโขกหัวขอขมาหมอเทวดาหลินซะ" ฝ่ามือของเยี่ยเจิ้นชวนกำลังจะฟาดลงไป

ผู้อำนวยการอู๋ตกใจจนร้องเสียงหลง "หมอเทวดาหลิน ช่วยพูดอะไรสักคำสิครับ!"

"ท่านหัวหน้าเยี่ยครับ" หลินหยางรีบก้าวออกมาพูด "โชคดีที่ได้ผู้อำนวยการอู๋ช่วยแนะนำ คุณหนูเยี่ยถึงหาผมเจอ และผมถึงได้มารักษาท่านได้ครับ"

"ใช่ค่ะพ่อ ต้องขอบคุณผู้อำนวยการอู๋ที่ช่วยแนะนำค่ะ" เยี่ยชิงเฉิงรีบเสริมทันควัน

เสือร้ายอย่างเยี่ยเจิ้นชวนเปลี่ยนสีหน้าทันตาเห็น ฝ่ามือที่ควรจะฟาดลงบนหน้าของผู้อำนวยการอู๋จึงเปลี่ยนเป็นตบลงบนบ่าอย่างแรง ถึงกระนั้นก็ยังทำเอาผู้อำนวยการอู๋เหงื่อกาฬแตกพลั่กไปทั้งตัว

"ดูสิ ผู้อำนวยการอู๋ ทำไมไม่บอกแต่แรกล่ะ เกือบจะทำร้ายพวกเดียวกันเองแล้วไหมล่ะ"

ผู้อำนวยการอู๋ได้แต่ตัวสั่นงันงกอย่างผู้น้อยไร้ทางสู้: ผมก็อยากจะพูดอยู่หรอก แต่ท่านให้โอกาสผมพูดไหมล่ะ!

เยี่ยเจิ้นชวนหันขวับไปมองสองศิษย์อาจารย์เซวียหวายหยวน รอยยิ้มก็หุบลงทันใด ทว่าคราวนี้เขามีประสบการณ์แล้ว รู้จักยืนยันกับหลินหยางก่อนจะลงมือตบ "หมอเทวดาหลิน สองคนนี้คงไม่ใช่พวกเดียวกันใช่ไหมครับ?"

หลินหยางกำลังจะอ้าปาก เซวียหวายหยวนก็ก้าวพรวดเข้ามาตรงหน้าหลินหยางอย่างกะทันหัน แล้วโค้งคำนับเก้าสิบองศาด้วยความนอบน้อมยิ่ง

"หมอเทวดาหลิน โปรดรับการคารวะจากคนแก่อย่างผมด้วย หากไม่รังเกียจ ได้โปรดรับผมเป็นศิษย์ด้วยเถอะครับ"

ทุกคนต่างอึ้งตาค้าง หลินหยางยิ่งก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ: เชี่ย อะไรกันวะเนี่ย เมื่อกี้ยังวางท่าทำเก๊กอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? จู่ ๆ ก็มากราบกูเป็นอาจารย์เนี่ยนะ? สมองโดนลาเตะมารึไง?

เจียงเทียนฮ่าวก็งงเป็นไก่ตาแตกเช่นกัน: อาจารย์ ท่านเป็นอาจารย์ของผมนะ ท่านจะไปกราบไอ้ปัญญาอ่อนหลินหยางนั่นเป็นอาจารย์ได้ยังไงกัน!

เยี่ยเจิ้นชวนเองก็ถูกเซวียหวายหยวนเล่นละครฉากนี้ทำเอางงเป็นไก่ตาแตกเหมือนกัน จึงหันกลับไปกระซิบถามลูกสาวเสียงเบา "ลูก แบบนี้จะเอายังไงดีล่ะ?"

เยี่ยชิงเฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แม้ว่าเซวียหวายหยวนจะมีท่าทีหยิ่งยโสต่อหลินหยาง แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางการรักษา ดังนั้น...

"พ่อคะ รอดูท่าทีของหมอเทวดาหลินก่อนดีกว่าค่ะ"

เยี่ยเจิ้นชวนพยักหน้า "มีเหตุผล"

หลินหยางใคร่ครวญดูแล้ว อย่างไรเสียเซวียหวายหยวนก็นับเป็นเสาหลักผู้ยิ่งใหญ่ของเมืองเจียงหนิง จะให้ล่วงเกินจนหมดทางถอยก็คงไม่ดี ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายก็ยอมลดศักดิ์ศรีลงมาขนาดนี้แล้ว

"หมอเทวดาเซวีย ท่านพูดแบบนี้ผมรับไว้ไม่ไหวหรอกครับ ผมเป็นแค่รุ่นน้อง เอาเป็นว่าวันหน้าพวกเราค่อยมาแลกเปลี่ยนความรู้กันจะดีกว่า"

หมอเทวดาเซวียโบกมือปฏิเสธ "ไม่ ๆๆ หมอเทวดาหลิน ผมจริงใจอยากจะกราบเป็นอาจารย์จริง ๆ ได้โปรดรับผมเป็นศิษย์ด้วยเถอะครับ"

"ไม่ได้หรอกครับไม่ได้ ผมเป็นรุ่นเด็กกว่าตั้งเยอะ" หลินหยางปฏิเสธซ้ำอีกรอบ

ตอนนั้นเอง ถังจื่อโหรวที่เงียบมานานก็ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูหลินหยางว่า "หมอเทวดาหลิน คุณยอมรับไปเถอะค่ะ ถือว่าช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้หมอเทวดาเซวียแล้วกัน"

หลินหยางพลันตาสว่าง เออแฮะ ถ้าเขาปฏิเสธไม่ยอมรับเซวียหวายหยวนเป็นศิษย์ เกรงว่าวันนี้ตาแก่นี่คงยากจะได้เดินออกจากประตูพรรคหงปังไปแบบครบสามสิบสองชิ้น

"งั้น... งั้นก็ได้ครับ"

พอหลินหยางยอมผ่อนปรน เซวียหวายหยวนก็รีบทำความเคารพทันที "ศิษย์ขอคารวะท่านอาจารย์ครับ"

เยี่ยเจิ้นชวนมองเซวียหวายหยวน มารดามันเถอะ ถึงขั้นกราบเป็นอาจารย์แล้ว งั้น...งั้นก็นับว่าเป็นพวกเดียวกันครึ่งตัวแล้วกัน แต่ถ้าวันข้างหน้าไอ้แก่กะโหลกกะลานี่บังอาจล่วงเกินหมอเทวดาหลินแม้แต่นิดเดียวล่ะก็ พ่อจะเด็ดหัวมันมาทำเป็นกระโถนฉี่ให้หมอเทวดาหลินแน่

"ได้ แกผ่าน"

หมอเทวดาเซวียถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก: เกือบไปแล้ว!

เยี่ยเจิ้นชวนมองเจียงเทียนฮ่าว แล้วเอ่ยถามอย่างสุภาพประโยคหนึ่ง "หมอเทวดาหลิน คนนี้ถือเป็นพวกเดียวกันไหมครับ"

ทางฝั่งหลินหยางยังไม่ทันได้อ้าปากพูด ทว่าผลลัพธ์คือ...

เฉียนคังก็พลันตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น เปิดฉากหมากัดหมาทันควัน

"คุณลุงเยี่ย มันไม่ใช่คนดีอะไรเลยครับ เมื่อกี้มันยังด่าหลินหยางว่าเป็นไอ้ปัญญาอ่อนอยู่เลย"

"เฉียนคัง มึงอย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อนะ!" เจียงเทียนฮ่าวตกใจแทบสิ้นสติ เขาอยากจะวิ่งหนีใจจะขาด แต่ขาทั้งสองข้างกลับเหมือนถูกเชื่อมติดกับพื้นจนขยับก้าวไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น มีคนล้อมเขาไว้แน่นหนาขนาดนี้ เขาไม่มีทางหนีรอดไปได้อยู่แล้ว

"กูพูดเพ้อเจ้อเรอะ!" เฉียนคังผุดลุกพรวดขึ้นมาจากพื้น ทั้งที่เลือดบนหน้าผากยังไหลอาบ "มึงไม่เพียงแค่ด่าหมอเทวดาหลินว่าเป็นคนปัญญาอ่อน ยังเยาะเย้ยว่าเขาไม่มีปัญญารักษาคุณลุงเยี่ยให้หาย แถมยังบอกจะให้เขาคุกเข่าโขกหัวให้อีกต่างหาก"

"อ้อ ใช่แล้ว" เฉียนคังคว้าตัวผู้อำนวยการอู๋ที่อยู่ข้าง ๆ ราวกับคนบ้า "ผู้อำนวยการอู๋ เมื่อกี้คุณก็พูดเองไม่ใช่เหรอว่ามันเป็นคนแย่งโควตาบรรจุเข้าทำงานในโรงพยาบาลของหลินหยางไปในตอนนั้นน่ะ"

ผู้อำนวยการอู๋: ฉันพูดเหรอวะ? ทำไมฉันจำไม่ได้เลยล่ะเนี่ย?

"คุณลุงเยี่ยครับ ผมสงสัย...ผมถึงขั้นสงสัยเลยว่า อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับหมอเทวดาหลินในตอนนั้น ไม่แน่อาจจะเป็นฝีมือของไอ้เวรนี่ก็ได้!"

หลินหยางได้ยินเข้าก็ตาเป็นประกาย: เจ้าสวะเฉียนคัง วันนี้ในที่สุดก็ทำเรื่องที่เข้าท่าเป็นผู้เป็นคนกับเขาบ้างแล้ว

เจียงเทียนฮ่าวใจคอไม่ดีตาเบิกโพลง รีบตวาดปฏิเสธทันควัน "เฉียนคัง มึงอย่ามาพูดเหลวไหลนะ กู...กูไม่ได้ทำ โควตาเข้าทำงานตอนนั้นเป็นโรงพยาบาลที่ตัดสินใจ แล้วก็...แล้วก็ตอนที่หลินหยางเกิดอุบัติเหตุ กูไม่ได้อยู่บนดาดฟ้าตึกเรียนเลยสักนิด!"

"ฮ่าๆๆ กูได้บอกสักคำไหมว่าหลินหยางเกิดอุบัติเหตุที่ดาดฟ้าตึกเรียนน่ะ" คราวนี้เฉียนคังฉลาดขึ้นมาทันตา ลากเจียงเทียนฮ่าวไปจ่อปากกระบอกปืนอย่างจัง "ฝีมือมึงแน่ ๆ ไม่ผิดแน่ ฝีมือมึงจริง ๆ ด้วย!"

แม้เฉียนคังจะไม่มีสมอง แต่ผู้อำนวยการอู๋กลับรู้สึกว่า บางทีอีกฝ่ายอาจจะเดาถูกเข้าจริง ๆ

ผู้อำนวยการอู๋เอ่ยเค้นถาม "เจียงเทียนฮ่าว เธอรู้ได้ยังไงว่าหมอเทวดาหลินเกิดอุบัติเหตุที่ตึกเรียน"

สมองของเจียงเทียนฮ่าวแล่นอย่างบ้าคลั่ง "ผม...ตอนนั้นรถพยาบาลไปที่มหาวิทยาลัย เรื่องเอิกเกริกวุ่นวายขนาดนั้น ผม...ผมก็ต้องเคยได้ยินมาบ้างสิครับ"

พอได้ยินข้อแก้ตัวนี้ มุมปากของหลินหยางก็ยกยิ้มเหยียด: ได้ กูจะรอดูว่ามึงจะแถไปได้ถึงไหน

เจียงเทียนฮ่าวเองก็ไม่แน่ใจว่าหลินหยางจำได้หรือไม่

เขากำลังเดิมพัน

ต่อให้หลินหยางจะกลับมาได้สติ แต่ก็คงจำเรื่องราวในวันนั้นไม่ได้แล้ว

เพราะตามตรรกะของคนทั่วไปแล้ว ถ้าหลินหยางรู้ว่าเจียงเทียนฮ่าวเป็นคนผลักเขาตกตึก ก็คงจะบุกมาคิดบัญชีแค้นตั้งนานแล้ว

ทว่าเขากลับไม่ได้ทำ!

สายตาของถังจื่อโหรวกวาดมองสลับไปมาระหว่างหลินหยางกับเจียงเทียนฮ่าว ก่อนจะเอ่ยปากถาม "หมอเทวดาหลิน เป็นฝีมือเขาเหรอคะ"

หลินหยางช้อนสายตาขึ้นมองเจียงเทียนฮ่าว ฝ่ายหลังตกใจกลัวจนหน้าถอดสีขาวซีด

เมื่อเห็นหลินหยางยังคงเงียบไม่พูดไม่จา เยี่ยเจิ้นชวนจึงรีบเอ่ยถามสำทับอีกประโยค "หมอเทวดาหลิน คุณคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตผม ถ้าเป็นไอ้เวรระยำนี่ทำร้ายคุณจริง ๆ ล่ะก็ วางใจได้เลยครับ ผมจะทำให้มันต้องชดใช้อย่างสาสมแน่นอน"

หลินหยางอุ้มข่งเอ้อร์โก่วไว้ในอ้อมแขนพลางยิ้มถาม "หัวหน้าพรรคเยี่ย ที่คุณบอกว่าต้องชดใช้นี่ มันคือยังไงกันเหรอครับ"

พอเจียงเทียนฮ่าวได้ยิน ก็ถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ

"ได้ทุกอย่างเลยครับ อวัยวะบนตัวมันคุณเลือกตามสบายเลย ตอนนี้ผมก็ถอดชิ้นส่วนมันออกมาให้คุณได้ทันที" เยี่ยเจิ้นชวนเอ่ยเสริมขึ้นมาอีก "ถ้าคุณยังรู้สึกไม่สะใจพอ ผมสามารถปลิดชีพน้อย ๆ ของมันทิ้งให้เลยก็ยังได้"

"ในเมืองเจียงหนิงแห่งนี้ ถ้าผม เยี่ยเจิ้นชวน อยากให้ใครตาย มันผู้นั้นก็ไม่มีทางรอดชีวิตไปได้หรอก สรุปแล้ว...ใช่ฝีมือมันไหมครับ"