ตอนที่ 61 ปู่อาจารย์ ช่วยชีวิตด้วย

ย่อมต้องเป็นเจียงเทียนฮ่าวอยู่แล้ว!

เพียงแต่ความแค้นนี้ หลินหยางอยากจะสะสางด้วยมือของตัวเอง!

ซ้อมสักยกแล้วจบกันงั้นเหรอ? ง่ายเกินไปสำหรับมัน

เอาชีวิตมัน เหอะ ยิ่งง่ายเกินไปด้วยซ้ำ!

หากไม่ใช่เพราะมันทำร้ายจนเขาต้องกลายเป็นคนปัญญาอ่อน พ่อแม่ก็คงไม่ต้องตรอมใจตายก่อนวัยอันควร

ความแค้นนี้ เขาจะต้องตอบแทนคืนไปเป็นสิบเท่าร้อยเท่า มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ถึงจะปลอบประโลมดวงวิญญาณของพ่อแม่บนสวรรค์ได้

เมื่อเห็นหลินหยางไม่ยอมพูดสักที คนใจร้อนมุทะลุอย่างเยี่ยเจิ้นชวนก็ชักรอไม่ไหว

"มัวยืนบื้ออะไรอยู่ สับไอ้เด็กเวรนี่ให้กูเดี๋ยวนี้!"

พอเจียงเทียนฮ่าวได้ยิน แข้งขาก็พลันอ่อนยวบ คุกเข่าลงกับพื้นทันที

"หัวหน้าพรรคเยี่ย อย่าฆ่าผมเลยนะ ตระกูล...ตระกูลเรามีเงิน คุณ...คุณโทรหาพ่อผมสิ อยากได้เงินเท่าไหร่ก็ให้หมดเลย"

"แม่เย็ดแหม่งเอ๊ย!" เยี่ยเจิ้นชวนได้ยินก็โมโหขึ้นมาทันที ถีบเปรี้ยงเข้าใส่หนึ่งที "มึงคิดว่ากูเป็นตัวอะไร ขอทานเรอะ? นึกจะเอาเศษเงินโสโครกไม่กี่บาทมาไล่กูไปรึไง?"

"แล้วอีกอย่าง มึงมีเงินแล้วมันวิเศษวิโสมาจากไหนวะ? กูไม่มีเงินรึไง?!"

เยี่ยเจิ้นชวนยิ่งถีบก็ยิ่งโมโห ยิ่งโมโหก็ยิ่งซัดหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ

"คนที่มึงคิดร้ายอยู่ตอนนี้คือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตกู อย่าว่าแต่เศษเงินโสโครกเลย ต่อให้มึงประเคนกลุ่มบริษัทตระกูลเจียงให้ด้วยสองมือ กูเยี่ยเจิ้นชวนก็ไม่มีทางปล่อยมึงไปเด็ดขาด!"

เดิมทีเยี่ยเจิ้นชวนนึกว่าหลินหยางจะเอ่ยปากห้าม แต่ซัดมันมาจนถึงตอนนี้ ผู้มีพระคุณกลับไม่เอ่ยปากสักแอะ ดูท่าแล้วต้องเป็นมันจริง ๆ

"ใครก็ได้ ไปเอาดาบยาวสองเมตรของกูมา! วันนี้กูจะสับหัวมันเอาไปโยนให้หมากิน!"

"ไม่นะ อย่าเลยครับ!" เจียงเทียนฮ่าวตกใจจนฉี่ราดออกมาทันควัน

เซวียหวายหยวนก็ตกใจจนตาโตเบิกกว้าง ไม่ว่าอย่างไรเจียงเทียนฮ่าวก็เป็นลูกศิษย์ของเขา หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ถึงตอนนั้นตระกูลเจียงมาทวงคนกับเขา แล้วเขาจะไปอธิบายได้อย่างไรกัน?

ทว่าคราวนี้เซวียหวายหยวนฉลาดขึ้นแล้ว

เขาไม่ได้ขอร้องกับเยี่ยเจิ้นชวนตรง ๆ แต่หันไปพูดกับหลินหยางแทน "อาจารย์ครับ ยังไงเจียงเทียนฮ่าวก็เป็นลูกศิษย์ของผม เท่ากับเป็นหลานศิษย์ของท่าน หรือท่านจะช่วยไว้ชีวิตมันสักครั้งได้ไหมครับ?"

พอหลินหยางได้ยินคำว่าหลานศิษย์ ในใจก็เบิกบานขึ้นมาทันที ดูเอาเถอะ ทำไปทำมา ไม่ทันระวังก็กลายเป็นผู้อาวุโสรุ่นปู่ไปเฉยเลย

เจียงเทียนฮ่าวคลานกระเซอะกระเซิงเข้ามาตรงหน้าหลินหยาง คว้าขากางเกงของเขาไว้แล้วคร่ำครวญว่า "หลินหยาง ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ ตอนนั้น...ตอนนั้นฉันก็แค่มือลื่นพลั้งเผลอผลักนายตกตึกไปเท่านั้นเอง"

คำพูดนี้หลุดออกมา ดวงตาของถังจื่อโหรวกับเยี่ยชิงเฉิงก็พลันเป็นประกายวาวโรจน์

เป็นฝีมือมันจริง ๆ ด้วย!

สองสาวงามเดือดดาลด้วยความโกรธแค้น เพิ่งจะเตรียมก้าวเข้าไปล้างแค้นให้หลินหยาง ผลปรากฏว่า...

"แม่เย็ดแหม่งเอ๊ย เป็นมึงจริง ๆ ด้วย!" เยี่ยเจิ้นชวนเงื้อดาบยาวสองเมตรในมือขึ้นมา "วันนี้กูไม่ฟันมึงให้ตายอย่ามาเรียกกูเลย!"

"ปู่อาจารย์ ช่วยชีวิตด้วยครับ!"

ในจังหวะที่ดาบเล่มใหญ่กำลังจะฟาดฟันลงมา เจียงเทียนฮ่าวก็โขกหัวลงกับพื้นเสียงดังสนั่น พลางแผดเสียงร้องลั่น

เซวียหวายหยวนกับผู้อำนวยการอู๋ตกใจจนต้องหลับตาปี๋ สวี่ลี่ถิงและคนอื่น ๆ ก็ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว

เพราะเยี่ยเจิ้นชวนบอกจะฟันใคร เขาก็ฟันจริง ๆ

"ยั้งดาบไว้ก่อน!" หลินหยางเอ่ยปากขึ้นมากะทันหัน

ดาบเล่มใหญ่ที่เดิมทีกำลังฟันลงตรงซอกคอของเจียงเทียนฮ่าวก็เบนทิศทางในเสี้ยววินาที เฉือนเอาเส้นผมบนศีรษะหลุดร่วงไปสองกระจุก ปลิวละล่องลงสู่พื้นห้องอย่างแผ่วเบา

เจียงเทียนฮ่าวตกใจกลัวจนไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก

ภายในห้องเงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงเข็มหล่น

ผ่านไปสองสามวินาที

"อ๊าก ฉันยังไม่ตาย ฉันยังไม่ตาย..." เจียงเทียนฮ่าวถึงกับฉี่ราดซ้ำอีกรอบ

เซวียหวายหยวนกับผู้อำนวยการอู๋ต่างก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

หลินหยางเอ่ยขึ้นอย่างใจกว้างยิ่งนัก "เจียงเทียนฮ่าว บุญคุณความแค้นระหว่างนายกับฉันถือว่าจบลงแค่นี้ ขอแค่วันหน้าวันหลังนายไม่ไปทำร้ายใครอีกก็พอ"

เจียงเทียนฮ่าวคุกเข่าอยู่บนพื้นเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง พยักหน้าระรัว "ปู่อาจารย์วางใจได้เลยครับ ต่อไปผมจะกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนใหม่แน่นอน จะไม่ทำเรื่องชั่วช้าอีกแล้วครับ"

"ได้ หวังว่านายจะพูดคำไหนคำนั้น" หลินหยางยิ้มบาง ๆ ทว่าในใจเขารู้ดี สันดานอย่างเจียงเทียนฮ่าว สุนัขมันไม่มีทางเลิกกินอาจมได้หรอก!

เจียงเทียนฮ่าวเพิ่งจะคิดคลานไสหัวออกไป แต่กลับถูกเยี่ยเจิ้นชวนเหยียบกดลงกับพื้นอีกรอบ

"ไอ้หนู หมอเทวดาหลินจิตใจเมตตายอมไว้ชีวิตหมา ๆ ของมึง แต่สำหรับกู โทษตายละเว้นได้ แต่โทษเป็นยากจะพ้น โขกหัวขอขมาหมอเทวดาหลินให้ครบหนึ่งร้อยทีก่อนค่อยว่ากัน!"

เจียงเทียนฮ่าวไม่กล้าขัดขืน ไม่เช่นนั้นหากเยี่ยเจิ้นชวนเงื้อมีดใหญ่อีกรอบ เขาก็คงไม่มีทางรอดชีวิตแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น เยี่ยเจิ้นชวนหันไปเห็นพวกสวี่ลี่ถิงทั้งสี่คนยังคงนิ่งเฉย ก็บันดาลโทสะขึ้นมาอีก

"แล้วพวกมึงล่ะ กูสั่งให้หยุดหรือยัง โขกหัวต่อไปเดี๋ยวนี้!"

ขณะที่คนทั้งห้ากำลังโขกหัวรัวเป็นสากตำข้าว เยี่ยเจิ้นชวนก็เอ่ยอย่างยิ้มแย้มว่า "หมอเทวดาหลิน คุณช่วยชีวิตผมไว้ ก็นับเป็นผู้มีพระคุณของเยี่ยเจิ้นชวนคนนี้ และยิ่งเป็นผู้มีพระคุณของพรรคหงปังทั้งหมด หลังจากนี้หากใครกล้าหาเรื่องคุณ ก็เท่ากับหาเรื่องพรรคหงปังทั้งพรรค"

"ลูกสาว รีบไปจัดโต๊ะอาหารเร็ว เราต้องต้อนรับหมอเทวดาหลินให้ดี อ้อ จริงสิ เอาเหล้าที่ดีที่สุดของพ่อออกมาด้วย"

เยี่ยชิงเฉิงได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยด้วยความห่วงใยว่า "พ่อคะ พ่อเพิ่งจะหายดี อย่าเพิ่งดื่มเหล้าเลยค่ะ"

พูดถึงตรงนี้ เธอก็เหลือบมองหลินหยางแวบหนึ่ง "หมอเทวดาหลิน คุณว่าไงคะ"

เธอคิดว่าหลินหยางจะเอ่ยปากห้าม แต่ผลปรากฏว่า...

"ไม่เป็นไรหรอกครับ พิษยากักวิญญาณในร่างหัวหน้าพรรคเยี่ยถูกผมถอนออกไปแล้ว อีกทั้งพื้นฐานร่างกายท่านแข็งแรงดี ดื่มสักสองสามจอกไม่เป็นอะไรหรอกครับ"

เยี่ยเจิ้นชวนได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจจนหน้าบาน "หมอเทวดาหลินพูดแบบนี้แล้ว ลูกสาว แกก็อย่ามาขวางพ่อเลย"

"โธ่ หมอเทวดาหลิน คุณก็...ตามใจพ่อเข้าไปเถอะค่ะ" เยี่ยชิงเฉิงหัวเราะอย่างจนใจ

"จะกลัวอะไร มีหมอเทวดาหลินอยู่ ต่อให้ฉันถูกพิษอีกร้อยครั้งก็ไม่เป็นไรหรอก" เยี่ยเจิ้นชวนโบกมือใหญ่ หัวเราะร่วนอย่างห้าวหาญ

เยี่ยชิงเฉิงว่า "พ่อคะ พูดอะไรอย่างนั้น..."

"ไปๆๆ ไปกินข้าวกัน"

เยี่ยเจิ้นชวนพาหลินหยางกับถังจื่อโหรวไปกินข้าว ส่วนคนกลุ่มที่เหลือยังคงต้องโขกหัวต่อไป

สวี่ลี่ถิงลูบใบหน้าที่จวนจะเน่าเละของตัวเองด้วยความเจ็บปวดจนแสยะยิ้ม นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าหลินหยางคนนี้จะเก่งกาจขนาดนี้ ดูท่าหลังจากนี้คงจะลงมือจัดการได้ยากเสียแล้ว

เจียงหงเต้าใช้นิ้วหัวแม่มือปาดเลือดที่มุมปาก ไม่พูดจาแม้แต่คำเดียว ทว่าไฟโทสะในอกกลับลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง

ครั้งนี้ไม่สำเร็จ แต่ยังมีครั้งหน้า

วันนี้เยี่ยเจิ้นชวนถึงกับไม่เห็นแก่ความเป็นพี่น้องหลายปี ต่อหน้าคนทั้งหมดของพรรคหงปัง กลับทำให้เขาเสียหน้าถึงเพียงนี้เพื่อคนนอก เช่นนั้นก็ยิ่งต้องลงมือให้ถึงตาย

เฉียนเส้าต๋าพึมพำขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า "ฉันว่านะน้องรอง เมื่อกี้ไม่ควรเชื่อแกบุกเข้ามาเลย คราวนี้ดีล่ะ หน้าตาเกียรติยศหายหมดไม่เหลือสักอย่าง"

เฉียนคังเองก็บ่นอุบด้วยความคับแค้นใจ "นั่นสิ ตอนนี้ลุงเยี่ยถึงกับไม่ยอมรับเรื่องการหมั้นหมายของผมกับชิงเฉิงแล้วด้วยซ้ำ"

เจียงหงเต้าแค่นหัวเราะเยาะ มองสองพ่อลูกตระกูลเฉียนอย่างดูแคลนแล้วกล่าวว่า "น้องสาม มึงตาบอดหรือไง เยี่ยเจิ้นชวนเห็นชัด ๆ ว่าอยากได้ไอ้หลินหยางนั่นมาเป็นลูกเขยขวัญ ส่วนไอ้เศษสวะอย่างลูกชายมึง เก็บไว้ชื่นชมเองเถอะ!"

เฉียนเส้าต๋าโกรธจัด "มึง..."

ขณะที่คนทั้งสี่กำลังกัดกันเองเหมือนหมา เจียงเทียนฮ่าวก็ยังคงโขกหัวต่อไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

เฉียนคังหันไปมองท่าทางไม่กล้าอู้แม้แต่น้อยของเขา พลางแค่นยิ้มเยาะ "แต่คนที่ซวยที่สุดคงเป็นหมอนี่แหละ โลกใบนี้มันช่างแคบจริง ๆ ไม่นึกเลยว่ามันจะเป็นศัตรูคู่อาฆาตของหลินหยาง คอยดูเถอะ หลังจากนี้ไอ้เด็กนี่อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขเลย"

เจียงเทียนฮ่าวได้ยินเข้าหูและจดจำไว้ในใจ คำพูดนี้ไม่ผิดเลยจริง ๆ ระหว่างเขากับหลินหยาง ต้องมีใครคนใดคนหนึ่งตายไปข้าง

เพราะฉะนั้น หลินหยางต้องตาย!