ตอนที่ 62 สาวงามเมาเหล้า

ภายในงานเลี้ยง เยี่ยเจิ้นชวนเอ่ยปากชมเชยและขอบคุณหลินหยางไม่ขาดสาย ซ้ำยังกำชับเยี่ยชิงเฉิงผู้เป็นลูกสาวอยู่หลายครั้งว่าต้องดูแลผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคนนี้ให้ดีในทุกๆ ด้าน

"ชิงเฉิง พรุ่งนี้ไปซื้อวิลล่าให้หมอเทวดาหลินสักหลังนะ"

"หมอเทวดาหลิน คุณชอบรถแบบไหน พวกเราก็ซื้อแบบนั้นเลย"

"ชิงเฉิง วันหลังลูกลองไปหาชุดรัดรูป..."

เมื่อเห็นคนพวกนั้นคุยกันอย่างออกรสเหมือนครอบครัวพ่อแม่ลูกสามคน ถังจื่อโหรวที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกเปรี้ยวปร่าในอก จนอดไม่ได้ที่จะกระดกเหล้าเข้าปากไปสองจอกรวด

ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าผลลัพธ์จะเป็นแบบนี้ เธอไม่ควรพาหลินหยางมาที่นี่ตั้งแต่แรกเลยจริงๆ

ตอนนี้ดีล่ะสิ เธอกลับกลายเป็นคนผูกด้ายแดงจับคู่ให้หลินหยางกับเยี่ยชิงเฉิงไปเสียฉิบ

เยี่ยเจิ้นชวนนั้นขึ้นชื่อเรื่องความเผด็จการอยู่แล้ว ดูจากท่าทีตอนนี้ คงหมายมั่นปั้นมือจะให้หลินหยางมาเป็นลูกเขยขวัญอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น เยี่ยชิงเฉิงเองก็ส่งสายตาทอดสะพานแสดงความรู้สึกดีๆ ให้หลินหยางไม่หยุด

เมื่อเห็นถังจื่อโหรวจ้วยเหล้าเอาๆ หลี่เวยเวยก็เป็นห่วงจนทนดูไม่ได้ จึงเอ่ยห้ามปราม "คุณหนูคะ อย่าดื่มอีกเลยค่ะ ดื่มต่ออีกคุณหนูจะเมาเอานะคะ"

ตามปกติแล้วถังจื่อโหรวเป็นคนสุขุมเยือกเย็นเสมอ แต่คราวนี้ไม่รู้เป็นเพราะอะไร เธอกลับไม่อาจควบคุมสติตัวเองให้สงบลงได้เลย

ในทำนองเดียวกัน ผู้อำนวยการอู๋และหมอเทวดาเซวียต่างก็ดีใจจนเนื้อเต้น

ทั้งสองคนสอดแทรกบทสนทนาไม่ได้ ก็เลยนั่งดื่มกันเอง

ผู้อำนวยการอู๋ยกเหล้าดื่มไปหนึ่งแก้ว ก่อนจะเดาะลิ้นพูดขึ้นว่า "หมอเทวดาเซวีย วันหน้าคุณต้องตั้งใจเรียนกับหมอเทวดาหลินให้ดีนะ ผมรับรองเลยว่าไม่เกินครึ่งเดือน วิชาแพทย์ของคุณจะต้องก้าวกระโดดแบบพรวดพราดแน่ๆ"

เซวียหวายหยวนโบกมือปฏิเสธพัลวัน "ผู้อำนวยการอู๋ วันหลังเรียกผมว่าเหล่าเซวียก็พอ ไม่มีหมอเทวดาเซวียอะไรอีกแล้ว มาเรียกแบบนี้ต่อหน้าอาจารย์ของผม หน้าแก่ๆ ของผมจะเอาไปมุดไว้ที่ไหนกันล่ะครับ"

"ได้ๆๆ เหล่าเซวีย สู้ๆ นะ ผมเอาใจช่วยคุณอยู่" ผู้อำนวยการอู๋ตบไหล่เขาพลางพูด

งานเลี้ยงดำเนินไปจนถึงห้าทุ่มจึงเลิกรา เดิมทีเยี่ยเจิ้นชวนอยากรั้งตัวหลินหยางให้อยู่ค้างคืนที่พรรคหงปัง แต่หลี่เวยเวยรีบเข้ามาบอกหลินหยางว่าถังจื่อโหรวรู้สึกไม่ค่อยสบาย กลัวว่าอาการป่วยเก่าจะกำเริบขึ้นมา

โรคเก่ากำเริบงั้นเหรอ

ล้อเล่นน่า ฝีมือแพทย์อย่างเขาหลินหยางยังมีทางย้อมแมวได้ด้วยหรือไง

ทว่าหลินหยางก็ยังยึดมั่นในหลักการรักษาคนไข้ อีกอย่างอีกฝ่ายยังเป็นถึงประธานสาวคนสวย ด้วยเหตุนี้ เขาจึงยอมขึ้นรถของถังจื่อโหรวไป

ทันทีที่ประตูปิดลง หลินหยางยังไม่ทันได้โบกมือลาสองพ่อลูกตระกูลเยี่ย หลี่เวยเวยก็เหยียบคันเร่งมิด ขับทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว

กลิ่นกายของถังจื่อโหรวผสมผสานเข้ากับกลิ่นสุรา ภายใต้เส้นผมสลวยงดงาม ใบหน้าของเธอดุจดอกท้อแรกแย้ม ลมหายใจหอบถี่ ทรวงอกอวบอิ่มกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่น ชวนให้ลุ่มหลงและงดงามจับตา

"คุณถังครับ ผมขอจับชีพจรให้คุณหน่อยนะ" หลินหยางเพิ่งจะเอื้อมมือไปจับข้อมือของถังจื่อโหรว แต่แล้วหลี่เวยเวยกลับเหยียบเบรกกะทันหัน ส่งผลให้ถังจื่อโหรวล้มพับเข้ามาซบอกหลินหยางเข้าเต็มเปา

"คุณถัง คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ" หลินหยางถามด้วยความร้อนรน พลางหันไปมองหลี่เวยเวยที่ขับรถอยู่ข้างหน้า

"ผมว่านะพี่เวยเวย พี่ก็เป็นสารถีมือเก๋าขับรถมาตั้งหลายปีแล้ว ขับให้นิ่งกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอครับ ดูสิ ทำเอาคุณถังตกอกตกใจหมดเลย"

มุมปากของหลี่เวยเวยยกขึ้นเล็กน้อย พลางคิดในใจ ไร้สาระน่า ก็เพราะฉันเป็นสารถีมือเก๋าน่ะสิ ถึงได้จงใจทำแบบนี้น่ะ

"อุ๊ย ขอโทษด้วยนะคะหมอเทวดาหลิน เมื่อกี้ฉันเผลอเหยียบเบรกสลับกับคันเร่งน่ะค่ะ"

พอหลินหยางได้ยินก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ กำลังจะจับชีพจรต่อ ทว่าถังจื่อโหรวกลับคว้ามือของเขาไปแปะทาบลงบนหน้าอกอวบของเธอตรงๆ

อัยหยา!

หลินหยางเหลือบมองหลี่เวยเวยที่กำลังขับรถอยู่ข้างหน้า พอคิดจะชักมือกลับ ถังจื่อโหรวก็โพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"ไม่ต้องจับชีพจรหรอก นายตรวจตรงๆ เลยไม่ได้หรือไง เหมือนคืนนั้นน่ะ"

หลินหยางถึงกับสูดหายใจเฮือกใหญ่ ดูท่าสาวสวยนี่ห้ามดื่มจนเมาเด็ดขาดเลยจริงๆ พอเมาทีไรเป็นต้อง...

"คุณถังครับ คุณ...คุณคงไม่ได้เป็นอะไรหรอก" หลินหยางพยายามประคองร่างถังจื่อโหรวให้นั่งตัวตรง และยังคงสวมบทบาทเป็นบุรุษผู้มั่นคงดั่งหลิ่วเซี่ยฮุ่ยที่มีสาวงามนั่งตักก็ไม่หวั่นไหว พร้อมทั้งคอยเตือนสติตัวเองอยู่ตลอดว่า จะเคลิ้มตามไม่ได้เป็นอันขาด

สวี่อาเซียงที่หมู่บ้านก็ยังรอเขาอยู่ ทางด้านเซี่ยชุนฮวาก็คอยเร่งเร้าเขาไม่หยุดหย่อน ไหนจะหลิวเยี่ยนจืออีก ช่วงนี้ทุกครั้งที่เขากลับถึงบ้าน มักจะเห็นกับข้าวกับปลาที่เธอเอามาวางไว้หน้าประตูเสมอ

ผู้หญิงสามคนนี้ก็ทำเอาเขาวุ่นวายจนหัวหมุนพออยู่แล้ว อย่าหาเรื่องใส่ตัวเพิ่มอีกเลยจะดีกว่า

"ฉันไม่เป็นไรเหรอ?" ท่ามกลางความมึนเมา ถังจื่อโหรวเม้มปากยิ้ม "นายยังไม่ได้ตรวจดูเลย จะรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่เป็นไร หมอเทวดาหลิน ฉันเป็นคนไข้ของนายนะ นายต้องรับผิดชอบฉันให้ถึงที่สุดสิ"

หลินหยางถูกหยอดจนชักจะใจคอไม่ดี เขาเกาท้ายทอยแล้วเอ่ยขึ้นว่า "คุณหนูถัง คุณวางใจเถอะ ผมรับผิดชอบถึงที่สุดแน่นอน คือโรคของคุณมัน..."

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ถังจื่อโหรวก็เอนซบลงบนไหล่ของเขาอีกครั้ง เรือนผมยาวที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยระคายโดนใบหู ลมหายใจที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์ยิ่งเหมือนไม้ปัดขนไก่นุ่มฟูที่คอยปัดป่ายแก้มเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

"ได้ นี่นายพูดเองนะว่าจะรับผิดชอบให้ถึงที่สุด!" ถังจื่อโหรวไม่เพียงแต่ซบเขา เธอยังยื่นแขนทั้งสองข้างขึ้นมาโอบรอบคอเขาไว้อีกด้วย

หลินหยางยิ่งคิดจะดันตัวเธอออก เธอกลับยิ่งกอดแน่นขึ้นไปอีก

เขาคิดในใจว่าวันนี้ถังจื่อโหรวไปโดนอะไรกระตุ้นมา ทำไมจู่ ๆ ถึงได้เป็นฝ่ายรุกขนาดนี้?

"คุณหนูถัง คุณนั่งดี ๆ สิ คุณ..."

ใครจะไปรู้ว่าถังจื่อโหรวจะยกเรียวขาขาวเนียนตรงสวยขึ้นมา พาดไว้บนตักของเขาตรง ๆ แถมยังกอดแน่นขึ้นอีก "ฉันก็นั่งเรียบร้อยแล้วนี่ไง"

หลินหยางโดนยั่วจนแทบจะทนไม่ไหว ได้แต่มองไปทางหลี่เวยเวยที่อยู่ข้างหน้าอย่างจนปัญญา "พี่เวยเวย คุณหนูถังบ้านพี่เวลาเมาแล้วเป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอครับ?"

"ก็ไม่เชิงนะ" หลี่เวยเวยตอบอย่างจริงจัง "คุณหนูบ้านฉันเป็นแบบนี้กับนายคนเดียว นายคิดว่ามันเป็นเพราะอะไรล่ะ?"

หลินหยางตอบกลับไปซื่อบื้อตามประสาหนุ่มทื่อมะลื่อว่า "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ"

หลี่เวยเวยเม้มปากแอบหัวเราะ "หมอเทวดาหลิน ข้างหน้าถนนไม่ค่อยดี นายช่วยประคองคุณหนูของฉันไว้หน่อยนะ อย่าให้เธออ้วกออกมาเด็ดขาดล่ะ เบาะข้างในคันนี้เพิ่งเปลี่ยนมาใหม่ แพงหูฉี่เลยนะ"

หลินหยางถึงกับขำแห้ง หลี่เวยเวยนี่ตลกจริง ๆ ไม่ห่วงถังจื่อโหรวที่เมาแอ๋ แต่ดันไปห่วงรถซะงั้น

"อุ๊ยตาย ข้างหน้ามีหลุมเบ้อเริ่มเลย ระวังนะ!" หลี่เวยเวยเอ่ยขึ้นมาทันที

หลินหยางก็ซื่อเสียจริง กลัวว่าถังจื่อโหรวจะกระดอนกระเด็น เลยกอดเธอเอาไว้ในอ้อมอกแน่นหนึบ

หลังจากที่แอลกอฮอล์บ่มเพาะในร่างกายของถังจื่อโหรวได้อย่างพอดิบพอดี กลิ่นกายของเธอก็หอมฟุ้งจนแทบจะระเบิด

ร่างกายของเธอนุ่มนิ่มเหลือเกิน นุ่มราวกับปุยเมฆ

ถังจื่อโหรวยังเอาหน้าผากมาถูไถที่ซอกคอของหลินหยางอีกด้วย

คุณพระช่วย แบบนี้ใครจะไปทนไหว

หลินหยางก้มหน้าลง มองริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อของถังจื่อโหรว แล้วก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่

นี่มันทนไม่ไหวจริง ๆ แล้วนะโว้ย!

เมื่อเห็นทั้งสองคนกอดกันกลมอยู่ที่เบาะหลัง หลี่เวยเวยก็ดีใจจนหุบยิ้มไม่ลง

ดังนั้น...

"ระวังนะ ข้างหน้ามีอีกหลุมหนึ่ง!"

"เอ๊ะ ทำไมมีหลุมใหญ่อีกหลุมแล้วล่ะเนี่ย"

"อุ๊ย มีมาอีกแล้ว"

หลินหยางเองก็นึกประหลาดใจ ถนนเส้นนี้มันจะมีหลุมเยอะแยะอะไรขนาดนั้น พวกเขาถึงได้เจอไปตลอดทางเลย

เขากลัวจริง ๆ ว่าตัวเองจะคุมสติไม่อยู่ ระหว่างทางจึงพยายามจะปล่อยถังจื่อโหรวตั้งหลายหน

แต่ถังจื่อโหรวน่ะสิ เดี๋ยวก็บอกว่าปวดหัว เดี๋ยวก็บอกว่าปวดท้อง เดี๋ยวก็บอกว่าเจ็บหน้าอก

อย่าว่าแต่จะปล่อยหลินหยางเลย กลับยิ่งกอดแน่นขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

ในตอนที่ทั้งสองคนกำลังเล่นบท 'ผัวหาบเมียคอนจูงมือกลับบ้าน' อยู่นั้น ภายในห้องหนังสือของคฤหาสน์พรรคหงปัง เยี่ยเจิ้นชวนก็ได้เรียกลูกสาวเข้ามาข้างใน