ตอนที่ 100 ไม่สนหรอกว่าเจ้ามาทำอะไร เข้ามาอยู่ในชามข้าซะดี ๆ!

ชีซีคิดไม่ถึงว่าทั้งเจ้าเมืองและปลัดเมืองจะออกมาต้อนรับเขาพร้อมกัน

จึงรีบกล่าวว่า:

"ผู้น้อยชีซีแห่งเอ็งชวน ชีเหงวนติด คารวะท่านเจ้าเมือง ท่านปลัดเมือง"

บนหลังของชีซีสะพายกระบี่เล่มหนึ่ง บนศีรษะสวมหมวกสาน

ใบหน้าคมเข้มมีมิติ เปี่ยมล้นด้วยไอพลังลูกผู้ชาย

ดูคล้ายจอมยุทธ์ในซีรีส์อย่างกับแกะ

ถ้าเล่าปี่ไม่รู้ล่วงหน้าว่าเขาคือกุนซือระดับหัวกะทิ คงเข้าใจผิดคิดว่าเป็นขุนพลบู๊ไปแล้ว

ส่วนซุนเอี๋ยนกลับผิดหวังเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าจะเป็นฝ่ายบู๊

ดูจากท่าทีของนายท่าน คนผู้นี้คงเป็นยอดขุนพลระดับแนวหน้ากระมัง?

แต่ดูท่าทางกะล่อนลอยชายไปวัน ๆ ไม่รู้ว่ารู้หนังสือบ้างหรือเปล่า

หากรู้หนังสือ อย่างน้อยก็ยังช่วยเขาแบ่งเบาภาระเรื่องทหารแตกทัพได้บ้าง

เล่าปี่เบิกบานใจยิ่งนัก เอ่ยต้อนรับอย่างกระตือรือร้นว่า:

"มา ๆ ๆ! เชิญข้างในเร็ว!"

"เด็ก ๆ! ชงชา! เอาชุดน้ำชาแก้วผลึกของข้าออกมา!"

ชีซีสัมผัสได้ว่าดวงตาของเล่าปี่กำลังเปล่งประกายเขียววับ ราวกับจะเขมือบเขาเข้าไปทั้งตัว

จะทำอะไรเนี่ย?

จำคนผิดหรือเปล่า?

คงไม่ได้คิดมิดีมิร้ายกับข้าหรอกนะ?

หรือว่าข้าคือผู้ถูกเลือกจากสวรรค์อะไรนั่น ที่ต้องถูกจับไปสังเวยบูชายัญแด่เทพเจ้าแห่งแม่น้ำ?

ซุนเอี๋ยนและเล่าปี่ต่างช่วยกันพยุงชีซีคนละข้างซ้ายขวา เดินตรงเข้าไปในห้องรับแขก

แต่จะบอกว่าถูกพยุงเข้าไป มิสู้บอกว่าถูกทั้งสองคนหิ้วปีกเข้าไปเลยจะดีกว่า

ชีซีคุ้นเคยกับความรู้สึกแบบนี้เป็นอย่างดี

คราวก่อนตอนที่โดนจับเข้าคุก ความรู้สึกก็ประมาณนี้เป๊ะ

ชีซีนั่งลงด้วยความรู้สึกตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ไม่สบายใจ

เนื่องจากในจวนมีผู้ต้องการดื่มชาเป็นจำนวนมาก จึงมีน้ำร้อนต้มเตรียมพร้อมไว้อยู่เสมอ

เพียงเห็นคนรับใช้ยกกาน้ำร้อนเทลงในกาน้ำชาแก้วผลึก กลิ่นหอมของชาเขียวก็กำจรกำจายออกมาทันที

ทั่วทั้งห้องรับแขกอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมชื่นใจของชาเขียว

ชีซีจ้องมองสีของน้ำชาในกาน้ำชาแก้วผลึกตาไม่กะพริบ ขณะที่มันค่อย ๆ ย้อมน้ำแร่ใสกระจ่างทีละนิด กระทั่งน้ำใสกลายเป็นน้ำชา

ขั้นตอนทั้งหมดช่างเพลิดเพลินตาเจริญใจ ชีซีรู้สึกว่าตนสามารถนั่งมองแบบนี้ได้ทั้งวัน

ชีซีเอ่ยถาม "หรือว่านี่คือชาเขียว? ชาเขียวราคากิโลละล้านอีแปะนั่นน่ะหรือ?"

เล่าปี่ยิ้มพลางกล่าว "ถูกต้องแล้ว"

ชีซีรู้สึกปลาบปลื้มจนแทบรับมือไม่ทัน

ตัวเขาเกิดในตระกูลยากจน ยามปกติย่อมไม่มีทางได้สัมผัสของหรูหราระดับนี้

ทว่าชื่อเสียงอันเลื่องลือของชาเขียว เขาก็พอได้ยินมาบ้าง

เขาจึงรีบลุกขึ้นประสานมือคารวะแล้วกล่าวว่า:

"ชีซีมีคุณธรรมความสามารถอันใด ถึงได้รับการปรนนิบัติอย่างดีเลิศจากท่านเจ้าเมืองเช่นนี้"

เล่าปี่หัวเราะ "เจ้าไม่ใช่คนธรรมดาเสียหน่อย หลายปีก่อนเจ้าฆ่าคนจนถูกจับ แล้วสหายก็มาช่วยแหกคุกออกไป"

"จากนั้นก็ละทิ้งวิชาบู๊หันมาจับพู่กันบุ๋น ตอนนี้ก็น่าจะพอสำเร็จวิชามาบ้างแล้วกระมัง?"

ชีซีคิดไม่ถึงว่าแม้กระทั่งเรื่องนี้เล่าปี่ก็ยังรู้

จึงเอ่ยถามอย่างประหลาดใจว่า:

"ท่านเจ้าเมืองทราบถึงขั้นว่ามีชีเหงวนติดอยู่บนโลกใบนี้ด้วยหรือ?"

เล่าปี่ยิ้มร่าพลางเอ่ย "ยามว่างข้าชอบเสาะหาคนมีความสามารถอยู่แล้ว"

"ได้ยินมาว่าเจ้ามีความจำระดับอ่านผ่านตาก็จำได้หมด สิ่งที่คนอื่นใช้เวลาเรียนหลายปี เจ้ากลับเรียนจบได้ในสองปี"

"ข้าว่าเจ้าเข้าท่ามากเลยล่ะ!"

"เป็นอย่างไร ยินดีจะอยู่ช่วยงานข้าหรือไม่?"

"ข้าให้สวัสดิการเจ้าอย่างดีที่สุดได้เลยนะ ได้อยู่คฤหาสน์หรู ได้ดื่มชาเขียว ได้กินเกลือบริสุทธิ์"

"ตอนนี้ข้าคุมอยู่สามเมือง ข้ากะว่าจะยกราชการทหารครึ่งหนึ่งให้เจ้าจัดการ เจ้าคิดว่าอย่างไร?"

ชีซีกระตุกคิ้วขึ้น

เดี๋ยวสิ ท่านจะไม่ถามหน่อยเหรอว่าข้ามาทำอะไร?

เปิดฉากมาก็ชวนเข้าทำงานตรง ๆ เลยเนี่ยนะ?

ชีซีรีบโบกไม้โบกมือกล่าวปฏิเสธว่า:

"มิได้เด็ดขาด ผู้น้อยเพิ่งอ่านตำรามาได้แค่สองปี ไม่สันทัดเรื่องราชการทหารเลย จะแบกรับภาระหนักหนาเช่นนี้ได้อย่างไร"

แม้เล่าปี่จะไม่รู้ว่าชีซีมาทำไม

แต่ข้าไม่สนหรอกว่าเอ็งจะมาทำบ้าอะไร ตะล่อมหลอกล่อให้เข้ามาอยู่ด้วยก่อนค่อยว่ากัน!

มาถึงถิ่นแล้วก็อย่าหวังว่าจะได้หนีไปไหน!

เล่าปี่หัวเราะ "เรื่องนี้มันจะไปยากตรงไหนกัน?"

เขาตบไหล่ซุนเอี๋ยนเบา ๆ:

"ท่านปลัดเมืองที่อยู่ข้างข้าคนนี้คือคุณชายสามตระกูลซุน ซุนเอี๋ยน ซุนฮิวเอี๋ยก มีอะไรไม่เข้าใจเจ้าก็ถามเขาได้เลย"

ไอ้หมอนี่เรียนแค่ไม่กี่ปีก็ก้าวขึ้นมาติดท็อปเทียร์กุนซือได้ ความสามารถในการเรียนรู้ย่อมอยู่ในระดับสัตว์ประหลาดอยู่แล้ว

ราชการทหารแค่นี้ ให้เรียนสักสองสามวันก็คล่องปร๋อแล้ว

ในฐานะคนเอ็งชวนด้วยกัน ชีซีย่อมรู้ซึ้งดีว่าตระกูลซุนยิ่งใหญ่ขนาดไหน

ชีซีกล่าวอย่างประหลาดใจ "ที่แท้ก็คือท่านซุนฮิวเอี๋ยก ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว"

เขาคาดไม่ถึงว่าคุณชายสามตระกูลซุนจะยอมมาเป็นผู้ช่วยเล่าปี่

เล่าปี่ไม่ใช่คนธรรมดาจริง ๆ เสียด้วย

ชีซีกล่าวสืบไปว่า:

"ความปรารถนาดีของท่านเจ้าเมือง ผู้น้อยเข้าใจเป็นอย่างดี"

"เพียงแต่ผู้น้อยรู้ตัวว่ายังด้อยปัญญา เกรงว่าจะทำให้ท่านเจ้าเมืองและท่านปลัดเมืองต้องผิดหวัง"

"ผู้น้อยตั้งใจว่าจะไปกราบเรียนวิชากับอาจารย์อีกสักสองสามปี รอจนสำเร็จวิชาแล้วค่อยกลับมาช่วยงานท่านเจ้าเมือง"

ซุนเอี๋ยนพอรู้ว่าชีซีเป็นอัจฉริยะระดับที่อ่านรอบเดียวจำได้ขึ้นใจ?

แถมเจ้านายยังคิดจะโยนพวกทหารแตกทัพให้ชีซีจัดการงั้นเหรอ?

แววตาของเขาพลันลุกวาวขึ้นมาทันที

ช่างหัวเรื่องเพิ่งทิ้งดาบจับพู่กัน หรือความรู้ตื้นเขินอะไรนั่นไปเถอะ ขอแค่ความสามารถในการเรียนรู้สูงเป็นพอ

รีบมาช่วยข้าทำงานเดี๋ยวนี้เลย!

เขาปรี่เข้าไปคว้าสองมือของชีซีหมับแล้วเอ่ยว่า:

"โธ่ ง้วนติดเอ๋ย วิธีการเรียนรู้ของเจ้าแบบนี้มันไม่ถูกต้องแล้วนะ"

ชีซีชะงักไปนิด อัจฉริยะแห่งตระกูลซุนบอกว่าวิธีเรียนของเขาไม่ถูกเนี่ยนะ?

ถ้าอย่างนั้นคงต้องตั้งใจฟังดูเสียหน่อยแล้ว

ซุนเอี๋ยนพูดต่อว่า:

"นายท่านมักกล่าวอยู่เสมอว่า รู้แจ้งและลงมือทำต้องผสานเป็นหนึ่ง"

"รู้แล้วแต่ไม่ทำ นั่นก็เท่ากับไม่รู้"

"เจ้าเคยรู้สึกบ่อย ๆ ไหมล่ะ สมองบอกว่าทำเป็นแล้ว แต่มือกลับทำไม่ได้?"

ชีซีพยักหน้า

เรื่องนี้เขาเข้าใจแจ่มแจ้งยิ่งนัก

สมัยก่อนตอนเขาฝึกกระบี่ อาจารย์สอนแค่รอบเดียว เขาก็นึกว่าตัวเองเป็นแล้ว

ทว่าพอลงมือจับกระบี่จริงกลับผิดพลาดนับไม่ถ้วน

แค่ท่วงท่าฟันเพียงท่าเดียว อาจารย์ก็ชี้จุดผิดได้เป็นสิบจุดแล้ว

ซุนเอี๋ยนกล่าวต่อ "เพราะงั้น วิธีเรียนที่ดีที่สุดก็คือเรียนไปด้วยทำไปด้วย"

"ลงมือทำไปพร้อมกับเรียนรู้ ก้าวหน้าแบบนี้แหละถึงจะเร็วที่สุด"

เล่าปี่ช่วยผสมโรงขึ้นมาด้วยว่า:

"รู้จากตำราสุดท้ายก็แค่ผิวเผิน อยากรู้แท้จริงต้องลงมือทำด้วยตนเองนะ"

"อยากจะเข้าใจงานการทหารอย่างถ่องแท้ ก็ต้องลงมือสัมผัสด้วยตัวเองถึงจะรู้ซึ้ง"

ซุนเอี๋ยนหันไปมองเล่าปี่ด้วยความประหลาดใจ

ใครมันบอกว่าเล่าปี่ไร้การศึกษากัน?

"รู้จากตำราสุดท้ายก็แค่ผิวเผิน อยากรู้แท้จริงต้องลงมือทำด้วยตนเอง"

พอประโยคนี้หลุดออกมา ทำเอาเขาตะลึงทึ่งไปเลยทีเดียว

ซุนเอี๋ยนจึงพูดต่อไปว่า:

"ถ้าเป็นที่อื่น จะมีใครให้โอกาสเจ้าแตะต้องกิจการทหารระดับหัวใจหลักแบบนี้ไหม?"

"ไม่มีหรอกใช่ไหมล่ะ?"

เล่าปี่พยักหน้าสำทับ:

"อีกอย่าง เจ้ามั่นใจได้หรือว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้า จะมีคนกล้ามอบหมายงานสำคัญขนาดนี้ให้เจ้าทำ?"

"ลองคิดดูสิ นี่คืองานการทหารระดับหลายหมื่นคนเชียวนะ"

"รอให้เจ้าเล่าเรียนจนจบในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า แล้วคนอื่นให้เจ้าไปเป็นแค่นายอำเภอเล็ก ๆ เจ้าจะยอมทนงั้นเหรอ?"

"เจ้าสบายใจได้ อยู่ในชีจิ๋วข้าพูดคำไหนคำนั้น เจ้าอยากเรียนอะไร อยากอ่านตำราเล่มไหน มีให้ครบทุกอย่าง"

"ถ้าเจ้าอยากเรียนรู้วิธีคุมกองทัพ ข้าถึงขั้นยกกองทัพให้เจ้ากองหนึ่งไว้ฝึกบริหารจัดการเลยยังได้"

"นี่มันยอดเยี่ยมกว่าไปตามหาอาจารย์ที่ไหนตั้งเยอะ"

"แต่ถ้าเจ้าอยากเรียนกับอาจารย์จริง ๆ ละก็ ข้าก็ไปดึงตัวอาจารย์คนนั้นมาเปิดคอร์สสอนเจ้าถึงที่ได้เหมือนกัน"

เล่าปี่กับซุนเอี๋ยนผลัดกันรุมพ่นคนละประโยคสองประโยค จนชีซีชักรู้สึกอยากจะชิ่งหนีขึ้นมาแล้ว

ไม่ใช่ละ

ข้ามันก็แค่นักเลงข้างถนนคนหนึ่งเองนะ

พวกท่านจะมาทำดีกับข้าขนาดนี้เพื่ออะไรเนี่ย?

ถึงขนาดยกกองทัพให้คุมโดยตรงเลยเนี่ยนะ?

แถมยังจะไปดึงตัวอาจารย์มาสอนให้อีก?

คิดจะทำอะไรกันแน่?

คงไม่ได้มีแผนอะไรแอบแฝงอยู่หรอกนะ?

เล่าปี่นึกไม่ถึงว่ากล่อมขนาดนี้แล้วยังโน้มน้าวชีซีไม่ได้

ในใจคิดว่าชีซีนี่ช่างเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจเสียจริง ในแววตามีเพียงความกระหายใคร่รู้เท่านั้น

ว่าแล้วเขาก็โบกมือใหญ่:

"ใครอยู่ตรงนั้น ไปตามเด็ก... เพื่อนนักเรียนดีเด่นของเรามาซิ ให้เขาดูผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาของสำนักศึกษาเพื่อสังคมตังไฮเสียหน่อย"

บ่าวรับใช้ชะงักไปครู่หนึ่ง "ใครนะขอรับ?"

"ขงเบ้งไง! ไปตามขงเบ้งมา!"

"อ๋อ..."

ไม่นานนัก บ่าวรับใช้ก็พาตัวขงเบ้งเข้ามา

ขงเบ้งคารวะแล้วเอ่ยถาม "ท่านเหี้ยนเต๊ก มีสิ่งใดจะสั่งหรือขอรับ?"

เล่าปี่ตบไหล่ผอมบางของขงเบ้งเบา ๆ :

"นี่คือนักเรียนดีเด่นของเรา ขงเบ้ง"

"เขาเรียนอยู่ที่นี่มาครึ่งปี ความรู้ความสามารถล้ำหน้าพวกผู้ใหญ่ไปไกลแล้ว"

"พวกเจ้าลองประลองปัญญากันดูสักหน่อยสิ"

ชีซีถึงกับขำกริ๊ก

เด็กอายุแค่สิบกว่าขวบเนี่ยนะ จะมาประลองปัญญากับข้า?