ตอนที่ 99 ชีซีมาพบ

ตันเต๋งเอ่ยขึ้น "ท่านพ่อ เรื่องนี้เล่าลือกันไปทั่วแล้ว ไม่ผิดแน่ขอรับ"

ตันกุ๋ยขมวดคิ้ว "เล่าปี่ไปปราบซงปาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมข้าถึงไม่ได้ยินระแคะระคายแม้แต่น้อย"

ตันเต๋งกล่าวเสียงขรึม "เพราะเล่าปี่ใช้เวลาแค่สองวันก็สังหารซงปาได้แล้วขอรับ"

ตันกุ๋ยอุทานเสียงหลง "สองวันเนี่ยนะ!?"

เขารู้ดีว่าบุตรชายไม่ใช่คนพูดจาเหลวไหล

จึงรีบถามต่อทันที "เขาทำได้ยังไงกัน"

ตันเต๋งจึงเล่าเรื่องราวที่เล่าปี่สังหารซงปาให้ฟังรอบหนึ่ง

"บุกตีแตกสิบเจ็ดค่ายในคืนเดียวเรอะ..."

เจ้าเด็กกุยแกนี่มันกล้าคิดจริง ๆ!

ส่วนเจ้าเล่าปี่ก็บ้าจี้กล้าลงมือทำจริง ๆ ซะด้วย!

ตันเต๋งกล่าวต่อ "ยิ่งไปกว่านั้น..."

"ท่านพ่อ ฤดูเก็บเกี่ยวสารทปีนี้ ผลผลิตของเมืองตังไฮก็ขึ้นเป็นอันดับหนึ่งเช่นกันขอรับ"

ตันกุ๋ยพยักหน้า "เลี้ยงดูกองทัพใหญ่โตขนาดนั้นได้ ผลผลิตช่วงสารทคงมหาศาลน่าดู ถึงล้านห้าแสนต๊อกไหม"

เมืองแห้ฝือที่เคยครองแชมป์ผลผลิตเสบียงอันดับหนึ่งก็มีแค่ราว ๆ หนึ่งล้านต๊อกเท่านั้น

ตันเต๋งส่ายหน้า "น้อยไปขอรับ"

ตันกุ๋ยแปลกใจเล็กน้อย "สองล้านต๊อกเชียวรึ!? มากขนาดนั้นเลยเรอะ"

ตันเต๋งตอบเรียบ ๆ "สี่ล้านต๊อกขอรับ"

สี่ล้านต๊อกนี่เพียงพอให้ชาวเมืองตังไฮทุกคนกินอิ่มวันละสามมื้อไปได้ทั้งปี และยังมีเสบียงเหลือเฟือด้วยซ้ำ

ตันกุ๋ยเบิกตากว้าง "เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ได้ดูยอดผลผลิตรวมทั้งหมดมา!?"

ตันเต๋งพยักหน้า "แน่ใจขอรับ ยอดผลผลิตแค่เมืองเดียวของเล่าเหี้ยนเต๊ก แทบจะเทียบเท่ากับทั้งชีจิ๋วรวมกันแล้ว"

ตันกุ๋ยสูดหายใจลึกอย่างตกตะลึง "เขาทำได้ยังไงกัน"

ตันเต๋งกล่าว "เขาบุกเบิกที่ดินทำกินใหม่ไปไม่น้อย เวลานี้ทั่วทั้งเมืองตังไฮมองไปทางไหนก็มีแต่นาข้าวขอรับ"

ตันกุ๋ยแย้ง "เป็นไปไม่ได้!"

"การบุกเบิกที่ดินใหม่จะไปง่ายดายปานนั้นได้อย่างไร แค่ขุดคูคลองส่งน้ำอย่างเดียว ก็ต้องผลาญทั้งกำลังคนและทรัพยากรไปเท่าไหร่แล้ว"

ตันเต๋งบอก "ข้าไปดูมาด้วยตาตัวเองแล้วขอรับ พวกเขาขุดคูคลองเสร็จหมดแล้วจริง ๆ"

ตันกุ๋ยขมวดคิ้ว "แล้วเล่าปี่ไปเอากำลังคนมาจากไหน เงินทองเสบียงกรังเอามาจากไหนกัน!?"

ตันเต๋งกล่าว "ได้ยินว่าตระกูลบิให้การสนับสนุนเล่าปี่ไปไม่น้อยขอรับ"

ตันกุ๋ยพยักหน้า "มิน่าล่ะ ช่วงนี้บิซือต๋งค้าขายใบชา เกลือบริสุทธิ์ เครื่องแก้ว ร่ำรวยเฟื่องฟูเป็นกอบเป็นกำ จะมีเงินทองมากมายขนาดนั้นก็ไม่แปลก"

ตันเต๋งวิเคราะห์ต่อ

"เวลานี้เล่าปี่กุมอำนาจสามเมือง ทั้งยังมีบิซือต๋งคอยหนุนหลัง ใต้บัญชาก็มียอดขุนพลระดับแนวหน้าอย่างกวนอู เตียวหุย จูล่ง และฮองตง"

"กองทัพของเขาเกรียงไกร ใช้เวลาเพียงสองวันก็โค่นซงปาลงได้"

"เรียกได้ว่าไพร่พลเข้มแข็ง เสบียงอาหารอุดมสมบูรณ์พร้อมสรรพ!"

"ท่านพ่อ พวกเราต้องรีบวางแผนรับมือแต่เนิ่น ๆ แล้วขอรับ"

ตันกุ๋ยหรี่ตาลง แววตาคมกริบ

ไม่ต้องสงสัยเลย หากข้อมูลเหล่านี้เป็นความจริง เล่าปี่ก็แข็งแกร่งพอที่จะฮุบเอาชีจิ๋วทั้งมณฑลมาไว้ในกำมือได้อย่างง่ายดายแล้ว

เขาจึงถามขึ้น "แล้วโตก๋งหกคิดจะทำอย่างไร"

ตันเต๋งตอบ "ช่วงนี้ท่านโตเกี๋ยมคอยจับตาดูเล่าเหี้ยนเต๊กอย่างใกล้ชิด ทั้งยังส่งชาเขียวไปให้สองตำลึงขอรับ"

ตันกุ๋ยหัวเราะเบา ๆ

"ตอนนี้ชาเขียวถูกอ้ายโจรตั๋งปั่นราคาขึ้นไปถึงชั่งละหนึ่งล้านอีแปะ ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้"

"โตก๋งหกถึงกับยอมตัดใจส่งให้เชียวรึ"

"ดูท่าตาแก่นั่นจะหูตากว้างไกลกว่าพวกเราเยอะทีเดียว"

ตันเต๋งช้อนตาขึ้นถาม "ถ้าเช่นนั้น ความหมายของท่านพ่อก็คือ..."

ตันกุ๋ยบอก "เจ้าจงไปยื่นเรื่องต่อโตก๋งหก ขอย้ายไปทำงานใต้สังกัดของเล่าปี่เสีย"

ตันเต๋งเป็นคนเฉลียวฉลาดเพียงใด

ย่อมเข้าใจความหมายของผู้เป็นบิดาได้ในชั่วพริบตา

นี่มันคือการเปิดหน้าเลือกข้างเล่าปี่ชัด ๆ

ตันเต๋งถาม "ท่านพ่อ ท่านโตเกี๋ยมเองก็เตรียมจะหลีกทางให้เล่าเหี้ยนเต๊กแล้วใช่หรือไม่ขอรับ"

ตันกุ๋ยพยักหน้า "ตาแก่นั่นเพิ่งโดนลอบสังหารไปเมื่อไม่นานนี้ จะไม่ยอมหลีกทางก็ไม่ได้แล้ว"

"ขืนยังดื้อดึงไม่ยอมถอย คงได้ตายไม่ดีแน่"

ตันเต๋งถาม "ท่านพ่อสงสัยว่าใครเป็นคนลงมือขอรับ"

ตันกุ๋ยเบะปาก "คนที่ลอบสังหารตาแก่นั่นเป็นคนของฝ่ายทหาร"

"ผู้ต้องสงสัยรายใหญ่ที่สุดหนีไม่พ้นสองคน คนหนึ่งคือโจเป๋า อีกคนคือซกหยง"

ชีจิ๋วมีห้าเมือง ได้แก่ เมืองลังเอี๋ย เมืองตังไฮ เมืองเพ้งเซีย เมืองแห้ฝือ และเมืองกองเหลง

ซกหยงเป็นเจ้าเมืองแห้ฝือ ควบตำแหน่งผู้กำกับการขนส่งเสบียงของทั้งสามเมือง คือ เพ้งเซีย แห้ฝือ และกองเหลง

ส่วนโจเป๋านั้น เป็นผู้ดูแลกองกำลังทหารตันเอี๋ยงแทนโตเกี๋ยม

ตันเต๋งกล่าว "ความเป็นไปได้น่าจะอยู่ที่ซกหยงมากที่สุดขอรับ"

ตันกุ๋ยยิ้มมุมปาก

"ซกหยงผู้นี้ถือดีว่ามีทหารในมือ ละโมบโลภมากไม่มีสิ้นสุด ทั้งยังหยิ่งยโสโอหัง"

"ขนาดโตก๋งหกมันยังกล้าหักหน้า ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะยอมก้มหัวให้เล่าเหี้ยนเต๊กหรือเปล่า"

"หากซกหยงไม่ยอมก้มหัว เล่าเหี้ยนเต๊กจะจัดการอย่างไรต่อ"

"ข้าล่ะตั้งตารอดูจริง ๆ"

.....

โถงว่าการเมืองตังไฮ

เมื่อขาดจูเก๊กเหียนไป ภาระหน้าที่ของซุนเอี๋ยนจึงเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ

เพราะเล่าปี่ไม่เพียงแต่จะรวบรวมทหารแตกทัพ ทว่ายังกวาดต้อนผู้อพยพเพื่อเพิ่มกำลังแรงงานอีกด้วย

ค่ากินอยู่หลับนอนของคนนับแสนจึงตกมาอยู่บนบ่าของซุนเอี๋ยนแต่เพียงผู้เดียว

โดยเฉพาะเรื่องการจัดระเบียบทหารแตกทัพ ที่ปรึกษาของตระกูลบิไม่อาจเข้ามาก้าวก่ายได้ มีเพียงซุนเอี๋ยนเท่านั้นที่ต้องลงมือจัดการด้วยตนเอง

งานล้นมือจนแทบไม่มีเวลาให้หายใจ

ทว่าเล่าปี่กลับนั่งชงชา เกาคางแมวอยู่ข้าง ๆ ซ้ำยังไม่ลืมสั่งการว่า

"ทหารแตกทัพกับผู้อพยพร่วมแสนคนพวกนั้น จะเลี้ยงไว้เฉย ๆ ไม่ได้เด็ดขาด"

ซุนเอี๋ยนยกชาเข้มขึ้นจิบเรียกสติ

"เช่นนั้นนายท่านตั้งใจจะทำอย่างไรหรือขอรับ"

เล่าปี่กล่าว "ใช้แรงงานแลกอาหาร ช่วงนี้เป็นหน้าแล้งที่ว่างเว้นจากการทำนา ใครควรไปขุดคูคลองก็ส่งไปขุด ใครควรไปบุกเบิกที่นาใหม่ก็ส่งไปบุกเบิก เตรียมพร้อมไว้สำหรับการเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิปีหน้า"

"ขณะเดียวกันก็ให้พวกเขาไปซ่อมแซมถนนหนทาง เสริมความแข็งแกร่งให้กำแพงเมืองด้วย"

ซุนเอี๋ยนกะพริบตาปริบ ๆ พลอยดีใจไปด้วย "นี่เป็นความคิดที่ดียิ่งขอรับ"

เขาว่าพลางก้มหน้าคำนวณคร่าว ๆ

"แต่นายท่าน หากทำตามแผนการรองรับในตอนนี้ เกรงว่าเงินทองและเสบียงอาหารของเราจะตึงมือไปหน่อยนะขอรับ"

จู่ ๆ ก็มีผู้อพยพและทหารแตกทัพเพิ่มขึ้นมานับแสนคน ทั้งเรื่องกินอยู่ เรื่องงาน เรื่องที่พักอาศัย ล้วนจัดการได้ยากยิ่งจริง ๆ

แม้การกวาดต้อนผู้อพยพจะช่วยเพิ่มกำลังแรงงานและกำลังทหารได้อย่างมหาศาล

แต่ขุนศึกทั่วไปไม่มีทางกล้ารับคนเข้ามาคราวละมากขนาดนี้แน่ เพราะมีหวังล้มละลายเอาง่าย ๆ

มีเพียงเล่าปี่ผู้มีเงินถุงเงินถังเท่านั้นที่กล้ารับผู้อพยพไว้มากมายปานนี้

เล่าปี่ขยี้หัวโต้วโต้วอย่างเมามัน พลางยิ้มร่า

"เรื่องเงินทองกับเสบียงอาหารไม่ใช่ปัญหา"

"ข้ากะว่าจะเปิดโรงงานใหม่สักแห่ง เรียกว่าโรงงานปูนซีเมนต์ ถึงเวลาเจ้าก็แค่อนุมัติที่ดินสักแปลงไว้สร้างโรงงานก็พอ"

ซุนเอี๋ยนถามด้วยความสงสัย "ปูนซีเมนต์คือสิ่งใดหรือขอรับ"

เล่าปี่อธิบายว่า

"แรกเริ่มเดิมทีปูนซีเมนต์จะอ่อนนุ่มเหมือนโคลน แต่พอมันแห้งแล้วจะแข็งแกร่งดั่งหินผา"

"เอาไปใช้สร้างถนนก็ได้ ใช้สร้างบ้านเรือนก็ดี"

"หรือแน่นอนว่า จะเอาไปขายให้อ้วนสุดเล่นกระสอบละแสนอีแปะก็ยังได้"

พอได้ยินว่าจะได้รีดไถเงินจากอ้วนสุดอีกแล้ว ซุนเอี๋ยนก็ตาเป็นประกายทันที

"มีของวิเศษพรรค์นี้ด้วยหรือขอรับ"

เล่าปี่ยิ้มกริ่ม "ประโยชน์ของมันมีอีกเยอะ ไว้หลังจากนี้เจ้าก็รู้เองแหละ"

เขาตบไหล่ซุนเอี๋ยนเบา ๆ

"ช่วงนี้คนไม่พอ เจ้าก็ทนเหนื่อยไปก่อนสักนิด"

"พวกเราปราบซงปาลงได้ แถมยังได้โชว์ฝีมือให้ประจักษ์ เชื่อว่าอีกไม่นานคงมียอดควา... เอ๊ย ยอดคนในพื้นที่แห่กันมาพึ่งใบบุญพวกเราแน่"

ในเวลานั้นเอง คนเฝ้าประตูก็ก้าวเข้ามาเรียนว่า

"เรียนท่านเจ้าเมือง มีบุรุษนามว่าชีซีมาขอเข้าพบขอรับ"

เล่าปี่ชะงักไปครู่หนึ่ง

ชีซีงั้นเรอะ

ชีซีจริง ๆ ด้วยเรอะเนี่ย!?

ยอดกุนซือระดับหัวกะทิคนแรกของท่านอาเล่า!

แสงจันทร์ขาวในดวงใจของท่านอาเล่าเชียวนะ!

นึกไม่ถึงเลยว่ายอดควายงานในพื้นที่ยังไม่ทันมา

ชีซีที่เป็นยอดควายงานต่างถิ่นจะเสนอหน้ามาก่อนซะแล้ว?

เล่าปี่จำได้เพียงว่าชีซีเป็นคนเมืองเอ็งชวน แต่ไม่รู้เลยว่าอาศัยอยู่ที่ไหนกันแน่

คราวก่อนตอนเดินทัพผ่านเมืองเอ็งชวนจึงไม่ได้ไปตามหา

แล้วชีซีตามหาเขาเจอได้อย่างไรกัน

หรือว่านี่คือบุพเพสันนิวาสงั้นรึ

เล่าปี่ดีใจจนเนื้อเต้น รีบสั่งการทันที

"เร็วเข้า!"

"รีบพาตัวเขาเข้ามา!"

"ไม่ต้อง! ข้าจะออกไปต้อนรับเขาด้วยตัวเอง!"

ซุนเอี๋ยนที่อยู่ด้านข้างเลิกคิ้วขึ้น

เขารู้จักนิสัยของเล่าปี่ดียิ่งกว่าใคร

อาการแบบนี้ ชัดเลย ต้องมียอดควายงานระดับพรีเมียมมาเยือนอีกคนแน่ ๆ

เดี๋ยวนะ!

เช่นนั้นก็แปลว่าจะมีคนมาช่วยข้าแบกงานราชการแล้วน่ะสิ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น ซุนเอี๋ยนก็ดีใจจนเนื้อเต้นเช่นกัน รีบกุลีกุจอวิ่งตามก้นเล่าปี่ออกไปต้อนรับชีซีด้วยความกระตือรือร้น