ตอนที่ 98 เชิญตระกูลใหญ่ร่วมงานแต่ง

ขงหยงแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ขุมกำลังทหารของเล่าปี่มันไปแข็งแกร่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ย้อนนึกไปเมื่อครึ่งปีก่อน เล่าปี่ยังเป็นแค่เบ๊กระจอกที่ต้องคอยพึ่งบารมีกองซุนจ้านอยู่เลยนะ

ในมือมีไพร่พลแค่พันกว่านายเท่านั้น

ไหงตอนนี้ถึงขนทหารม้ามากว่าสองพันนาย แถมพ่วงด้วยกองทหารม้าขาวอีกพันนายได้ล่ะเนี่ย?

ฝึกทหารน่ะไม่ยาก

แต่เขาเลี้ยงไหวเรอะ?

ต้องรู้ก่อนนะว่าการเลี้ยงดูกองทหารม้าขาวในแถบจงหยวนมันแพงกว่าแถวอิวจิ๋วตั้งเท่าไหร่

กองทหารม้าขาวหนึ่งพันนาย ทั้งหญ้าม้า ยุทธภัณฑ์ เสบียงกรัง ปีหนึ่งต้องผลาญเงินไปตั้งสองสามร้อยล้านอีแปะ

เล่าปี่มันไปเอาเงินมหาศาลขนาดนี้มาจากไหน?

หรือว่าจูล่งจะกลับไปรับใช้ใต้สังกัดของกองซุนจ้านแล้ว?

ใช่แล้ว!

ขุนพลผู้ห้าวหาญอย่างจูล่ง มีหรือจะยอมลดตัวไปอยู่ใต้อาณัติของเล่าปี่?

ขงหยงจึงตะโกนถามลงไปจากกำแพงเมือง "จูล่ง ตอนนี้เจ้ากำลังรับใช้ผู้ใดอยู่รึ?"

จูล่งเลิกคิ้ว จะเป็นใครไปได้อีกล่ะ?

"ย่อมรับใช้ท่านเหี้ยนเต๊กอยู่แล้ว"

หัวใจที่ลุ้นระทึกของขงหยงในที่สุดก็สิ้นหวังลงสนิท

เล่าปี่จริง ๆ ด้วยแฮะ

"เปิดประตูเมือง!" ขงหยงรีบร้องสั่ง พร้อมกับสาวเท้าลงจากกำแพงเมืองไปต้อนรับจูล่งทันที

"จูล่ง ลำบากเจ้าแล้ว"

จูล่งลงจากหลังม้าอย่างสุภาพนอบน้อม

"ท่านขงหยงสบายดีหรือไม่"

ขงหยงถอนหายใจด้วยความซาบซึ้ง "ต้องขอบใจที่จูล่งยกทัพมาช่วย ข้าถึงรอดพ้นเคราะห์ครั้งนี้มาได้"

จูล่งยิ้มพลางกล่าว "หากนายท่านไม่ออกคำสั่ง ข้าคงไม่ได้มา ท่านขงหยงควรไปขอบคุณนายท่านของข้ามากกว่า"

ขงหยงนึกไม่ถึงว่าจูล่งจะภักดีต่อเล่าปี่ขนาดนี้ เวลานี้ยังไม่ลืมยกความชอบให้เล่าปี่อีก

เล่าปี่มันมีบุญพาวาสนาส่งมาจากไหนกันนะ...

แต่ขงหยงก็ยังรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของเล่าปี่ จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"วันหน้าข้าจะไปคารวะขอบคุณถึงเรือนอย่างแน่นอน!"

จูล่งยิ้มบาง ๆ ล้วงแผ่นไม้ไผ่ออกมาจากอกเสื้อ

"นายท่านของข้าจะจัดพิธีแต่งงานในเดือนหน้า นี่คือเทียบเชิญของนายท่าน ขอเชิญท่านขงหยงไปร่วมงานมงคลด้วย"

ขงหยงรับเทียบเชิญมาด้วยความประหลาดใจ "เป็นแม่นางตระกูลใดกัน?"

จูล่งตอบ "ตระกูลบิ"

ขงหยงคาดไม่ถึง ตระกูลบิแห่งชีจิ๋วจะยอมดองกับเล่าปี่เนี่ยนะ?

เขารู้สึกเลา ๆ ว่าเล่าปี่ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็นภายนอกเสียแล้ว

ขงหยงถามต่อ "จูล่ง เจ้าอ้อมผ่านซงปามาถึงเมืองปักไฮได้อย่างไร?"

จูล่งยิ้ม "ไม่จำเป็นต้องอ้อม"

ขงหยงสงสัย

"ไม่ต้องอ้อม?"

"ซงปาจงใจปล่อยพวกเจ้าผ่านมางั้นรึ?"

ก็ไม่แปลก...

บางทีซงปากับกวนไฮอาจแอบบาดหมางกันอยู่ ซงปารู้ว่าทัพเล่าปี่เข้มแข็งเกรียงไกร เลยยืมมือเล่าปี่กำจัดกวนไฮเสีย

เสร็จแล้วก็แกล้งทำเป็นไขสือเนียน ๆ ว่า

แหม ข้ากำลังยุ่งอยู่กับการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง เลยเผลอละสายตาจากเล่าปี่ไปแวบเดียว ใครจะรู้ว่ามันจะแอบย่องไปช่วยทัพอื่นกันล่ะ

ทว่าประโยคถัดมาของจูล่ง ทำเอาขงหยงแทบจะยืนไม่อยู่

"ซงปาถูกนายท่านปราบราบคาบแล้ว ตอนนี้ทั้งไทสันและลังเอี๋ยล้วนเป็นของนายท่าน พวกเราจึงไม่จำเป็นต้องอ้อมทาง"

"อะไรนะ!?"

ขงหยงรู้สึกสมองมึนตึ้บไปหมด

นึกว่าตัวเองกำลังฝันอยู่

ต่อให้ฝันมันก็ไม่น่าจะหลุดโลกขนาดนี้ปะวะ!

เล่าปี่เพิ่งมาถึงตังไฮได้กี่วันกันเชียว?

แค่ครึ่งปีเศษเท่านั้นไม่ใช่เรอะ?

เวลาแค่ครึ่งปี ไม่เพียงแต่สร้างกองทัพที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้ ยังเก็บซงปาเรียบวุธไปด้วยเนี่ยนะ?

ต้องรู้นะว่าซงปาปักหลักยึดครองไทสันกับลังเอี๋ยมาสิบกว่าปี ใครหน้าไหนก็ทำอะไรมันไม่ได้ทั้งนั้น

ขอแค่มันผลุบเข้าป่าเขาไทสันไปได้ ก็ไม่มีใครสู้มันได้อีกแล้ว

ขงหยงถามอย่างไม่อยากเชื่อหู

"เล่าปี่เอาชนะซงปาได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

จูล่งตอบ "ไม่กี่วันก่อน"

ขงหยงถามอีก "พวกเจ้าสู้กันนานเท่าใด?"

จูล่งคิดนิดหนึ่ง "ราว ๆ สองวันเห็นจะได้"

ขงหยงเบิกตากว้าง

"ส... สองวัน!?"

"จูล่ง เจ้าล้อข้าเล่นอยู่ใช่ไหม?"

"สองวันจะไปปราบซงปาได้ยังไง? เดินเท้าไปฆ่ามันยังไม่ทันเร็วปานนั้นเลย!"

จูล่งจึงเล่าเหตุการณ์การรบคร่าว ๆ ให้ขงหยงฟัง โดยละจุดสำคัญเรื่องการใช้ดินปืนเปิดทางเอาไว้

ขงหยงสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวสะท้าน

คืนเดียวถล่มไปสิบเจ็ดค่ายรวดเนี่ยนะ?

รู้อยู่หรอกว่าพวกกวนอู เตียวหุย จูล่ง จะเก่งกาจห้าวหาญ แต่ก็ไม่ต้องโหดเบอร์นี้ก็ได้ไหมล่ะเฮ้ย!?

จูล่งส่ายหน้า ยิ้มพลางกล่าว "ข้าไม่ได้ล้อท่านขงหยงเล่น เรื่องนี้ถามไทสูจู้ดูก็ได้"

ขงหยงหันไปมองไทสูจู้

ไทสูจู้พยักหน้า "ท่านเจ้าเมือง พวกเรายกทัพออกมาจากลิมยี่จริง ๆ ขอรับ"

คราวนี้ขงหยงถึงยอมเชื่อในที่สุด

เขาไทสันคือแหล่งหากินกบดานของซงปา ส่วนลิมยี่ก็คือสวนหลังบ้านไว้เสวยสุขของมัน

การที่เล่าปี่สามารถตั้งทัพอยู่ที่นั่นได้ ย่อมพิสูจน์ได้เพียงอย่างเดียวว่า ซงปาโดนเล่าปี่สอยร่วงไปแล้วจริง ๆ

ขงหยงยิ้มพลางกล่าวกับจูล่ง "ตอนกลับไปบอกเล่าเหี้ยนเต๊กด้วยนะว่า ข้าจะไปร่วมงานแต่งของเขาแน่นอน"

จูล่งประสานมือกล่าว "ข้าขอเป็นตัวแทนนายท่าน ขอบคุณท่านขงที่ให้เกียรติมาร่วมงานขอรับ"

ขงหยงโบกมือไปมา "ไอ้หยา จะให้เกียรติอะไรกัน เหี้ยนเต๊กมีบุญคุณต่อข้า หากข้าไม่ไปก็เสียมารยาทแย่สิ คงได้โดนคนทั้งแผ่นดินหัวเราะเยาะเอาพอดี"

จากนั้น ขงหยงก็เดินมาตรงหน้าไทสูจู้ กุมสองมือของเขาไว้แน่น พลางกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ

"ไทสูจู้ ลำบากเจ้าแล้ว ตลอดทางคงอันตรายและยากลำบากมากเลยสินะ?"

ไทสูจู้กล่าวด้วยความยินดี

"ปีก่อนท่านเจ้าเมืองช่วยดูแลมารดาชราแทนข้า ถือเป็นผู้มีพระคุณ ขอเพียงท่านปลอดภัย ต่อให้ข้าต้องแลกด้วยชีวิตก็ไม่เป็นไรขอรับ"

ขงหยงกล่าว "อย่าพูดเช่นนั้นเลย เจ้าเป็นคนหนุ่มผู้มีความสามารถ อนาคตข้างหน้าย่อมมีบทบาทอันยิ่งใหญ่ จะมาสละชีพเพื่อข้าได้ง่าย ๆ ได้อย่างไร"

"แต่ข้ายังสงสัยอยู่บ้าง ไทสูจู้ เจ้าไม่ได้ไปขอกำลังหนุนที่เมืองเพงงวนหรอกหรือ แล้วทำไมสุดท้ายถึงไปหาเหี้ยนเต๊กพบได้ล่ะ?"

ไทสูจู้ถอนหายใจแล้วกล่าว

"เมืองเพงงวนถูกเตียวเหยาขุนพลโจรโพกผ้าเหลืองยึดครองไปแล้วขอรับ"

"ข้าจับโจรโพกผ้าเหลืองมาเค้นถามตัวหนึ่ง ได้ความว่าครึ่งหนึ่งของกิจิ๋วยังอยู่ในกำมือของเตียวเหยา"

"จนปัญญา ข้าจึงได้แต่เสี่ยงลงใต้ไปตามหาท่านเหี้ยนเต๊ก"

"เพราะในตอนนั้นซงปาอาละวาดอยู่ที่เขาไทสัน เมืองลังเอี๋ยย่อมว่างเปล่า บางทีท่านเหี้ยนเต๊กอาจจะยกทัพจากเมืองลังเอี๋ยมายังเมืองปักไฮได้"

"เพียงแต่นึกไม่ถึงว่า ท่านเหี้ยนเต๊กจะตีซงปาจนแตกพ่าย ทั้งเขาไทสันและเมืองลังเอี๋ยล้วนตกอยู่ใต้การควบคุมของท่านเหี้ยนเต๊กตั้งนานแล้ว"

"และก็นับเป็นโชคดีที่ท่านเหี้ยนเต๊กเปี่ยมด้วยคุณธรรม ข้าพบท่านเหี้ยนเต๊กได้ไม่ถึงหนึ่งเค่อ ท่านก็สั่งระดมพลมาช่วยเหลือทันที จึงทำให้ข้าเร่งมาช่วยท่านเจ้าเมืองได้ทันเวลาขอรับ"

"หากชักช้ากว่านี้อีกนิด เกรงว่าท่านเจ้าเมืองคงประสบเคราะห์ร้ายไปแล้ว"

ขงหยงมีสีหน้าประหลาดใจเต็มพิกัด

นึกไม่ถึงว่าเล่าปี่จะตัดสินใจมาช่วยเขาได้อย่างเด็ดขาดปานนี้?

หากทัพหนุนมาช้ากว่านี้อีกสักหนึ่งชั่วยาม เมืองโตเฉียงก็คงจะถูกตีแตกจริง ๆ

จากนั้น ไทสูจู้ก็เอ่ยอย่างลังเล "ความจริงแล้ว การที่ท่านเหี้ยนเต๊กยกทัพมา ยังมีเงื่อนไขอยู่อีกข้อหนึ่งขอรับ"

ขงหยงชะงักไปเล็กน้อย

นั่นปะไร เล่าปี่ไอ้หมอนี่มันไม่เห็นผลประโยชน์ไม่มีทางตื่นเช้าแน่

ขงหยงยิ้มพลางถาม "ว่ามาสิ ข้าจะพยายามทำให้เขาพอใจให้ได้มากที่สุด"

ไทสูจู้กล่าว "เขาต้องการให้ข้าไปเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา คอยรับใช้เขา... ซึ่งข้าก็ตอบตกลงไปแล้วขอรับ"

ขงหยงนึกในใจ นี่มันใช่เงื่อนไขอะไรที่ไหนกันเล่า!

นี่มันกระหายผู้มีความสามารถจนทนไม่ไหวชัด ๆ!

เล่าปี่ให้ความสำคัญกับคนเก่งขนาดนี้ มิน่าเล่าทั้งกวนอู เตียวหุย จูล่ง ถึงยอมถวายหัวให้ และมิน่าล่ะถึงได้เติบโตพัฒนามาได้ดีปานนี้

ขงหยงกุมสองมือของไทสูจู้อีกครั้ง พลางกล่าว

"เหี้ยนเต๊กเป็นผู้มีสติปัญญาและวิสัยทัศน์กว้างไกล รู้จักใช้คนให้เหมาะกับงาน เป็นนายที่หาได้ยากยิ่ง"

"ไปทำงานใต้บังคับบัญชาของเขา ย่อมจะแสดงฝีมือความสามารถของเจ้าได้อย่างเต็มที่"

"พอดีกับที่ตอนนี้เจ้ายังไม่มีตำแหน่งหน้าที่อันใด ไปทำงานใต้สังกัดของเล่าปี่ให้สบายใจเถอะ"

ไทสูจู้กล่าว "ขอรับ ท่านเจ้าเมือง"

.....

ตระกูลตันแห่งชีจิ๋ว

ตันกุ๋ย ผู้นำตระกูลตันก็ได้รับเทียบเชิญของเล่าปี่เช่นกัน

ตันเต๋งเอ่ยถาม "ท่านพ่อ เดือนหน้าเล่าเหี้ยนเต๊กจะแต่งงานแล้ว เขาเชิญพวกเราไปร่วมงานมงคลสมรสระหว่างเขากับตระกูลบิขอรับ"

"นี่คือเทียบเชิญของเขา"

ตันกุ๋ยเหลือบมองเทียบเชิญ ยังไงเสียก็ต้องไว้หน้าตระกูลบิอยู่ดี

ตันกุ๋ยรับเทียบเชิญมาแล้วกล่าว

"ได้ยินว่าเจ้าเล่าปี่นี่ใช้หน้าตาหล่อเหลาล่อลวงคุณหนูตระกูลบิ ตัวจริงทำตัวเหยาะแหยะเหลาะแหละ ความประพฤติก็ไม่ได้เรื่อง"

"บิซือต๋งก็สปอยล์น้องสาวตัวเองเกินเหตุ ทนเสียงร้องไห้งอแงของน้องสาวไม่ไหว ถึงได้ยอมยกน้องสาวให้แต่งงานกับเล่าปี่"

ตันเต๋งส่ายหน้า "ท่านพ่อ ข่าวลือพวกนั้นเชื่อไม่ได้หรอกขอรับ เล่าปี่ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เราคิดเลย"

ตันกุ๋ยแค่นหัวเราะ "โอ้? รู้ได้อย่างไรกันล่ะ"

ตันเต๋งเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า

"เขาปราบซงปาจนพ่ายแพ้ และยึดครองทั้งสามเมือง ไทสัน ลังเอี๋ย และตังไฮ เอาไว้ในกำมือแล้วขอรับ"

ตันกุ๋ยยืดตัวนั่งหลังตรง ตาเบิกโพลงทันที

"เจ้าล้อข้าเล่นอยู่หรือเปล่าเนี่ย!?"