ตอนที่ 97 กองทหารม้าขาวของเล่าปี่

ตามหลักแล้ว หากไทสูจู้ไปขอกำลังเสริมที่เมืองเพงงวน ป่านนี้ก็น่าจะกลับมาได้แล้ว

ทว่าขงหยงกลับเฝ้ารอกองหนุนอยู่นานสองนานก็ยังไร้วี่แวว

ในใจเขากระสับกระส่ายเป็นกังวล

จากที่นี่ไปยังเมืองเพงงวน ระหว่างทางต้องเผชิญกับกองทัพโจรโพกผ้าเหลืองนับไม่ถ้วน

จนป่านนี้ไทสูจู้ก็ยังไม่กลับมา

เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้เพียงสองทาง

ทางแรกคือไทสูจู้ขอยืมทหารที่เมืองเพงงวนไม่สำเร็จ จึงมุ่งหน้าขึ้นเหนือไปขอยืมทหารจากอ้วนเสี้ยวต่อ

แม้โอกาสจะริบหรี่เต็มทีก็เถอะ

แต่นี่ก็จนปัญญา ทิศทางที่จะขอความช่วยเหลือได้มีเพียงสองทางเท่านั้น

ทิศเหนือคืออ้วนเสี้ยว ส่วนทิศใต้คือเล่าปี่

ความหวังที่จะพึ่งเล่าปี่ยิ่งริบหรี่ยิ่งกว่า อย่าเพิ่งพูดถึงเลยว่าคุณธรรมความประพฤติของเล่าปี่เป็นอย่างไร

เพราะระหว่างเขากับเล่าปี่ยังมีซงปาคั่นกลางอยู่อีกคน

ซงปานั้นสนิทแนบแน่นจนแทบจะใส่กางเกงตัวเดียวกับกวนไฮหัวหน้าโจรโพกผ้าเหลือง ซงปาไม่มีทางยอมปล่อยให้เล่าปี่นำทัพขึ้นเหนือมาช่วยเขาแน่!

ส่วนความเป็นไปได้ทางที่สอง นั่นคือไทสูจู้พลีชีพในสนามรบไปแล้ว...

พอนึกถึงตรงนี้ ขงหยงก็อดปวดใจไม่ได้

เดิมทีไทสูจู้จะไม่สนใจไยดีเขาก็ย่อมได้

แต่เพียงเพราะยามที่ไทสูจู้ลี้ภัย ขงหยงได้ช่วยดูแลมารดาของไทสูจู้ไว้

ไทสูจู้เพื่อตอบแทนบุญคุณ จึงบุกเดี่ยวฝ่ากองทัพใหญ่เข้ามาพบเขาถึงเมืองชางตู

ตอนนี้ยังยอมตีฝ่าวงล้อมออกไปตัวคนเดียวเพื่อช่วยเขาหากำลังเสริมอีก

ผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรมน้ำมิตรถึงเพียงนี้ หากต้องมาด่วนตายแต่ยังหนุ่ม ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก...

การบุกโจมตีของกองทัพโจรโพกผ้าเหลืองยิ่งทียิ่งดุเดือด

พวกมันปีนขึ้นมากำแพงเมืองได้หลายครา

ขงหยงล้วนนำทหารเข้าฟาดฟันขับไล่พวกมันตกไปได้ด้วยตนเอง

ฆ่าฟันจนร่างชุ่มโชกไปด้วยเลือด

ทว่าก็ยังไม่อาจชะลอการบุกอันบ้าคลั่งของกองทัพโจรโพกผ้าเหลืองลงได้เลย

สีหน้าของขงหยงปรากฏความสิ้นหวัง

หากยังไม่มีกองหนุนมาช่วย พวกเขาคงยันไว้ได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยามแน่

"นายท่าน! รีบดูเร็วเข้า! มีกองกำลังกลุ่มหนึ่งบุกตะลุยมาจากทางใต้แล้ว!"

ขงหยงชะงักไป "ทางใต้งั้นรึ?"

เขาเงยหน้ามองออกไป

ทะลักออกมาจากชายป่าเป็นกลุ่มคนมืดฟ้ามัวดินที่กำลังพุ่งเข้าเข่นฆ่ากองทัพโจรโพกผ้าเหลือง

กวนไฮผู้เป็นหัวหน้าโจรเห็นดังนั้นก็รีบสั่งการทันควัน

"หยุดตีเมืองก่อน! ฆ่าไอ้พวกกองหนุนก่อน!"

กองทหารม้าขาวประจันหน้าพลางยิงเกาทัณฑ์ระดมใส่เป็นชุดในทันที สอยพวกโจรโพกผ้าเหลืองร่วงเป็นแถบ

กวนไฮตะโกนลั่น "บุกเข้าไป! อย่าไปกลัว! พวกเรามีบัฟพลังคูณสอง! พวกมันไม่ใช่คู่มือพวกเราหรอก!"

เมื่อเห็นกองทัพโจรโพกผ้าเหลืองดาหน้าเข้ามา

จูล่งยังคงสุขุมเยือกเย็น นำกองทหารม้าขาวและทหารม้าด้านหลังหันหัวม้ากลับ พลางระดมยิงเกาทัณฑ์ใส่พลางรักษาระยะห่าง

ยิงระดมใส่ติดต่อกันสามระลอก กองทัพโจรโพกผ้าเหลืองก็โดนกองกำลังหน่วยนี้ปั่นประสาทจนชาดิก

ทัพบ้าอะไรของพวกมันวะเนี่ย?

จะบุกประชิดก็ไม่บุก จะหนีก็ไม่หนี

ที่น่าแค้นที่สุดคือ พวกมันยังเสือกยิงเกาทัณฑ์ไปวิ่งหนีไปได้ด้วยนี่สิ

ทหารราบโจรโพกผ้าเหลืองที่ขาดแคลนอาวุธชุดเกราะจนปัญญาจะรับมือ ได้แต่ตกเป็นเป้านิ่งซ้อมยิง

กวนไฮตระหนักถึงจุดนี้ จึงรีบสั่งว่า

"ทหารม้าไล่กวดตามไป!"

ทว่า ก็เปล่าประโยชน์อยู่ดี

ระหว่างที่ทหารม้าไล่กวดไปก็ตายเกลื่อนไปอีกแถบ ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งตายไว

แถมม้าศึกของพวกเขายังวิ่งสู้ม้าศึกของฝั่งตรงข้ามไม่ได้เลยสักนิด

กวนไฮตะโกนก้อง "บุกเข้าไปต่อ! ลูกเกาทัณฑ์พวกมันใกล้จะหมดแล้ว!"

เหล่าทหารม้าได้ยินดังนั้นก็ก้มหน้าก้มตาพุ่งเข้าใส่อีกสองระลอก แต่ก็ยังไม่มีใครเข้าใกล้พวกนั้นได้เลยแม้แต่คนเดียว

กวนไฮได้แต่แค้นใจที่ตนเองไม่มีทหารที่ยิงเกาทัณฑ์บนหลังม้าเป็นเลยสักคน!

แค่มือสองข้างปล่อยจากสายบังเหียน ก็โดนม้าที่วิ่งด้วยความเร็วสูงเหวี่ยงตกลงไปกองกับพื้นแล้ว

ส่วนคนที่ยิงมันส์มือที่สุดก็คือไทสูจู้

เขาไม่จำเป็นต้องเอื้อมมือไปหยิบลูกศรในกระบอกเลย ในเวลาที่ทหารม้าขาวเพิ่งยิงไปดอกเดียว เขาก็ยิงรัวไปแล้วสามดอก

เขารู้สึกว่ากองทหารหน่วยนี้มันช่างถูกจริตเขาเหลือเกิน

จูล่งตบไหล่ไทสูจู้ "จื่ออี้ ลูกเกาทัณฑ์ข้าหมดแล้ว ขอยืมสักสองสามดอกสิ"

"อ๋อ..."

ไทสูจู้เสกลูกเกาทัณฑ์ออกมาหลายดอกแล้วยื่นส่งให้

มีทหารม้าขาวนายหนึ่งตบไหล่ไทสูจู้เหมือนกัน

"พี่ชาย ขอยืมมั่งดิ ของข้าก็ไม่พอใช้แล้วเหมือนกัน"

"อ๋อ..."

"พี่ชาย ขอยืมด้วย"

"พี่ชาย ขอยืมแค่สองดอกพอ..."

"พี่ชาย..."

"แบ่งๆ กันนะพวกเรา ไม่ต้องรีบ"

ไทสูจู้ "..."

โอเค ขอถอนคำพูดเมื่อกี้ละกัน กองทหารหน่วยนี้น่ารำคาญฉิบเป๋ง

ไม่มีมารยาทเว้นระยะห่างระหว่างบุคคลกันมั่งเลย!

กวนไฮถึงกับยืนอึ้งสมองตื้อไปหมด

ทำไมรู้สึกเหมือนลูกเกาทัณฑ์ของพวกมันยิงยังไงก็ไม่หมดวะเนี่ย!

ขอข้าดูหน่อยซิว่ามันเรื่องบ้าอะไรกัน!

ว่าแล้วกวนไฮจึงควบม้าพุ่งขึ้นไปข้างหน้าด้วยตัวเอง จนในที่สุดก็มองเห็นความจริงทุกอย่างชัดเจนเต็มสองตา

ตาของเขาเบิกกว้างแทบถลน

เขาพบว่ามีไอ้คนสวมชุดคลุมแดงคนหนึ่งสามารถเสกลูกเกาทัณฑ์ออกมาได้แบบไม่อั้น แล้วแจกจ่ายให้พวกคนชุดคลุมขาว!

เชี่ยไรเนี่ย!

มิน่าล่ะพวกมันถึงยิงไม่หมดสักที!

ที่แท้ก็มีสุดยอดวิชาคอยเสกลูกเกาทัณฑ์ให้พวกมันนี่เอง!

เดี๋ยวนะ!

ไอ้คนชุดคลุมสีแดงนั่น มันไม่ใช่ไอ้หนุ่มที่ควบม้าเดี่ยวตีฝ่าวงล้อมออกไปเมื่อไม่กี่วันก่อนหรอกเหรอวะ?

ที่แท้ก็เป็นกำลังเสริมที่มันพามาเรอะ!

แล้วมันไปเอากำลังเสริมมาจากไหนกัน?

ทิศตะวันตกก็ถูกเตียวเหยาปิดทางไว้ ทางใต้ก็ถูกซงปาดักเอาไว้หมด

ทางเหนือกับทางตะวันออกก็เป็นทะเลทั้งนั้น

อย่าบอกนะว่ามันไปขอทหารสวรรค์ลงมาช่วยน่ะ!?

ปัดโธ่โว้ย!

เตียวเหยากับซงปามันแดกข้าวเข้าไปแล้วทำห่าอะไรกันอยู่ฮะ!

กองทัพเบ้อเริ่มวิ่งผ่านหน้าบ้านตัวเองแท้ ๆ ไม่สังเกตเห็นเลยรึไงวะ?

กวนไฮรู้ตัวดีว่าสู้ไม่ไหว

ต่อให้พวกตนจะได้บัฟพลังสองเท่า แต่ถ้าแตะตัวศัตรูไม่ได้ มันก็ตายฟรีอยู่ดี

จึงออกคำสั่งทันที "ถอยทัพ!"

กองทัพทั้งหมดพากันแตกฮือวิ่งเผ่นหนีกลับไปยังค่ายใหญ่

ส่วนกองทหารม้าขาวก็ควบไล่หลัง พลางระดมยิงเกาทัณฑ์ใส่ไม่ยั้ง

จูล่งมองเห็นหัวหน้ากองทัพโจรโพกผ้าเหลืองที่กำลังออกคำสั่ง

เขาจึงเก็บคันธนูยาว เปลี่ยนมาหยิบทวนเงินขึ้นมา แล้วใช้เท้าสะกิดสีข้างม้าสิงโตหยกเบา ๆ

ม้าสิงโตหยกรู้ใจ เร่งฝีเท้าพุ่งทะยานไล่ตามไปทันที

ไทสูจู้จะอยู่ดูเฉย ๆ ข้างหลังก็ใช่ที่ เพราะยังไงเตียวจูล่งก็เป็นคนที่เขาไปเชิญมา

จึงเร่งม้าศึกควบตามไปติด ๆ

"จูล่ง เอาลูกเกาทัณฑ์ไหม?"

ไทสูจู้เสกลูกเกาทัณฑ์ออกมาสองสามดอกแล้วยื่นให้จูล่ง

จูล่ง "....."

"เจ้ารออยู่ตรงนี้เถอะ ข้าไปประเดี๋ยวเดียวก็กลับ"

ว่าแล้ว จูล่งก็ควบม้าเดี่ยวถือทวน พุ่งฝ่าดงกองทัพโจรโพกผ้าเหลืองที่มีบัฟพลังสองเท่า บุกตะลุยเข้าไปในค่ายกลทัพนับหมื่นคน

ผ่านไปทางไหน ก็ซัดคลื่นโลหิตสาดกระจายไปทั่วทุกแห่งหน

เชี่ยเอ๊ย!

ไทสูจู้เบิกตากว้าง

สมกับเป็นเตียวจูล่งที่ท่านเจ้าเมืองบ่นเพ้อถึงทุกวัน โคตรจะเถื่อนเกินไปแล้ว!

กวนไฮได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนระงมอยู่ข้างหลัง จึงหันขวับกลับไปมองทันที!

แล้วก็พบว่าแม่ทัพชุดคลุมขาวคนนั้นกำลังเกาะติดอยู่ข้างหลังเขาราวกับภูตผี

ตัวกวนไฮเองก็โดนยุทธวิธีวิ่งลากตอดของกองทหารม้าขาวเล่นงานจนเดือดดาลเลือดขึ้นหน้าเหมือนกัน

มารดามันเถอะ!

เมื่อกี้พวกมึงอาศัยความเร็วมาวิ่งลากตอดกู กูช้ากว่า กูก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ!

แต่ตอนนี้มึงสะเออะโผล่มาตรงหน้ากู แถมกูยังมีบัฟพลังสองเท่า คิดว่ากูจะยังต้องหลบมึงอีกเหรอวะ!?

ไปตายห่าซะเถอะไอ้กำลังเสริมเวร!

กวนไฮดึงบังเหียนม้ากลับลำทันที หันกลับมาควบม้าพุ่งเข้าปะทะกับจูล่ง

"ไอ้หนูชุดขาว! ไปลงนรกซะ!"

ฟึ่บ!!!

กวนไฮถูกจูล่งแทงทวนทะลุอก งัดร่างลอยร่วงตกลงจากหลังม้า

สิ้นใจตายคาที่

"ท่านผู้นำทัพตายแล้ว!"

ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง

กองทัพโจรโพกผ้าเหลืองพากันทิ้งเกราะทิ้งอาวุธ แตกพ่ายระเนนระนาดดั่งขุนเขาถล่ม

บ้างก็เตลิดไปทางตะวันตกเพื่อไปสวามิภักดิ์กับเตียวเหยา

บ้างก็มุ่งหน้าหนีลงใต้ไปพึ่งใบบุญของซงปา

ขงหยงยืนอ้าปากค้างมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดนี้

ระยะทางห่างไกลเกินไป ทำให้เขามองเห็นใบหน้าของจูล่งไม่ชัด

เขาเห็นเพียงจุดสีขาวเล็ก ๆ จุดหนึ่งกำลังพุ่งตะลุยฟันฝ่าไปมาอย่างไร้ผู้ต่อต้านอยู่กลางกองทัพนับหมื่น

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความห้าวหาญของขุนพลหนุ่มชุดขาวผู้นี้เลย

กองทัพที่เขานำมาก็มีเพียงแค่ราว ๆ สามพันนายเท่านั้น

คนสามพัน ไล่ฟันคนสองหมื่นกว่าที่มีพลังเพิ่มขึ้นสองเท่า!

แถมยังฆ่าฟันจนกองทัพโจรโพกผ้าเหลืองแตกพ่ายยับเยินไปเลยเนี่ยนะ!

นี่มันกองกำลังของใครกัน?

กลยุทธ์การรบของพวกเขามันเหมือนกับกองทหารม้าขาวไม่มีผิดเพี้ยนเลยนี่หว่า!

หรือว่าไทสูจู้จะไปเชิญกองซุนจ้านมาได้จริง ๆ!?

เป็นไปไม่ได้!

มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!?

อย่าว่าแต่อ้วนเสี้ยวจะยอมปล่อยให้กองซุนจ้านเดินทัพลงใต้หรือไม่เลย

ต่อให้เชิญกองซุนจ้านมาได้จริง ก็ไม่มีทางเดินทางมาถึงเมืองปักไฮได้เร็วขนาดนี้หรอก!

แต่ทว่า นอกจากกองซุนจ้านแล้ว ใครจะมีกองทหารม้าขาวได้อีกล่ะ?

หรือว่าอ้วนเสี้ยวจะเลียนแบบกองซุนจ้านฝึกกองทหารม้าขาวขึ้นมาหน่วยหนึ่ง?

กวาดตามองไปทั่วสารทิศ ก็คงมีแต่เขาคนเดียวนั่นแหละที่มีทุนทรัพย์หนาพอจะทำเรื่องแบบนี้ได้

ขงหยงมองตามแผ่นหลังของกองทัพนั้น คิดอย่างไรก็คิดไม่ตก

เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม

ในที่สุดผู้นำทัพชุดขาวคนนั้นก็นำกำลังทหารของเขากลับมายังเมืองโตเฉียง

และในที่สุด ขงหยงก็มองเห็นใบหน้าของผู้นำทัพคนนั้นได้อย่างชัดเจน

เขาแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เซจนเกือบจะล้ม

พลางเอามือเกาะกำแพงเมืองไว้ แล้วเอ่ยถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

"ผะ...ผู้ที่มา ใช่จูล่ง เตียวจูล่งแห่งเสียงสันหรือไม่?"

ใต้กำแพงเมือง จูล่งเผยรอยยิ้มอันอบอุ่นสดใสออกมา

"ท่านขง ไม่ได้พบกันเสียนาน! เป็นจูล่งเองขอรับ"

ในสมองของขงหยงพลันผุดภาพของคนที่เคยทำหน้าทะเล้น ยิ้มกวนประสาท และทำตัวลอยชายไม่เอาถ่านอยู่ที่ด่านเฮาโลก๋วนขึ้นมาทันที

คนที่ไม่มีทางจะมาช่วยเขาได้มากที่สุด

เล่าปี่!

คนของเล่าปี่เนี่ยนะที่มาช่วยเขาเอาไว้เรอะ!?