ตอนที่ 96 สุดยอดวิชาของไทสูจู้

เล่าปี่สั่งให้คนมาเช็ดทำความสะอาดคราบน้ำชาที่หกเลอะเต็มโต๊ะ

จัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่เข้าทาง แล้วเอ่ยว่า

"พาเขาเข้ามา"

ไม่นานนัก คนเฝ้าประตูก็นำไทสูจู้เข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเล่าปี่

ไทสูจู้เป็นชายชาตรีชาวซัวตั๋ง ร่างกายสูงใหญ่เกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร

ยามนี้ทั่วร่างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด ดูท่าคงเพิ่งตีฝ่าวงล้อมหมื่นทัพออกมาหมาด ๆ

"ข้าไทสูจู้แห่งตังไล ขอคารวะท่านเจ้าเมือง!"

เล่าปี่แกล้งทำเป็นไก๋ "ขงปักไฮเป็นอะไรไปรึ?"

ไทสูจู้กล่าวว่า "กวนไฮโจรโพกผ้าเหลืองยกทัพบุกปล้นสะดมลงมาทางตะวันออก ปิดล้อมท่านเจ้าเมืองไว้ที่อำเภอโตเฉียงแห่งเมืองปักไฮขอรับ"

"จึงส่งข้าให้ตีฝ่าออกมาขอความช่วยเหลือ"

เล่าปี่ยิ้มบาง ๆ "อ้อ? แล้วทำไมถึงต้องมาขอความช่วยเหลือจากข้าด้วยล่ะ ข้าเป็นแค่เจ้าเมืองตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเองนะ"

มุมปากของไทสูจู้กระตุก นึกถึงคำกำชับของขงหยงก่อนที่ตนจะออกเดินทางขึ้นมาได้ทันที

"หากไม่ถึงคราวจนตรอกจริง ๆ อย่าได้ลงใต้ไปหาเล่าปี่เด็ดขาด"

ตอนนั้นไทสูจู้ถามขงหยงว่าเพราะเหตุใด

ขงหยงตอบว่า

"ศึกด่านเฮาโลก๋วนครานั้น ทุกคนต่างบุกโจมตีอยู่ด้านหน้า มีเพียงมันที่หาข้ออ้างหดหัวอยู่ในซอกหลืบ ไม่ยอมออกรบ"

"พอลกเอี๋ยงถูกเผา มันก็เป็นคนแรกที่นำทัพพุ่งเข้าไปปล้นสะดมเสบียงข้าวของในเมือง"

"เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่คนมีมนุษยธรรมคุณธรรมอะไรเลย โอกาสที่มันจะยอมยกทัพมาช่วยแทบเป็นศูนย์"

"อีกอย่าง ระหว่างพวกเรากับเล่าปี่ยังมีซงปากั้นอยู่อีก"

"ซงปาปักหลักยึดครองแถบเทือกเขาไทสันกับเมืองลังเอี๋ยมาเนิ่นนาน เกรงว่าเล่าปี่คงไม่สามารถยกทัพผ่านข้ามมาได้"

"เจ้าไปหามันก็มีแต่จะเสียเวลาเปล่า"

"เจ้ามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกหาเจ้าเมืองเพงงวนโดยตรงเลยดีกว่า เขาอยู่ใกล้พวกเราที่สุด"

"ถ้ายังไม่ได้เรื่องอีก เจ้าค่อยขึ้นเหนือไปหาอ้วนปุนโช"

ทว่าเมื่อไทสูจู้ขี่ม้าควงทวนตีฝ่าวงล้อมมาเพียงลำพังจนถึงเมืองเพงงวน

เขากลับพบว่าเมืองเพงงวนแตกพ่ายไปแล้ว ถูกเตียวเหยาแม่ทัพใหญ่กองทัพโจรโพกผ้าเหลืองตีชิงยึดครองไปเรียบร้อย

แม้กระทั่งกิจิ๋วทางตอนเหนือกว่าครึ่งก็ตกอยู่ในกำมือของเตียวเหยาเช่นกัน

เขาหารู้ไม่ว่านี่คือผลลัพธ์จากการที่อ้วนเสี้ยวชักศึกเข้าบ้าน ดึงเตียวเหยาเข้ามาเพื่อบีบให้ฮันฮกยอมมอบแคว้นกิจิ๋วให้

เขาได้แต่ทอดถอนใจว่ากองทัพโจรโพกผ้าเหลืองดูท่าจะมีเค้าลางฟื้นคืนชีพกลับมาปะทุอีกระลอกเสียแล้ว

ไทสูจู้จึงจำใจต้องลงใต้ ฝ่าข้ามเมืองลังเอี๋ยมาจนกระทั่งพบตัวเล่าปี่

เพราะเขารู้ดีว่าช่วงเวลานี้ ซงปาน่าจะกำลังดักปล้นคาราวานพ่อค้าที่สัญจรผ่านไปมาอยู่แถวไทสัน

การลอบผ่านทางเมืองลังเอี๋ย ซงปาคงไม่มีทางจับสังเกตได้

ผลปรากฏว่าเป็นไปตามที่เขาคาดไว้จริง ๆ ไม่เจอกลุ่มคนของซงปาแม้แต่เงา

ไทสูจู้กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

"ที่ข้าดั้นด้นมาขอความช่วยเหลือจากท่านเจ้าเมืองเล่า ย่อมเป็นเพราะเลื่องลือกันว่าท่านเปี่ยมด้วยมนุษยธรรมคุณธรรม ยินดีช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากอย่างทันท่วงทีขอรับ"

เล่าปี่ได้ยินก็ยิ้มหน้าระรื่น "อ้อเหรอ? ไหนรีบพูดมาให้ฟังซิ ว่าข้าเปี่ยมคุณธรรมตรงไหนบ้าง?"

ใครบ้างจะไม่ชอบฟังคนเลียแข้งเลียขาสักสองสามประโยค?

มุมปากของไทสูจู้กระตุกยิก ๆ

เป็นอย่างที่ท่านเจ้าเมืองขงบอกไว้เป๊ะ เล่าปี่นี่มันหน้าด้านจริง ๆ

เขาเค้นสมองคิดจนหัวแทบแตก จู่ ๆ ก็นึกขึ้นมาได้จุดหนึ่ง

"ถนนหนทางในอำเภอถำสะอาดสะอ้านตา ไม่เหมือนเมืองทั่วไปที่น้ำเน่าไหลนองเต็มพื้น"

"แสดงให้เห็นว่าท่านเจ้าเมืองปกครองบ้านเมืองอย่างมีแบบแผน ขยันขันแข็งรักราษฎรดั่งลูกหลาน คู่ควรกับคำว่าคุณธรรมอย่างแท้จริงขอรับ"

เล่าปี่พยักหน้าหงึกหงักพร้อมกับปรบมือเปาะแปะ

"เข้าท่า เข้าท่า ขนาดเรื่องนี้ยังอุตส่าห์สังเกตเห็น นึกไม่ถึงเลยนะเนี่ยว่าเจ้าจะช่างสังเกตขนาดนี้"

ไทสูจู้กระตุกยิ้มมุมปาก พลางเอ่ยถาม "เช่นนั้นท่านเจ้าเมืองเล่ายินดีจะยกทัพไปช่วยท่านเจ้าเมืองขงแล้วใช่หรือไม่ขอรับ?"

เล่าปี่เหลือบมองไทสูจู้แวบหนึ่ง

"ข้ามีคำถามข้อหนึ่ง ถ้าเจ้าตอบได้ ข้าจะยอมให้เจ้ายืมทหาร"

ไทสูจู้ดีใจขึ้นมาทันที "คำถามอันใดหรือขอรับ?"

ดวงตาของเล่าปี่เป็นประกายวิบวับอย่างมีเลศนัย "สุดยอดวิชาของเจ้าคืออะไร?"

ไทสูจู้อึ้งไปชั่วขณะ ไม่เข้าใจว่าเล่าปี่รู้ได้อย่างไรว่าตนมีสุดยอดวิชา

จึงตอบไปตามตรงว่า "สุดยอดวิชาของข้าคือการผลาญเรี่ยวแรงเพียงเล็กน้อยเพื่อเสกลูกธนูขึ้นมาจากความว่างเปล่า จากนั้นก็สามารถน้าวสายขึ้นคันธนูแล้วยิงออกไปได้ขอรับ"

เล่าปี่เก็ททันที

กระสุนไม่จำกัดสินะเนี่ย?

สำหรับพลแม่นธนูระดับเทพอย่างไทสูจู้ สุดยอดวิชาแบบนี้มันก็แทบไม่ต่างอะไรกับการแบกปืนไรเฟิลลงสู่สนามรบเลยสักนิด

แต่ถึงอย่างนั้น พอต้องเจอกองทัพใหญ่ยกมาปิดล้อมเมือง ลำพังตัวคนเดียวก็ยากจะค้ำยันไหวอยู่ดี

เล่าปี่จึงระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

"เอาเถอะ คนเปี่ยมคุณธรรมอย่างข้าจะใจดำไม่ให้ยืมได้ยังไงล่ะ"

"แต่ข้ามีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่ง"

ไทสูจู้ประหลาดใจอยู่บ้าง นึกไม่ถึงว่าเล่าปี่จะตอบตกลงจริง ๆ?

แม้จะมีเงื่อนไขเพิ่มเติม แต่ก็เป็นเรื่องที่คาดเดาไว้แต่แรกแล้ว

เพราะอย่างไรเสียท่านเจ้าเมืองขงก็เคยเตือนไว้ว่าเล่าปี่ไม่ใช่คนดีอะไร โอกาสยอมยกทัพมาช่วยมีอยู่น้อยนิด

ต้องมีเงื่อนไขถึงจะยอมยกทัพ นี่สิถึงจะตรงกับภาพจำที่เขามีต่อเล่าปี่เป๊ะ ๆ

ช่างหัวมันว่าอีกฝ่ายจะมีแผนการอะไร ตอบตกลงไปก่อน ช่วยชีวิตขงบุนกี๋ให้รอดก่อนค่อยว่ากัน

เขาจึงเอ่ยอย่างกระตือรือร้นว่า "ท่านเจ้าเมืองเล่าโปรดว่ามาเถิด"

เล่าปี่ยิ้มบาง ๆ "จะให้ข้ายกทัพไปช่วยก็ย่อมได้ แต่วันหน้าเจ้าต้องมาเป็นลูกน้องของข้า"

ไทสูจู้อึ้งไปชั่วขณะ

นึกไม่ถึงว่าเล่าปี่จะเบนเป้ามาเล็งที่ตัวเขาเสียได้

เล่าปี่เดินลงมาจากที่นั่ง ตบไหล่ไทสูจู้เบา ๆ พลางยิ้มร่า

"เจ้าบุกเดี่ยวฝ่าวงล้อม ทะลวงผ่านดงทหารนับไม่ถ้วนเพื่อตระเวนขอกำลังเสริม แสดงว่าฝีมือการยุทธ์ย่อมไม่ธรรมดา"

"ข้าเปี่ยมคุณธรรมไร้ผู้เทียมทาน เจ้าก็เพลงยุทธ์ไร้ผู้ต่อต้าน แถมยังมีสุดยอดวิชาติดตัว เราสองคนจับคู่กันก็ไร้เทียมทานใต้หล้าแล้ว!"

ไทสูจู้ "..."

แม้เล่าปี่จะไม่ใช่คนดีเด่อะไร

แต่ไทสูจู้รู้สึกว่า ชีวิตของขงหยงสำคัญกว่าเป็นไหน ๆ

อีกอย่าง นี่ก็ไม่ใช่ข้อเรียกร้องที่เกินเลยอะไร พอดีกับที่ตอนนี้ตนเองก็ยังไม่มีงานทำอยู่ด้วย

จึงกล่าวว่า "ข้ายินดีมาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านเจ้าเมืองเล่า"

เล่าปี่ตบไหล่ไทสูจู้ กล่าวอย่างอารมณ์ดี

"วันนี้ได้ไทสูจื่ออี้มาร่วมทัพ นับเป็นโชคดีของข้าโดยแท้!"

"ในเมื่อจื่ออี้ยอมมาสวามิภักดิ์ต่อข้า ข้าเองย่อมไม่ตระหนี่ที่จะยกทัพออกไป"

"ว่ามาสิ กองทัพโจรโพกผ้าเหลืองที่ล้อมขงปักไฮมีจำนวนสักเท่าไร?"

ไทสูจู้ตอบ "หลายหมื่นคน"

เล่าปี่คิดในใจ ตอนนั้นที่ขงหยงส่งคนมาขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าอาเล่าปี่ พระเจ้าอาเล่าปี่ส่งคนไปแค่สามพันนายก็ช่วยขงหยงออกมาได้แล้ว

จึงกล่าวว่า "เจ้ารับกระบี่เล่มนี้ของข้าไป แล้วมุ่งหน้าไปหาจูล่ง เตียวจูล่งที่เมืองลิมยี่ ตอนนี้เขากำลังรวบรวมทหารแตกทัพของซงปาอยู่ที่นั่น"

"เจ้าบอกให้เขานำไพร่พลห้าพันนาย ยกทัพขึ้นเหนือไปช่วยขงปักไฮเสีย"

ไทสูจู้ดีใจจนเนื้อเต้น

เป็นจูล่งจริง ๆ ด้วย!

ไทสูจู้มักได้ยินขงหยงบ่นพึมพำอยู่เสมอว่า จูล่งเป็นคนเปี่ยมคุณธรรม น่าเสียดายที่ดันไปติดตามเล่าปี่

เดี๋ยวนะ!

ไทสูจู้ถามโพล่งขึ้นด้วยความตกใจ

"เมืองลิมยี่นั่นไม่ใช่ถิ่นกบดานของซงปาหรอกหรือ?"

เล่าปี่ยิ้มกริ่ม "ซงปาถูกข้าตีพ่ายไปแล้ว ตอนนี้ทั้งไทสันและเมืองลังเอี๋ยล้วนเป็นอาณาเขตของข้า"

"เพราะฉะนั้น เจ้าตรงดิ่งไปได้เลย"

หัวสมองของไทสูจู้ดังวิ้งขึ้นมาทันที

เขาว่าอะไรนะ?

เขาปราบซงปาได้แล้วงั้นเรอะ?

ไปทำตั้งแต่เมื่อไรกัน?

ทำไมข้าถึงไม่ได้ยินระแคะระคายแม้แต่น้อยเลยล่ะ?

กองกำลังของซงปาไม่ใช่ว่าอ้างว่ามีคนนับหมื่นหรอกหรือ?

ไฉนถึงถูกเล่าปี่จัดการคว่ำลงได้ง่าย ๆ แบบนี้?

เอาอะไรไปชนะวะ?

ถ้าหากซงปาถูกเล่าปี่ปราบได้จริง ๆ

เช่นนั้นเล่าปี่ยังจะเป็นไอ้สวะขี้แพ้อย่างที่ขงบุนกี๋ตราหน้าไว้อยู่อีกหรือ?

หรือว่า เป็นเพราะจูล่งเก่งกาจห้าวหาญเพียงลำพังกันแน่?

แต่จะว่าไปแล้ว

ยอดขุนพลเยี่ยงนั้น จะยอมมาเป็นเบี้ยล่างของคนสวะรึไง?

เล่าปี่ยัดกระบี่ประจำกายใส่มือของไทสูจู้

"ไปเถอะ ๆ การศึกต้องรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!"

ไทสูจู้ได้สติกลับมา เอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ

"ขอบพระคุณท่านเล่าเหี้ยนเต๊กยิ่งนัก!"

ไทสูจู้หมุนตัวอย่างกระตือรือร้น วิ่งพุ่งออกจากประตูใหญ่ราวกับติดปีก โดดขึ้นม้าศึกแล้วควบตะบึงไปยังเมืองลิมยี่อย่างบ้าคลั่ง

สองตาของเขาเป็นประกายเจิดจ้า

นึกไม่ถึงว่าตระเวนขอกำลังเสริมไปทั่ว สุดท้ายกลับยืมทหารจากเล่าปี่ได้แบบส้มหล่นอย่างนี้

แถมยังไม่ต้องเปลืองสมองหาวิธีขี่ม้าอ้อมหลบซงปาอีกด้วย!

สวรรค์ไม่ตัดหนทางคนจริง ๆ!

ในใจเขาหมายมั่นปั้นมือ

ไม่ว่าเล่าปี่จะเป็นคนพรรค์ไหน

หนี้บุญคุณครั้งนี้ อย่างไรเสียเขาก็ต้องตอบแทนให้ได้!

.....

"นายท่าน!!!"

"พวกโจรโพกผ้าเหลืองจะบุกตีเมืองอีกแล้วขอรับ!"

ขงหยงเกาะขอบกำแพงเมืองแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

เจ้ากวนไฮนั่น พอจะเข้าตีเมืองทีไรเป็นต้องส่งสารท้ารบก่อนรอบหนึ่งทุกที

ขงหยงไร้แม่ทัพเอก จึงทำได้เพียงสั่งปฏิเสธศึกไปทั้งหมด

ด้วยเหตุนี้ พลทหารใต้สังกัดของกวนไฮจึงได้บัฟเพิ่มพลังโจมตีสองเท่าแล้วเฮโลกันบุกขึ้นมา

เมื่อเห็นว่าเมืองชางตูกำลังจวนเจียนจะต้านไม่อยู่

เขาจึงทอดสายตามองไปยังทิศทางของเมืองเพงงวน พลางพึมพำเสียงแผ่ว

"จื่ออี้เอ๋ย จื่ออี้ เจ้ายังขอยืมทหารไม่ได้อีกหรือ?"