ตอนที่ 95 ไทสูจู้มาขอความช่วยเหลือ

คืนเดียวตีแตกสิบเจ็ดเมือง ครึ่งวันสังหารซงปา

ความเร็วในการรบระดับนี้ทำเอาโตเกี๋ยมตกตะลึงจนตาค้าง

ขนาดในฝันเขายังไม่กล้าฝันแบบนี้เลย!

นี่มันยอดอัจฉริยะปีศาจตนไหนเป็นคนวางแผนวะเนี่ย?

อ้อ จริงสิ เจ้ากุยแกคนนั้นเป็นคนคิดขึ้นมา

กลยุทธ์พรรค์ที่ใช้คนหมื่นเดียวไปล้อมคนสองหมื่นนี่ ยังกล้าคิดออกมาได้อีกนะ!?

หากความเร็วในการบุกโจมตีช้ากว่านี้ไปเพียงนิดเดียว ซงปาก็คงตั้งตัวทันแล้วหันมาขย้ำพวกเขากลืนลงท้องไปแล้ว!

สำหรับซงปาที่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชน การนำทัพสองหมื่นตีฝ่าวงล้อมของทหารหมื่นเดียวไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย

แต่ทว่าเล่าปี่ดันเร็วเป็นบ้า!

เร็วเสียจนซงปาตอบสนองไม่ทันแม้แต่น้อย

เร็วเสียจนซงปาไม่มีเวลาแม้แต่จะปรับเปลี่ยนแผนการรบใหม่!

เร็วเสียจนข่าวเรื่องเมืองเฟ่ยเฉิงแตกยังไม่ทันได้ส่งถึงหูของซงปาด้วยซ้ำ

ที่สำคัญที่สุดก็คือ

กุยแกกล้าคิด เล่าปี่ก็กล้าทำ

แถมสองคนนี้ยังเข้าขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยอีกเนี่ยนะ!?

โตเกี๋ยมได้สติกลับมา จึงเอ่ยถามขึ้นว่า

"ต่อไปเล่าปี่ตั้งใจจะทำอย่างไรต่อ?"

อ้องหลองตอบว่า "เขาบอกว่าต้องการให้นายท่านช่วยถวายฎีกาแต่งตั้งคนสองคนขึ้นเป็นเจ้าเมืองขอรับ"

โตเกี๋ยมพยักหน้า

นี่เล่าปี่คิดจะจัดสรรคนของตัวเองลงตำแหน่งแล้วสินะ

เรื่องนี้เป็นผลดีต่อการเข้าควบคุมทั้งสามเมืองของเขา และในขณะเดียวกันก็เป็นการทำตัวอย่างให้ตระกูลใหญ่ตระกูลอื่นดูด้วย

ขอเพียงติดตามเขาไป ไม่นานก็จะได้เลื่อนขั้นร่ำรวย ดึงดูดให้ผู้มีความรู้ความสามารถจากตระกูลใหญ่แห่กันเข้ามาสวามิภักดิ์

เมืองไทสันกับเมืองลังเอี๋ยไม่มีตระกูลใหญ่เข้าไปข้องแวะมานานหลายปี ล้วนตกอยู่ใต้การควบคุมของพวกซงปา

บัดนี้เล่าปี่ชิงเมืองลังเอี๋ยกลับคืนมาได้ แถมยังพ่วงด้วยเมืองไทสันแห่งมณฑลกุนจิ๋วอีก

ชั่วพริบตาก็มีตำแหน่งว่างมากมายโผล่ขึ้นมารองรับลูกหลานตระกูลใหญ่

นี่สิถึงจะเป็นผู้นำที่คู่ควรในการแย่งชิงผลประโยชน์ให้แก่ตระกูลใหญ่แห่งชีจิ๋ว!

ไม่ใช่เหมือนอย่างเขา ดินแดนสักเสี้ยวก็ยังตีชิงมาไม่ได้

ในบรรดาห้าเมืองของชีจิ๋ว มีถึงสองเมืองที่ตกอยู่ในกำมือของซงปากับชางซี

ลูกหลานตระกูลใหญ่กองพะเนินไม่มีตำแหน่งให้ลง ย่อมมีคนก่นด่าและแตกแยกขัดแย้งกันภายในอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

โตเกี๋ยมถามว่า "เขาเสนอชื่อใครให้เป็นเจ้าเมืองบ้าง?"

อ้องหลองตอบว่า "เขาเสนอชื่อจูเก๊กเหียนเป็นเจ้าเมืองไทสัน และเสนอชื่อกันหยงเป็นเจ้าเมืองลังเอี๋ยขอรับ"

โตเกี๋ยมพยักหน้า ดูท่าทางเล่าปี่คงอยากจะเก็บซุนเอี๋ยนไว้ทำงานข้างกาย

ผิวเผินซุนเอี๋ยนเป็นเพียงปลัดเมืองตังไฮ แต่แท้จริงแล้วคือมือขวาเบอร์สองที่คุมอำนาจบริหารทั้งสามเมือง

กันหยงเป็นมือขวาของเล่าปี่มานานหลายปี ส่วนจูเก๊กเหียนเดิมทีก็เป็นปราชญ์ผู้มีชื่อเสียงแห่งเมืองลังเอี๋ยอยู่แล้ว นับว่าคู่ควรกับตำแหน่งเจ้าเมืองทั้งคู่

โตเกี๋ยมจึงเอ่ยว่า "เจ้าตอบกลับเหี้ยนเต๊กไปเถอะ ข้าจะทำฎีกาถวายฝ่าบาทเดี๋ยวนี้ แต่งตั้งกันหยงกับจูเก๊กเหียนเป็นเจ้าเมือง"

ความจริงแล้วจะถวายฎีกาต่อฝ่าบาทหรือไม่ก็ไม่ได้ต่างอะไรกันเลย

อีกทั้งฎีกานี้ยังส่งไปไม่ถึงพระหัตถ์ของฮ่องเต้ด้วยซ้ำ แต่จะถูกส่งต่อไปให้ลิยูเป็นคนอนุมัติ

ซึ่งลิยูก็หลับหูหลับตาเซ็นอนุมัติฎีกาพวกนี้ทั้งนั้น

ผ่านการตรวจสอบทั้งหมด!

ใครจะทำอะไรก็ช่าง ขี้เกียจยุ่ง!

เพราะลิยูรู้ตัวดีว่าทั่วทั้งแผ่นดินต่างตราหน้าว่าเขาคือโจรปล้นชาติราชวงศ์ฮั่น ดังนั้นการคัดค้านของเขาจึงไม่มีความหมายอะไรเลย

ยิ่งไปกว่านั้นพวกเจ้าเมืองขุนศึกทั้งหลายยังจะอ้างได้อีกว่า อย่างไรข้าก็ถวายฎีกาต่อฮ่องเต้ไปแล้ว

ฮ่องเต้ไม่ได้เห็นฎีกาของข้าก็ไม่ใช่ความผิดของข้าสักหน่อย ล้วนเป็นความผิดของเจ้าลิยูทั้งนั้น

แน่นอนว่า หากลิยูเห็นชอบและยอมเซ็นอนุมัติให้ผ่าน ก็ถือเสียว่าข้าไม่ได้พูดอะไรละกัน

ทุกคนต่างรู้แก่ใจดีว่ามันเป็นแค่การทำตามพิธีไปอย่างนั้น หลักๆ ก็เพื่อความชอบธรรมตามระเบียบแบบแผน

และในขณะเดียวกันก็เป็นการยืนยันสถานะของตนเองว่ายังคงเป็นขุนนางแห่งราชวงศ์ฮั่น

มิฉะนั้น หากแต่งตั้งกันเองตามอำเภอใจโดยไม่บอกกล่าวราชสำนักส่วนกลาง ก็จะกลายเป็นจุดอ่อนให้คนอื่นเอาไปโจมตีได้

โตเกี๋ยมเอ่ยต่อว่า "ส่วนเจ้าเมืองไทสันกับเจ้าเมืองลังเอี๋ยคนเก่าก็ปลดออกจากตำแหน่งไปเสีย ด้วยข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับพวกโจรป่า"

อ้องหลองขานรับ หมุนตัวกลับไปเขียนจดหมายตอบเล่าปี่

เจ้าเมืองทั้งสองคนนั้นต่างก็เป็นคนของตระกูลใหญ่

โตเกี๋ยมจึงไม่สะดวกจะลงมือรุนแรง จับกุมตัวมาพอเป็นพิธีแล้วก็ปล่อยตัวกลับบ้านไปใช้ชีวิตบั้นปลาย

โตเกี๋ยมจิบชาเขียวอึกหนึ่งเพื่อดับกระหาย

พลันนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามตันเอ๋งว่า

"ข้าให้เจ้าไปคอยสังเกตดูว่าเล่าเหี้ยนเต๊กเริ่มใช้เงินบ้างหรือยัง เขาแก้ไขปรับปรุงตัวเองบ้างหรือไม่?"

ตันเอ๋งพยักหน้าตอบ "เขาเปลี่ยนไปแล้วขอรับ"

โตเกี๋ยมรู้สึกปลาบปลื้มใจยิ่งนัก

เล่าปี่ทั้งขยันขันแข็งรักราษฎร ความสามารถก็สูงส่ง ทั้งยังยอมรับฟังคำเตือน ย่อมต้องสร้างการใหญ่ได้สำเร็จเป็นแน่

โตเกี๋ยมเอ่ยถามตันเอ๋งอย่างกระตือรือร้น "เขาปรับปรุงตัวไปถึงไหนแล้วล่ะ?"

ตันเอ๋งเอ่ยขึ้นว่า

"ข้าได้กินลูกแกะนึ่ง อุ้งตีนหมีนึ่ง หางกวางนึ่ง เป็ดอบ..."

โตเกี๋ยมพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

แบบนี้ค่อยเข้าท่าหน่อย

"...ไก่ฟ้า... คางคกนึ่ง..."

โตเกี๋ยมรีบโบกมือ "หยุดๆๆ! ทำไมถึงได้กินเยอะแยะขนาดนั้นวะ?"

ตันเอ๋งผายมือพลางเอ่ยว่า "ใช่ขอรับ ข้านั่งกินอยู่สองวัน กินอย่างไรก็กินไม่หมด"

"แถมตอนกินข้าวยังต้องมีน้ำชาเขียวหนึ่งกา สองวันมานี้ข้าดื่มชาเขียวไปตั้งหนึ่งตำลึงแล้วขอรับ"

"อาหารที่เขาทำยังใส่เกลือบริสุทธิ์ด้วย แต่ว่าไม่ได้ใช้จอกแก้วผลึก"

โตเกี๋ยมหัวเราะ "ชาหนึ่งตำลึงนั่นข้าเป็นคนให้เขาไปเอง ตอนเขาต้อนรับข้ายังไม่มีชาเขียวให้ดื่มเลยด้วยซ้ำ"

"หา?"

ตันเอ๋งประหลาดใจอยู่บ้าง "เป็นนายท่านมอบให้เองหรือขอรับ?"

โตเกี๋ยมหัวเราะร่า "ดูท่าเล่าเหี้ยนเต๊กจะฟังคำพูดของข้าเป็นอย่างดี แถมใจคอยังกว้างขวางขึ้นมาแล้วด้วย"

"ไม่เลว! มีอนาคต!"

โตเกี๋ยมพอใจกับการรู้จักยืดหยุ่นปรับตัวของเล่าปี่มาก เจ้าเด็กคนนี้ภายหน้าต้องสร้างการใหญ่ได้แน่!

เขาย่อมยินดีที่จะช่วยเหลือเล่าปี่อย่างสุดกำลัง

หากวันหน้าเล่าปี่ต้อนรับโอรสสวรรค์กลับมาได้สำเร็จ และได้ขึ้นเป็นหนึ่งในสามมหาเสนาบดี

เห็นแก่ที่ตระกูลโตเคยช่วยเหลือเขา บุตรชายของตนย่อมพลอยได้ตำแหน่งเก้าเสนาบดีไปด้วยก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้

คิดมาถึงตรงนี้ โตเกี๋ยมก็เอ่ยอย่างตื่นเต้น

"เด็กๆ! เอาชาเขียวไปให้เหี้ยนเต๊กอีกหนึ่งตำลึง!"

....

เล่าปี่นำกองทัพกลับมาอย่างมีชัย ส่วนกุยแกก็นำเตียนอุยกับเคาทูกวาดล้างโจรที่เหลืออยู่ในไทสันต่อ ถือเสียว่าไปฟาร์มเก็บเลเวล

พร้อมกันนั้นก็เรียกตัวกันหยงกลับมา "เฮียนฮอ ช่วงนี้ดูแลโรงงานเกลือ ชา แล้วก็แก้วผลึกลำบากเจ้าแย่เลยนะ"

กันหยงยิ้ม "ไม่ลำบากเลย"

ย่อมไม่ลำบากอยู่แล้ว ก็โรงงานเกลือ ชา และแก้วผลึกพวกนี้คุมเส้นเลือดใหญ่ไปกว่าครึ่งหนึ่งของเมืองตังไฮไว้เชียวนะ!

หากไม่ใช่คนที่เล่าปี่ไว้ใจ ย่อมไม่มีทางได้แตะต้องความลับระดับนี้เด็ดขาด

เล่าปี่เอ่ยตรงๆ "ข้าเสนอชื่อเจ้ากับท่านโตเกี๋ยมให้ไปเป็นเจ้าเมืองลังเอี๋ยแล้ว ให้รีบออกเดินทางไปรับตำแหน่งทันที"

กันหยงอึ้งไปครู่หนึ่ง

หา? ข้าได้เป็นเจ้าเมืองแล้วเหรอเนี่ย!?

เลื่อนตำแหน่งแล้วเหรอ?

เล่าปี่ตบไหล่กันหยงเบาๆ

"นี่เป็นโอกาสพิสูจน์ตัวเองของเจ้า เจ้าต้องคว้ามันไว้ให้ดี"

"วันหน้าข้าจะปีนขึ้นไปให้สูงกว่านี้"

"เจ้าต้องเรียนรู้วิธีปกครองเมืองหนึ่งเมือง จากนั้นก็เรียนรู้วิธีปกครองหนึ่งมณฑล ไปจนถึงการปกครองประเทศ"

"เจ้ากับข้าผ่านร้อนผ่านหนาวร่วมกันมาตั้งหลายปี ข้าหวังว่าเจ้าจะก้าวตามข้าทันอยู่เสมอ"

กันหยงซาบซึ้งกับภาพฝันอันยิ่งใหญ่ที่เล่าปี่วาดขายฝันให้เหลือเกิน

ปกครองประเทศเชียวนะ

ตัวข้ากันหยงจะมีวันนั้นได้จริงๆ หรือ?

ที่แท้เหี้ยนเต๊กก็ตั้งความหวังกับข้าไว้สูงขนาดนี้เชียวหรือ?

สมกับเป็นพี่น้องที่ดีที่โตมาด้วยกันจริงๆ!

เขาเอ่ยอย่างฮึกเหิม "ข้าจะไม่ทำให้นายท่านผิดหวังแน่นอน!"

เล่าปี่เรียกตัวจูเก๊กกิ๋นมาอีกคน "กิ๋นเอ๋ย เจ้าก็โตแล้ว ถึงเวลาต้องแบกรับภาระหน้าที่เสียที"

จูเก๊กกิ๋นเริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี

"จะ...ทำอะไรขอรับ?"

เล่าปี่เอ่ยว่า "พอกันหยงไปแล้ว โรงงานเกลือ ชา แล้วก็แก้วผลึกก็ให้เจ้าเป็นคนดูแลต่อ"

จูเก๊กกิ๋นเลิกคิ้ว "ขะ...ข้าหรือขอรับ?"

เล่าปี่ตบกบาลจูเก๊กกิ๋นไปฉาดหนึ่ง

"อย่ามาแกล้งตีมึน สามพี่น้องตระกูลจูเก๊กก็มีแค่เจ้าคนเดียวที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ความสามารถเจ้าก็มี ถ้าเจ้าไม่ทำแล้วใครจะทำ?"

จูเก๊กกิ๋นกุมหัวปอยๆ "แล้วจื่อเก้งล่ะขอรับ?"

เล่าปี่ทำหน้าขึงขัง "เขายังต้องคอยชาร์จแบตให้พวกเรา จะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!"

"....."

จูเก๊กกิ๋นเอ่ยอย่างหดหู่ "ไม่มีคนอื่นแล้วหรือขอรับ?"

เล่าปี่ตบกบาลจูเก๊กกิ๋นไปอีกที

"ไอ้เด็กเวร อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าตัดใจห่างจากคุณหนูตระกูลลี้ไม่ได้"

"อีกไม่กี่เดือนพวกเจ้าก็จะได้แต่งงานกันแล้ว ยังจะกลัวนางหนีไปไหนอีกหรือไง?"

"เฮ้อ วัยรุ่นอย่างพวกเจ้านี่นะ ชอบเอาตัวไปติดหล่มเรื่องรักๆ ใคร่ๆ กันจริง"

"จำไว้! ลูกผู้ชายต้องมีความ

"ตั้งใจทำงานให้ดี! เดี๋ยวข้าจะควักเนื้อเปย์จัดงานแต่งใหญ่โตให้เจ้าเอง ให้คุณหนูตระกูลลี้แต่งเข้าบ้านเจ้าแบบสมเกียรติ มีหน้ามีตาสุด ๆ ไปเลย"

จูเก๊กกิ๋นถึงกับยอมสยบให้ภาพฝันอันยิ่งใหญ่ที่เล่าปี่วาดไว้ให้

เขายกมือกุมหัวพลางเอ่ยด้วยความตื่นเต้นซาบซึ้งว่า "ข้าจะไม่ทำให้นายท่านผิดหวังแน่นอนขอรับ!"

หลังจากจัดการโยกย้ายตำแหน่งระลอกล่าสุดเสร็จสิ้น

ในที่สุดเล่าปี่ก็มีเวลาสงบจิตสงบใจนั่งจิบชาสักถ้วยเสียที

"รายงานขอรับท่านเจ้าเมือง! มีชายนามว่าไทสูจู้มารออยู่ด้านนอก แจ้งว่าเป็นตัวแทนของขงหยงเจ้าเมืองปักไฮมาขอความช่วยเหลือขอรับ"

พรวด!!!

เล่าปี่สำลักน้ำชาจนเกือบตาย

เชี่ยเอ๊ย!

เดี๋ยวก่อนนะ นี่กูย้ายสำมะโนครัวหนีมาถึงเมืองตังไฮแล้ว ยังอุตส่าห์ตามหากูเจออีกเหรอวะเนี่ย?!