ตอนที่ 94 พวกเจ้ายังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย

โตเกี๋ยมลุกพรวดขึ้นมา พลางเอ่ยถามด้วยความร้อนรน

"อยู่ดีไม่ว่าดี ไฉนเขาถึงไปตีซงปาได้เล่า!"

ยามปราบกองทัพโจรโพกผ้าเหลืองเมื่อกาลก่อน ซงปาก็เคยเป็นคนใต้บังคับบัญชาของเขา

ตอนนั้นซงปาใช้สุดยอดวิชาลบเสียงเพียงกระบวนท่าเดียว ก็ไล่ถล่มพวกโจรโพกผ้าเหลืองจนหัวหมุนหาทิศไม่เจอ

โจรโพกผ้าเหลืองคนใดที่เหยียบย่างเข้าสู่ไทสัน ล้วนแทบไม่มีชีวิตรอดกลับออกมาทั้งสิ้น

เล่าปี่เอาความกล้ามาจากไหนกัน?

นึกว่ามีทั้งกวนอู เตียวหุย จูล่ง และฮองตงอยู่ข้างกายแล้วจะเหลิงจนตัวลอยได้งั้นรึ?

นี่มันไม่ใช่วิสัยของเขาเลยสักนิด!

ตันเอ๋งกล่าวว่า

"ได้ยินมาว่าชางซีผู้นั้นยกทัพลงใต้มาบุกเล่าเหี้ยนเต๊ก หวังจะแย่งชิงเสบียงของชาวเมืองตังไฮไปใช้กินหน้าหนาว กุยแกกุนซือของเล่าเหี้ยนเต๊กจึงตีโต้จนมันต้องล่าถอยกลับไป"

"ต่อมากุยแกนำกำลังปิดล้อมชางซีอยู่หลายวันแต่ไม่คืบหน้า เล่าเหี้ยนเต๊กจึงตัดสินใจนำทัพใหญ่บุกตีชางซีด้วยตัวเอง"

"ชางซีก็เลยส่งจดหมายไปขอความช่วยเหลือจากซงปา"

มุมปากของโตเกี๋ยมกระตุก นึกในใจว่าเล่าเหี้ยนเต๊กผู้นี้ช่างวู่วามเกินไปแล้ว

แต่จะว่าไป เล่าเหี้ยนเต๊กก็ยังนับว่าเป็นขุนนางที่ดี ขยันทำงานและรักราษฎรจริง ๆ

เพื่อชาวบ้านเมืองตังไฮ ถึงขนาดยอมเหน็ดเหนื่อยนำทัพใหญ่ไปปราบโจรด้วยตนเอง

โตเกี๋ยมจึงเอ่ยถามขึ้นว่า

"แล้วตอนนี้ชางซีเป็นอย่างไรบ้าง หากซงปายกทัพมาช่วย เกรงว่าเหี้ยนเต๊กคงจะรับมือไม่ไหวแน่"

ชางซีเองก็เคยเป็นคนใต้บังคับบัญชาของเขามาก่อนเช่นกัน

ยามทำศึกกับกองทัพโจรโพกผ้าเหลือง ชางซีรบได้อย่างห้าวหาญ สร้างผลงานไว้ไม่น้อย โตเกี๋ยมจึงแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองตังไฮ

หากไม่ใช่เพราะภายหลังมันใช้อำนาจโกงกิน โตเกี๋ยมคงไม่ส่งเล่าปี่ไปรับตำแหน่งแทนที่มันหรอก

หมอนี่เองก็ไม่ใช่คนที่ใครจะเคี้ยวง่าย ๆ เสียด้วย

ตันเอ๋งพยักหน้าพลางกล่าว

"เล่าเหี้ยนเต๊กนำทัพใหญ่ไปล้อมชางซีด้วยตัวเอง ส่วนกุยแกกุนซือนำทัพอีกสายไปดักสกัดซงปา"

โตเกี๋ยมพยักหน้ารับตาม

"ค่ายเมืองของชางซีชัยภูมิดีเยี่ยม ป้องกันง่ายตีแตกยาก การปิดล้อมจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด"

"ขอเพียงล้อมเอาไว้สักปีครึ่งปี ชางซีก็ย่อมต้องอดตายอยู่ข้างในนั้นเอง"

"แต่ทว่าทัพอีกสายหนึ่งนั้น เกรงว่าจะต้องเสียเปรียบเข้าแล้วล่ะสิ"

ตันเอ๋งเลิกคิ้วขึ้น

"แต่ตอนที่ข้าเดินทางออกจากเมืองตังไฮ แนวหน้ามีข่าวด่วนชัยชนะส่งมา บอกว่าเล่าปี่ตีทัพชางซีแตกพ่ายยับเยิน ทั้งยังตัดหัวชางซีได้แล้ว"

โตเกี๋ยมแทบจะยืนไม่อยู่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

"อะไรนะ!?"

"เป็นไปไม่ได้!"

ตัวโตเกี๋ยมเองก็นับว่าผ่านศึกสงครามมาค่อนชีวิต

เมืองไหนตียาก เมืองไหนตีง่าย ต้องใช้เวลาทำศึกนานเท่าใด ในใจเขาย่อมรู้แจ้งเห็นจริง

ค่ายเมืองของชางซีนั่น คนเดียวคุมด่านนับหมื่นไม่อาจผ่าน ต่อให้เป็นตัวเขาที่นำทหารเอกตันเอี๋ยงไปหักตี ก็ยังต้องยอมจ่ายค่าตอบแทนอย่างแสนสาหัส

มิเช่นนั้นเขาคงไม่ปล่อยปละละเลยชางซีมาจนถึงทุกวันนี้

"เจ้าเพิ่งจะไปเมืองตังไฮได้แค่สองวันไม่ใช่รึ? เหี้ยนเต๊กใช้เวลาเพียงสองวันก็ตีค่ายของชางซีแตกแล้วงั้นเรอะ?"

ตันเอ๋งพยักหน้า "ขอรับ หากจะพูดให้ตรงเป๊ะ ๆ คือใช้วันครึ่งก็เผด็จศึกชางซีได้แล้ว"

โตเกี๋ยมรีบถามละล่ำละลัก "เขาใช้วิธีใดพิชิตศัตรู?"

ตันเอ๋งส่ายหน้า "เรื่องนี้มิอาจล่วงรู้ได้เลย"

โตเกี๋ยมนึกในใจ หรือว่าเล่าปี่จะเป็นอัจฉริยะทางการทหารจริง ๆ?

ได้ยินว่ากุยแกกุนซือผู้นั้นมีความสามารถไม่เบา ใช้เวลาเพียงไม่กี่เดือนก็กวาดล้างรังโจรและพวกอิทธิพลเถื่อนในเมืองตังไฮจนเหี้ยนเกลี้ยง

ขนาดกุยแกยังหาวิธีตีเมืองแตกในเวลาอันสั้นไม่ได้เลย

แล้วเล่าปี่ทำได้ยังไงกัน?

โตเกี๋ยมเอ่ยถาม "แล้วตอนนี้เล่าเหี้ยนเต๊กคิดจะทำอะไรต่อ?"

ตันเอ๋งตอบ "พวกเขาตั้งใจจะยกทัพไปตีซงปาต่อ ส่วนจะตีซงปาอย่างไรนั้น ข้าก็ไม่ทราบแล้ว"

"คาดว่าเวลานี้คงกำลังซัดกันอยู่กระมัง"

โตเกี๋ยมขมวดคิ้วแน่น

"เหลวไหลสิ้นดี! รีบสั่งให้เขาหยุดมือเดี๋ยวนี้ สุดยอดวิชาของซงปาไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ!"

ยามนั้นเมื่อกองทัพโจรโพกผ้าเหลืองบุกเข้าไทสัน ซงพานำไพร่พลแค่สองพันนายลอบโจมตีค่ายของพวกมัน

พวกโจรโพกผ้าเหลืองหลอนเหมือนเจอผีหลอก มองไม่ออกสักนิดว่าคนพวกนี้โผล่มาจากไหน

เมื่ออยู่ในป่าเขา กองกำลังของซงปาจัดว่ามาไร้ร่องรอยไปไร้เงาอย่างแท้จริง

ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าซงปาจะก่อกรรมทำเข็ญอยู่แถบไทสันและเมืองลังเอี๋ย โตเกี๋ยมก็ยังทำอะไรมันไม่ได้

หากเล่าปี่ต้องมาถูกซงปาฆ่าตายเพราะเรื่องนี้ ในชีจิ๋วก็คงไม่มีผู้นำที่เหมาะสมอีกแล้ว

หากชีจิ๋วเกิดความวุ่นวายภายใน ก็จะถูกขุนศึกจากหัวเมืองอื่นฉวยโอกาสบุกยึด

และเมื่อใดที่ชีจิ๋วตกอยู่ใต้การควบคุมของขุนศึกแคว้นอื่น

บรรดาตระกูลใหญ่แห่งชีจิ๋วจะยังมีโอกาสได้เป็นขุนนางใหญ่โตอยู่อีกหรือ?

ตำแหน่งขุนนางก็เหมือนหลุมปลูกหัวผักกาด ย่อมถูกตระกูลใหญ่จากต่างแคว้นแย่งยึดไปจนหมดสิ้น

เผลอ ๆ ตั้งแต่เจ้าแคว้นลงไปจนถึงสมุห์บัญชีและเจ้าเมือง คงโดนเปลี่ยนตัวเป็นคนของตระกูลแคว้นอื่นหมดแน่

ตระกูลใหญ่แห่งชีจิ๋วคงไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปากอีกเลย

ตันเอ๋งรีบกล่าว "ข้าจะรีบส่งจดหมายไปถึงเล่าเหี้ยนเต๊กเดี๋ยวนี้"

โตเกี๋ยมกล่าวอย่างร้อนรน

"ไม่ต้อง! เจ้าจงเดินทางไปด้วยตนเอง!"

"ต้องให้เล่าเหี้ยนเต๊กหยุดมือให้จงได้!"

"ไปบอกเล่าเหี้ยนเต๊กว่า เรื่องจะสังหารซงปานั้น พวกเรายังค่อย ๆ ปรึกษาหารือกันได้!"

"รอให้ข้าให้เขายืมทหารตันเอี๋ยงห้าพันนายไปช่วยปราบศัตรูก่อน อย่าได้วู่วามเป็นอันขาด!"

"รีบไปเร็วเข้า!"

ตันเอ๋งประสานมือ "ขอรับ!"

ตึง ตึง ตึง!

อองลอง 'เลขาธิการ' ประจำตัวโตเกี๋ยมรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงาน

"นายท่าน! นายท่าน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!"

โตเกี๋ยมขมวดคิ้ว "เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

อองลองกล่าว "มีรายงานด่วนขอรับ!"

"ว่ามา!"

"เล่าเหี้ยนเต๊กตีซงปาแตกพ่ายยับเยิน รวบรวมทหารแตกทัพและกองโจรไทสันได้กว่าสองหมื่นคนแล้วขอรับ!"

โตเกี๋ยมเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัวตรงนั้น

ข้าไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม?

นี่มันเพิ่งผ่านไปกี่วันกันเอง?

ตีซงปาแตกพ่ายเนี่ยนะ?

เขาถามซ้ำอีกครั้ง "เจ้า... เจ้าแน่ใจนะ!?"

อองลองพยักหน้าแล้วกล่าวต่อ

"แน่ใจขอรับ เขายังได้ตราประจำตำแหน่งเจ้าเมืองไทสันกับเจ้าเมืองลังเอี๋ยมาแล้วด้วย"

สมองของโตเกี๋ยมดังอื้ออึง ไม่อยากจะเชื่อหู

เพราะเรื่องนี้มันช่างหลุดโลกเกินไปแล้ว! ไร้สาระสิ้นดี!

เดี๋ยวก่อนสิ!

นับตั้งแต่ยกทัพออกไปจนถึงตอนนี้ คำนวณเต็มที่แล้วมันเพิ่งจะเท่าไหร่กันเชียว?

ตัดเวลาที่ใช้เดินทางไปยึดที่ว่าการเมืองและชิงตราประจำตำแหน่งออกไป...

เขาจัดการชางซีใช้วันครึ่ง แต่เอาชนะซงปาใช้แค่ครึ่งวันเนี่ยนะ!?

เวลาแค่ครึ่งวันเอาชนะซงปาได้เนี่ยนะ!???

ต้องรู้ก่อนนะว่าซงปาเป็นถึงมหาโจรที่มีไพร่พลถึงสองหมื่นนายเชียวนะ!

ค่ายโจรที่เป็นบริวารของมันมีตั้งหลายสิบค่าย

คำนวณยังไงก็ไม่มีทางตีแตกหลายสิบค่ายได้ภายในครึ่งวันหรอกจริงไหม?

เจ้าคิดว่าค่ายโจรพวกนั้นทำมาจากกระดาษหรือไงกัน!?

ข้าเดินเท้าไปฆ่าซงปายังไม่เร็วขนาดนี้เลย!

แน่นอนว่า ยังมีความเป็นไปได้อีกทางหนึ่ง

นั่นคือเล่าปี่ใช้คุณธรรมเอาชนะใจคน เกลี้ยกล่อมให้ซงปายอมจำนน

ด้วยผลงานการปกครองของเล่าปี่ในยามนี้ หากใช้น้ำใสใจจริงเข้าเกลี้ยกล่อม ชี้แจงด้วยเหตุและผล

ซงปาก็อาจจะเลือกสวามิภักดิ์ต่อเล่าปี่

โตเกี๋ยมรีบถาม "เหี้ยนเต๊กเกลี้ยกล่อมให้ซงปายอมสวามิภักดิ์งั้นรึ?"

อองลองกล่าว "ไม่ใช่ขอรับ! ซงปาถูกตัดหัวแล้ว! ตอนนี้ศีรษะถูกส่งมาถึงหน้าประตูแล้วขอรับ!"

โตเกี๋ยมสูดหายใจเข้าลึก

ฆ่าจริง ๆ ด้วยเรอะ!?

มันจะหลุดโลกเกินไปแล้วมั้ง!?

โตเกี๋ยมยังคงไม่เชื่อ "เขาฆ่าซงปาได้ยังไง? ส่งมือสังหารไป? หรือว่าใช้แผนยุแยงตะแคงรั่ว? หรือส่งสายลับไปลอบแทงข้างหลัง?"

โตเกี๋ยมยกเอาทุกแผนการที่ตนคิดออก ซึ่งพอจะมีโอกาสจัดการซงปาได้ในครึ่งวันขึ้นมาพูดทั้งหมด

อองลองส่ายหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน

"ใช้การโอบล้อมกวาดล้างขอรับ"

"โอบล้อมกวาดล้าง?"

อองลองพยักหน้า

"ถูกต้องแล้วขอรับ"

"เล่าเหี้ยนเต๊กทำตามคำแนะนำของกุนซือกุยแก ใช้กำลังคนหนึ่งหมื่นนายโอบล้อมกวาดล้างคนสองหมื่นนายของซงปา"

"จากนั้นกุยแกก็นำทัพตีแตกเจ็ดค่ายรวดในคืนเดียว ยึดครองทางทิศตะวันตก"

"เตียวหุยรับช่วงต่อขึ้นเหนือ ตีแตกห้าค่ายรวด ยึดครองเขาหมงซานทางทิศเหนือ"

"เตียนอุย จูล่ง กวนอู ตีแตกสี่ค่ายรวด ยึดครองเมืองเฟ่ยเฉิงทางทิศตะวันออก"

"เล่าปี่กับฮองตงตีแตกสองค่าย แล้วตั้งทัพคุมเชิงอยู่ทางทิศใต้"

"จนสุดท้ายก่อตัวเป็นวงล้อมโอบกระหนาบทั้งสี่ด้าน"

"พอใกล้ถึงยามเที่ยง เตียวหุยนำทัพหนึ่งพันนายบุกทะลวงจากทิศเหนือ บดขยี้ค่ายใหญ่ของซงปาแตกพ่ายภายในครึ่งชั่วยาม"

"ซงปาเตลิดหนีไปทางเมืองเฟ่ยเฉิงทางทิศตะวันออก แต่กลับเจอดักซุ่มโดยจูล่งกับเตียนอุย"

"จูล่งบุกเดี่ยวฝ่าเข้าไปในกระบวนทัพพันนาย ไล่ฆ่าจนซงปาหนีเตลิดหัวซุกหัวซุน สุดท้ายใช้ทวนแทงซงปาลอยละลิ่ว สิ้นชีพคาที่ขอรับ"

โตเกี๋ยมยืนนิ่งอึ้งอยู่นานไม่อาจดึงสติกลับมาได้

หมายความว่า...

เล่าปี่ตีแตกไปทั้งหมดสิบเจ็ดค่ายในคืนเดียวเนี่ยนะ?

ค่ายพวกนี้มันทำมาจากกระดาษจริง ๆ เรอะ?

เล่าปี่กับพวกลูกน้องมันยังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย!?