ตอนที่ 93 ซงปาถูกประหาร เล่าปี่เข้าคุมสองเมือง

ตอนนี้อารมณ์ของซงปายังถือว่าค่อนข้างมั่นคงดี

ก็แค่พ่ายศึกเล็กๆ ศึกหนึ่ง ถ้ารวมพวกกองซุ่มที่โดนกวาดล้างไป คำนวณแบบจัดเต็มก็เพิ่งสูญเสียไพร่พลไปสามพันกว่านายเท่านั้น

มันจะเรื่องใหญ่อะไรนักหนาเชียว?

เมื่อก่อนตอนร่วมมือกับโตเกี๋ยมปราบพวกกองทัพโจรโพกผ้าเหลือง ก็แพ้มาไม่น้อยเหมือนกัน

แต่สุดท้ายคนที่ชนะก็คือเขาไม่ใช่รึไง?

ครั้งนี้มันแค่ไม่ทันได้ตั้งตัวจริงๆ

ใครจะไปคิดว่าบนโลกนี้จะมีสุดยอดวิชาสุดโกงขนาดนี้ เสกให้กระสอบทรายระเบิดได้เนี่ยนะ!

รอให้เขากลับไปถึงเมืองเฟ่ยเฉิง รวบรวมทหารแตกทัพ แล้ววางแผนกลยุทธ์รับมือพวกทหารกระสอบทรายใหม่ ทุกอย่างก็จะกลับมาดีเอง

ซงปาตะโกนสั่ง:

"เร็วเข้า! ข้างหลังยังมีทหารไล่ตามมาอยู่!"

"พวกเรา! กัดฟันทนไว้! ข้างหน้าก็เมืองเฟ่ยเฉิงแล้ว!"

ทันใดนั้น!

เสียงฝีเท้าม้าดังกึกก้องมาจากแนวป่าเขาทั้งสองฟาก

"ข้าคือเตียวจูล่งแห่งเสียงสัน! ซงปา รีบมารับความตายซะ!!"

กองทหารม้าขาวเคลื่อนพล ระดมยิงเกาทัณฑ์ใส่ซงปาไปถึงสามระลอกขณะควบม้า

หากไม่ใช่เพราะทหารองครักษ์เอาชีวิตเข้าแลกปกป้องไว้ ป่านนี้ซงปาคงกลายเป็นเม่นไปแล้ว

เมื่อเห็นศพของทหารองครักษ์ที่ถูกยิงพรุนจนเหมือนตัวเม่น ซงปาก็ใจหายวาบ

ไม่สิ!

แถวนี้มีกองซุ่มได้ยังไงกัน!?

ไอ้พวกที่เฝ้าเมืองเฟ่ยเฉิงมันกินข้าวหรือกินอะไรเข้าไปวะ!?

คนมาซุ่มอยู่เยอะขนาดนี้ไม่เห็นกันรึไง?

ซงปาไม่มีเวลาให้คิดมาก

จูล่งควบม้าสิงโตหยก ในมือถือทวนเงิน บุกทะลวงเข้าสู่ขบวนทัพจากทางปีกข้าง

ทวนเงินของเขากวัดแกว่งซ้ายขวา ทั้งรวดเร็วและแม่นยำ

ไม่มีใครต้านทานเขาได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว!

ประหนึ่งรุกเข้าสู่แดนไร้ผู้คน

พลทหารต่างตกใจกลัวจนพากันแหวกทางออก ไม่กล้าเฉียดเข้าไปในระยะโจมตีของจูล่ง

เดือนๆ หนึ่งได้เบี้ยหวัดไม่กี่ตังค์เองนะเว้ย?

จะเอาชีวิตไปทิ้งทำไมกัน?

ซงปาดูออกว่าเพลงทวนของจูล่งฝึกปรือมาอย่างล้ำลึก น่าจะมีอาจารย์ถ่ายทอดวิชามาอย่างดี

ไม่เหมือนขุนพลครึ่งๆ กลางๆ อย่างพวกตนที่พึ่งพาแต่แรงควายเข้าฟาดฟัน

บรรดาลูกน้องคนสนิทของซงปารีบร้องตะโกน:

"พี่ใหญ่ รีบหนีไป! พวกเราจะถ่วงเวลาเขาไว้เอง!"

ซงปาก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย หันหลังโกยแน่บทันที

ทว่าลูกน้องคนสนิทเหล่านั้นกลับไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่รับมือจูล่งได้แม้แต่เพลงเดียว แค่คนละหนึ่งแทงทวนก็ร่วงลงไปนอนกองกับพื้นทันที

สิ่งเดียวที่พอจะชะลอฝีเท้าม้าสิงโตหยกได้ มีเพียงแค่ซากศพของพวกเขาเท่านั้น!

เชี่ยเอ๊ย!

ซงปาสบถในใจ! นี่มันยังเป็นคนอยู่ไหมวะเนี่ย?

เขาเงยหน้าขึ้น จู่ๆ ก็พบว่าเส้นทางมุ่งหน้าสู่ประตูทิศตะวันตกของเมืองเฟ่ยเฉิง ถูกชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ถือทวนคู่ขวางไว้แล้ว

ชายฉกรรจ์ผู้นั้นก็ไม่ใช่ตัวเคี้ยวง่าย ฟาดทวนทีเดียวพลทหารกระเด็นลอยไปไกลหลายเมตร

ซงปาตกใจกลัวจนต้องรีบกลับลำ อ้อมไปทางถนนสายเล็ก

เขาคุ้นเคยกับภูมิประเทศแถบนี้ดี จากทางสายเล็กนี้สามารถอ้อมไปถึงประตูทิศใต้ของเมืองเฟ่ยเฉิงได้โดยตรง

เขาตั้งใจจะเข้าเมืองเฟ่ยเฉิงทางประตูใต้

ตรงนั้นคงไม่มีกองซุ่มแล้วมั้ง?

จูล่งควบม้าไล่ตามมาติดๆ ทั้งยังยิงเกาทัณฑ์ใส่ซงปาไม่หยุด

นึกไม่ถึงว่าวิชาขี่ม้าของซงปาจะไม่เลว ซ้ำยังปัดป้องลูกเกาทัณฑ์ของจูล่งได้อีกด้วย

อีกประเดี๋ยวก็จะถึงประตูใต้ของเมืองเฟ่ยเฉิงแล้ว

ซงปาตะโกนลั่น:

"เปิดประตู! รีบเปิดประตูเร็ว!"

"ข้าคือซงปา!"

"เปิดประตู!"

ตรงหัวเลี้ยว

ประตูใต้ที่เคยถูกแนวป่าบดบัง ในที่สุดก็ปรากฏสู่สายตาของซงปาอย่างชัดเจน

ซงปาเบิกตากว้าง

ประตูเมืองหายไปไหนแล้ววะ!?

ประตูใต้ของเมืองเฟ่ยเฉิงถูกชนพังถล่มไปแล้วเรอะ!?

เชี่ยไรเนี่ย!!!

นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!?

โดนกระสอบทรายพวกนั้นระเบิดเหรอ?

ไม่สิ!

อานุภาพของกระสอบทรายพวกนั้นยังไม่รุนแรงพอจะระเบิดกำแพงเมืองเฟ่ยเฉิงให้พังราบได้หรอก

ซงปานึกถึงกวนอูคนที่สามารถอัญเชิญมังกรเขียวขึ้นมาได้

หรือว่าจะเป็นมันที่พังประตูใต้เมืองเฟ่ยเฉิง!?

ถ้างั้นก็แปลว่า?

เมืองเฟ่ยเฉิงถูกยึดไปตั้งนานแล้วงั้นสิ?

เป็นไปตามคาด จากซากปรักหักพังของกำแพงเมือง มีคนสวมชุดคลุมสีเขียวโผล่ออกมา

ซงปาเดาว่านั่นคงเป็นกวนอูสินะ?

จริงแท้แน่นอน เมืองเฟ่ยเฉิงก็โดนพวกมันยึดไปแล้ว

ตัวเขาโดนกองทัพเล่าปี่ล้อมกรอบไว้จนมุมตั้งแต่แรกแล้ว!

เขาหัวเราะเยาะเย้ยตัวเองออกมาคำหนึ่ง

เตียวหุย กวนอู เตียวจูล่ง แล้วยังมีไอ้บึ้กที่ควงทวนคู่นั่นอีก...

ในที่สุดซงปาก็รู้แจ้งเห็นจริงแล้วว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน

ชาดิกเลยกู!

แม่งเอ๊ย!

ที่แท้กูตัวคนเดียวต้องมาดวลเดี่ยวกับแก๊งยอดขุนพลระดับท็อปเนี่ยนะ!

นี่มันระบบจับคู่บัดซบอะไรวะเนี่ย!?

แห่กันมารังแกกูที่เป็นโจรป่าคนเดียวเนี่ยนะ?

กูไปทำผิดกฎสวรรค์หรือไปเหยียบตาปลาใครเข้าวะ?

สิ่งที่ทำให้ซงปายิ่งคิดยิ่งขนลุกที่สุดก็คือ

ใต้บังคับบัญชาของเล่าปี่ทำไมถึงมีขุนพลที่มีสุดยอดวิชาเยอะขนาดนี้?

ขุนพลพวกนี้สุ่มหยิบมาสักคน ก็ไปเป็นแม่ทัพใหญ่ใต้สังกัดเจ้ามณฑลได้สบายๆ แล้วไม่ใช่เหรอ?

ต่อให้แย่แค่ไหนก็ไปเป็นโจรตั้งก๊กแบบเขา เป็นขุนศึกครองถิ่นได้สบายๆ ไม่ใช่รึไง?

ทำไมคนพวกนี้ถึงยอมก้มหัวอยู่ใต้โอวาทเจ้าเมืองปลายแถวอย่างเล่าปี่ได้กัน?

จูล่งตอนนี้ไล่กวดมาถึงข้างหลังเขาแล้ว:

"จะหนีไปไหน!"

ซงปาควงดาบขึ้นปัดป้อง ทว่ากลับถูกจูล่งตวัดทวนแทงจนดาบกระเด็นหลุดมือ ตัวเขาเองก็พลัดตกจากหลังม้า

ซงปาลอบอุทานในใจ เตียวจูล่งแรงเยอะเป็นบ้า!

เขายังคิดจะยันตัวลุกขึ้นฟันขาม้าสิงโตหยก แต่จูล่งก็ซัดทวนพุ่งเสียบทะลุหัวใจของเขาเข้าเสียก่อน

ในวาระสุดท้ายของชีวิต ซงปากลับหัวเราะออกมา

"ตาแก่โตเกี๋ยม..."

"เล่าปี่ที่เก่งกาจขนาดนี้..."

"เจ้าจะคุมอยู่รึ?"

.....

เล่าปี่กำลังนั่งเล่นหมากล้อมบนพื้นทรายกับฮองตงอย่างเบื่อหน่าย

เล่าปี่เคยเรียนหมากล้อมมาแค่งูๆ ปลาๆ ต่อหน้าผู้เล่นรุ่นเก๋าประสบการณ์หลายสิบปีอย่างฮองตงแล้ว เขาก็เป็นแค่อ่อนหัดตัวกระจิริด

ตอนที่ฮองตงกำลังยิ้มหน้าระรื่น ไล่เชือดอย่างเมามันบนกระดานและเตรียมจะปิดเกมอยู่นั้น

จู่ๆ ก็มีคนมารายงาน:

"ท่านเจ้าเมือง! ด้านหน้ามีทหารแตกทัพปรากฏตัวขอรับ!"

เล่าปี่ตระหนักได้ทันทีว่า ทัพหน้าน่าจะรบชนะแล้ว

อารมณ์ของเขาพลันเบิกบานขึ้นมาในพริบตา

เขายื่นเท้าออกไปเตะล้างกระดานทรายทิ้งทันที:

"ท่านนายพลฮอง เลิกเล่นได้แล้ว ได้เวลาทำงานแล้ว ไปช่วยกันต้อนทหารแตกทัพกับฉันเถอะ!"

"อย่าให้หลุดรอดไปได้แม้แต่คนเดียวนะ นั่นน่ะขุมกำลังทหารกับแรงงานราคาถูกทั้งนั้น!"

ฮองตง: "......"

ข่าวที่ซงปา มหาโจรแห่งเขาไทสันถูกสังหารแพร่กระจายไปทั่วกองทหารไทสันอย่างรวดเร็ว

เหล่าทหารไทสันต่างพากันทิ้งอาวุธยอมจำนน

แสดงความจำนงขอสวามิภักดิ์ต่อเล่าปี่

กำลังพลทั้งหมดของเล่าปี่พุ่งพรวดจากราวสองหมื่นขึ้นไปเป็นสี่หมื่นนาย

จากนั้น เล่าปี่ก็นำทัพมุ่งตรงไปยังเมืองฮองโกอันเป็นศูนย์กลางการปกครองของเมืองไทสัน สั่งให้เจ้าเมืองไทสันส่งมอบตราประจำตำแหน่ง

เจ้าเมืองไทสันเองก็เป็นคนรู้ทิศทางลม

เดิมทีเขาก็ต้องยอมอยู่ใต้คำสั่งของซงปาอยู่แล้ว บัดนี้ซงปาถูกเล่าปี่จัดการเรียบร้อย ย่อมต้องเชื่อฟังเล่าปี่เป็นธรรมดา

จึงส่งมอบตราประจำตำแหน่งเจ้าเมืองไทสันให้อย่างว่าง่ายในทันที

[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ยึดครองเมืองไทสันสำเร็จ ได้รับ 1,000 ชื่อเสียง!]

เชี่ยเอ๊ย!

เสียงระบบทำเอาเล่าปี่สะดุ้งโหยง

ทิ้งช่วงไปครึ่งปี ในที่สุดไอ้ระบบผีบ้านี่ก็มีความเคลื่อนไหวเสียที

เล่าปี่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย สุ่มเลือกเมล็ดพันธุ์พืชทันที

เพราะถ้าไม่มีน้ำมันกับไฟฟ้า อาวุธยุคปัจจุบันพวกนั้นก็สู้เมล็ดพันธุ์ที่มีประโยชน์ใช้สอยจริงไม่ได้หรอก

[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเมล็ดฝ้ายพันธุ์ใยละเอียด]

สมอฝ้ายหนึ่งลูกปรากฏขึ้นในมือของเล่าปี่ มีเมล็ดฝ้ายอยู่ราวสิบเมล็ด ถือว่ามีมโนธรรมกว่าตอนได้เมล็ดข้าวโพดเมล็ดเดียวเยอะเลย

ดวงตาของเล่าปี่เป็นประกาย

ของดีนี่หว่า

ฝ้ายพันธุ์ใยละเอียดมีถิ่นกำเนิดในอเมริกากลางและใต้ ทนแล้งทนดินเค็ม ทั้งยังให้ผลผลิตสูง เหมาะแก่การเพาะปลูกในภาคกลาง

ในยุคปัจจุบันก็ยังปลูกกันอย่างแพร่หลาย

ทว่าในยุคนี้ แถบซีอวี้ทั่วไปปลูกกันแต่ฝ้ายเอเชีย

ผลผลิตต่ำ คุณภาพเส้นใยก็แย่ ปกติเอาไว้ทอผ้าพื้นเมืองกับทำนุ่นยัดเบาะเท่านั้น

คราวนี้ยอดเยี่ยมไปเลย

ปัญหาเรื่องเครื่องนุ่งห่มของราษฎรชีจิ๋วก็มีทางออกแล้ว

ถัดจากนั้น เล่าปี่ก็นำทัพบุกเข้าสู่เมืองลังเอี๋ยต่อทันที เรียกร้องให้เจ้าเมืองลังเอี๋ยส่งมอบตราประจำตำแหน่ง

เจ้าเมืองลังเอี๋ยแต่เดิมก็อยู่ใต้การควบคุมของซงปาเช่นกัน

บัดนี้เล่าปี่พิชิตซงปาได้แล้ว ย่อมต้องรู้กาลเทศะส่งมอบตราประจำตำแหน่งเมืองลังเอี๋ยให้อย่างว่าง่าย

นั่นหมายความว่า เวลานี้เล่าปี่กุมดินแดนถึงสามเมืองไว้ในมือแล้ว อิทธิพลเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล

[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ยึดครองเมืองลังเอี๋ยสำเร็จ ได้รับ 1,000 ชื่อเสียง!]

ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง

สุ่มเลยสิ!

[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเมล็ดพริก]

ผลพริกที่สมบูรณ์หนึ่งเม็ดปรากฏขึ้นในมือของเล่าปี่ ข้างในมีเมล็ดอยู่ราวหลายสิบเม็ด

ตาของเล่าปี่ลุกวาว

ของโคตรดีเลยนี่หว่า!

พริกมีถิ่นกำเนิดในละตินอเมริกา ในยุคราชวงศ์ฮั่นไม่มีทางได้กินเด็ดขาด

จนกระทั่งถึงสมัยราชวงศ์หมิงถึงได้แพร่เข้ามายังแผ่นดินจงหยวน

ทีนี้ก็แจ๋วเลย ปีหน้าจัดหม้อไฟได้แล้ว

สินค้าหรูหราของเหล่าเจ้าเมือง +1!

แม้แต่ตัวเขาเอง พอนึกถึงหม้อไฟแล้วน้ำลายก็ยังสอเลย

....

โตเกี๋ยมกำลังยุ่งอยู่กับเรื่องการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง

แต่พักนี้เขากลับเอาใจใส่เรื่องเล่าปี่เป็นพิเศษ ส่งคนไปสืบข่าวคราวของเล่าปี่แทบจะวันเว้นวัน

"ช่วงนี้เล่าเหี้ยนเต๊กเป็นอย่างไรบ้าง?"

ตันเอ๋งเพิ่งกลับมาจากเมืองตังไฮ ปาดเหงื่อบนหน้าผาก

แล้วเอ่ยว่า "เล่า...เล่าเหี้ยนเต๊กยกทัพไปตีซงปาแล้วขอรับ..."

โตเกี๋ยมเบิกตากว้าง:

"อะไรนะ!?"