ตอนที่ 92 ซงปาแตกพ่ายหนีเตลิด

ซงปาจ้องมองมนุษย์ถังไม้คนนั้นเขม็ง

ไม่รู้ว่าเป็นคนหรือเป็นผีกันแน่

ช่างหัวมันปะไร!

ซงปาสะบัดธงส่งสัญญาณพลางตะโกนลั่น

"ยิงธนู!!!"

หอสังเกตการณ์บัญชาการของซงปาตั้งอยู่ใจกลางค่ายทหาร

พลธนูบนแนวกำแพงไม่ได้ยินเสียงของซงปา แต่ดูสัญญาณธงออก

ห่าธนูนับไม่ถ้วนจึงพุ่งเข้าใส่เตียวหุย ทว่าไม่ได้มีประโยชน์ห่าเหวอะไรเลย

ยิงไม่เข้าแม้แต่น้อย

ซงปาส่งสัญญาณธงอีกครั้ง

"ทิ้งท่อนซุงกับหินกลิ้งลงไป!"

เตียวหุยเดินหอบแฮ่กๆ มุ่งหน้าไปยังค่ายหลักของซงปา

เชี่ยเอ๊ย!

ในที่สุดก็ถึงซะที!

ตามทางทำไมมันมีทหารดักซุ่มเยอะฉิบหายขนาดนี้วะ?

ใช้สกิลคำรามรอบสุดท้ายไปยังกวาดพวกเบ๊ไม่หมดด้วยซ้ำ

ยังดีที่กองพันเสินจีพึ่งพาได้ ปาระเบิดเปิดทางให้ตรงๆ

พวกหัวหน้าหมู่แต่ละคนก็แม่นธนูอย่างกับจับวาง ยิงทีละดอกสอยหัวหน้าหน่วยร่วงไปคนละตัว

ถึงได้ตีพวกทหารเลวแตกพ่ายกระเจิงไปได้ในที่สุด

การใช้สุดยอดวิชาติดต่อกันสามครั้งทำให้เตียวหุยรู้สึกหมดแรงไปบ้าง ในใจคำนวณดูแล้วน่าจะปล่อยสกิลคำรามได้อีกแค่หนเดียว

เขามองผ่านร่องถังไม้ออกไปเห็นค่ายหลักของซงปา เหลือระยะทางอีกราวๆ ห้าสิบเมตร

ระยะนี้ทำได้แค่พอทำให้พวกพลธนูบนกำแพงมึนงงหมดสติไปเท่านั้น

แถมยังมีกำแพงค่ายขวางอยู่ คลื่นเสียงของเขาจึงยากจะส่งผลคุมคนด้านในกำแพงได้

เขาอยากจะขยับเข้าไปใกล้กว่านี้อีกหน่อย แต่ก็เจอดงธนูระดมยิงกระหน่ำเข้ามา

ยังดีที่ถังไม้ของเขาต้านทานลูกธนูพวกนั้นเอาไว้ได้

แต่พอเห็นทหารพวกนั้นเข็นท่อนซุงกับก้อนหินกลิ้งออกมา เขาก็รู้ทันทีว่าเข้าไปใกล้กว่านี้ไม่ได้แล้ว

เฮ้อ!

เวลานี้ถ้ามีท่ามังกรเขียวยักษ์ของพี่อูสักดอกคงดี

ยืนซัดจากระยะร้อยเมตรก็พังประตูนี่กระจุยได้แล้ว

ส่วนตัวเขาคงต้องพึ่งระเบิดมาบึ้มเปิดประตูเมืองอย่างเดียว

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตะโกนก้อง

"เตียวเอ๊กเต๊กแห่งเมืองเอียนอยู่นี่แล้ว! ใครกล้ามาสู้กับข้าบ้าง!!!"

คลื่นเสียงแผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

หอสังเกตการณ์ที่ซงปาอยู่นั้นห่างออกไปค่อนข้างไกล

แม้จะมีแนวกำแพงช่วยกั้นคลื่นเสียงไปส่วนหนึ่ง แต่เขาก็ยังรู้สึกมึนงงเบลอไปชั่วขณะ ตาลายเห็นดาววิบวับ

เชี่ยไรวะเนี่ย!!!

หรือว่าไอ้คนในถังไม้นั่นคือเตียวหุยเรอะ!?

ประสาทปะวะ?

ใครที่ไหนมารบแล้วมุดหัวอยู่ในถังไม้เพื่อกันธนูวะ?

ข้าแค่กลิ้งหินลงไปชุดเดียวมันก็แบนแต๊ดแต๋แล้วไม่ใช่รึไง?

จะบอกว่ามันสวมถังไม้อันเดียว แล้วจัดการทหารดักซุ่มของข้าไปตั้งสามระลอกเนี่ยนะ!?

พอดึงสติกลับมาจากอาการมึนงงได้

เขาก็พบว่าทหารบนแนวกำแพงโดนคลื่นเสียงซัดจนสลบเหมือดไปหมดแล้ว!

ในเวลาเดียวกัน ทหารกลุ่มหนึ่งที่สวมเกราะหนังลายพรางก็พุ่งพรวดออกมาจากป่าอย่างรวดเร็ว

ซงปาถึงกับเอ๋อไปเลย

อะไรวะ?

คนพวกนี้ไม่ได้รับผลกระทบจากเสียงคำรามของเตียวหุยเลยเหรอ?

แต่น่าเสียดายที่ยามบนกำแพงสลบไปหมดแล้ว เลยไม่มีทางระดมห่าธนูสกัดการรุกคืบของพวกมันได้ทัน

กว่าทหารเวรชุดสำรองจะคว้าคันธนูขึ้นมาเล็งเป้าได้

ทหารลายพรางกลุ่มนี้ก็พุ่งจากระยะร้อยเมตรเข้ามาถึงระยะสามสิบเมตรนอกกำแพงแล้ว

พวกเขาพากันขว้างห่อระเบิดในมือไปกองไว้หน้าประตูค่าย

ห่อระเบิดหลายสิบลูกกองสุมรวมกันในชั่วพริบตา

หลังห่อระเบิดตกถึงพื้นได้ไม่นาน ห่อระเบิดทั้งหมดก็ถูกจุดชนวนระเบิดขึ้นพร้อมกัน

ตูม!!!

ประตูค่ายที่สร้างขึ้นแบบชั่วคราวถูกระเบิดฉีกกระจุยอย่างง่ายดาย ฝุ่นควันตลบอบอวล

ทหารกองพันเสินจีฉวยจังหวะนี้บุกทะลวงเข้าไปในค่ายทันที

ท่วงท่าการเคลื่อนไหวไหลลื่นเป็นธรรมชาติ พวกเขาไม่เพียงแต่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดีและมีพละกำลังมหาศาล แต่วิธีการสังหารศัตรูยังเฉียบขาดหมดจดอีกด้วย

ภาพนี้ทำเอาซงปายืนอึ้งตาค้าง

เขารู้อยู่หรอกว่าเล่าปี่ตีเมืองได้เร็วปานสายฟ้าแลบ แต่ไม่นึกเลยว่าจะเร็วขนาดนี้!

พริบตาเดียวก็พังค่ายของเขาลงได้แล้ว

มิน่าล่ะถึงได้ตีค่ายโจรแตกไปเจ็ดแห่งในคืนเดียว

ขนาดตัวเขายังต้านไม่อยู่ แล้วค่ายเล็กๆ พวกนั้นจะไปเหลืออะไร?

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์กำลังจะคุมไม่อยู่ ซงปาก็ตะโกนสั่งลั่น

"รวมพล! ตีพวกมันถอยกลับไป!"

ค่ายข้ามีคนตั้งห้าพันกว่าคน จะยอมให้พวกเอ็งแค่พันคนบุกทะลวงเข้ามาได้ยังไงวะ?

กลองศึกของซงปาดังกระหึ่มขึ้น

ทหารของซงปานับไม่ถ้วนพากันวิ่งกรูกระโจนออกจากกระโจม เข้าไปขัดตาทัพอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าในวินาทีนั้นเอง ห่อระเบิดนับสิบๆ ลูกก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

ตูม! ตูม! ตูม!

สิ้นเสียงระเบิดกึกก้องที่ดังติดต่อกันเป็นชุด ศัตรูก็กระจุยหายไปเป็นแถบในชั่วพริบตา

ซัดเอาพวกนั้นจนตั้งตัวไม่ติด

เล่นเอาเหล่าทหารของซงปาถึงกับยืนเอ๋อตาค้าง

เชี่ยไรวะเนี่ย?

กูตื่นเร็วไปจนหลอนปะวะเนี่ย?

นี่มันของพรรค์ไหนกันวะ?

หรือว่านอกจากเตียวหุยแล้ว ยังมีขุนพลสุดยอดวิชาคนอื่นอยู่อีก?

สุดยอดวิชานี่มันจะโกงเกินไปแล้วมั้ง?

ปาถุงทรายเฉยๆ ก็บึ้มได้เนี่ยนะ?

การปูพรมถล่มแบบนี้ทำให้พวกเขารู้สึกหมดหนทางสู้ขึ้นมาจับใจ

มันคือความหวาดกลัวต่อพลังอำนาจที่ไม่รู้จักตามสัญชาตญาณ

แบบนี้จะไปสู้ยังไงไหววะ?

นี่มันไม่ใช่การประลองกำลังกันแบบธรรมดาๆ แล้ว

พวกเรามันก็แค่พลทหารปลายแถว จะไปสู้กับขุนพลสุดยอดวิชาที่โกงฟ้าท้าสวรรค์ขนาดนี้ได้ยังไงวะ?

ซงปากัดฟันกรอด ไม่ยอมเชื่อเรื่องพรรค์นี้:

"ยืนบื้อกันทำซากอะไร! อาศัยจังหวะนี้บุกเข้าไป! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าสุดยอดวิชานี้จะไม่มีคูลดาวน์ ไม่เชื่อว่าจะไม่กินแรงเลยสักนิด!"

"บุกกก!!!"

เหล่าทหารหาญได้สติกลับมา

จริงด้วยแฮะ สุดยอดวิชาที่ร้ายกาจขนาดนี้จะไม่มีคูลดาวน์ได้ยังไง?

พวกเขาจึงจัดกระบวนรบบุกประจัญบานอีกระลอกด้วยความคิดที่ว่าขอลองดูสักตั้ง

ตูม! ตูม! ตูม!

เสียงระเบิดกึกก้องดังขึ้นระลอกใหญ่ติดต่อกันอีกครั้ง

แถวทหารที่วิ่งชาร์จอยู่แนวหน้าถูกกวาดเรียบเป็นหน้ากลองในพริบตาเดียวอีกรอบ

ขอลองดี... ก็สู่ขิตทันที

คราวนี้ทหารของซงปาแตกตื่นลนลานกันหมดแล้ว

สุดยอดวิชานี่มันไม่มีคูลดาวน์จริง ๆ เรอะ!?

ไม่ใช้แรงเลยสักนิดเหรอวะ!?

แล้วจะเล่นห่าอะไรได้อีกล่ะวะเนี่ย!?

ใบหน้าของหลายต่อหลายคนเริ่มฉายแววขยาดกลัวคิดจะถอยร่น

ซงปาที่คอยสังเกตการณ์อยู่บนหอสังเกตการณ์พบว่า พลทหารในชุดลายพรางเหล่านั้นต่างแบกมัดถุงทรายไว้ข้างหลังกันคนละมัด

ถ้าหากว่าถุงทรายระเบิดนั่นคือสุดยอดวิชาชนิดหนึ่ง...

พอกวาดสายตามองไป กะดูคร่าว ๆ ก็ยังมีถุงทรายอยู่อีกตั้งหลายร้อยถุงเลยนะเว้ย

แล้วมันจะไปสู้ยังไงไหว?

ต้องรู้ก่อนนะว่า ในการปะทะกันของสองทัพ หากมีผู้บาดเจ็บล้มตายเกินหนึ่งส่วนสิบแล้วยังไม่แตกพ่ายเตลิดหนี ก็ถือเป็นทหารชั้นยอดแล้ว

ส่วนกองทหารที่ล้มตายเกินสามส่วนแล้วยังไม่ยอมล่าถอย ถึงจะเรียกได้ว่าเป็นกองทหารระดับหัวกะทิ

ซึ่งซงปาเองก็ยอมรับว่ากองทหารไทสันของตนเป็นเพียงทหารชั้นยอดระดับทั่วไปเท่านั้น

ไอ้ถุงทรายห้าร้อยกว่าถุงนั่น แค่บึ้มทีเดียวก็ส่งทหารของเขาไปเฝ้ายมบาลได้หนึ่งในสิบอย่างสบาย ๆ เลยนะนั่น

แล้วจะไปสู้ยังไงได้วะเนี่ย?

ซงปาเองก็เป็นผู้เจนศึกมาเนิ่นนาน ย่อมไม่นำเอาผลได้ผลเสียของเมืองใดเมืองหนึ่งเพียงชั่วคราวมาถือเป็นสาระ

เขารู้ดีว่าการรักษาขุมกำลังพลเอาไว้ต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

ตราบใดที่ขุนเขายังเขียวขจี ย่อมมิต้องกังวลว่าจะไร้ฟืนไฟ!

ครั้งนี้ เขาพลาดท่าเพราะไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของศัตรู และประมาทเลินเล่อจนเกินไป

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ เขาคิดไม่ถึงเลยว่ากองทัพเล่าปี่จะเก่งกาจหลุดโลกได้ถึงขนาดนี้

กองทัพเล่าปี่ในยามนี้ เกรงว่าแม้แต่กองทหารตันเอี๋ยงของโตเกี๋ยมก็คงงัดข้อด้วยไม่ไหวแล้วกระมัง?

นี่มันไม่เหมือนแสนยานุภาพทางทหารที่เจ้าเมืองคนหนึ่งพึงมีเลยสักนิด!

ทว่าเขายังคงมีความมั่นใจอย่างยิ่ง

หากให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง เขาจะต้องวางยุทธวิธีรับมือพวกพลทหารแบกถุงทรายพวกนี้ได้อย่างแน่นอน

และจะกำจัดพวกพลถุงทรายเหล่านี้ให้สิ้นซากด้วยความสูญเสียที่น้อยที่สุด!

เขาจึงตัดสินใจอย่างเฉียบขาด:

"ถอย!"

"ถอยทัพทั้งหมด! ล่าถอยกลับเมืองเฟ่ยเฉิง!"

ว่าแล้วเขาก็ปีนลงจากหอสังเกตการณ์ คว้าม้ามาได้ตัวหนึ่ง แล้วควบตะบึงหนีมุ่งหน้าไปยังเมืองเฟ่ยเฉิงสุดชีวิต

กำเหลงเห็นเข้าก็ตาไวใจเร็ว แย่งชิงม้าศึกมาได้ตัวหนึ่ง ก่อนจะควบม้าบุกเดี่ยวพุ่งทะลวงเข้าไปในค่ายกลของข้าศึกทันที

ไล่ฟันพวกพลทหารปลายแถวราวกับหั่นผักหั่นแตง

ดวงตาคู่เล็กเต็มไปด้วยความกระหายในผลงานศึก:

"ซงปา! เอาชีวิตมึงมานี่!!!"

พวกหัวหน้าหน่วยคนอื่น ๆ ก็ได้สติขึ้นมาเช่นกัน

พากันเลียนแบบกำเหลง แย่งชิงม้าศึกแล้วพุ่งเข้าใส่ทัพศัตรูเพื่อไล่ล่าสังหารซงปา

ซงปาตกใจขวัญผวา

เชี่ยเอ๊ย!

นี่พวกมึงเป็นแค่พลทหารแน่เหรอวะเนี่ย?

ทำไมกูถึงรู้สึกเหมือนมีแม่ทัพเอกเป็นฝูงกำลังไล่สับกูอยู่เลยวะ!?

ยังดีที่เหล่าทหารคนสนิทของซงปาเสี่ยงชีวิตเข้าปกป้อง จึงช่วยให้ซงปาหนีรอดเงื้อมมือไปได้

....

แถบชานเมืองเฟ่ยเฉิง

เล่าปี่ส่งกองทหารม้าขาวมายังเมืองเฟ่ยเฉิง โดยมอบหมายให้จูล่งเป็นผู้บัญชาการ

เวลานี้จูล่งนำกองทหารม้าขาวซุ่มดักรออยู่ในป่าเขาสองฟากข้างเมืองเฟ่ยเฉิง เพื่อเฝ้ารอการมาถึงของซงปา

ภารกิจของจูล่งนั้นเรียบง่ายอย่างยิ่ง นั่นคือการเด็ดศีรษะซงปาออกมาจากท่ามกลางหมื่นทัพ!