ตอนที่ 91 หน่วยจู่โจมหลัก เตียวหุยจอมวางแผน

ฮองตงเอ่ยถามอย่างสนใจ "เช่นนั้นมิใช่ว่าจิวฉองสามารถเสริมพลังให้ธนูกิเลนแปดสมบัติของข้าได้หรอกหรือขอรับ"

มุมปากของเล่าปี่กระตุก "ตามทฤษฎีแล้วมันก็ได้อยู่หรอก..."

"แต่ในทางปฏิบัติน่ะนะ..."

"ในทางปฏิบัติท่านอาจจะต้องยิงจิวฉองออกไปด้วย..."

ฮองตง "???"

ชั่วขณะนั้นฮองตงยังฟังไม่เข้าใจ

แต่ไม่นานก็เข้าใจได้

อ๋อ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง

จิวฉองเป็นจิตศาสตรานี่นะ ก็ต้องหลอมรวมเข้าไปในหัวลูกศร

พอยิงลูกศรออกไป ก็เท่ากับยิงจิวฉองออกไปด้วยไม่ใช่หรือไงกัน

เล่าปี่เก็บจดหมายของกวนอูเข้าที่แล้วถามว่า

"ท่านแม่ทัพฮอง แผนการต่อไปวางไว้เช่นไรบ้าง"

ฮองตงได้สติกลับมาแล้วกล่าวว่า

"เมื่อครู่กุนซือส่งจดหมายมา แจ้งว่าอย่าให้พวกเราบุกเข้าไปในป่าลึก ให้ปักหลักเฝ้าระวังอยู่ที่นี่ขอรับ"

เล่าปี่แปลกใจ "เฝ้าระวังเหรอ"

ฮองตงกล่าว "ภารกิจหลักของพวกเราคือคอยดักจับทหารหนีทัพ เพื่อไม่ให้มีปลาเล็ดลอดตาข่ายไปได้ขอรับ"

เล่าปี่สงสัย "เฝ้าเหรอ แล้วใครจะเป็นฝ่ายบุกโจมตีล่ะ"

ฮองตงกล่าว "เอ๊กเต๊กเป็นทัพหลักในการโจมตีขอรับ"

เล่าปี่เลิกคิ้วขึ้น

ไม่ใช่สิเว้ย!

รูมเมตของฉันกลายเป็นมหาขุนพลไปแล้วจริงดิ!?

ต้องรู้นะว่าเมื่อไม่กี่เดือนก่อน เตียวหุยยังเป็นแค่นักศึกษาขยะเปียกอยู่เลย

ไม่มีประสบการณ์การรบอะไรทั้งนั้น

กองพันเสินจีแค่หนึ่งพันคนของเขา จะบีบให้ซงปาแตกพ่ายวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนได้จริงเหรอ

เขาเริ่มกังวลขึ้นมาแล้วว่าเตียวหุยจะตกอยู่ในอันตราย

เพราะสุดยอดวิชาของซงปาไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยสักนิด

....

เขาหมงซาน

เตียวหุยระดมพลทหารกองพันเสินจีกว่าหนึ่งพันนาย

พวกเขาสวมเกราะหนังลายพราง ตามตัวเสียบใบไม้ไว้เต็มตัวเพื่อพรางกาย

เตียวหุยกล่าวต่อหน้าทหารทั้งกองทัพว่า

"ศึกครั้งนี้คือสงครามครั้งแรกอย่างแท้จริงของกองพันเสินจีพวกเรา!"

"พวกแกทุกคนล้วนเป็นลูกผู้ชายที่ได้กินเนื้อทุกวี่ทุกวัน!"

"วันนี้ก็แสดงความฮึกเหิมออกมาให้กูดูหน่อยสิวะ แม่งเอ๊ย!"

"ศึกนี้มีแต่ต้องชนะ ห้ามแพ้เด็ดขาด!"

"จงใช้ผลงานศึกพิสูจน์ ว่าพวกแกคู่ควรที่จะได้แดกเนื้อทุกวัน!"

"ตอนนี้! อุดหูกันให้หมด!"

เหล่าทหารหาญแห่งกองพันเสินจีเคลื่อนไหวพร้อมเพรียงกัน ต่างหยิบที่อุดหูขึ้นมาใส่จนครบ

นี่คือยุทธวิธีที่พวกเขาคิดค้นขึ้นตามคุณลักษณะของสุดยอดวิชาของเตียวหุย

จากนั้นเตียวหุยก็มุดเข้าไปในถังไม้ใบหนึ่ง

นี่คือถังที่เขาสั่งให้ลูกน้องต่อขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ

ผิวด้านนอกปูทับด้วยเกราะเหล็กชั้นหนึ่ง ธนูไม่มีทางยิงทะลุเข้ามาได้อย่างแน่นอน

ภายในเจาะช่องเล็กๆ เอาไว้เพียงร่องเดียวเพื่อให้มองเห็นทางข้างหน้า และโผล่ขาสองข้างออกมาไว้สำหรับเดิน

เนื่องจากกองกำลังของซงปาเคลื่อนไหวโดยไร้สุ้มเสียง

เตียวหุยจึงต้องคอยระวังเกาทัณฑ์ลอบยิงอยู่ตลอดเวลา เลยสร้างเกราะคลุมตัวแบบนี้ขึ้นมาให้มันจบๆ ไป

ในขณะเดียวกันมันยังทำหน้าที่เป็นห้องสะท้อนเสียง ช่วยเพิ่มพลังและขอบเขตการแผ่กระจายของเสียงคำรามได้อีกด้วย

เตียวหุยเดินนำอยู่หน้าสุด ส่วนกองพันเสินจีลอบเร้นตามหลังอยู่ห่างออกไปกว่าสองร้อยเมตร

เป็นระยะที่สามารถยิงธนูคุ้มกันเตียวหุยได้ทันท่วงที และยังไม่ถูกลูกหลงจากคลื่นเสียงคำรามได้ง่ายๆ อีกด้วย

ทหารซุ่มของซงปาดักรออยู่นานแล้ว

ลูกน้องแนบหูตะโกนสุดเสียงว่า

"ท่านหัวหน้าใหญ่! มีอะไรบางอย่างกำลังมาขอรับ!"

หัวหน้าใหญ่ไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง "แม่งเอ๊ย! แหกปากให้มันดังกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง! ไม่ได้ยินโว้ย!"

สุดยอดวิชาของหัวหน้านี่มีปัญหาตรงนี้แหละ สื่อสารกันตามปกติไม่ได้เลยสักนิด

ลูกน้องสูดหายใจเข้าลึกแล้วตะโกนลั่น

"มีอะไรบางอย่างกำลังมาขอรับ!"

ในที่สุดหัวหน้าใหญ่ก็ฟังรู้เรื่อง

เขามองไปยังปลายทางเดินสายเล็ก และก็เป็นไปตามนั้น...

มีมนุษย์ถังไม้คนหนึ่งกำลังเดินโซซัดโซเซ โยกเยกไปมาตรงเข้ามาทางนี้

หัวหน้าใหญ่พลันเบิกตากว้าง

หืม????

ไม่ใช่ละเหวย!

ข้าตาฝาดไปหรือเปล่าวะเนี่ย

กลางป่าเขารกร้างเช่นนี้...

แล้วนี่มันตัวบ้าตัวเหี้ยอะไรกันอีกล่ะเนี่ย

ลูกน้องแนบหูตะโกนว่า "ท่านหัวหน้าใหญ่! นั่นมันผีหรือเปล่าขอรับ!"

หัวหน้าใหญ่แนบหูตะโกนกลับ "จะคนหรือผีก็ช่างหัวมัน! ยิงเปิดไปสักดอกก่อน! ยังไงมันก็จับตำแหน่งพวกเราไม่ได้อยู่แล้ว!"

"ขอรับ!"

ว่าแล้วลูกเกาทัณฑ์ดอกหนึ่งก็ลอบยิงพุ่งวาบออกไปทันที

ทว่าลูกศรกลับถูกเกราะเหล็กของถังไม้สะท้อนกระดอนออกมา

ที่น่าอัศจรรย์ใจคือ แทบจะไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมาเลยสักนิด

เตียวหุยเดินๆ อยู่ จู่ๆ ก็เห็นลูกศรดอกหนึ่งร่วงอยู่บนพื้น แถมยังถูกตนเองเหยียบไว้ใต้ฝ่าเท้า

เขาตระหนักได้ทันทีว่านี่ต้องเป็นทหารของซงปาที่ลอบยิงใส่เขาแน่นอน

เชี่ยเอ๊ย?

ยิงมาตอนไหนวะเนี่ย

ขนาดชนเข้ากับถังไม้ยังไม่มีเสียงเลยสักแอะ!

ถ้าไม่ใช่เพราะลูกศรหล่นมาอยู่ข้างเท้า เขาก็คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคนลอบยิงธนูใส่ตนเอง

พอมีผืนป่าช่วยกำบัง กองกำลังของซงปาก็เหมือนกับภูตผีจริงๆ ฆ่าคนได้โดยไร้เสียงสิ้นเชิง

มิน่าล่ะพวกทหารทางการถึงทำอะไรมันไม่ได้

เขาอดรู้สึกใจหายใจคว่ำไม่ได้

โชคดีที่ต่อถังไม้นี้ขึ้นมา ไม่งั้นป่านนี้อาจตายห่าไปแล้ว

แต่ว่า ในเมื่อลูกธนูยิงมาถึงตรงที่เขาอยู่ได้ ก็แสดงว่าพวกทหารซุ่มโจมตีพวกนี้อยู่ห่างจากเขาไปแค่ร้อยเมตรเศษเท่านั้น

มุมปากของเตียวหุยยกยิ้มขึ้น

ในเมื่อตรงนี้มีทหารซุ่มอยู่ งั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจแล้วกันนะเว้ย!

เขาสูดหายใจเข้าลึก:

"เตียวหุยเอ๊กเต๊กชาวเมืองยี่หยงอยู่นี่แล้ว! ใครกล้ามาสู้กับข้าบ้าง!"

เสียงคำรามสิบสามพยางค์!

สะเทือนเลื่อนลั่นจนใบไม้ในรัศมีร้อยเมตรปลิวว่อนกระจาย

พลซุ่มโจมตีในระยะห้าเมตรด้วยความที่อยู่ใกล้เตียวหุยเกินไป ถึงกับตับไตไส้พุงแตกแหลกละเอียด

ส่วนพวกที่อยู่ในระยะยี่สิบเมตรต่างก็หมดสติสลบเหมือดไป

พวกที่อยู่ในระยะห้าสิบเมตรก็ถึงกับสติแตกวิญญาณกระเจิงไปชั่วขณะ

พากันร่วงหล่นลงมาจากบนต้นไม้และเนินเขาทั้งสองฝั่งกันระนาว

เตียวหุยเลิกคิ้ว บนต้นไม้ก็มีด้วยเหรอวะเนี่ย

สุดยอดวิชาของซงปานี่มันโคตรหลอนจริง ๆ ใกล้แค่นี้เขายังจับสัมผัสไม่ได้เลย

กองพันเสินจีที่แอบซุ่มอยู่ด้านหลังพอได้ยินเสียงคำราม ก็รีบตามขึ้นมาทันทีเพื่อเก็บตกซ้ำดาบกวาดล้างพวกทหารเลวอย่างรวดเร็ว

เผื่อว่าจะมีใครที่ยังไม่ถูกคลื่นเสียงสะเทือนจนตาย

พอกำจัดทหารซุ่มโจมตีพวกนี้เสร็จ

เวลาคูลดาวน์สุดยอดวิชาของเตียวหุยก็ฟื้นฟูกลับมาพอดี เขาโบกไม้โบกมือเป็นสัญญาณ:

"เดินหน้าต่อ!"

จากนั้นก็เอาถังไม้ครอบตัวเองใหม่อีกรอบ

...

ซงปาที่อยู่ห่างออกไปสี่กิโลเมตรได้ยินเสียงคำรามของเตียวหุยแว่วมาแต่ไกล

มุมปากของเขายกยิ้มขึ้น "ดูท่าเตียวหุยจะติดกับดักซุ่มโจมตีของเราเข้าแล้ว"

มีลูกน้องคนหนึ่งรินเหล้าให้ซงปาพลางหัวเราะร่า "ฟังจากเสียงนี้ ดูเหมือนจะสิ้นหวังน่าดูเลยนะขอรับ"

ซงปาระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

ลูกน้องเอ่ยถามปนยิ้ม "นายท่านหัวเราะเรื่องอันใดหรือขอรับ"

คำถามนี้โดนใจซงปาเข้าจัง ๆ ในใจคิดว่าไอ้เด็กคนนี้มันรู้ใจชะมัด

ซงปาเอ่ยว่า "ข้าหัวเราะที่ไอ้เตียวหุยมันไร้สมองน่ะสิ"

"แม้แต่เล่าปี่กับกุยแกยังตั้งค่ายอยู่กับที่ ไม่กล้าเฉียดกรายเข้ามาใกล้ แล้วไอ้เตียวหุยนี่กล้าดียังไงถึงบุกตะลุยเข้ามาคนเดียว"

"ถ้าไม่ใช่โง่ไร้สมองแล้วจะเรียกว่าอะไรได้"

"คอยดูเถอะ ภายในครึ่งชั่วยาม ข่าวการตายของเตียวหุยจะต้องส่งมาถึงแน่"

เวลาผ่านไปสิบกว่านาที

ในป่าเขาก็มีเสียงคำรามของเตียวหุยดังขึ้นมาอีกระลอก "เตียวหุยเอ๊กเต๊กชาวเมืองยี่หยงอยู่นี่แล้ว! ใครกล้ามาสู้กับข้าบ้าง!"

ลูกน้องประหลาดใจ "เตียวหุยมันยังรอดอยู่อีกเหรอขอรับ ดูเหมือนมันกำลังใกล้เข้ามาหาพวกเราเรื่อย ๆ เลย..."

ซงปาหัวเราะร่วนแล้วว่า

"ไม่เป็นไรหรอก ได้ยินว่าเตียวหุยกล้าหาญชาญศึก อาจจะยังไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ ถึงได้บุกเดี่ยวตะลุยมาแบบนี้"

"คราวนี้มันต้องตายสถานเดียว!"

ผ่านไปอีกสิบกว่านาที

ในป่าเขาก็ดังแว่วเสียงคำรามกึกก้องของเตียวหุยขึ้นมาอีกแล้ว อีกแล้ว และอีกแล้ว "เตียวเอ๊กเต๊กชาวเอี๋ยนอยู่นี่แล้ว! ใครกล้ามาสู้กับข้าบ้าง!"

ลูกน้องมองไปทางทิศเหนือ "ทำไมไอ้เตียวหุยนี่ถึงยังรอดอยู่อีก? เหมือนจะขยับเข้ามาใกล้พวกเราเรื่อย ๆ แล้ว ดูท่าคงห่างจากพวกเราแค่สองกิโลเมตรเท่านั้นเอง"

ซงปาเริ่มจะเก็บทรงไม่อยู่แล้ว

เตียวหุยโดนซุ่มโจมตีติดกันถึงสามครั้งสามคราแล้วยังไม่ตายเนี่ยนะ?

หรือว่ามันจะเป็นยอดคนหมื่นต้านจริง ๆ!?

ถ้าคราวนี้เตียวหุยยังไม่ตายอีกล่ะก็ มันคงบุกทะลวงเข้ามาถึงค่ายใหญ่ของเขาแล้วแน่ ๆ!

และแล้วก็เป็นจริงตามนั้น!

ทหารยามวิ่งเข้ามารายงานเสียงหลง "รายงานขอรับ!!! ข้าศึกบุก!!!"

ซงพาลุกพรวดขึ้นมาทันที ตาเบิกกว้าง ตะโกนลั่น

"เตียวหุยบุกมาแล้วเรอะ!?"

ทหารยามทำสีหน้าพิลึกพิลั่น ก่อนจะตะโกนตอบ

"ไม่ใช่ขอรับ... เป็นมนุษย์ถังไม้เดินมา..."

หัวของซงปาอื้ออึงไปหมด มนุษย์ถังไม้อะไรวะ?

เขารีบก้าวออกจากกระโจม แล้วปีนขึ้นไปบนหอสังเกตการณ์ทันที

แลเห็นแต่ไกลว่ามีมนุษย์ถังไม้คนหนึ่งกำลังเดินโยกเยกโซซัดโซเซอยู่บนถนน

ซงปาทำสีหน้าประหลาดพิกล

นี่มันตัวห่าอะไรวะเนี่ย!?