ตอนที่ 90 วงล้อมสี่ทิศ

"รายงาน!!!"

"ข้างหน้าไกล ๆ มีคนชุดเขียวจูงมังกรยักษ์หัวปูดโนหน้าตาบวมปูดมาตัวหนึ่งขอรับ!"

"ข้างล่างเขาขี่พี่ชายชุดขาวคนหนึ่งอยู่!"

"ในมือยังถือคนชุดดำไว้อีกคนด้วยขอรับ!"

หัวหน้าโจรประจำเมืองเลิกคิ้วขึ้น

เพ้อเจ้ออะไรวะเนี่ย?

พล่ามบ้าอะไรกัน?

"เอ็งไปแดกเห็ดเมามาหรือไง"

"พูดจาให้มันรู้เรื่องหน่อยได้ไหม?"

ลูกน้องตอบอย่างน้อยใจว่า

"ลูกพี่ ข้าเห็นชัดเต็มสองตาจริง ๆ นะ พวกเราทุกคนก็เห็นเหมือนกัน!"

หัวหน้าโจรมองหน้าลูกน้องด้วยความสงสัยระแวง

ดี ดี ดีมาก!

แดกเห็ดเมากันหมดเลยใช่ไหม?

ข้าชักอยากจะเห็นแล้วสิว่าเห็ดอะไรมันจะอร่อยขนาดนี้!

หัวหน้าโจรจึงปีนขึ้นกำแพงเมืองด้วยความโมโหโทโส แล้วทอดสายตามองไปไกล

เขาก็อึ้งค้างไปทันที

เขากะพริบตาปริบ ๆ

เชี่ยเอ๊ย มังกรเขียวยักษ์หน้าตาบวมปูดจริงด้วย!

มีคนชุดเขียวขี่คนชุดขาว ในมือถือคนชุดดำอยู่จริง ๆ ด้วยเนี่ยนะ!?

นี่ข้าไปแอบแดกเห็ดเมามาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?

เขาตะโกนลั่น "ผู้มาคือใครกัน?!"

ทั้งสามคนไม่ตอบคำ เอาแต่พุ่งทะยานเข้าใส่ลูกเดียว

หัวหน้าโจรขมวดคิ้ว "มาไม่ดีแน่..."

"ยิงธนู!"

ห่าธนูพวยพุ่งซัดสาดเข้ามา

กวนอูยกง้าวมังกรเขียวขึ้น ให้จิวฉองขวางอยู่ด้านหน้า

จูล่งไม่ค่อยไว้ใจพลังป้องกันของจิวฉองเท่าไร จึงยังคงแทงทวนปัดป้องช่วยกวนอู

กวนอูเงยหน้ามองเงาร่างมายาของมังกรเขียว คำนวณในใจคร่าว ๆ บัฟของจิวฉองน่าจะเพิ่มขึ้นราว 1.5 เท่า

ทั้งสามรุดหน้ามาถึงระยะโจมตีของฟันมังกรเขียว

กวนอูตวัดง้าวตามแรงส่ง

มังกรเขียวยกมือกอดหัวพุ่งทะยานออกไป!

ตูม!!!

ประตูเมืองรวมไปถึงกำแพงเมืองด้านบน พอถูกมังกรเขียวพุ่งชนเข้าอย่างจังก็พังทลายลงมาเสียงสนั่นหวั่นไหว

ฝุ่นควันตลบอบอวล เมืองปรากฏเป็นช่องโหว่ขนาดมหึมา

เตียนอุยอ้าปากค้าง ยืนเซ่ออยู่กับที่อยู่นานสองนาน

จนกระทั่งทหารเลวเอ่ยเตือน "ท่านแม่ทัพเตียน ได้เวลาบุกแล้วขอรับ"

เตียนอุยได้สติกลับมา สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วตะโกนเสียงดังลั่น

"ทหารทั้งกองทัพ บุก!"

"ฆ่า!!!"

ชั่วพริบตา เสียงโห่ร้องฆ่าฟันก็ดังกึกก้องฟ้า

เหล่าทหารทางการจำนวนนับไม่ถ้วนกรูกันออกมาจากป่าละเมาะใกล้ ๆ

กวนอู จูล่ง และจิวฉอง ทั้งสามคนก็แยกย้ายกันตามจังหวะ

กวนอูตบไหล่จิวฉองพลางหัวเราะร่า "ทำได้เยี่ยมมาก! ต่อไปนี้ก็ติดตามข้าเถอะนะ?"

จิวฉองซาบซึ้งใจยิ่งนัก "ขอบคุณท่านแม่ทัพกวนขอรับ!"

จูล่งกล่าวขึ้น "พวกเราไปช่วยเตียนอุยตีเมืองกันเถอะ จะปล่อยให้ทหารที่นี่รอดไปแม้แต่คนเดียวไม่ได้"

"ได้!"

กวนอูคิดในใจว่า มีนายอยู่ทั้งคน ใครมันจะวิ่งหนีทันวะ?

หัวหน้าโจรตกใจจนสติแตก

นี่มันสถานการณ์บ้าอะไรกันวะเนี่ย?

แถวนี้ไปซุ่มคนไว้เยอะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ตั้งแต่พังเมืองจนถึงบุกเข้าเมือง ใช้เวลาเพียงแค่กะพริบตาเดียวเนี่ยนะ?

สันหลังของหัวหน้าโจรเย็นวาบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

นี่เป็นการลอบโจมตีที่วางแผนไว้ล่วงหน้าแล้วงั้นรึ?

นี่มัน...

นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง?

จากกองทัพเล่าปี่มาถึงที่นี่มีค่ายโจรตั้งกี่แห่งกันเล่า?

เว้นเสียแต่ว่าพวกเขาจะกวาดล้างค่ายโจรตลอดทางจนเหี้ยนภายในวันเดียว ไม่อย่างนั้นไม่มีทางมาซุ่มรออยู่ที่นี่เงียบ ๆ ได้นานขนาดนี้แน่!

หัวหน้าโจรยิ่งคิดก็ยิ่งขวัญผวา

นี่ตนกำลังเผชิญหน้ากับกองทัพแบบไหนกันแน่วะเนี่ย?

ฉิบหายแล้ว!!!

ถ้าเมืองเฟ่ยถูกตีแตก เส้นทางลำเลียงเสบียงของท่านผู้นำก็ถูกตัดขาดน่ะสิ!

หัวหน้าโจรจึงรีบสั่งการละล่ำละลัก

"เร็ว! รีบไปบอกท่านผู้นำว่าศัตรูตีตลบหลัง! เส้นทางถอยทัพของเราถูกตัดขาดแล้ว! ให้ท่านผู้นำรีบยกทัพกลับมาช่วยด่วน!"

"แต่ลูกพี่ พวกเราโดนล้อมหมดแล้วขอรับ"

หัวหน้าโจรตวาดก้องด้วยความโมโห

"ลงจากกำแพงเมือง! ฝ่าวงล้อมออกไป! ไม่อย่างนั้นพวกเราได้ตายยกลำกันหมดแน่!"

ฟิ้ว!

ลำคอของหัวหน้าโจรถูกจูล่งที่อยู่ใต้กำแพงเมืองแผลงศรดอกเดียวเสียบทะลุ

เมืองเฟ่ยขาดผู้นำ ทุกคนจึงยอมจำนนแต่โดยดี

เมืองเฟ่ยถูกตีแตกอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

วงล้อมปิดล้อมก่อตัวสมบูรณ์แล้ว!

....

ในยามนี้ ซงปายังคงตระเวนสืบหาตำแหน่งของทัพหลักเล่าปี่อยู่แถวแนวหน้า

โดยไม่เฉลียวใจแม้แต่น้อยว่าเส้นทางด้านหลังฝั่งตะวันออกของตนถูกคนอื่นตัดหน้าชุบมือเปิบไปเสียแล้ว

มีหน่วยสอดแนมทยอยกลับมารายงานไม่ขาดสาย

"รายงาน!!!"

"กองทัพเล่าปี่ห้าพันกว่านายตั้งค่ายอยู่ห่างออกไปทางใต้ราวยี่สิบกิโลเมตรขอรับ!"

ซงปาหัวเราะเยาะ "ดูท่ามันอยากจะเปิดศึกกับข้าสินะ"

"รายงาน!!!"

"ค่ายโจรทางทิศตะวันตกเจ็ดแห่งถูกกองทัพเล่าปี่ตีแตกยับในคืนเดียว และมีบางส่วนกำลังมุ่งหน้าขึ้นเหนือต่อไปขอรับ!"

"ว่าไงนะ!?"

ซงปาเริ่มนั่งไม่ติดที่

"พวกมันทำได้ยังไง? คืนเดียวเจ็ดค่ายเนี่ยนะ? เอ็งนับผิดหรือเป็นบ้าไปแล้ววะ!?"

หน่วยสอดแนมรีบอธิบาย "พวกมันมีขุนพลที่ใช้สุดยอดวิชาระเบิดได้ขอรับ ระเบิดประตูค่ายพังกระจุยทันที ค่ายเหล่านั้นตั้งตัวไม่ทันก็เลยถูกกองทัพใหญ่บุกทะลวงผ่านประตูเข้ามาได้"

สุดยอดวิชาระเบิดงั้นรึ?

ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินแค่ว่ามีพวกนักพรตเต๋าที่มีวิชานี้ นับเป็นสุดยอดวิชาสำหรับการตีเมืองอย่างแท้จริง

ซงปาคิดไม่ถึงเลยว่านอกจากกวนอูแล้ว กองทัพเล่าปี่จะยังมีขุนพลที่มีสุดยอดวิชาอันเชี่ยวชาญการตีเมืองขนาดนี้อยู่อีก

มิน่าล่ะถึงตีค่ายแตกกระจุยได้เร็วขนาดนี้...

ผ่านไปไม่ทันไร ก็มีหน่วยสอดแนมเข้ามารายงานอีกคน

"หัวหน้า! เขาหมงซานทางทิศเหนือถูกกองทัพเล่าปี่ยึดไปแล้วขอรับ!"

ซงพาลุกพรวดขึ้นมา ตาเบิกกว้าง

กระทั่งเขาหมงซานก็โดนยึดไปแล้วเรอะ?

ถ้างั้นก็เท่ากับยึดเมืองไทสันไปครึ่งหนึ่งในชั่วข้ามคืนเลยไม่ใช่รึไง?

"พวกมันมีกี่คน!?"

"ประมาณหนึ่งพันคนขอรับ"

"แค่พันคนก็ตีแตกแล้วเรอะ!?"

ซงปารีบคลี่แผนที่ออกดูทันที

"ตอนกลางคืนตีค่ายทางตะวันตกไปเจ็ดค่าย พอฟ้าสว่างก็ฟาดไปอีกอย่างน้อยห้าค่ายถึงจะไปถึงเขาหมงซานทางเหนือได้"

"ทางใต้ก็มีกองทัพหลักห้าพันนายของเล่าปี่..."

ซงปาพลันระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

"ที่แท้เล่าปี่ก็คิดจะอ้อมข้ามข้าไปยึดอำเภอฮองกูที่เป็นศูนย์กลางเมืองไทสันตรงๆ สินะ?"

"ดูท่าเล่าปี่จะยังพอรู้ตัวว่าสู้ศึกภาคสนามกับพวกเราไม่ได้"

หน่วยสอดแนมเอ่ยอย่างกังวล "หัวหน้า พวกมันบุกเร็วขนาดนี้ เมืองเฟ่ยเฉิงทางทิศตะวันออกของเราจะเกิดเรื่องด้วยไหมขอรับ?"

ซงปาส่ายหน้า

"เมืองเฟ่ยเฉิงเป็นเมืองใหญ่ ไม่ใช่ค่ายโจรธรรมดา"

"เว้นเสียแต่กองทัพเล่าปี่จะตีเมืองเฟ่ยเฉิงแตกได้ในเวลาแค่หนึ่งเค่อ"

"ไม่อย่างนั้น ขอแค่เมืองเฟ่ยเฉิงพบศัตรู ไม่ถึงครึ่งชั่วยามข้าก็ต้องรู้ข่าวแล้ว"

หน่วยสอดแนมพยักหน้ารับ

เช่นนั้นเมืองเฟ่ยเฉิงก็ยังถือว่าปลอดภัยอยู่

ซงพานึกถึงมังกรเขียวที่เคยสยบชางซีขึ้นมาได้ จู่ๆ ก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาแวบหนึ่ง

จึงสั่งไปว่า

"แต่เพื่อความปลอดภัย เจ้าพากลุ่มคนไปดูลาดเลาที่เมืองเฟ่ยเฉิงสักหน่อย กำชับพวกนั้นให้ระวังเล่าปี่ยกทัพมาตีเมืองด้วย"

หน่วยสอดแนมรับคำสั่งแล้วรีบหมุนตัวออกไป

ผ่านไปไม่นาน

ก็มีหน่วยสอดแนมวิ่งโร่มารายงานอีก

"หัวหน้า! เล่าปี่ทางทิศใต้กำลังเปิดฉากบุกใส่พวกเราแล้วขอรับ!"

"รายงาน!!! กองทัพเล่าปี่ทางทิศตะวันตกเริ่มโจมตีพวกเราแล้วขอรับ!"

"รายงาน!!! กองทัพเล่าปี่ทางทิศเหนือเริ่มโจมตีพวกเราแล้วขอรับ!"

ทั้งตะวันตก ใต้ เหนือ บุกเข้ากระหนาบพร้อมกันสามทิศทางทีเดียว!!!

การเคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด!

ราวกับนัดแนะเวลากันไว้เป๊ะๆ

หรือว่าพวกมันจะมั่นใจในความเร็วการตีเมืองของตัวเองขนาดนั้นเชียวเรอะ?

ขอแค่มีทัพใดทัพหนึ่งตีเมืองช้าไปแม้แต่นิดเดียว ก็ไม่มีทางประสานเวลาบุกค่ายใหญ่ของเขาพร้อมกันได้แน่!

"หัวหน้า ตอนนี้จะเอายังไงดีขอรับ?"

ซงปาแค่นหัวเราะเหี้ยม

"ล้อมสามเปิดหนึ่ง นี่กะจะต้อนข้าให้หนีกลับเมืองลังเอี๋ยสินะ"

"ดีมาก!"

"ในเมื่อพวกเอ็งเสนอหน้ามารนหาที่ตายเอง ก็อย่าหวังว่าจะมีใครได้รอดชีวิตกลับไปสักคนเดียว!"

"สั่งการลงไปทุกหน่วย ให้ไปดักซุ่มตามจุดที่วางแผนไว้ อย่าปล่อยให้ทัพเล่าปี่รอดไปได้แม้แต่คนเดียว!"

พลส่งสารขานรับเสียงดังลั่น "ขอรับ!"

.....

เมื่อกวนอูกับจูล่งไม่อยู่ เล่าปี่จึงส่งทหารห้าพันนายในมือให้ฮองตงเป็นคนบัญชาการโดยตรง

ตลอดเส้นทางบุกทะลวงประหนึ่งผ่าไผ่ ตีค่ายโจรแตกติดต่อกันถึงสามค่าย จนบุกประชิดถึงค่ายใหญ่ของซงปาแล้ว

ตอนนั้นเองเล่าปี่ก็ได้รับจดหมายจากกวนอู

"เยี่ยมไปเลย! กวนอู จูล่ง แล้วก็เตียนอุยสกัดทางถอยของซงปาสำเร็จแล้ว!"

ฮองตงยิ้มพลางกล่าว "เช่นนี้แล้ว ซงปาก็ไร้หนทางหลบหนีแล้วขอรับ"

เล่าปี่กวาดสายตาอ่านต่อไปเรื่อยๆ...

"จิวฉอง?"

จู่ๆ เขาก็แทบจะกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่

"จิวฉองเนี่ยนะเป็นจิตศาสตรา!?"

ฮองตงเลิกคิ้วประหลาดใจ "จิวฉองอะไรหรือขอรับ?"

เล่าปี่อธิบาย "เดิมทีหมอนั่นเป็นโจร แต่มีสุดยอดวิชา กวนอูก็เลยรับเข้ามาเป็นขุนพลรองน่ะ"

ฮองตงถามต่อ "สุดยอดวิชาอะไรหรือขอรับ?"

"เขาตีบวกอาวุธได้"