ตอนที่ 89 พ่อบ้านอาวุธ

มังกรเขียวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่ง

เอ๊ะ?

เมื่อกี้ข้าชนเข้ากับอะไรน่ะ?

คราวนี้ไม่มีค้อนเหรอ?

ดีจัง...

ยังไม่ทันที่มังกรเขียวจะได้สติ มันก็สลายหายไปในความว่างเปล่าอีกครั้ง

กวนอูลุกขึ้นมาจากพื้น

"แย่แล้ว! สุดยอดวิชาของฉันโดนขัดซะได้! จูล่ง นายเป็นอะไรไหม?"

จูล่งพูดอย่างละอายใจ "ฮุนเตี๋ยง ข้าประมาทไปเอง..."

กวนอูตบตัวจูล่ง "ไม่เป็นไร สถานการณ์คับขัน เตียนอุยกำลังรอพวกเราอยู่ข้างหน้า เริ่มชาร์จพลังกันตรงนี้เลยเถอะ"

จูล่งพยักหน้า "แผนการตอนนี้ คงต้องทำเช่นนี้แล้ว"

กวนอูกระโดดขึ้นขี่หลังจูล่งแล้วออกเดินทางอีกครั้ง

กุบกับกุบกับ...

เมื่อมองดูแผ่นหลังของกวนอูกับจูล่งที่ค่อย ๆ ห่างออกไป

พวกสมุนลูกกระจ๊อกบนเขาก็งงเป็นไก่ตาแตก

เชี่ยอะไรวะเนี่ย!?

มังกรเขียวตัวเบ้อเริ่มนั่นชนลูกพี่กระเด็นปลิวไปแล้วเหรอ!?

ไอ้คนประหลาดสองคนนั้นมันอะไรกันวะ?

แล้วลูกพี่ใหญ่ของพวกเราล่ะโว้ย!?

จูล่งแบกกวนอูวิ่งไปได้ราวสองกิโลเมตร

จู่ ๆ ก็พบ "ศพ" ร่างหนึ่งนอนตัวตรงแหน็วอยู่ริมทาง ในท่าทางเหมือนยืนตรงเป๊ะ

ดูท่าทางจะตายมาได้สักพักแล้ว

กวนอูปรายตามอง "ศพ" แวบหนึ่ง ก็รีบตะโกนสั่งหยุด

จูล่งเบรกเอี๊ยดกะทันหัน

"มีอะไรรึ ฮุนเตี๋ยง?"

"คนคนนี้ไม่ใช่โจรป่าที่ขวางพวกเราไว้เมื่อกี้หรอกเหรอ? ที่แท้โดนชนปลิวมาถึงนี่เลยเรอะ?"

จูล่งรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ตอนแรกเขานึกว่าเป็น "ศพ" ธรรมดาทั่วไป

เพราะในยุคกลียุคเช่นนี้ ต่อให้มีศพโผล่มากลางป่าเขารกร้างสักร้อยศพก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

ทว่าผลปรากฏว่า แม่เจ้าโว้ย!

"ศพ" ร่างนี้ก็คือโจรป่าที่พวกเขาเพิ่งชนปลิวไปเมื่อกี้นั่นเอง

มันไม่มีเหตุผลเลยสักนิด!

คนที่โดนมังกรเขียวชนปลิว จนถึงตอนนี้ นอกจากลิโป้แล้วก็ไม่มีใครรอดชีวิตสักคน

พวกทหารเลวนี่โดนชนจนร่างแหลกกระเด็นไปคนละทิศละทางทั้งนั้น

หมอนี่ดันมีสภาพศพสมบูรณ์เนี่ยนะ?

ไม่ชอบมาพากลแล้ว!

กวนอูรู้สึกว่าคนคนนี้อาจจะไม่ธรรมดา ไม่แน่อาจจะมีสุดยอดวิชาก็ได้!

จึงปีนลงมาจากตัวจูล่งแล้วก้มลงไปตรวจดู

เขาแตะดู "ศพ" นั้น พบว่าเย็นเฉียบ

เขาก็ยิ่งประหลาดใจขึ้นไปอีก

นี่เพิ่งตายไปได้นานแค่ไหนกัน ทำไมตัวถึงเย็นเจี๊ยบขนาดนี้แล้ว?

แถมสัมผัสดูยังแข็งโป๊กอย่างกับเหล็ก

เอ๊ะ?

ทำไมหัวของมันถึงแหลมเปี๊ยบแบบนี้ล่ะ?

กวนอูดึงหมวกของเขาออก ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าบนหัวของเขามีคมมีดงอกออกมาเล่มหนึ่ง

ดูเหมือนกับหงอนบนหัวของอุลตร้าแมนเซเว่นไม่มีผิด

ราวกับมีมีดยักษ์เล่มหนึ่งฝังติดอยู่ในร่างกาย หงายคมออกด้านนอก ลากยาวตามแนวกระดูกสันหลังจรดก้นกบ

นี่มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ย?

จู่ ๆ "ศพ" ร่างนั้นก็เอ่ยปากพูด "มังกรเขียวตัวใหญ่... คนสวมชุดคลุมเขียว... ข้านึกออกแล้ว..."

กวนอูสะดุ้งโหยง

เชี่ยไรวะ?

สรุปคือแกยังไม่ตายเรอะ?

"ศพ" พูดขึ้นอย่างตื่นเต้นทันควัน "ท่านคือแม่ทัพกวนงั้นรึ!? แม่ทัพกวนที่ฟันดาบเดียวชนลิโป้ปลิวที่ด่านเฮาโลก๋วนใช่หรือไม่!?"

กวนอูพยักหน้า "ถูกต้อง"

"ศพ" แนะนำตัวเอง "ผู้น้อยจิวฉอง ขอ 'คารวะ' แม่ทัพกวน!"

กวนอูชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอุทานด้วยความประหลาดใจ

"แกคือจิวฉองเหรอ?"

กวนอูไม่นึกเลยว่าจะเกือบฆ่าพวกเดียวกันเองไปเสียแล้ว

จิวฉองถามอย่างตื่นเต้น "แม่ทัพกวนเคยได้ยินชื่อของผู้น้อยด้วยหรือ?"

กวนอูสงสัย "แล้วทำไมแกถึงกลายสภาพเป็นแบบนี้ไปได้?"

จิวฉองพูดแก้เก้อ "เพราะสุดยอดวิชาของผู้น้อยคือการเสริมพลังอาวุธขอรับ"

"เมื่อครู่นี้มังกรเขียวของแม่ทัพกวนอานุภาพร้ายกาจเกินไป ผู้น้อยจำเป็นต้องใช้สุดยอดวิชา หลอมรวมตัวเองเข้ากับอาวุธถึงรอดชีวิตมาได้"

"แต่น่าเสียดายที่หลังจากใช้สุดยอดวิชาแล้ว ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งเค่อจึงจะคืนสภาพเดิมได้ ก็เลยทำได้แค่นอนอยู่ตรงนี้ขอรับ"

กวนอู "....."

เอาอาวุธมาฝังไว้ในร่างตัวเองนี่มันเสริมพลังประสาอะไรวะ?

แถมยังฮาร์ดซีซีล็อกตัวเองนิ่งสนิทไปอีกสิบห้านาทีเนี่ยนะ?

กวนอูโบกมือปัด "งั้นก็นอนต่อไปเถอะ"

"แล้วก็ เลิกเป็นโจรป่าได้แล้ว"

"ถ้าอยากเป็นขุนนางเล็ก ๆ ก็ไปที่อำเภอถำในเมืองตังไฮ พี่ใหญ่ของฉันน่าจะยินดีรับแกเข้าทำงานอยู่"

"ฉันยังมีธุระสำคัญ ขอตัวก่อนล่ะ"

ไอ้จิวฉองนี่มันมีประโยชน์อะไรวะ?

เป็นการ์ดระดับ R ยังไม่ถึงขั้นเลยมั้ง

ส่งไปให้พี่ใหญ่เก็บสะสมสแตมป์ก็แล้วกัน

เพื่อจะได้งานทำ จิวฉองก็ทุ่มสุดตัวเหมือนกัน

"แม่ทัพกวน! ท่านอย่าเพิ่งไป! ฟังผู้น้อยก่อน!"

"การเสริมพลังของผู้น้อยไม่ได้เพิ่มแค่ความแข็ง ความเหนียว และความคมของอาวุธเท่านั้นนะขอรับ!"

"ผู้น้อยยังลดน้ำหนักของอาวุธเพื่อเพิ่มความเร็วในการโจมตีได้ด้วย!"

"แล้วผู้น้อยยังสามารถส่งพลังงานของตัวเองเข้าไปในง้าวมังกรเขียว เพื่อขยายขนาดของมังกรเขียว หรือยืดระยะเวลาคงอยู่ของมังกรเขียวได้อีกด้วยขอรับ!"

"แม่ทัพกวน! สุดยอดวิชาของผู้น้อยนี้อยู่ในมือคนอื่นก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกขอรับ"

"มีแต่อยู่ข้างกายท่านเท่านั้น ผู้น้อยถึงจะสำแดงอานุภาพได้เต็มที่ที่สุด!"

"ขอท่านโปรดให้ผู้น้อยติดตามอยู่ข้างกายท่านด้วยเถิดขอรับ!"

ข้อดีเยอะขนาดนี้เลยเรอะ?

ฟังดูเหมือนระบบจัดการอาวุธอัจฉริยะเลยแฮะ อยากจะอัปเกรดแบบไหนก็จัดได้ตามใจชอบ

ในที่สุดกวนอูก็เริ่มสนใจ "โอ้?"

"แล้วสภาพเสริมพลังอาวุธของเจ้านี่คงอยู่ได้นานแค่ไหนล่ะ?"

จิวฉองเห็นว่าการสัมภาษณ์งานจวนเจียนจะผ่านฉลุย จึงเอ่ยอย่างดีใจว่า

"อย่างน้อยหนึ่งเค่อขอรับ ไม่มีขีดจำกัดเวลา ขอแค่ผู้น้อยไม่หิวตายไปเสียก่อนก็พอแล้ว"

กวนอูใคร่ครวญดู

ในเมื่อท่าฟันมังกรเขียวของตนถูกขัดจังหวะไปแล้ว สู้ลองให้จิวฉองช่วยเสริมพลังท่าฟันมังกรเขียวดูสักหน่อยจะเป็นไร?

ประจวบเหมาะกับที่เวลาแปลงสภาพเป็นอาวุธของจิวฉองหมดลงพอดี

เขาจึงปลดการแปลงสภาพทันที ร่างกายของจิวฉองก็กลับคืนสู่สภาพปกติ

กวนอูโยนง้าวมังกรเขียวไปให้จิวฉอง "มา ๆ ๆ! เจ้าลองเสริมพลังให้ข้าดูสักทีซิ"

จิวฉองพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น

"ได้เลยขอรับ!"

ว่าแล้วจิวฉองก็ยืนตัวตรงแน่ว สองมือจับด้ามง้าวมังกรเขียวไว้มั่น

"แม่ทัพกวน เสริมพลังเสร็จแล้วขอรับ"

มุมปากของกวนอูกระตุกยิก ๆ

"นี่มันผสานร่างภาษาอะไรวะเนี่ย? ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนไปเลยสักนิด เจ้าไม่ควรจะมีใบมีดงอกออกมาจากกระหม่อมเรอะ?"

จิวฉองเอ่ย "แบบนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้หรอกนะขอรับ เพียงแต่ถ้าทำแบบนั้น ท่านก็ต้องจับข้อเท้าของผู้น้อยถึงจะกวัดแกว่งใช้งานได้"

"อีกอย่างถ้าผสานร่างแบบนี้ นอกจากท่านจะจับด้ามง้าวได้แล้ว เวลาคับขันยังสามารถยกตัวผู้น้อยขึ้นมาช่วยกันลูกธนูได้ด้วยนะขอรับ"

กวนอูลองคิดตาม กลับรู้สึกว่ามีเหตุผลอยู่บ้างแฮะ

"แม่ทัพกวน วางใจเถอะขอรับ ผู้น้อยปรับน้ำหนักให้เบาลงมากแล้ว มือเดียวก็ยกขึ้นได้สบาย ๆ"

กวนอูใช้มือเดียวยกง้าวมังกรเขียวขึ้นมา

เบามากจริง ๆ รู้สึกเหมือนง้าวที่ทำจากแผ่นอะลูมิเนียมกลวงโบ๋

ทว่าร่างกายของจิวฉองกลับแข็งดั่งเหล็กกล้า ทั้งตัวเหมือนแท่งไอติมที่สองมือติดหนึบอยู่กับด้ามง้าว แน่นหนาอย่างยิ่ง

จริงของมัน

การยกตัวจิวฉองขึ้นมาก็เหมือนยกโล่ขึ้นมาแผ่นหนึ่งชัด ๆ

ช่วยกันห่าฝนธนูให้เขาได้ระดับหนึ่ง แถมยังไม่ขัดจังหวะขั้นตอนการร่ายสุดยอดวิชาอีก สะดวกโคตร ๆ

เมื่อกี้ทำไมถึงคิดไม่ถึงนะว่าควรติดโล่ไว้ข้างหน้าง้าวมังกรเขียว?

ถ้าทำแบบนั้น แขนของเขาก็คงไม่ต้องโดนธนูยิงใส่แล้ว

กวนอูพึมพำ "มันดูพิลึก ๆ ขัดมือชอบกล ถือคนทั้งคนไว้ในมือนี่มันสภาพไหนกันวะเนี่ย?"

จูล่งเอ่ยเตือน "ฮุนเตี๋ยง เวลาคับขันแล้ว การสะสมพลังของพวกเราถูกขัดจังหวะไป"

"เมื่อดูจากระยะทางที่เหลือของพวกเรา คงไม่อาจลากมังกรเขียวให้ตัวใหญ่กว่านี้ได้แล้ว สู้ลองดูก่อนดีกว่า"

กวนอูพยักหน้า

"ได้! จิวฉอง เจ้าเต็มใจช่วยข้าพิชิตศัตรูหรือไม่?"

จิวฉองดีใจจนเนื้อเต้น "ขอบพระคุณแม่ทัพกวนขอรับ!"

ดังนั้นกวนอูจึงขี่จูล่ง มือถือจิวฉอง มุ่งหน้าควบตะบึงไปยังเมืองปีเฉิง

เตียนอุยดักซุ่มอยู่ข้างเมืองปีเฉิงด้วยสายตาจับจ้องดุจพยัคฆ์

พลทหารนายหนึ่งวิ่งมารายงาน "แม่ทัพเตียน แม่ทัพกวนมาแล้วขอรับ แต่ดูประหลาดอยู่สักหน่อย"

เตียนอุยถามออกไปตามสัญชาตญาณ "ประหลาดตรงไหน?"

"ใต้ตัวเขาขี่คนอยู่คนหนึ่ง แล้วในมือยังถือคนอยู่อีกคนหนึ่งขอรับ"

เตียนอุยโบกมือพลางเอ่ย

"มีอะไรให้ต้องตื่นตูมกัน คนที่อยู่ใต้ตัวเขาก็ต้องเป็นเตียวจูล่งอยู่แล้ว ส่วนคนที่อยู่ในมือเขาก็ต้องเป็น..."

เตียนอุยชะงักคำพูดไปกะทันหัน

คนที่อยู่ในมือเขามันคือ...

เตียนอุยค้นหาสารบบระดับผู้นำทั้งหมดของเมืองตังไฮในหัวรอบหนึ่ง

ใครกันที่จะถูกกวนอูถือเอาไว้ในมือ?

เด็กไม่กี่คนพวกนั้นเรอะ?

ขงเบ้ง? หรือว่าจะเป็นจูเก๊กกุน?

สมองที่เดิมทีก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรของเตียนอุยพลันหดลีบลงทันที