ตอนที่ 88 จิวฉองดวงเฮงสุดขีด

กุยแกนึกไม่ถึงเลยว่าเล่าปี่จะมีความสามารถทางการทหารระดับนี้

เขารีบเปิดจดหมายของเล่าปี่ออกอ่านเพื่อดูรายละเอียดเรื่องราวทั้งหมดทันที

พออ่านจบ สมองเขาก็ถึงกับอื้ออึงไปหมด

เชี่ยเอ๊ย ขุนพลเขามีท่าคอมโบประสานกันแบบนี้ด้วยเรอะ?

มังกรเขียวยังเลี้ยวหักโค้งแบบนั้นได้อีกเหรอวะ?

ได้วิชาแล้ว ได้วิชาใหม่แล้วจริง ๆ

คราวหน้าเขาต้องคิดท่าคอมโบแบบนี้มาใช้บ้างแล้ว

จริงด้วยสินะ นายเหนือหัวที่ไร้ประโยชน์เท่านั้นแหละที่ต้องให้คุณคอยเสนอแผนการอยู่ตลอดเวลา

แต่นายเหนือหัวที่ยอดเยี่ยมจะพานายก้าวหน้าไปด้วยกัน

กุยแกรู้สึกว่าขีดความสามารถทางการทหารของตนเองได้รับการอัปเกรดขึ้นไปอีกขั้น

เมื่อถอนเสี้ยนหนามอย่างชางซีออกไปได้ ก็หมายความว่ากุยแกจะมีกำลังทหารให้เรียกใช้ได้มากขึ้น

ในเมื่อมีกำลังทหารมากขึ้น กลยุทธ์ก็ต้องปรับเปลี่ยนตามไปด้วย

เพราะยังไงเสีย แปดร้อยนายก็มีวิธีสู้แบบแปดร้อยนาย แปดพันนายก็มีวิธีสู้แบบแปดพันนาย

เดิมทีกำลังพลไม่พอ แผนของเขาจึงมีแค่การตีซงปาให้ล่าถอยกลับไปทางเมืองลังเอี๋ยฝั่งตะวันออกของเขาไทสันก็พอ

ทว่ายามนี้มีกำลังพลเหลือเฟือ เขาจึงตัดสินใจล้อมปราบซงปาให้สิ้นซาก เพื่อกำจัดภัยเงียบนี้ไปให้เด็ดขาด

กุยแกกางแผนที่ออกมาศึกษาวิจัยเส้นทางการบุกโจมตีอยู่พักหนึ่งด้วยความตื่นเต้น

จากนั้นก็รีบเขียนจดหมายตอบกลับเล่าปี่ทันที

ตอนที่เล่าปี่ได้รับจดหมายก็เป็นเช้าตรู่วันรุ่งขึ้นแล้ว

จูล่ง ฮองตง และกวนอูกำลังนอนหลับกรนฟี้ หลับปุ๋ยมาสิบกว่าชั่วโมงยังไม่ตื่น

ส่วนเล่าปี่ยังคงโต้รุ่งต่อไป ทั้งที่อดนอนติดต่อกันมาสองคืนแล้ว

แต่ก็ยังต้องนำคนตรวจนับเชลย เสบียง คลังอาวุธ และทรัพย์สมบัติในค่ายโจรข้ามคืน

ไอ้ชางซีคนนี้เสวยสุขเป็นจริง ๆ ทั้งชาเขียว เครื่องแก้ว เกลือบริสุทธิ์ และของหรูหราอื่น ๆ ไม่มีขาดเลยสักชิ้น

จากการประเมินคร่าว ๆ เสบียงและทรัพย์สินที่ยึดมาได้ในครั้งนี้มีมูลค่าเกินกว่าร้อยล้านแล้ว

มิน่าล่ะถึงได้ชอบเป็นโจรกันนัก

เงินเยอะขนาดนี้ แถมไม่มีใครมาคอยคุม มันช่างมีความสุขจริง ๆ ว่ะ

เล่าปี่เปิดจดหมายของกุยแกออกอ่านอย่างละเอียด

กุยแกรายงานสถานการณ์โดยรวมของแนวหน้า

เมื่อคืนพวกเขาเพิ่งไปถึงจุดหมายที่กำหนดไว้ และอาศัยดินปืนของกองพันเสินจีเปิดทาง บุกตีค่ายแตกติดต่อกันถึงเจ็ดค่าย

ยึดครองพื้นที่ครึ่งหนึ่งของเมืองไทสันไว้ได้เกือบหมดแล้ว

ในเวลาเดียวกัน กุยแกก็ได้อาศัยกองพันเสินจีสืบจนรู้ตำแหน่งของกองทัพใหญ่ซงปาแล้ว จึงหวังให้เล่าปี่ประสานงานร่วมกันปิดล้อมซงปา

เล่าปี่ยิ้มออกมาบาง ๆ

คนหนึ่งหมื่นล้อมกองทัพสองหมื่นของซงปาเนี่ยนะ? น่าสนใจดีนี่

แต่ว่าซงปาก็ไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมันเหมือนกัน

กองกำลังที่เขานำทัพอยู่คือกองทหารไทสันอันเลื่องชื่อ

ขึ้นชื่อเรื่องความกล้าหาญชาญศึกและชำนาญภูมิประเทศแถบภูเขาเป็นเลิศ

หลังจากโจโฉเข่นฆ่าล้างเมืองชีจิ๋ว ก็ไม่เป็นที่ต้อนรับของตระกูลขุนนางชนชั้นสูงในชีจิ๋วและเชงจิ๋ว

ดังนั้นจึงทำได้เพียงให้เจ้าถิ่นอย่างซงปาช่วยดูแลเชงจิ๋วกับชีจิ๋วแทน

ในช่วงเวลาอันยาวนาน ซงปาถือเป็นขุนศึกที่มีอำนาจอิสระอย่างแท้จริง

กระทั่งโจผีสถาปนาตนขึ้นเป็นฮ่องเต้ โจผีจึงเลื่อนขั้นให้เขาเป็นจื๋อจินอู๋ (ตำแหน่งเทียบเท่าเก้าเสนาบดี คล้ายกับผู้บัญชาการหน่วยองครักษ์เสื้อแพร) ถึงได้ยึดอำนาจทางทหารของเขามาได้

ที่น่าตลกคือ ในฎีกาสนับสนุนให้โจผีขึ้นครองราชย์ ชื่อของซงปายังอยู่นำหน้าห้าทหารเสือเว่ยเสียอีก

เห็นได้ชัดเลยว่าซงปาคนนี้มีหัวทางการเมืองสูงมาก

ทว่าก็เพราะเหตุนี้ เล่าปี่ถึงยิ่งต้องฆ่าเขาให้ได้

บอสโจจำเป็นต้องพึ่งซงปาคอยกดหัวชีจิ๋วกับเชงจิ๋วไว้ก็เพราะวีรกรรมฆ่าล้างเมืองของตัวเอง

แต่เล่าปี่ไม่เหมือนกัน

เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้!

ถ้าซงปายังมีชีวิตอยู่ ด้วยกำลังทหารของซงปา แล้วเชงจิ๋วกับชีจิ๋วจะฟังคำสั่งใครกันแน่?

ดังนั้น ศึกนี้จึงไม่ใช่แค่การปราบโจรธรรมดา ๆ

แต่มันคือการชี้ขาดว่าใครจะได้เป็นลูกพี่ใหญ่แห่งสองมณฑลเชงจิ๋วและชีจิ๋ว

สองมณฑลนี้จะมีคนคุมเกมได้แค่คนเดียวเท่านั้น!

แผนการล้อมปราบของกุยแกจึงตรงใจเล่าปี่พอดิบพอดี

เล่าปี่อ่านจดหมายต่อ:

หากคิดจะสร้างวงล้อมอย่างแนบเนียน จำเป็นต้องตีเมืองเฟ่ยเฉิงให้แตกภายในครึ่งชั่วยาม

กุยแกจึงอยากขอยืมตัวกวนอูไปช่วยตีเมืองนี้ให้แตกโดยเร็ว

เพื่อเปิดทางให้เตียนอุยนำทัพอ้อมไปด้านหลังตูดของซงปาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แล้วดักสกัดทางถอยของมันเอาไว้

จริงแท้แน่นอน ถ้าพูดถึงเรื่องพังเมืองให้เร็ว ก็ต้องยกให้กวนอูเขาล่ะ

เรื่องนี้ชักช้าไม่ได้

เล่าปี่ตะโกนใส่กระโจมของกวนอูทันที:

"พี่อู! พี่อู! ได้เวลาทำงานแล้ว!"

ชีวิตในกองทัพก็เป็นแบบนี้แหละ พอยามศึกสงครามก็ไม่มีเวลาว่างให้พักสักนิดเดียว

.....

เวลานี้ หน่วยสอดแนมของซงปาฝ่าดงป่าข้ามเขา นำข่าวเรื่องชางซีถูกตัดหัวกลับมารายงานซงปา

"เล่าปี่นำทัพใหญ่ประชิดหน้าค่ายชางซีด้วยตนเอง ใช้เวลาเพียงวันครึ่งก็ตีค่ายแตกพ่าย ชางซีถูกตัดศีรษะแล้วขอรับ"

ซงปาตกใจแทบสิ้นสติ "เป็นไปไม่ได้! ที่แบบนั้น ให้เวลาข้าครึ่งปี ข้ายังไม่แน่ใจเลยว่าจะบุกขึ้นไปได้"

"เล่าปี่มันทำได้ยังไงกัน?"

หน่วยสอดแนมรายงานว่า "ใต้สังกัดของเล่าปี่มีขุนพลผู้มีสุดยอดวิชา สามารถอัญเชิญมังกรเขียวออกมาได้ เป็นมังกรเขียวตัวนั้นที่ทับค่ายจนพังยับเยินขอรับ"

มังกรเขียวเหินฟ้ามาทับค่ายเนี่ยนะ?

ถ้าอย่างนั้นก็สมเหตุสมผลอยู่

คงมีแต่วิชาแบบนี้เท่านั้นที่จะตีค่ายของชางซีแตกพ่ายได้ในเวลาสั้น ๆ

ดูท่าเล่าปี่คนนี้จะดูเบาไม่ได้เสียแล้ว

ซงปาเอ่ยถาม "มังกรเขียวตัวนั้นกี่ชั่วยามโผล่มาครั้งหนึ่ง?"

หน่วยสอดแนมมีความเป็นมืออาชีพสูงมาก แม้แต่เรื่องนี้ก็สืบมาแล้ว "อย่างช้าหกชั่วยาม อย่างเร็วสามชั่วยามขอรับ"

ซงปาพยักหน้า

จากประสบการณ์ของเขา การอัญเชิญมังกรเขียวน่าจะต้องผลาญแรงกายมหาศาล

พักฟื้นแรงกายหกชั่วยาม หรือสามชั่วยามถึงจะใช้ออกมาได้อีกครั้ง

แม้ความถี่จะต่ำ แต่นับว่าได้ผลชะงัดนักสำหรับการตีค่ายตีเมือง

มุมปากของซงปายกยิ้มขึ้น

ตีเมืองเก่งงั้นรึ? ตีเมืองเก่งแล้วมีประโยชน์อันใดกัน

ในเมืองไทสันแห่งนี้ เขาว่ากันด้วยฝีมือการรบในป่าเขาโว้ย

ในป่ารกชัฏ ผู้คนกระจายตัวกันอยู่ เผลอ ๆ แม้แต่เงาคนยังมองไม่เห็นด้วยซ้ำ

เอ็งเอามังกรตัวหนึ่งทับโครมลงมากลางป่า เผลอ ๆ ฆ่าคนไม่ได้สักคน จะมีประโยชน์อะไร?

จุดสำคัญคือสุดยอดวิชาของเขา เป็นวิชาทัพ

ภายในรัศมีห้ากิโลเมตรโดยมีตัวเองเป็นศูนย์กลาง เสียงที่กองทัพฝ่ายตนสร้างขึ้นจะลดลงถึง 80%

นั่นหมายความว่า ยามกองทัพของเขาลอบเคลื่อนพลในป่าเขา จะแทบไม่มีทางถูกตรวจพบ

ไม่ว่ากองทัพไหนมารบในป่าเขากับเขา บอกเลยว่าแทบไม่มีโอกาสชนะ!

ต่อให้เล่าปี่จะมีขุนพลสุดยอดวิชามากแค่ไหน ก็อาจจะโดนพลทหารตัวกระจ้อยร่อยของเขาลอบกัดจนตายได้เหมือนกัน!

เข้ามาเลย!

เล่าปี่!

จะให้เอ็งได้เห็นว่าใครคือขาใหญ่แห่งไทสัน!

.....

กวนอูควบขี่จูล่งทะยานไปตามถนนหลวงทันที

ภูมิประเทศในหุบเขาซับซ้อนเกินไป ขี่พี่ม้าไปไม่ค่อยสะดวก

ขี่จูล่งลัดเลาะไปตามทางลัดยังจะเร็วกว่า

เวลานี้ โจรป่าจิวฉองกำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนเขาอย่างเบื่อหน่ายสุดขีด

ในใจคิดว่าทำไมถึงยังไม่มีใครผ่านมาอีกวะ

นี่มันช่วงฤดูเก็บเกี่ยวไม่ใช่เรอะ?

ทำไมไม่มีขบวนคาราวานพ่อค้าผ่านมาสักขบวนเลยล่ะเนี่ย?

หรือว่าจะโดนโจรกลุ่มอื่นดักปล้นตัดหน้าไปแล้ว?

บ้าเอ๊ย!

ยุคนี้ วงการโจรป่ามันยังต้องแย่งลูกค้ากันดุเดือดขนาดนี้เลยเรอะ?

เขาชักอยากจะเปลี่ยนสายอาชีพแล้วสิ

ถ้ายังไม่มีใครผ่านมาอีก ลูกน้องไม่กี่คนนี้คงได้อดตายกันหมดแน่

ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงมังกรคำรามดังลั่นมาจากในหุบเขา

ลูกน้องคนหนึ่งรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานว่า

"ลูกพี่! ลูกพี่! มีคนประหลาดชุดเขียวขี่หลังพี่ชายชุดขาวคนหนึ่ง แถมยังจูงมังกรเขียวตัวใหญ่ที่หัวปูดโนหน้าตาบวมช้ำวิ่งตะบึงมาตามถนนหลวงแล้วขอรับ!"

"ลูกพี่! เล่นมันเลยไหม? พวกเราไม่ได้เปิดบิลมานานแล้วนะ!"

จิวฉองถึงกับเหวอไปนิด

อะไรคือคนประหลาดชุดเขียวขี่หลังพี่ชายชุดขาววะ?

แล้วยังจูงมังกรเขียวตัวใหญ่หัวปูดบวมช้ำมาอีกเนี่ยนะ?

จิวฉองถามอย่างกังขา "แกแอบไปกินเห็ดเมามารึไง? หิวจัดจนตาลายเห็นภาพหลอนเรอะ?"

ลูกน้องรีบบอก "ไม่ได้กิน! จริง ๆ นะพี่! พี่ลองฟังเสียงมังกรคำรามดูสิ"

จิวฉองสดับฟังเสียงมังกรคำรามนั้นได้อย่างแจ่มชัด

เหมือนจะมีจริงแฮะ

ช่างแม่ง!

จะประหลาดไม่ประหลาดก็ช่างปะไร!

เล่นมันเลย!

ขืนไม่ลงมือตอนนี้ มีหวังได้อดตายกันพอดี

จิวฉองตัดสินใจเด็ดขาดทันที "ลุย ลุย ลุย ลุย! ไปเอาเชือกมาขึงดักให้มันสะดุดล้ม!"

"ใช่แล้ว! ไปเอาเชือกมา!"

ดังนั้น เหล่าโจรป่าจึงไปแอบซุ่มอยู่ในพงหญ้า ดึงปลายเชือกไว้คนละฝั่ง เอาดินทรายกลบอำพรางไว้ รอให้กวนอูผ่านมา

ตึก ตึก ตึก

กวนอูมองเห็นแต่ไกลว่ามีคนถือดาบขวางอยู่กลางทาง

"บัดซบ! มีโจรป่ามาดักทาง!"

จูล่งกล่าวอย่างมั่นใจ "ฮุนเตี๋ยงอย่าได้ตระหนก! โจรกระจอกแค่นี้ข้าลงมือทีเดียวก็พังราบ เจ้าตั้งสมาธิร่ายสุดยอดวิชาไปเถอะ"

กวนอูหัวเราะ "ไว้ใจจูล่งได้เสมอจริง ๆ"

จิวฉองยิ่งเหวอหนักกว่าเดิม

เพราะตอนนี้เขาเห็นกับตาตัวเองเข้าแล้วจริง ๆ ว่า... คนประหลาดชุดเขียวขี่หลังพี่ชายชุดขาวคนหนึ่ง แถมยังจูงมังกรเขียวตัวใหญ่ที่หัวปูดโนหน้าตาบวมช้ำมาด้วย

เชี่ยไรเนี่ย? กูหิวจนเห็นภาพหลอนไปแล้วเหรอวะ?

ช่างมันเหอะ

จิวฉองตะโกนสั่ง "ดึงเชือก!"

จูล่งไม่ได้ทันระวัง จึงถูกเชือกของจิวฉองขัดขาจนสะดุดล้ม

กวนอูไม่ได้ทันระวังเช่นกัน พลอยเหวี่ยงมังกรเขียวที่อยู่บนง้าวมังกรเขียวหลุดกระเด็นออกไปตามแรงเหวี่ยง

มังกรเขียวหลุดออกจากง้าวมังกรเขียวในพริบตา พุ่งแหวกอากาศหวีดหวิวออกไปข้างหน้า

มังกรเขียวตัวใหญ่เอามือกุมหัว หลับตาปี๋พุ่งทะยานไปข้างหน้าสุดแรง

จิวฉองเบิกตากว้างจนแทบถลน

เดี๋ยวดิเฮ้ย!

ไอ้มังกรนี่มันบินได้ด้วยเหรอวะเนี่ย!?

ตูม!!!

จิวฉองถูกมังกรเขียวตัวใหญ่พุ่งชนจนร่างลอยละลิ่วปลิวออกไปไกล