ตอนที่ 87 ประเดิมศึกคว้าชัย

คนในค่ายโจรมีมาก ความคิดความอ่านก็ยิ่งมากตาม

บ้างเริ่มคล้อยตามคำพูดของเล่าปี่ บ้างยังถูกชางซีกล่อมจนอยู่หมัด

แต่ไม่มีใครกล้าแสดงออกมาชัดเจน

ชางซีดูจากสีหน้าพวกเขาก็รู้แล้วว่า ใจคนเริ่มแตกแยกเสียแล้ว!

ทว่าเขากลับจนปัญญา ไร้หนทางแก้ไข

พี่ใหญ่ซงปาเอ๋ย!

ทำไมพี่ยังไม่มาอีกวะเนี่ย...

ขืนยังไม่มา ข้าต้านต่อไม่ไหวแล้วนะ...

....

เล่าปี่ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

มิน่าล่ะ ตอนนั้นบอสโจระดมแม่ทัพตัวท็อปอย่างแฮหัวเอี๋ยน อิกิ๋ม ซงปา เตียวเลี้ยว มากันครบเซ็ตยังเอาชางซีไม่ลง

ลอบแทงข้างหลังบอสโจไปตั้งหลายรอบก็ยังไม่โดนตีจนตาย

แม่งเอ๊ย ราชาแห่งความตายยากตายเย็นจริง ๆ

เล่าปี่เพิ่งจะได้ประจักษ์แก่สายตาก็คราวนี้

เขาเอ่ยถามกวนอู "พี่อู แขนเป็นยังไงบ้าง"

กวนอูกำลังเอาแอลกอฮอล์ราดแผลฆ่าเชื้อเอง เจ็บจนแสยะยิ้มยิงฟัน "ไม่เป็นไร ลุยต่อ! ถ้าพวกมันไม่ยอมจำนน ก็ทุบจนกว่าจะยอมจำนนไปเลย!"

พูดจบ กวนอูก็ปีนขึ้นขี่หลังจูล่ง แล้วมุ่งหน้าจากไปอีกครั้ง

เล่าปี่มองตามกวนอูด้วยความประหลาดใจ

หรือว่าพอยิงธนูเข้าเนื้อแล้ว ดีเอ็นเอนักสู้ในสายเลือดลูกผู้ชายชาวฮั่นถึงถูกปลุกขึ้นมาวะเนี่ย

เล่าปี่รีบตะโกนไล่หลังไปว่า "วิ่งแค่สามชั่วยามก็พอนะ! เพิ่มความถี่เข้าไป!"

กวนอูโบกมือปัด ๆ "รู้แล้วน่า"

ท้องฟ้าเพิ่งจะสาง

"โฮกกก!"

เงาร่างมังกรเขียวที่ตัวซูบผอมลงกว่าเดิมเล็กน้อยพุ่งแผดเสียงคำรามออกมาจากง้าวมังกรเขียวอีกครั้ง

ทว่าสิ่งที่พิลึกก็คือ ทันทีที่มันหลุดพ้นจากง้าวมังกรเขียว กรงเล็บมังกรของมันก็รีบยกขึ้นมากุมหัวตัวเองไว้ทันที

ฮองตงที่อยู่ไกลออกไปกะพริบตาปริบ ๆ นึกว่าสายตาคนแก่อย่างตนฝ้าฟางไปเอง

ทำไมท่าทางของเจ้ามังกรตัวนี้ถึงได้พิลึกกึกกือขนาดนั้น

หรือว่าฮุนเตี๋ยงจะเหนื่อยเกินไปจนอัญเชิญผิดพลาดหรือเปล่านะ

หรืออาจเป็นเพราะเวลาสะสมพลังมันสั้นลง ก็เลยเกิดความผิดปกติขึ้น

ช่างเถอะ

ไม่สนแล้ว

เวลามีจำกัด ยิงค้อนออกไปสักดอกก่อนแล้วกัน

บึ้มมมม!!!!

ค้อนยักษ์ร่อนมาตามนัด ฟาดเข้าที่กบาลของมังกรเขียวอย่างจัง

มังกรเขียวตาพร่ามืดมิด สลบเหมือดไปในพริบตา

มันถูกค้อนกดไถครูดไปกับพื้นดิน ลากเป็นทางยาวหลายร้อยเมตร

ส่งผลให้พวกโจรตายตกไปอีกฝูงหนึ่ง

พวกโจรถึงกับจิตหลุดจนด้านชาไปหมดแล้ว

ให้ตายเถอะโว้ย!

ชีวิตแบบนี้มันอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้วโว้ย!

พวกมันไม่สามารถคาดเดาจุดตกของมังกรยักษ์ได้เลย

บ่อยครั้งที่เสียงดังตูมสนั่นหวั่นไหว คนรู้จักที่ยืนอยู่ตรงข้ามก็โดนทับจนบี้แบนไปแล้ว!

แค่คิดว่ามังกรเขียวตัวเบ้อเริ่มนั่นอาจจะตกลงมาทับหัวตัวเองเมื่อไหร่ก็ได้ พวกเขาก็หวาดผวาจนอยู่ไม่เป็นสุข

ความสะพรึงกลัวจึงเริ่มลุกลามไปทั่วกลุ่มโจร

"ลูกพี่! ยอมแพ้เถอะ!"

"กำลังคนเรามีแค่นี้ อีกไม่นานคงโดนมังกรยักษ์นั่นบดขยี้จนเหี้ยนเตียนแน่!"

"อย่าว่าแต่เหี้ยนเตียนเลย แค่คนของเราตายลดลงไปอีกห้าร้อย เล่าปี่ก็บุกยึดขึ้นมาได้สบาย ๆ แล้ว!"

"ใช่แล้วลูกพี่! พวกเราต้านไม่อยู่หรอก!"

ฉับ!

ชางซีตวัดดาบฟันลูกน้องที่พล่ามปากเปราะขาดสองท่อนทันที "ใครกล้าพูดเรื่องยอมแพ้อีก ข้าจะฆ่าให้หมด!"

เหล่าโจรพลันเงียบกริบ ปิดปากสนิท

....

กวนอูยังคงแบกจูล่งวิ่งถอยออกมาเหมือนเดิม ส่วนจูล่งยืนบนไหล่ของกวนอูคอยปัดป้องห่าธนู

ความเข้าขากันของทั้งสองคนเริ่มช่ำชองขึ้นเรื่อย ๆ

"จูล่ง นายสังเกตไหมว่ามังกรเขียวตัวเมื่อกี้มันดูแปลก ๆ"

"ตอนที่ยังอยู่ในง้าวมังกรเขียว นอกจากจะมีโนสองลูกบนหัวแล้ว ทุกอย่างก็ดูปกติดีนะ"

"แต่พอพุ่งหลุดจากง้าวมังกรเขียว ท่าทางของมันดันกลายเป็นเอากรงเล็บกุมหัวแล้วบินเฉยเลย"

จูล่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "มันคงไม่ได้กลัวโดนทุบหัวหรอกใช่ไหม"

กวนอูส่ายหน้า "ไม่แน่ใจแฮะ อาจจะเป็นผลมาจากการชาร์จพลังไม่นานพอก็ได้"

"เดี๋ยวลองอีกรอบก็รู้"

จูล่งพยักหน้า "เอาสิ"

ยามเที่ยงวัน

พวกโจรต่างพากันก่อไฟหุงหาอาหาร

"มังกรมาแล้ว!"

"มังกรมาอีกแล้ว!"

"รีบหลบเร็ว!"

"หลบตรงไหนวะ!"

"ถามกูเหรอ เชี่ยเอ๊ย กูจะไปรู้ไหมเล่า!"

"รีบวิ่งไปชิดโคนกำแพงเร็ว!"

"ใช่ ๆ ๆ!"

มังกรเขียวตัวมหึมาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

คราวนี้มันไม่ได้เอากรงเล็บกุมหัวอีกต่อไป

หากแต่หมุนตัวกลับหลังกลางอากาศหนึ่งร้อยแปดสิบองศา

แม่มเอ๊ย!

ข้าขอดูหน้าหน่อยซิว่าใครมันกล้าทุบหัวข้า!

บึ้มมม!!!

ทันทีที่มังกรเขียวหันขวับกลับมา

มันกลับไม่เห็นอะไรเลยสักอย่าง

เห็นเพียงค้อนเหล็กขนาดยักษ์มหึมาที่บดบังทัศนวิสัยจนมิด ก่อนจะฟาดอัดเปรี้ยงเข้าเต็มดั้งหน้าของมัน

จากนั้นท้ายทอยของมันก็กระแทกลงพื้นอย่างแรง ไถครูดดินไปไกลหลายร้อยเมตร

ตาลายมืดสนิท สลบเหมือดไปในทันใด

ก่อนจะกลายสภาพเป็นเงาจางหายไป

กวนอูแบกจูล่งกลับมายังค่าย ทั้งสองคนหันมาสบตากัน

กวนอูเอ่ยถามอย่างประหลาดใจว่า

"ถึงแม้บนหัวมังกรเขียวจะเพิ่มเป็นสามโนแล้ว แต่ดูเหมือนมันจะไม่ค่อยกลัวโดนค้อนทุบเท่าไหร่นะ"

"มันถึงขั้นพลิกตัวหงายหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ"

จูล่งก็งงงวยเช่นกัน "มังกรเขียวของท่านพี่นี่พิลึกพิกล ตอนแรกข้านึกว่ามันมีชีวิต รู้จักเจ็บเสียอีก"

"แต่ดูตอนนี้เหมือนมันจะไม่ค่อยกลัวเจ็บเท่าไหร่ ท่าเอามือกุมหัวคราวก่อนกับท่าพลิกตัวคราวนี้น่าจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ สุ่มเกิดขึ้นมามากกว่า"

กวนอูพยักหน้า "อาจจะเป็นปัญหาที่เกิดจากการใช้ฟันมังกรเขียวติดต่อกันก็ได้"

ฮองตงมองค่ายโจรบนเขาที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร พลางเกาหัวแกรกๆ อย่างเก้อเขิน

"แย่ละ ยิงเบี้ยวไปหน่อย"

เขาไม่นึกเลยว่าเจ้ามังกรเขียวตัวเบ้อเริ่มจะจู่ๆ พลิกตัวหงายท้องขึ้นมาแบบนั้น

ส่งผลให้วิถียิงของเขาคลาดเคลื่อนไปนิด จนซัดเจ้ามังกรเขียวร่วงลงไปตรงโคนกำแพง

ส่วนที่โคนกำแพงนั้น

พวกโจรต่างเบิกตากว้าง หวาดผวาจนขวัญหนีดีฝ่อ

ตรงนี้เกลื่อนไปด้วยซากศพที่ถูกมังกรเขียวพุ่งชนและทับจนแบนแต๊ดแต๋

บาดเจ็บล้มตายระเนนระนาดนับไม่ถ้วน

หากขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเขาคงไม่เหลือกำลังคนแม้แต่จะเฝ้าค่ายด้วยซ้ำ

หัวหน้าโจรระดับล่างสองสามคนสบตากัน ก่อนจะเบนสายตาไปยัง "หลุมหลบภัย" ของชางซี

.....

เล่าปี่ใช้กล้องส่องทางไกลตรวจดูครู่หนึ่ง

แล้วเอ่ยขึ้นว่า "ดูเหมือนกำลังป้องกันค่ายของพวกมันจะลดลงแฮะ"

จูล่งกำลังเคี้ยวแป้งโรตีม้วนเพื่อเติมพลังพลางพูดอู้อี้ว่า

"ข้าก็สังเกตเห็นเหมือนกัน ห่าธนูไม่หนาตาเหมือนเดิมแล้ว"

เล่าปี่สั่งการเด็ดขาดทันที "รวมพลทุกหน่วย เตรียมบุกโจมตีขั้นแตกหัก!"

"ขอรับ!"

กวนอูเสนอความเห็นว่า "ฉันว่าจัดไปอีกสักดอกน่าจะชัวร์กว่านะ"

ครั้งนี้เล่าปี่ไม่ขัดข้อง อย่างไรเสียการเตรียมทัพเข้าตียังต้องใช้เวลาอีกสักพัก

เขาพยักหน้าพลางกล่าวว่า "นายไปเตรียมตัวเถอะ พอนายปล่อยฟันมังกรเขียวเสร็จอีกรอบ ฉันค่อยสั่งเคลื่อนทัพโจมตี"

"ได้!"

เล่าปี่ประกาศคำขาดสุดท้ายไปยังค่ายโจรบนเขา

"พวกเจ้าฟังให้ดี! ตอนนี้ยอมจำนนยังทัน! ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า!"

"หากยังดันทุรังขัดขืนอีก จะฆ่าล้างบางไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว!"

....

"รายงาน! กองทัพเล่าปี่รวมพลแล้ว!"

ชางซีตื่นเต้นดีใจ "ให้มันได้อย่างนี้สิวะ! ในที่สุดก็ยอมบุกตีค่ายสักที! พวกเรา! แสดงความเก่งกาจให้พวกมันเห็นเดี๋ยวนี้!"

"ลูกพี่! ยอมแพ้เถอะ!"

ชางซีโมโหเดือด "ใคร! ใครพล่ามเรื่องยอมแพ้วะ?! ลากตัวมันไปฟันหัวแบะเดี๋ยวนี้!"

"ลูกพี่ ตัดพวกคนแก่ ป่วย พิการออก ตอนนี้พวกเราเหลือกำลังรบแค่พันกว่าคนเองนะ ยังจำเป็นต้องสู้ต่ออีกเหรอ?"

ชางซีด่ากราด "มึงอยากตายเรอะ! คิดว่าคำพูดกูเป็นลมตดผ่านหูหรือไง?!"

"ใครก็ได้! ลากมันไปตัดหัว!"

ทว่าคราวนี้ ทุกคนกลับยืนนิ่งเฉย ไม่ไหวติง

"อะไรกัน? พวกมึงไม่ยอมขยับกันแล้วเรอะ?"

"ดี ดี ดีมาก! พวกมึงไม่ฟัน กูฟันเอง!"

ฉับ!

ลูกน้องคนหนึ่งตวัดดาบจากด้านหลัง ฟันหัวชางซีกระเด็นหลุดจากบ่า

กวนอูกับจูล่งกินอิ่มหนำสำราญแล้ว กำลังเตรียมตัวออกศึก

แต่ปรากฏว่ามีคนก้าวออกมายืนบนกำแพงค่าย พร้อมกับชูหัวของชางซีขึ้นพลางตะโกนว่า

"หัวของชางซีอยู่นี่แล้ว!"

"พวกเราขอยอมจำนน!"

เล่าปี่ส่องกล้องดู เมื่อยืนยันแน่ชัดว่าเป็นหัวของชางซีจริงๆ ก็ดีใจจนเนื้อเต้น

"ค่ายแตกแล้วโว้ย!"

"รีบส่งสารแจ้งกุยแกกับพวกแม่ทัพคนอื่นเร็ว!"

.....

ช่วงพลบค่ำ กุยแกก็ได้รับรายงานชัยชนะจากเล่าปี่

"รายงาน! ท่านกุนซือ! ค่ายของชางซีแตกแล้วขอรับ!"

กุยแกผุดลุกขึ้นทันควัน

"ค่ายแตกแล้วรึ?"

"ขอรับ! แตกแล้ว!"

กุยแกไม่อยากจะเชื่อ หรือว่าเล่าปี่จะสั่งบุกหักหาญเอา?

ถ้าเป็นงั้นมิต้องสูญเสียยับเยินเลยเรอะ?

เขารีบถามทันที "สูญเสียไพร่พลไปเท่าใด?"

ม้าเร็วรายงานว่า "ไม่มีผู้ใดบาดเจ็บล้มตายแม้แต่คนเดียวขอรับ! ส่วนชางซีถูกตัดหัวแล้ว!"

กุยแกเบิกตากว้างค้างเติ่ง

ค่ายโจรบนเขานั่นชัยภูมิดีเยี่ยม ยากแก่การเข้าตี ป้อมค่ายแข็งแกร่งจนคนเดียวต้านทานได้นับหมื่น

กระดองเต่าที่เขาล้อมไว้ตั้งหลายวันยังเจาะไม่เข้า กลับถูกเล่าปี่ตีแตกได้ในเวลาแค่วันครึ่งเนี่ยนะ?

แถมยังไม่มีใครบาดเจ็บล้มตายเลยสักคนเดียวเนี่ยนะ?!

ทำได้อย่างไรกัน?!