ตอนที่ 86 ราชันหนังเหนียว ชางซี

ฮองตงอ้าปากค้างตาค้าง

"ตีโดนจริงดิ?"

เล่าปี่เอ่ยอย่างตื่นเต้น

"กูว่าแล้ว! ตอนนั้นมังกรเขียวยังชนลิโป้กระเด็นได้ พวกเราก็ต้องหวดมังกรเขียวให้ปลิวได้เหมือนกันสิวะ"

"ในเมื่อมังกรเขียวมันเลี้ยวไม่เป็น กูก็บังคับให้มันเลี้ยวซะเลย!"

"กูไม่เชื่อหรอกว่าโดนทับขนาดนี้แล้วไอ้หลานเวรชางซีมันจะยังไม่ตาย!?"

ฮองตงคิดในใจว่า นี่มึงเรียกว่าทำให้มันเลี้ยวเรอะ?

แม่งกดหัวโขกพื้นชัดๆ!

เล่าปี่ยกกล้องส่องทางไกลขึ้นดู บนค่ายโจรตลบอบอวลไปด้วยฝุ่นควัน มองอะไรไม่เห็นเลยสักนิด

แต่สีหน้าเขากลับเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

บัดซบเอ๊ย!

โดนขนาดนี้พวกมึงยังไม่ยอมแพ้อีกเรอะ?

ใต้กำแพงค่าย

กวนอูกับจูล่งเองก็ยืนอึ้งตาค้างเช่นกัน

มังกรเขียวยักษ์มันตีโดนได้จริงดิ?

มันเลี้ยวได้จริงเหรอวะเนี่ย?

แต่พวกเขาก็ไม่มีเวลามาชื่นชมผลงานชิ้นโบว์แดงของตัวเอง

เพราะห่าธนูระลอกใหม่พุ่งสาดซัดลงมาอย่างรวดเร็ว

กวนอูแบกพี่ม้าที่เหนื่อยจนปากฟูมฟองขึ้นบ่า แล้วกระโดดขึ้นขี่ม้าสิงโตหยกไปพร้อมกับจูล่ง

ม้าสิงโตหยก "!!!???"

เมื่อเห็นห่าธนูกำลังจะตกลงมา

ม้าสิงโตหยกเค้นแรงเท่าที่มี แบกคนสองคนกับม้าอีกหนึ่งตัว วิ่งเตาะแตะโซซัดโซเซหนีกลับไปอย่างสุดชีวิต

สุดท้ายก็ล้มคะมำลงตรงหน้าค่ายทหาร

กวนอูกับจูล่งตาไวมีไหวพริบ กระโดดลงจากหลังม้าแลนดิ้งลงพื้นได้อย่างนิ่มนวล

กวนอูยังคงแบกพี่ม้าไว้พลางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "ม้าสิงโตหยก เจ้าไม่เป็นไรนะ?"

ม้าสิงโตหยก "..."

จูล่งลูบหัวม้าสิงโตหยกแล้วก้มลงตรวจดู

"ขาของม้าสิงโตหยกเหมือนจะเจ็บตอนล้ม..."

กวนอูเกาหัวแกรกๆ "โธ่ ม้าสิงโตหยก เจ้าก็ไม่ระวังเลย จะลนลานอะไรนักหนา ไม่ใช่เพิ่งเคยออกศึกครั้งแรกซะหน่อย ทำไมเดินยังไม่มั่นคงเลยเนี่ย"

ม้าสิงโตหยก "@#¥%!"

...

ในชั่วพริบตานั้นเอง

ชางซีอยู่ห่างจากร่างของมังกรยักษ์เพียงแค่ระยะหนึ่งกำปั้นเท่านั้น

เฉียดฉิวกับพญามัจจุราชไปเส้นยาแดงผ่าแปด

ฝุ่นผงที่ฟุ้งตลบทำให้เขาสำลักไอออกมาไม่หยุด

"แค่กๆๆ แฮ่ก! แฮ่ก!"

หน้าอกของชางซีกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง

"ตกใจหมด นึกว่าจะตายห่าแล้ว!"

พอฝุ่นควันจางลง

ชางซีก็มองเห็นสภาพค่ายโจรที่พังพินาศยับเยิน

ทางเดินยาวกว่าสองร้อยเมตรกลายเป็นซากปรักหักพังไปหมดสิ้น

เขายังคงอกสั่นขวัญแขวน ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เชี่ยเอ๊ย...

ข้าเป็นแค่โจรภูเขาเองนะเว้ย

ข้าไปแย่งข้าวสารเล่าปี่อย่างมึงสักเม็ดหรือไงวะ?

ทำไมพวกสายปล่อยอัลติแม่งแห่กันมารุมกูขนาดนี้วะเนี่ย!?

อีกด้านหนึ่ง

เล่าปี่วางกล้องส่องทางไกลลง หลุดฟอร์มจนกลั้นไม่อยู่

"บ้าเอ๊ย! ขนาดนี้แล้วยังฆ่าชางซีไม่ตายอีกเหรอวะ!?"

รอดมือเตียนอุยกับเคาทูมาได้ก็เรื่องหนึ่งเถอะ

แต่หัวหน้าหน่วยย่อยตายห่ากันหมดแล้ว มันยังเสือกมีชีวิตรอดอยู่อีก!

ฮองตงก็มึนตึ้บไปเหมือนกัน ไอ้ชางซีคนนี้ทำไมมันหนังเหนียวตายยากตายเย็นขนาดนี้?

เล่าปี่กล่าวว่า "มังกรเขียวตัวเดียวไม่พอ งั้นก็เบิ้ลไปสองตัวเลย!"

เขาตบไหล่ฮองตงเบาๆ

"ท่านแม่ทัพฮอง ลำบากท่านรอหวดมังกรเขียวตัวต่อไปหน่อยนะ"

"ข้าจะลงไปดูสถานการณ์ฝั่งกวนอูก่อน"

ฮองตงพยักหน้า "นายท่านไปเถอะขอรับ วางใจได้"

เล่าปี่รีบลงจากเขาแล้วตรงดิ่งมายังค่ายทหาร

"พี่อู เตรียมฟันมังกรเขียวรอบต่อไปเลย ไอ้โง่ชางซียังไม่ตายว่ะ!"

กวนอูทำหน้าลำบากใจ "พี่ม้าเขาวิ่งไม่ไหวแล้วดิ"

เล่าปี่ถาม "แล้วม้าสิงโตหยกเล่า?"

"ม้าสิงโตหยกเดินไม่ระวัง สะดุดล้มไปแล้ว"

"จิ๊ ไม่ระวังตัวกันขนาดนั้นเลย?"

จูล่งอาสาขึ้นมาทันที "ข้าแบกฮุนเตี๋ยงเอง!"

เล่าปี่ว่า "แต่นายต้องคอยช่วยฮุนเตี๋ยงกันห่าธนูด้วยนะ มือไม้จะว่างที่ไหน"

จูล่งพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ "ไม่เป็นไร! ข้ากันได้!"

เล่าปี่ตบไหล่จูล่งพลางหัวเราะร่า

"ดีมาก! ได้จูล่งมาช่วย ข้ายังต้องหวั่นเกรงว่าการใหญ่จะไม่สำเร็จอีกรึ? พวกเจ้าไปเตรียมตัวเถอะ ข้าจะคุมทัพหลวงด้วยตัวเอง!"

"ขอรับ!"

กวนอูกับจูล่งแท็กมือกัน "จูล่ง! ต้องนายจริงๆ ว่ะ!"

จูล่งเอ่ยอย่างดีใจ "ได้ออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับฮุนเตี๋ยงอีกแล้ว!"

เล่าปี่ "..."

พวกมึงสองคนนี่รักกันดูดดื่มจริงจริ๊ง...

เล่าปี่หันไปมองค่ายโจรที่กำแพงพังทลายลงมาจุดหนึ่ง มุมปากยกยิ้มขึ้น

ราชันหนังเหนียวงั้นเรอะ?

กูจะทุบค่ายโจรของมึงให้แหลกเป็นผุยผงเลยคอยดู!

ดูซิว่ามึงจะยอมแพ้ไหม!

...

เวลาผ่านไปอีกราวๆ หกชั่วยาม

รัตติกาลมาเยือน

ทหารยามบนกำแพงค่ายได้ยินเสียงคำรามของมังกรที่ชวนให้ขวัญผวาขึ้นมาอีกครั้ง

พวกมันต่างลนลานกลิ้งหล่นลงมาจากกำแพงค่าย วิ่งแจ้นไปรายงานชางซีใน "หลุมหลบภัยทางอากาศ"

"ลูกพี่! มังกรนั่นมาอีกแล้ว! คราวนี้ไอ้โจรชุดเขียวมันขี่ไอ้หนุ่มชุดขาวที่ช่วยปัดห่าธนูเมื่อกลางวันมาด้วยขอรับ!"

ชางซี "???"

"พูดบ้าอะไรของเอ็ง ฟังไม่รู้เรื่องโว้ย"

"ไอ้เวรเอ๊ย เดี๋ยวข้าจะยิงมันให้ไส้แตกเอง!"

"เอาเกาทัณฑ์มา!"

ชางซีหมอบมองไปไกลๆ บนกำแพงค่าย เขาเห็นไอ้โจรชุดเขียวขี่หลังไอ้หนุ่มชุดขาวพุ่งทะยานเข้ามา

คราวนี้ชางซีถึงได้เข้าใจ ที่แท้ขี่แบบนี้เองเรอะ!?

เชี่ยเอ๊ย!

นี่มันเล่นท่ายากอะไรกันอีกวะเนี่ย!?

ไอ้หนุ่มชุดขาวนั่นเสือกเป็นพาหนะได้ด้วยเรอะ!?

หรือว่านี่จะเป็นสุดยอดวิชาอะไรอีก!?

"มัวยืนเอ๋อทำบ้าอะไรอยู่เล่า!? เตรียมยิงเกาทัณฑ์!"

ชางซีคือผู้ที่เกาทัณฑ์แม่นยำที่สุดในค่ายโจร แววตาของเขาเฉียบคมดุจอสรพิษ เล็งเป้าไปยังกวนอูกับจูล่ง

กวนอูเหลือบมองเงามายามังกรเขียวบนง้าวมังกรเขียวแวบหนึ่ง

"จูล่ง ฉันเพิ่งสังเกตเห็น ทำไมบนหัวเงามายามังกรเขียวตัวนี้ถึงมีหัวโนปูดขึ้นมาลูกนึงวะ?"

จูล่งกำลังจดจ่ออยู่กับการปัดป้องห่าธนูอย่างมีสมาธิ ไม่มีเวลาไปสนใจหรอกว่าหัวมังกรของกวนอูจะโนหรือไม่โน

ชางซีสบโอกาสเหมาะ ปล่อยเกาทัณฑ์ของตนออกไปทันที

ฟิ้ว!

ลูกเกาทัณฑ์ดอกนี้เลี้ยวพิสดารยิ่งนัก จูล่งปัดไม่ทัน มันจึงปักเข้าที่แขนของกวนอู

ด้วยฤทธิ์ของอะดรีนาลีน กวนอูจึงยังไม่รู้สึกเจ็บปวดแต่อย่างใดในตอนนี้

ชางซีสบถในใจว่าแย่แล้ว ดันยิงไม่โดนหัวใจกวนอู

จูล่งตะโกนลั่น "ฮุนเตี๋ยง! ปล่อยมังกร!"

กวนอูขานรับ "จัดไป!"

"โฮกกก!"

มังกรเขียวยักษ์คำรามลั่นพุ่งทะยานออกไป พุ่งตรงดิ่งขึ้นสู่เวหา

โครม!

ค้อนยักษ์ฟาดเปรี้ยงเข้าที่กบาลของมันอีกรอบ กดหัวมันลงไปไถกับพื้นอย่างเมามัน

"หงิง..."

มังกรเขียวยักษ์ตาพร่ามืดดับ สลบเหมือดไปในทันที

ร่างมหึมาล้มครืนฟาดลงอีกฟากหนึ่งของค่ายโจร ไถกวาดพื้นไปไกลหลายร้อยเมตร โจรล้มตายบาดเจ็บเกลื่อนกลาด

จากนั้นร่างของมันก็กลายเป็นเงามายา สลายหายไปในความว่างเปล่า

คราวนี้ชางซีถอดบทเรียนเรียบร้อย จึงหลบอยู่ห่างจากมังกรเขียวตัวนั้นไกลลิบ

แต่เศษหินมหึมาที่กระเด็นมาก็ยังเฉี่ยวหน้าเขาไป จนเกิดเป็นรอยแผลเลือดซึม

เขาไม่มีเวลามาสนใจแผล รีบสั่งการทันที

"อย่าปล่อยให้พวกมันหนีไปได้! ยิงเกาทัณฑ์ต่อไป!"

ห่าธนูอีกระลอกซัดกระหน่ำเข้ามา

กวนอูกับจูล่งสบตากันแวบหนึ่ง

"เปลี่ยนร่าง!"

ว่าแล้วกวนอูก็วิ่งอยู่ข้างล่าง ส่วนจูล่งเหยียบขึ้นไปบนบ่าของกวนอู คอยปัดป้องห่าธนูที่ไล่หลังมา

ภาพที่เห็นทำเอาหัวของชางซีวิ้งไปหมด

แบบนี้ก็ได้เหรอวะ!?

นี่มัน...

นี่มันถูกหลักการไหมเนี่ย?

เล่าปี่ได้จังหวะจึงตะโกนลั่นขึ้นมา

"ชางซี! ไอ้ชาติหมา! ถ้ายังไม่ยอมแพ้อีก ข้าจะทุบค่ายโจรของเอ็งให้แหลกเป็นผุยผง! อย่าหวังว่าจะรอดไปได้สักคน!"

"ข้าให้เวลาพวกเอ็งคิดคืนนี้หนึ่งคืน!"

"ไม่อย่างนั้น พรุ่งนี้กูจะมาทุบค่ายพวกมึงอีก!"

ชางซีพ่นลมหายใจเหยียดหยาม "ทุบสิวะ! ข้าอยากจะดูน้ำหน้ามึงนักว่าจะทุบได้สักกี่น้ำ!"

เชี่ยเอ๊ย!

มึงยังไม่ตายอีกเหรอวะเนี่ย?

เล่าปี่ตะโกนต่อ "พวกโจรทั้งหมดฟังให้ดี!"

"ส่งตัวชางซีออกมา! ข้ารับรองว่าพวกเจ้าจะมีข้าวกิน มีเสื้อผ้าใส่! แถมยังมีโอกาสได้กลับตัวเป็นราษฎรดีๆ อีกครั้ง!"

"ไม่อย่างนั้น! อย่าหวังว่าจะได้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว!"

"อยู่กับชางซีต่อไป แต่ละวันต้องมีคนถูกมังกรเขียวทับตายตั้งเท่าไหร่!"

"ใครจะรับประกันได้ว่าคนที่จะโดนทับตายในวันพรุ่งนี้จะไม่ใช่พวกเจ้า!?"

"พวกเจ้ามาเป็นโจร ก็แค่หาข้าวกินประทังชีวิตไปวันๆ!"

"ได้เงินเดือนสักกี่ตังค์กันเชียววะ ถึงต้องมาเอาชีวิตเข้าแลกให้ชางซีเนี่ย!"

"พวกเจ้าก็เห็นแล้วนี่ ว่าราษฎรเมืองตังไฮน่ะมีความเป็นอยู่ดีวันดีคืนขนาดไหน"

"พวกเจ้าอยากจะใช้ชีวิตเลียเลือดบนคมดาบ มากกว่าการได้อยู่อย่างสงบสุขสบายใจจริงๆ หรือ?"

ชางซีเหยียดหยามคำพูดของเล่าปี่ ก่อนจะตวาดเตือนพวกลูกน้อง

"พวกเอ็งฆ่าคนไปตั้งเท่าไหร่ ยังเพ้อเจ้ออยากจะเป็นราษฎรดีๆ อีกเรอะ?"

"ปล้นบ้านเผาเรือน ฉุดลูกสาวชาวบ้าน เรื่องชั่วไหนบ้างที่พวกเอ็งไม่เคยทำ?"

"พวกเอ็งคิดว่าเล่าปี่มันจะปล่อยพวกเอ็งไปจริงๆ รึไง?"

"เป็นโจรวันเดียว ก็เป็นโจรไปชั่วชีวิตนั่นแหละ!"

"อย่าไปฝันกลางวันลมๆ แล้งๆ!"

"ถ้าพวกเอ็งยังอยากใช้ชีวิตอิสระเสรีอยู่ ก็จงสู้กับเล่าปี่เคียงข้างข้าให้ถึงที่สุดโว้ย!!!"