ตอนที่ 85 ท่าผสาน มังกรก้มหัว

เล่าปี่แย่งกล้องส่องทางไกลมาดู เห็นเจ้าชางซีกำลังสั่งการลูกน้องให้เก็บกวาดสถานที่

จากนั้นตัวเองก็มุดหลบเข้าไปอยู่ใต้แนวกำแพง

ตรงนั้นเป็นมุมอับสายตาของเล่าปี่พอดี

ชัดเจนเลยว่ามันรู้แล้วว่าการโจมตีมาจากทิศทางไหน

เล่าปี่สบถด่าลั่น:

"แม่งเอ๊ย!"

"กวนฮุนเตี๋ยง! ดินปืนดำห่าเหวของมึงอยู่ไหนวะ? ขนมาให้กูเดี๋ยวนี้!"

"กูไม่เชื่อหรอกว่าจะบอมบ์ไอ้เวรนี่ให้ตายไม่ได้!"

กวนอูบอก "ให้ไม่ได้แล้ว ดินระเบิดไม่พอใช้"

"ขออีกแค่ครึ่งเกวียน! ครึ่งเกวียนก็พอแล้ว!"

กวนอูก็ยังคงส่ายหน้าปฏิเสธ

เล่าปี่หันหลังเดินหนีทันที "มึงไม่ให้ กูก็จะไปเอาเอง!"

เตียวหุยรีบคว้าแขนเล่าปี่เอาไว้:

"พี่เป่ย ช่างเหอะๆ พี่ฆ่ามันไม่ตายหรอก"

"พวกเราโดนมันจับได้แล้ว มันต้องแอบมุดหัวอยู่แต่ข้างในแน่"

เล่าปี่ถึงกับหัวเราะด้วยความโมโห:

"กูเนี่ยนะจะฆ่ามันไม่ตาย!?"

"ได้ ได้ ได้!"

"คอยดูละกันว่ากูจะระเบิดมันให้ราบเป็นหน้ากลองได้ไหม!"

กวนอูก็รีบเข้ามาช่วยรั้งไว้อีกคน:

"พี่เป่ย คิดหาวิธีอื่นเถอะ"

เล่าปี่เริ่มใจเย็นลง จึงหันไปถามกุยแก:

"ฮองเคา เจ้ามีแผนการดีๆ หรือไม่"

กุยแกกล่าว "แผนการในตอนนี้ มีเพียงต้องเหลือกำลังพลไว้อย่างน้อยสามพันนายเพื่อล้อมชางซีไว้ที่นี่ ขณะเดียวกันก็ป้องกันไม่ให้พวกโจรภูเขากลุ่มอื่นยกมาช่วยขอรับ"

"ส่วนกองทัพที่เหลือก็มุ่งหน้าเจาะลึกเข้าไปในเมืองไทสันต่อไป"

เล่าปี่หรี่ตามองลงไปที่ค่ายโจรบนเขาของชางซี:

"ช่างเป็นค่ายโจรที่ง่ายต่อการป้องกันแต่ยากต่อการเข้าตีเสียจริง!"

เล่าปี่ตัดสินใจทำตามแผนการของกุยแก:

"กวนอู ฮองตง จูล่ง กองกำลังของพวกเจ้าทั้งสามจงอยู่ต่อ ล้อมชางซีไว้กับข้า"

"กุยแก เจ้าพากำลังที่เหลืออีกหกพันนายมุ่งหน้าลึกเข้าไปในเมืองไทสันเพื่อปราบโจรต่อ"

"เตียวหุย จัดการแบ่งกองพันเสินจีของเจ้าออกเป็นหน่วยวางระเบิดกับหน่วยเด็ดหัว แล้วประสานงานโจมตีร่วมกับกองทัพอื่น"

กุยแกกล่าว "แต่ว่า ท่าฟันมังกรเขียวของท่านแม่ทัพกวนสามารถทำลายกำแพงค่ายได้ง่ายดายกว่า ข้าอยากพาท่านแม่ทัพกวนไปด้วยขอรับ"

เล่าปี่ตอบ "กวนอูข้ามีประโยชน์อย่างอื่นให้ใช้ ไว้ใช้เสร็จแล้วข้าจะส่งตัวตามไปให้"

กุยแกพยักหน้ารับ "ขอรับ"

อย่างไรเสียก็มีหน่วยวางระเบิดของเตียวหุยมาทดแทนได้อยู่แล้ว

เล่าปี่โบกมือ "หากไม่มีใครคัดค้าน ก็แยกย้ายไปปฏิบัติตามคำสั่ง"

ทุกคนรับคำสั่ง "ขอรับ!"

การศึกชิงความรวดเร็ว

ทันทีที่คำสั่งของเล่าปี่ประกาศออกไป กองกำลังทั้งหมดที่ได้รับคำสั่งก็เริ่มถอนค่ายทันที

บรรดาระดับแกนนำอาศัยช่วงเวลานี้ปรึกษาหารือรายละเอียดทางยุทธวิธี

เมื่อวานก็โต้รุ่งไม่ได้นอนมาทั้งคืน เช้าตรู่ยังต้องมานั่งศึกษายุทธวิธีกันต่อ

ต้องทั้งศึกษายุทธวิธีไปพลางเก็บสัมภาระไปพลาง จากนั้นก็ต้องรีบนำทัพมุ่งหน้าสู่จุดหมายที่กำหนดไว้ทันที

ไม่ว่าจะยุคโบราณหรือยุคปัจจุบันก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น

ผู้ช่ำชองการศึกอาจไม่ได้มีผลงานเกริกเกียรติเสมอไป แต่ที่แน่ๆ คือต้องถึกทนอดนอนเก่งเป็นเลิศ

เตียวหุยตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มีส่วนร่วมในการประชุมศึกขนาดใหญ่ขนาดนี้ด้วยตัวเอง

เขาตั้งใจฟังการจัดวางยุทธวิธีของกุยแกยิ่งกว่าตอนนั่งเรียนในคลาสเสียอีก

แถมยังสามารถเสนอความคิดเห็นอันเฉียบคมของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว จนได้รับคำชมจากคนรุ่นเก๋าอย่างฮองตง

เล่าปี่ได้แต่ยิ้มอย่างอ่อนใจ

ให้มันได้อย่างนี้สิ นักศึกษาแพทย์นี่นอกจากเรียนหมอแล้ว เรียนห่าอะไรก็ไวไปหมดจริงๆ

ทางด้านชางซีก็ได้รับข่าวอย่างรวดเร็วว่ากองทัพเล่าปี่ล้มเลิกการบุกค่ายแล้ว

พลันอารมณ์ดีขึ้นมาเป็นกอง

มีขุนพลสุดยอดวิชาแล้วมันวิเศษวิโสมาจากไหนกันวะ?

ค่ายโจรของข้าแห่งนี้คนเดียวต้านหมื่นคน มีหรือที่ยอดขุนพลสุดยอดวิชาแค่คนสองคนจะบุกขึ้นมาได้?

ยิ่งไปกว่านั้น ได้ยินมาว่าเล่าปี่ทิ้งคนไว้เฝ้าที่นี่แค่ห้าพันคนเท่านั้น

นี่มันดูถูกข้า ชางซีผู้นี้ เกินไปหน่อยมั้ง?

ข้าเนี่ยแหละ บุรุษผู้รับการโจมตีจากไอ้สัตว์ประหลาดอย่างเตียนอุยได้ถึงหนึ่งกระบวนท่าเชียวนะโว้ย!

"ไปบอกพวกพี่น้อง ให้ตั้งใจเฝ้าค่ายอย่างสบายใจได้"

"รออีกสองวัน ทัพสองหมื่นนายของซงปามาสมทบกับข้าเมื่อไหร่ จะฆ่าพวกมันให้เหี้ยนจนไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว!"

ทว่าอุโมงค์ใต้ดินก็ยังต้องขุดอยู่ดี ใครจะไปรู้ว่าขุนพลที่มีสุดยอดวิชาระเบิดตูมตามนั่นยังอยู่แถวนี้หรือไม่?

กลัวแต่ว่ากำลังกินโรตีม้วนไปร้องเพลงไปอยู่ดีๆ จู่ๆ ก็โดนบอมบ์ตู้มซะงั้น

แต่หน้าผาสูงชันเช่นนี้มีแต่หินผาล้วนๆ เอาอีเต้อกระแทกตั้งครึ่งค่อนวันถึงได้ "หลุมหลบภัยเล็กๆ" พอให้คนยัดเข้าไปได้สักสามคน

แต่มันก็พอให้เขามุดอยู่ได้แล้ว

ส่วนลูกน้องคนอื่นจะโดนระเบิดตายหรือไม่ เขาไม่สนใจหรอก

รัศมีระเบิดแคบๆ กับความถี่ระเบิดกะปริดกะปรอยแค่นั้น มันจะระเบิดคนตายได้สักกี่คนกันเชียว?

ใต้กำแพงค่าย

เหล่าขุนพลของเล่าปี่ต่างพากองกำลังของตนมุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่กำหนดไว้

ค่ายเดิมเหลือเพียงทหารคนสนิทสองพันนายของกวนอู กองทหารม้าขาวหนึ่งพันนายของจูล่ง และทหารใหม่อีกสองพันนายของฮองตง

กวนอูเองก็ยินดีที่จะปักหลักอยู่กับที่มากกว่า

หลังจากฟังการจัดวางยุทธวิธีของกุยแกเมื่อครู่ เขาถึงได้รู้ว่าภูมิประเทศของเมืองไทสันนั้นสลับซับซ้อน เต็มไปด้วยภยันตราย และมีจุดซุ่มโจมตีอยู่ทั่วทุกหนแห่ง

พลาดพลั้งแค่นิดเดียวก็อาจถูกตีขนาบสองด้าน

สู้ปักหลักเฝ้าชางซีอยู่ที่นี่ดีกว่า

เล่าปี่เงยหน้าจ้องมองค่ายโจรบนเขา พลางครุ่นคิดอยู่เนิ่นนาน

"พี่อู มังกรเขียวของนายทำให้เร็วกว่านี้อีกหน่อยได้ไหม หรือไม่ก็... อยู่ได้นานกว่านี้อีกหน่อย"

กวนอูกล่าวว่า "ความเร็วสามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงนั่นแค่ประมาณการคร่าว ๆ ความจริงน่าจะเร็วกว่าสามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงนิดหน่อย"

"ระยะเวลาคงอยู่อย่างต่ำสามวินาที เอาเข้าจริงอาจจะสี่ถึงห้าวินาที"

หนังตาของเล่าปี่กระตุกยิก ๆ

ให้ตายสิ เจ้าหมอนี่รายงานตัวเลขขั้นต่ำสุดหมดเลยนี่หว่า!

เล่าปี่หยิบกิ่งไม้ขึ้นมาขีดเขียนคำนวณบนพื้นทรายทันที

กวนอูเลิกคิ้วถาม

"นายกำลังทำอะไร บอกแล้วไงว่าต่อให้มังกรเขียวพังประตูกำแพงได้ก็ไร้ประโยชน์"

เล่าปี่ปัดเศษดินทรายบนฝ่ามือแล้วยิ้มร่า

"ฉันคิดแผนออกอีกแล้ว"

กวนอูกะพริบตาปริบ ๆ "แผนอะไร"

"ต้องให้นายปล่อยฟันมังกรเขียวออกมาสักดอก"

....

กวนอูไม่นึกเลยว่าเล่าปี่จะคิดแผนการที่ดูเข้าท่าขึ้นมาได้อีกแล้ว

เล่าปี่ในยามนี้สุขุมรอบคอบขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ

กวนอูเดินมาข้างกายพี่ม้า เขาตบแผงคอของมันเบา ๆ

"พี่ม้า ต้องวิ่งมาราธอนกันอีกรอบแล้วนะ"

ร่างของพี่ม้าสั่นสะท้านขึ้นมาทันควัน "ฮี้~"

"พี่ม้า วางใจเถอะ คราวนี้วิ่งไม่ไกลหรอก"

....

เล่าปี่กับฮองตงยังคงขึ้นไปยังยอดเขาฝั่งตรงข้ามค่ายโจรตามเดิม

ส่วนจูล่งคอยคุมเชิงอยู่ในกองทัพ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความระส่ำระสายหากศัตรูบุกเข้าโจมตี

ฮองตงได้ยินแผนการของเล่าปี่แล้วถึงกับหัวหมุนติ้ว

"นายท่าน... ข้ายังไม่เคยเห็นมังกรเขียวยักษ์ของท่านขุนพลกวนมาก่อน แผนการของท่านนี้มันจะใช้ได้จริงหรือ"

เล่าปี่ตบไหล่ฮองตง พลางเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ

"ขนาดกวนอูฟังแล้วยังบอกว่าเข้าท่าเลย เจ้าสบายใจได้!"

ฮองตงมองเล่าปี่ด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย

รอไปราว ๆ หกชั่วยาม

เงาร่างมายาของมังกรยักษ์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางหกเมตร ยาวกว่าสองร้อยเมตร ก็พลันปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน

เสียงมังกรคำรามก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขา ชวนให้ใจสั่นขวัญผวา

พวกโจรป่าตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบนำความไปรายงานชางซีทันที

ชางซีรีบวิ่งกระหืดกระหอบเลียบแนวกำแพงมายังเชิงเทินด้านหน้า แล้วเบิกตากว้าง

เชี่ยเอ๊ย!!!

มังกรตัวเบ้อเริ่มขนาดนี้เลยเรอะ!

มารดามันเถอะ!

ขุนพลที่มีสุดยอดวิชาใต้สังกัดของเล่าปี่ทำไมมันถึงได้เยอะขนาดนี้วะเนี่ย!?

ชางซีรีบตะโกนลั่น "ยิงธนู! ยิงธนู!"

เล่าปี่ส่องกล้องส่องทางไกลดูสถานการณ์ในค่ายโจร ก็พลันเห็นหัวหมาของชางซีกำลังชะเง้อชะแง้อยู่บนกำแพง

"จะว่าไป ขุนพลฮอง เจ้าสามารถระเบิดหัวหมาของชางซีจากระยะหนึ่งกิโลเมตรได้ไหม"

ฮองตงส่ายหน้า "เป้าหมายเล็กเกินไป ต้องพึ่งดวงแล้ว"

เล่าปี่กล่าวอย่างเสียดาย "งั้นก็ทำตามแผนเดิมเถอะ"

กวนอูควบพี่ม้าตะบึงทะลวงไปข้างหน้า

พลรักษาการบนกำแพงก็ไม่เกรงใจกวนอูแม้แต่น้อย ระดมยิงห่าธนูเข้าใส่ทันที

จูล่งควบม้าตามมาตามที่เล่าปี่วางแผนไว้ ใช้เพลงทวนอันยอดเยี่ยมช่วยปัดป้องห่าธนูให้กวนอู

"เชี่ยเอ๊ย! จูล่ง ความเร็วในการโจมตีของนายทำไมมันเร็วขึ้นขนาดนี้วะ"

จูล่งหัวเราะ "ฝึกมาจากการขุดคูน้ำน่ะครับ"

กวนอู "???"

ในที่สุด กวนอูก็เหวี่ยงมังกรเขียวยักษ์ออกไปที่ระยะห่างจากหน้าผาห้าสิบเมตร

"โฮก!"

ห่าธนูถูกสะท้อนกระเด็นออกไปจนหมดสิ้นในพริบตา

มังกรเขียวยักษ์ตั้งฉากเก้าสิบองศา พุ่งตรงดิ่งขึ้นสู่สรวงสวรรค์ชั้นฟ้า

ชางซีเบิกตากว้าง มองดูมังกรยักษ์ที่พุ่งตรงผ่านหน้าตนเองไปอย่างรวดเร็วปานสายลม

ทันใดนั้นชางซีก็หัวเราะร่า

"ไอ้โจรชุดเขียว! เล็งประสาอะไรของมึงวะ ตีไปโดนตรงไหนเนี่ย!? ฮ่า ๆ ๆ ๆ!"

จากนั้นฮองตงก็นำค้อนเหล็กยักษ์มาพาดเข้ากับคันศร

พลังงานมหาศาลรวมตัวกันอยู่ที่ค้อนเหล็กในชั่วพริบตา

ฟึ่บ!

ตูม!!!!

ค้อนเหล็กยักษ์ที่อัดแน่นด้วยแรงกระแทกมหาศาลฟาดเข้าใส่หัวของมังกรเขียวยักษ์ในทันที

จากนั้นก็กดหัวมังกรลงไปไถกับพื้นด้วยความเร็วสูงยิ่ง

ร่างอันมหึมาทับลงบนค่ายโจรอย่างรุนแรง

กำแพง ค่ายพัก ทหารหาญ...

ล้วนถูกบดขยี้จนแหลกเละไม่มีชิ้นดี!

มังกรเขียวยักษ์หน้ามืดตาลาย สลบเหมือดไปในบัดดล

กลายเป็นภาพมายาแล้วสลายหายไปในความว่างเปล่า

"ฮะ... ฮ่า..."

"ฮ่า..."

ชางซียืนเอ๋อแดกหน้าเหวอไปเลย

เชี่ยอะไรวะเนี่ย!?