ตอนที่ 84 ขนาดนี้ยังไม่ตายอีกเรอะ!

ชางซีโมโหจัด... ก็แค่โมโหไปทีหนึ่ง

แล้วเขาจะทำอะไรเล่าปี่ได้ล่ะ?

สู้ก็สู้ไม่ได้

ได้แต่ด่ากราดระบายความอัดอั้นตันใจไปเท่านั้น

ทว่าพอใจเย็นลง

เขาก็เริ่มคิดทบทวนอย่างจริงจัง นี่ฝีมือเล่าปี่บึ้มจริงหรือวะ?

ถ้าเล่าปี่เป็นคนบึ้ม แล้วทำไมมันถึงระเบิดห้องนอนของเขาได้แม่นยำเป๊ะขนาดนี้?

หรือว่าจะมีหนอนบ่อนไส้?

คราวนี้ชางซีโมโหของจริงขึ้นมาแล้ว ในสถานการณ์แบบนี้ยังมีคนแอบเล่นตุกติกอีกเรอะ!

กะจะอาศัยช่วงชุลมุนฆ่าเขาที่เป็นลูกพี่เนี่ยนะ?

มีคนคิดจะชิงบัลลังก์หรือไง?

เรื่องนี้สะกิดโดนจุดเดือดของชางซีเข้าอย่างจัง

ได้ ดี ดีมาก!

เล่าปี่ข้าสู้ไม่ได้ แต่อีแค่ไอ้กบฏหน้าโง่สักตัว ข้าจะจัดการไม่ได้เชียวเรอะ?

ชางซีจึงแกล้งกบดานซ่อนตัวอยู่ในห้องปรุงยาต่อไป

แสร้งปล่อยให้ทุกคนนึกว่าเขาโดนระเบิดตายโหงไปแล้ว

เขาอยากจะดูน้ำหน้านัก ว่าไอ้สวะตัวไหนมันจะเสนอหน้าออกมาก่อกบฏ!

แรกเริ่มเดิมทีทุกคนต่างก็มัวแต่วุ่นวายกับการดับไฟ จึงไม่ได้คิดอะไรมาก

หนึ่งชั่วยามผ่านไป

เพลิงมอดดับลงสนิท

พวกเขาพบร่างที่ไหม้เกรียมเป็นตอตะโกอยู่ศพหนึ่งบนเตียง

ทุกคนพากันรุมล้อมศพแล้วร้องไห้ระงม

ชางซีเองก็ปวดใจไม่แพ้กัน นั่นไม่ใช่ศพเขาเสียหน่อย แต่เป็นนางรำคนโปรดของเขาต่างหากเล่า

เสียงเอะอะด้านนอกห้องปรุงยายิ่งทวีความวุ่นวายขึ้นเรื่อย ๆ

"รองหัวหน้า ลูกพี่... ลูกพี่ตายแล้วจริง ๆ หรือ?"

"ลูกพี่!!! โฮ ๆ ๆ! ท่านตายอนาถเหลือเกิน!"

"ท่านพี่! ท่านตายอนาถเหลือเกิน! ท่านทิ้งข้าไปแบบนี้ แล้วต่อไปข้าจะอยู่ยังไงเล่า!"

"พี่สะใภ้ ทำใจดี ๆ เถอะ มีฉันอยู่ทั้งคน ฉันจะดูแลพี่สะใภ้เอง"

"ฮือ ๆ ๆ!"

ชางซีอดซาบซึ้งใจไม่ได้ เจ้ารองนี่เป็นคนดีจริง ๆ พอข้าตายไป ยังอุตส่าห์ช่วยดูแลเมียให้อีก

เจ้ารองไม่น่าใช่คนร้ายแน่นอน

ชางซีรู้สึกว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่จะได้ทดสอบความจงรักภักดีของพวกลูกน้อง

ตอนนั้นเอง เจ้าสามก็ถือคบเพลิง นำคนขึ้นมาเปิดศึกเถียงกับเจ้ารอง

"เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือต้องเลือกหัวหน้าใหญ่คนใหม่ขึ้นมา!"

"เหอะ ยังต้องเลือกอีกเรอะ? ก็ต้องยกตำแหน่งให้หัวหน้ารองตามลำดับอยู่แล้ว!"

"หัวหน้าสามเปี่ยมสติปัญญา มีแต่เขาเท่านั้นที่จะนำพาพวกเราผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้!"

"หัวหน้ารองทั้งบุ๋นทั้งบู๊ เหนือกว่าหัวหน้าสามตั้งเยอะโว้ย!"

ชางซีไม่พอใจอย่างแรง ข้าเพิ่งตายไปได้กี่นาทีกันเชียววะ?

ก็เริ่มแย่งเก้าอี้ลูกพี่ใหญ่กันแล้วเรอะ?

ดี ดี ดีมาก!

ข้าอยากจะดูนักว่าพวกเอ็งจะแย่งกันยังไง แล้วดูซิว่าใครจะสนับสนุนใครบ้าง!

ปกติละต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง คราวนี้หงายไพ่กันหมดแล้วสินะ!

เยี่ยมมาก!

เจ้ารองกับเจ้าสามยังเถียงกันไม่ทันเสร็จ เจ้าสี่ก็โผล่ออกมาร่วมวงทะเลาะด้วยอีกคน

ชางซีถึงกับชาดิก รู้สึกเหมือนตัวเองโดดเดี่ยวไร้ญาติขาดมิตร รอบตัวมีแต่พวกทรยศคิดคดทั้งนั้น

แอบฟังไปแอบฟังมา ชางซีก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

เขาร่างพังหมดแรงจริง ๆ ง่วงจนทนไม่ไหวแล้ว

....

เล่าปี่ยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมาส่องดู

กล้องส่องทางไกลอันนี้เป็นของที่ให้ช่างทำขึ้นมาพร้อมกับตอนทำกล้องจุลทรรศน์นั่นเอง

เขาส่องเห็นคนกลุ่มหนึ่งถือคบเพลิง ยืนล้อมรอบศพไหม้เกรียมร่างหนึ่งพร้อมกับกำลังทะเลาะกันยกใหญ่

เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า "ชางซีโดนระเบิดตายคาที่จริง ๆ ด้วย!"

กุยแกมองเล่าปี่ที่กำลังยกกระบอกอะไรสักอย่างขึ้นแนบตา ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังส่องดูอะไรอยู่

นี่กำลังเลียนแบบสำนวนมองเสือลอดรูกระบอกไม้ไผ่อยู่เรอะ?

จึงเอ่ยถามว่า "นายท่าน ท่านรู้ได้ยังไงขอรับ?"

เล่าปี่ยื่นกล้องส่องทางไกลให้กุยแก "เอ็งดูเอาเองสิ"

กุยแกนึกในใจว่า กระบอกแค่นี้จะไปมองเห็นอะไรได้?

เขาทำตามท่าทางของเล่าปี่ เอาตาไปแนบกับเลนส์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

สีหน้าประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขาทันที

"นี่... กระบอกนี่มองเห็นของที่อยู่ไกลขนาดนั้นได้ชัดแจ๋วขนาดนี้เลยเรอะ!"

เขาเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังถือคบเพลิงล้อมรอบศพไหม้เกรียมแล้วทะเลาะกันอยู่ห่างออกไปถึงหนึ่งกิโลเมตรจริง ๆ

เขาส่องดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยความตื่นเต้นว่า

"ข้าเคยเจอชางซีมาก่อน ข้ามั่นใจว่าชางซีไม่ได้อยู่ในกลุ่มคนพวกนั้น! ศพไหม้นั่นต้องเป็นชางซีไม่ผิดแน่!"

จูล่งพูดอย่างตื่นเต้นว่า "ขอข้าดูบ้าง!"

พวกเขาสลับกันส่องกล้องส่องทางไกลคนละรอบ เล่นกันสนุกสนานเพลิดเพลินยกใหญ่

กวนอูพูดขึ้นว่า "พี่ใหญ่ ทำเพิ่มอีกสักสองสามอันไม่ได้เหรอ?"

เล่าปี่เบะปาก "นี่ก็อุตส่าห์เร่งทำขึ้นมาแบบกะทันหันแล้วนะ ก่อนหน้านี้ช่างต้องเร่งทำกล้องจุลทรรศน์ให้ฮัวโต๋ ไม่มีเวลาเลย"

"อีกสองสามวันฉันจะให้คนส่งมาให้อีกชุด มีแจกให้ครบทุกคนแน่นอน"

"แต่บอกไว้ก่อนเลยนะ ของชิ้นนี้เป็นความลับ ห้ามทำหายเด็ดขาด"

"ยอมทำลายทิ้ง ดีกว่าปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือศัตรู"

ทุกคนต่างดีใจกันยกใหญ่

มีแจกให้ครบทุกคนเรอะ? ถ้าแบบนั้นเวลาทำสงครามก็กุมความได้เปรียบไว้หมดเลยน่ะสิ?

พวกเขาจึงขานรับพร้อมเพรียงกัน "รับทราบ!"

กุยแกเอ่ยว่า "นายท่าน ในเมื่อชางซีตายแล้ว ข้าจะไปเกลี้ยกล่อมให้พวกมันยอมจำนนที่ใต้กำแพงเมืองเดี๋ยวนี้ขอรับ"

เล่าปี่พยักหน้า "ให้เตียวหุยไปเถอะ เสียงมันดังดี"

"ได้"

เตียวหุยหันหลังเดินลงเขาไป

เล่าปี่หยิบกล้องส่องทางไกลกลับมาส่องดูต่อพลางกล่าวว่า

"แต่ดูทรงแล้วพวกมันกำลังจะเลือกหัวหน้าคนใหม่กันว่ะ โอกาสยอมจำนนน่าจะค่อนข้างต่ำ"

กุยแกถามขึ้น "เช่นนั้นจะทำอย่างไรดีขอรับ?"

เล่าปี่หัวเราะหึ

"พวกเรายังเหลือระเบิดอยู่อีกครึ่งหนึ่งไม่ใช่เหรอ? รอให้แม่ทัพฮองฟื้นตัวก่อน แล้วค่อยจัดใส่บ้านพักหัวหน้าคนใหม่ของพวกมันอีกสักดอก"

กวนอูเลิกคิ้วขึ้น

พี่ปี่นี่มันเหลี่ยมจัดจริง ๆ แฮะ ยังกั๊กระเบิดไว้อีกครึ่งหนึ่งเป็นไพ่ตาย

ใครขึ้นเป็นหัวหน้า คนนั้นก็ตาย แล้วแบบนี้จะไม่ยอมจำนนได้ยังไง?

....

ท้องฟ้าเริ่มสว่างรำไร

เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม

เจ้าพวกโจรยังคงประชุมกันอยู่ ทะเลาะกันจนหน้าดำหน้าแดง

แม้แต่ศพของหัวหน้าก็ไม่สนใจ ปล่อยทิ้งไว้ข้าง ๆ อย่างนั้น

ต่อให้เตียวหุยจะยืนด่าอยู่ใต้ค่าย ก็ไม่กระทบการประชุมของพวกมันเลยสักนิด

เล่าปี่เองก็ไม่คิดว่าพวกมันจะประชุมกันได้นานขนาดนี้

เหมาะเจาะพอดี กวาดล้างให้เรียบในคราวเดียว!

เขาวางกล้องส่องทางไกลลง ชี้ไปยังค่ายโจรด้านล่างแล้วพูดว่า

"เห็นคบเพลิงตรงนั้นไหม ยิงใส่กลางฝูงชนตรงนั้นเลย ปลาตัวใหญ่ทั้งนั้น!"

"กูไม่เชื่อหรอกว่า ถ้าหัวหน้าใหญ่ หัวหน้ารอง หัวหน้าย่อยตายห่ากันหมดแล้ว พวกมันยังจะไม่ยอมจำนนอีก!?"

"พี่อู เตรียมยิงเกาทัณฑ์!"

ฮองตงได้นอนพักไปหลายชั่วยาม พละกำลังจึงฟื้นกลับมาแล้ว

ยังคงเป็นไปตามขั้นตอนเดิม

ฮองตงน้าวคันศร กวนอูผูกดินระเบิด

"ยิง!"

ฟึ่บ!

เหล่าโจรที่อยู่ไกลออกไปได้ยินเสียงแหวกอากาศแว่วมาเบา ๆ

ต่างพากันหันขวับไปมอง

กระสอบทรายมัดใหญ่ถูกลูกเกาทัณฑ์ลาก พุ่งตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเขา

ตูม!

เมฆรูปเห็ดลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง

เปลวเพลิงพุ่งเสียดฟ้า แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น

บรรดาหัวหน้าโจรระดับย่อยที่มาชุมนุมแย่งตำแหน่งหัวหน้ากันกลางลานกว้างต่างแหลกเหลวไม่เหลือซาก

ชิ้นส่วนกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง

ชางซีที่กำลังหลับอยู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที รีบชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง

พลางอ้าปากค้างมองเมฆรูปเห็ดที่ดูคุ้นตานั้น

เชี่ยเอ๊ย!?

มาอีกแล้วเรอะ!?

น้องสอง น้องสาม น้องสี่ ไปหมดแล้วเรอะ!?

นี่ฝีมือเล่าปี่จริง ๆ เหรอวะ?

ชางซีรีบวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากห้องปรุงยา

แล้วพบว่าพวกลูกน้องต่างมองเขาด้วยสายตาหวาดผวาอย่างยิ่ง

ผีหลอกกก!

ไม่สิ!

ลูกพี่ยังไม่ตายเรอะ!?

หรือว่าลูกพี่แกล้งลองใจพวกหัวหน้ารอง สาม และสี่?

บรรดาคนที่แย่งตำแหน่งลูกพี่ตายเรียบวุธเลย!

เล่ห์เหลี่ยมของลูกพี่ช่างลึกล้ำน่ากลัวยิ่งนัก!

พลันนั้นพวกสมุนทั้งหมดจึงหมอบราบกราบลงกับพื้น พลางร้องว่า

"ลูกพี่! พวกเราผิดไปแล้ว! ไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถิด!"

ชางซีขมวดคิ้ว "นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

โจรหัวไวคนหนึ่งพลันได้สติ ที่แท้ไม่ใช่ฝีมือลูกพี่ระเบิดหรอกเรอะ?

คนผู้นั้นจึงชี้ไปยังยอดเขาฝั่งตรงข้ามแล้วกล่าวว่า

"พวกเราเห็นกระสอบทรายใบหนึ่งลอยมาจากยอดเขานั้น แล้วกระสอบทรายนั่นก็ระเบิดขึ้นขอรับ"

ชางซีหรี่ตาลง

เขาคาดเดาได้อย่างรวดเร็วว่า นี่อาจจะเป็นสุดยอดวิชาของขุนพลคนใดคนหนึ่งใต้สังกัดเล่าปี่

เป็นสุดยอดวิชาที่สามารถทำให้กระสอบทรายพุ่งมาระเบิดได้!

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ การโจมตีมาจากยอดเขาที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร

น่า

ยากจะป้องกันได้จริง ๆ พับผ่าสิ!

เขาจ้องมองไปยังยอดเขาฝั่งตรงข้ามเขม็ง

ราวกับว่าบนยอดเขาลูกนั้นมีมือสังหารกำลังจ้องมองเขากลับมาเช่นกัน

เขาตัวสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง

เขาเกลียดความรู้สึกเหมือนมีมีดจ่อคอหอยแบบนี้ชะมัด

แผนการตอนนี้ มีแต่ต้องหาทางซ่อนตัวลูกเดียว!

ใช่แล้ว!

มุดลงไปแอบในอุโมงค์ใต้ดินก็สิ้นเรื่อง!

ทำแบบนี้ มือสังหารก็มองไม่เห็น แถมยังกันไม่ให้โดนระเบิดตายได้อีก!

ดูจากความถี่ที่มันใช้สุดยอดวิชาแล้ว วัน ๆ หนึ่งคงใช้ได้ไม่กี่ครั้งหรอกมั้ง?

ขอแค่ทนต่อไปอีกสักสองวัน ซงปาก็จะมาถึงแล้ว!

พอตัดสินใจได้ ชางซีก็เริ่มสั่งการให้พวกลูกน้องช่วยกันขุดอุโมงค์ใต้ดินทันที

กุยแกลดกล้องส่องทางไกลลง สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"ชางซียังไม่ตาย! มันยังมีชีวิตอยู่!"

เล่าปี่กัดฟันกรอด

ไอ้ชางซีนี่มันจะดวงแข็งหนังเหนียวเกินไปแล้วมั้ง!?

โดนไปขนาดนี้ยังไม่ตายอีกเรอะ!?