ตอนที่ 83 ชางซีผู้เกรี้ยวกราด

กุยแกเอ่ยถามขึ้นว่า "ไม่ทราบว่านายท่านมีแผนการอันใดหรือขอรับ"

กวนอูกับเตียวหุยถึงกับใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ขึ้นมาทันที

คงไม่ได้มีความคิดพิเรนทร์อะไรโผล่มาอีกหรอกนะ

เล่าปี่หัวเราะร่า "ก็ต้องให้กวนอูใช้ฟันมังกรเขียวฟันพังประตูด่านน่ะสิถามได้"

กวนอูกับเตียวหุยลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

ค่อยยังชั่วหน่อย อย่างน้อยก็เป็นแผนการของคนปกติ

กวนอูส่ายหน้าพลางกล่าวว่า "ไม่ได้หรอก"

เล่าปี่ประหลาดใจ "ทำไมล่ะวะ"

กวนอูหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาขีดเขียนลงบนพื้น

"หลังจากมังกรเขียวหลุดออกจากง้าวมังกรเขียว จะคงสภาพอยู่ได้แค่ราว ๆ สามวินาทีเท่านั้น"

"ถ้าคำนวณตามความเร็วพุ่งชาร์จสามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง มังกรเขียวจะพุ่งไปข้างหน้าได้แค่ราวสองร้อยห้าสิบเมตร"

"หน้าผาสูงจากพื้นราวหนึ่งร้อยห้าสิบเมตร ดังนั้นถ้าข้าต้องการจะโจมตีให้ถึงประตูด่าน ระยะที่ไกลที่สุดที่ข้าจะปล่อยมังกรเขียวได้ก็คือห่างจากตีนเขาสองร้อยเมตร"

"แต่ระยะยิงหวังผลของเกาทัณฑ์ทั่วไปจะอยู่ที่ราวหนึ่งร้อยหกสิบถึงสองร้อยห้าสิบเมตร"

"ยิ่งชางซีอยู่บนที่สูง ยิงจากบนลงล่าง ระยะยิงธนูก็อาจจะเพิ่มขึ้นไปถึงห้าร้อยเมตรขึ้นไปด้วยซ้ำ"

"ทันทีที่ก้าวเข้าไปในระยะนั้น ข้าก็มีโอกาสโดนสอยร่วงตายห่าได้เลย"

"เพราะฉะนั้น แผนนี้ไม่มีทางสำเร็จเด็ดขาด!"

เตียนอุยกับเคาทูมองกวนอูด้วยสายตาเลื่อมใสศรัทธาสุดขีด

แม้จะไม่เข้าใจว่ากวนอูบ่นพึมพำเรื่องบ้าบออะไรออกมา แต่ฟังดูแล้วโคตรจะทรงพลัง

ตั้งแต่ตอนเพิ่งมาถึงเมืองตังไฮ พวกเขาก็รู้แล้วว่ากวนอูเก่งคณิตศาสตร์ระดับเซียน

นึกไม่ถึงเลยว่าจะสามารถเอาคณิตศาสตร์มาประยุกต์ใช้ในการทำศึกสงครามได้ด้วย

ช่างฉลาดล้ำเลิศเกินไปแล้ว!

เล่าปี่ปรบมือแปะ ๆ พลางกัดฟันกรอดเอ่ยว่า

"สมกับเป็นพี่ยี่กูจริง ๆ! มันจะคำนวณยังไงก็ไม่มีทางพุ่งเกินห้าร้อยเมตรได้หรอกโว้ย!?"

กวนอูเอ่ยเสียงเรียบ "นั่นเพราะนายยังไม่ได้คำนวณเผื่อว่าในค่ายโจรอาจจะมีมือธนูระดับยอดฝีมืออยู่อีก"

"แล้วก็ต้องคำนวณความเร็วลม..."

"ถ้าเกิดพวกมันมีเกาทัณฑ์ยักษ์ขึ้นมาล่ะ..."

"แล้วถ้าเกิด..."

เล่าปี่รีบโบกมือห้าม ไม่ยอมให้กวนอูมโนสร้างศัตรูในจินตนาการไปไกลกว่านี้

"ทำไมนายไม่บอกไปเลยล่ะว่าถ้าเกิดพวกมันมีกันดั้มขึ้นมาจะทำยังไง!?"

"ก็ไม่แน่นะ"

มุมปากของเล่าปี่กระตุกยิก ๆ ก่อนจะหันไปถามกุยแก

"เจ้าคิดว่าอย่างไรบ้าง"

กุยแกกล่าวว่า "มังกรเขียวของท่านแม่ทัพกวน ข้ายังมิเคยเห็นมาก่อน แต่หากทำได้เพียงแค่พังประตูด่าน เกรงว่าจะมิได้ช่วยอะไรเท่าใดนักขอรับ"

นั่นสิ ประตูด่านน่ะไม่ใช่เรื่องใหญ่ ปัญหาหลักคือหน้าผาสูงชันร้อยห้าสิบเมตรที่ชันไม่แพ้ด่านเกียมโก๊กนี่ต่างหาก มันเปรียบเสมือนกำแพงเมืองธรรมชาติชัด ๆ

หากคิดจะตีหักเอา ก็มีแต่ต้องเอาชีวิตคนเข้าแลกถมเข้าไป ถมจนกว่าพวกมันจะหมดแรง ถมจนกว่าหินทิ้งและท่อนซุงจะหมดเกลี้ยง

ไม่ต่างอะไรกับหลุมดำที่ไม่มีวันถมเต็ม

เล่าปี่หันไปถามฮองตง "ท่านแม่ทัพฮอง ท่านสามารถยิงเกาทัณฑ์เข้าไปในค่ายได้หรือไม่"

ฮองตงกล่าวว่า "เกรงว่าจะยากอยู่บ้างขอรับ... แต่หากใช้สุดยอดวิชา ก็พอยิงลูกศรทะลวงประตูด่านเข้าไปด้านในได้อยู่"

"ทว่าวันหนึ่งคงใช้ไม่ได้หลายครั้ง เพราะทุกครั้งหลังใช้สุดยอดวิชาข้าจะสิ้นเรี่ยวแรง ต้องใช้เวลาพักฟื้นอยู่อีกหลายชั่วยาม"

เล่าปี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า

"ท่านแม่ทัพฮอง ท่านลองเล็งยิงใส่ประตูด่านสักดอกให้ข้าดูทีสิ"

"ยิงเสร็จแล้วจะได้ไปกินข้าวพักผ่อนพอดี"

ฮองตงพยักหน้ารับ "รับคำสั่งขอรับ"

ว่าแล้ว ฮองตงก็ควบม้าศึกทะยานตรงไปยังค่ายบนภูเขา

คนอื่น ๆ ก็พากันควบม้าตามไปดูด้วยเช่นกัน

ภายใต้แสงจันทร์สาดส่อง

เขาน้าวคันศรจนโก่งโค้งดั่งจันทร์เพ็ญ

รวมพลังทั่วร่างมาไว้ที่ลูกศรเพียงดอกเดียว

อณูพลังงานสีแดงนั้นเข้มจนแลดูดำคล้ำ ถอดแบบเดียวกับลิโป้มาไม่มีผิดเพี้ยน

เขาทำมุมเฉียงขึ้นฟ้าสามสิบองศา เล็งเป้าไปยังประตูด่านแล้วปล่อยมืออย่างมั่นใจ

ลูกศรพุ่งพรวดหลุดจากแล่ง ก่อเกิดคลื่นเสียงโซนิกบูมระเบิดลั่นสนั่นหวั่นไหว

เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว ลูกศรก็เจาะทะลวงผ่านประตูด่าน ทิ้งรอยรูโหว่ขนาดใหญ่เอาไว้

จากนั้นลูกศรก็ยังคงทะยานแหวกม่านฟ้า พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเบื้องบนต่อไปไม่หยุดยั้ง

จนกระทั่งลับสายตาหายไปในเส้นขอบฟ้า

เล่าปี่ถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเป็นไข่ห่าน

เดี๋ยวสิวะเฮ้ย!

ลูกศรบ้านี่มันจะบินไปถึงไหนกันวะเนี่ย

นี่กะจะยิงทะลุออกไปนอกอวกาศเลยรึไง

วันข้างหน้า ขยะอวกาศที่ลอยวนรอบดาวโลกคงไม่ใช่ฝีมือลูกศรของฮองตงทั้งหมดหรอกนะ

เดี๋ยวเหอะ ถึงเวลาก็ทำเอาชาวซานถี่งงเป็นไก่ตาแตกกันหมดพอดี

ฮองตงหมดสิ้นเรี่ยวแรง ร่างกายอ่อนระทวยฟุบพาดลงกับหลังม้า

เล่าปี่รีบตะโกนสั่งการทันที

"เร็วเข้า! รีบไปหามตัวท่านแม่ทัพฮองกลับมา!"

ทหารคนสนิทหลายนายรีบกรูเข้าไปช่วยประคองฮองตงลงมาจากหลังม้า

เล่าปี่เดินเข้าไปช่วยพยุงฮองตง พลางหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

"ต้องขอบคุณท่านแม่ทัพฮองแท้ ๆ ข้าคิดแผนการเด็ด ๆ ออกแล้ว!"

กวนอูมองด้วยสายตาหวาดระแวง "นายมีแผนบ้าอะไรขึ้นมาอีกแล้วล่ะ"

เล่าปี่ยิ้มกระหยิ่มอย่างภาคภูมิใจ "สุดยอดวิชาของท่านแม่ทัพฮองโดดเด่นตรงพลังทำลายล้างมหาศาล"

"ถ้าหากเราเอาดินระเบิดไปผูกติดไว้กับลูกศร เพื่อขยายระยะความเสียหายจากสุดยอดวิชาของท่านแม่ทัพฮอง มันจะไม่ระเบิดค่ายโจรบนเขาจนราบเป็นหน้ากลองได้เลยเหรอวะ"

เตียวหุยได้ฟังก็ส่ายหน้าหวืดทันที

"เป็นไปไม่ได้หรอก พลังศรของท่านแม่ทัพฮองรุนแรงเกินไป ยิงวิถีโค้งไม่ได้"

เล่าปี่ชี้ไปยังยอดเขาฝั่งตรงข้ามค่ายโจรที่ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร พลางเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ

"ตรงนั้นมียอดเขาที่สูงกว่า ถ้ายิงธนูลงมาจากตรงนั้น แล้วแบกดินระเบิดจำนวนมากไปด้วยล่ะก็ ต้องบอมบ์ค่ายโจรจนราบเป็นหน้ากลองได้แน่นอน!"

เตียวหุยเหลือบมองยอดเขาที่ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตรแล้วกระตุกมุมปาก

"เอ็งนี่ช่างคิดได้นะ ยิงธนูจากตรงนู้นเนี่ยนะ"

ต่อให้ชางซีตายแล้วเกิดใหม่ ก็คงคิดไม่ถึงหรอกมั้งว่าการโจมตีจะพุ่งมาจากยอดเขาที่ห่างไปตั้งหนึ่งกิโลเมตรน่ะ?

กวนอูในฐานะผู้อำนวยการสถาบันวิจัยดินปืนรีบเอ่ยคัดค้านทันควัน

"เป็นไปไม่ได้ เราไม่มีดินปืนเยอะขนาดนั้นหรอก"

"กำลังระเบิดตอนนี้อย่างมากก็ครอบคลุมได้แค่สิบสนามบาส ถ้ามากกว่านี้ไม่มีแล้ว"

เล่าปี่พยักหน้าเข้าใจได้

ยังไงเสียอานุภาพของดินปืนดำในยุคนี้ก็ยังไม่ได้รุนแรงมาก ปริมาณที่มีก็น้อยนิด

ปกติกองพันเสินจีฝึกซ้อมกับที่สถาบันวิจัยดินปืนผลาญไปก็ไม่ใช่น้อย ๆ

เล่าปี่จึงกล่าวว่า

"พวกเราไม่จำเป็นต้องบอมบ์ค่ายโจรทั้งค่ายสักหน่อย แค่บอมบ์ชางซีให้ตายห่าไป ก็บีบให้พวกมันยอมจำนนได้แล้ว"

กวนอูถามอย่างกังขา "แล้วนายรู้ได้ไงว่าชางซีอยู่ที่ไหน?"

เล่าปี่บอก "ก็แค่บอมบ์ไอ้บ้านหลังที่ใหญ่ที่สุดหรูหราที่สุดให้เละ รับรองไม่มีพลาด!"

กวนอูปรายตามองเล่าปี่ด้วยความประหลาดใจ

คิดไม่ถึงว่าเล่าปี่จะทำตัวพึ่งพาได้ขึ้นมาสักครั้ง

นี่มันเป็นแผนการที่เข้าท่าเข้าทางจริงๆ งั้นเหรอเนี่ย!?

ไม่ต้องให้ฉันขี่หลังจูล่งแล้วใช้ท่าฟันมังกรเขียวจริงดิ?

สีหน้าเขาจึงผ่อนคลายลงพลางกล่าวว่า

"แบ่งปริมาณสำหรับระเบิดสองสนามบาสให้นายได้แค่นั้นแหละ ที่เหลือยังต้องเก็บไว้ระเบิดประตูด่านของค่ายโจรแห่งอื่นอีก"

"ถ้าใช้จนหมด เกรงว่าคงยากที่จะกวาดล้างพวกโจรไทสันให้เสร็จในหนึ่งเดือน"

เล่าปี่พยักหน้าอย่างมั่นใจ "แค่นั้นก็เหลือเฟือแล้ว!"

เขาหันไปถามฮองตงต่อ "ท่านแม่ทัพฮอง ท่านคิดเห็นเช่นไร"

ฮองตงพยักหน้ารับ "ไม่มีปัญหา รอให้ข้าฟื้นฟูกำลังวังชาก่อน ก็สามารถยิงพาดินปืนข้ามไปได้"

เล่าปี่เอ่ยอย่างตื่นเต้น

"ไปกันเถอะ! ช้าไม่ได้แล้ว! ตรวจนับดินปืน แล้วขึ้นเขากัน!"

"อาศัยจังหวะที่ชางซีกลับเข้าห้องนอน บอมบ์มันให้กระจุย!"

ทุกคนขานรับเป็นเสียงเดียว "ขอรับ!"

แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าสนามบาสมันใหญ่แค่ไหนก็ตาม

"จูล่ง รบกวนเจ้าแบกท่านแม่ทัพฮองขึ้นเขาด้วยนะ"

จูล่งพยักหน้ารับอย่างจริงจัง "วางใจให้ข้าจัดการเถอะ"

ด้วยเหตุนี้ ทั้งหมดจึงพากันเดินขึ้นเขาข้ามคืน

หลายชั่วยามผ่านไป ในที่สุดทุกคนก็ปีนขึ้นมาถึงยอดเขา

เล่าปี่มองลงมาจากยอดเขา มองเห็นแสงคบเพลิงวับแวมบนค่ายโจรของชางซีได้อย่างชัดเจน

ในใจเขามั่นใจขึ้นมาทันทีว่าจากตรงนี้สามารถยิงไปถึงบ้านของชางซีได้ชัวร์

ขณะเดียวกัน กวนอูก็กำลังปรึกษาหารือกับช่างทำดินปืนหลายคนว่าจะผูกมัดห่อดินปืนติดกับลูกศรอย่างไรดี

ล่วงเข้ายามสามกลางดึก

ในที่สุดฮองตงก็ฟื้นฟูเรี่ยวแรงกลับมาจนเต็มเปี่ยม

เล่าปี่เอ่ยอย่างตื่นเต้น "เอาดินปืนขนาดหนึ่งสนามบาสมาลองเชิงก่อนเลย!"

กวนอูพยักหน้า "จัดไป!"

ฮองตงยังคงน้าวคันศรจนโค้งดั่งจันทร์เพ็ญ

เพียงแต่ด้านหลังของลูกศรนั้น ผูกมัดด้วยดินปืนดำมัดโตเบ้อเริ่ม

กวนอูจุดชนวนสายไฟ แล้วตะโกนลั่น "ปล่อย!"

ลูกศรแล่นหลุดออกจากแล่ง พาดินระเบิดมัดยักษ์พุ่งทะยานตรงไปยังเรือนหลังที่ใหญ่โตที่สุด

...

ชางซีในเวลานี้มีสภาพซูบเซียวราวกับถูกสูบพลังจนแห้งเหี่ยว กำลังหยิบยาอยู่ในห้องยา

บัดซบเอ๊ย!

นางระบำที่ฉุดมาจากหอนางโลมนี่ลีลาเด็ดดวงชะมัด!

ถ้าไม่บำรุงสักหน่อย คืนนี้มีหวังได้หมดสภาพคาเตียงแน่!

ตูม!

นอกหน้าต่างเกิดเสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาท

แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น ขุนเขาสั่นไหว

กลุ่มควันรูปดอกเห็ดลอยพวยพุ่งขึ้นมาแต่ไกล

ชางซีถึงกับยืนอึ้งตาค้าง

เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

กองทัพเล่าปี่บุกเข้ามาแล้วเหรอ?

ไม่ใช่สิ!

นั่นมัน... ห้องนอนข้าไม่ใช่เรอะ!?

เชี่ยเอ๊ย!

บ้านกูระเบิดแล้ว!!!

นางระบำของกู!!!

ไอ้เวรเอ๊ย!

ใครเป็นคนทำวะเนี่ย!?

เล่าปี่!

ต้องเป็นเล่าปี่แน่ ๆ!

ชางซีตาแดงก่ำ คำรามลั่นด้วยความโกรธแค้น

"เล่าปี่! ชาตินี้ข้ากับเจ้าอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันไม่ได้แล้ว!"