ตอนที่ 82 ประชิดเมือง

เล่าปี่ถามด้วยความห่วงใย "จื่อเก้ง เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม"

โลซกโบกมือพลางกล่าว "ข้ายังถือว่าเล็กน้อย คนพวกนั้นอดหลับอดนอนมาสองวันติดแล้ว"

"ตอนนี้หลักๆ อาศัยข้านอนหลับเพื่อฟื้นฟูพลังกายให้พวกเขาอยู่"

หางตาของเล่าปี่กระตุกยิกๆ

แต่เดิมเมืองตังไฮมีแค่ซุนเอี๋ยน กวนอู และเตียวหุย สามคนก็จัดการเรื่องราวทั่วทั้งเมืองได้หมด

ทว่าพองานของเมืองตังไฮเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ต่อให้มีขงเบ้งมาช่วย ก็ดูเหมือนจะเริ่มตึงมือเสียแล้ว

แต่ช่วงนี้ก็ไม่มีใครแวะเวียนมาสมัครเป็นแรงงานทาสเลยสักคน

จำเป็นต้องเบ่งกล้ามโชว์พาวเวอร์สักหน่อย เพื่อให้พวกที่รอดูท่าทีแห่กันมาสวามิภักดิ์เสียแล้ว

แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ให้พี่เขยใหญ่ส่งคนมาช่วยก่อนดีไหมนะ

เขามีคนในสังกัดนับหมื่น พวกที่รู้เรื่องบัญชีต้องมีไม่น้อยแน่นอน

ตอนนั้นเองก็มีคนเข้ามารายงาน "นายท่าน บิฮองขอเข้าพบอยู่หน้าประตูขอรับ"

เล่าปี่ตาเป็นประกาย ช่างเหมือนคนกำลังง่วงแล้วมีคนโยนหมอนมาให้พอดีเป๊ะ

มีแรงงานทาสมาส่งถึงที่แล้ว!

ในเมื่อพี่เขยรองมาแล้ว ก็อย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้เลย!

เล่าปี่ดีใจยิ่งนัก รีบออกไปต้อนรับด้วยตัวเองถึงหน้าประตู

สิ่งที่ทำให้เล่าปี่ประหลาดใจก็คือ บิฮองยังพากลุ่มกุนซือคนสนิทของตระกูลบิมาด้วยเป็นพรวน

หลังพูดคุยกันไปพักหนึ่ง

บิฮองก็เอ่ยขึ้นว่า "พี่ใหญ่ของข้าได้ยินว่าเหี้ยนเต๊กมีภาระงานราชการรัดตัว จึงส่งข้ามาช่วยเป็นพิเศษ"

เล่าปี่ดีใจล้นพ้น กล่าวอย่างกระตือรือร้นว่า

"ดีๆๆ! ยินดีต้อนรับ! ยินดีต้อนรับเป็นอย่างยิ่ง! ประเดี๋ยวข้าจะจัดแจงงานให้ทุกคนเดี๋ยวนี้เลย"

งานราชการลับสุดยอดอย่างดินปืน ยุทโธปกรณ์ เกลือบริสุทธิ์ และใบชายังคงให้คนสนิทของตนอย่างซุนเอี๋ยนกับขงเบ้งเป็นผู้ดูแล

เล่าปี่เพียงแบ่งงานราชการทั่วไปอย่างการจัดเก็บเสบียง ภาษีอากร และการคมนาคมให้คนสนิทของตระกูลบิไปจัดการ

ทุกอย่างถูกจัดแจงอย่างรวดเร็วและเรียบร้อย

บรรดากุนซือตระกูลบิต่างพากันยืนเอ๋อ

ลำดับขั้นตอนมันไม่ถูกต้องนี่หว่า?

พวกข้าเพิ่งมาถึงก็ต้องเริ่มเป็นแรงงานทาสเลยเหรอ?

แน่ใจนะว่าจะไม่เลี้ยงข้าวต้อนรับสักมื้อก่อน?

ที่พักก็ไม่จัดหาให้หน่อยรึ?

จะให้พวกข้านอนในห้องทำงานเนี่ยนะ?

สัมภาระยังไม่ได้วางลงเลยด้วยซ้ำ!

ท่านนี่ช่างไม่เกรงใจกันจริงจริ๊ง!

ด้วยเหตุนี้เหล่ากุนซือตระกูลบิจึงเริ่มรู้สึกไม่พอใจเล่าปี่ขึ้นมา คิดว่าเล่าปี่ช่างแล้งน้ำใจเกินไปแล้ว

พวกข้าเป็นวัวเป็นควายหรือไง? มาถึงปุ๊บก็สั่งลุยงานปั๊บเนี่ยนะ?

ไม่มีความเคารพในตัวผู้มีความรู้ความสามารถเลยสักนิด!

ซุนเอี๋ยนราวกับได้หลุดพ้นจากขุมนรก อารมณ์ปลอดโปร่งแจ่มใส ถึงขั้นมีเวลาว่างไปชงชามาดื่มสักกา

คนสนิทของตระกูลบิพวกนี้ย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าเล่าปี่นี่แหละคือเจ้าของโรงงานชาเขียวต้นตำรับ

เพราะคนที่ไปรับของจากเล่าปี่ก็คือพวกเขานี่เอง

แต่ยามปกติพวกเขาก็ไม่มีปัญญาดื่มหรอก

เพราะราคาส่งจากเล่าปี่นั้นแพงหูฉี่เป็นอย่างยิ่ง

ส่วนต้นทุนจริงเท่าไรนั้น พวกเขาก็ไม่รู้เหมือนกัน

ทว่าพอมาอยู่ที่นี่กับเล่าปี่ กลับมีอิสรภาพในการซดชาเขียว แถมยังเติมน้ำชาได้ไม่อั้นอีกต่างหาก

เรื่องนี้ทำเอาเหล่ากุนซือตระกูลบิดีใจจนเนื้อเต้น ซดน้ำชากลืนเอื๊อกๆๆ ลงคอไม่หยุด

วิ่งเข้าห้องส้วมทุกๆ ไม่กี่นาที ซดไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเอียนกันไปข้าง

ก็แหม น้ำชานี่มันแพงนี่นา จิบเดียวก็ปาเข้าไปตั้งหลายพันอีแปะ

ซดหมดกานี้ก็เทียบเท่ากับพวกเขาฟันกำไรไปหลายหมื่นอีแปะแล้ว

ความไม่พอใจต่อเล่าปี่ในใจของเหล่ากุนซือตระกูลบิสลายหายไปเป็นปลิดทิ้งในทันใด

ต่างพากันคิดว่า ที่จริงแล้วเล่าปี่ผู้นี้ก็เป็นคนมีน้ำใจและใจกว้างไม่เบาเลยแฮะ

เล่าปี่เอ่ยถาม "ฮิวเอี๋ยก คราวนี้จัดสรรคนให้ข้าได้แล้วใช่ไหม"

ซุนเอี๋ยนเห็นว่ามีคนช่วยงานเหลือเฟือแล้ว จึงกล่าวอย่างป๋าๆ ว่า

"นอกจากโลซกแล้ว ขุนพลคนอื่นท่านเลือกได้ตามใจชอบเลย!"

เล่าปี่นึกในใจ พวกขุนนางฝ่ายบุ๋นอย่างพวกเจ้านี่ไม่ยอมปล่อยโลซกไปจริงๆ สินะ

เก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊นี่มันก็เป็นเรื่องน่าปวดหัวเหมือนกันแฮะ ทั้งฝั่งบุ๋นฝั่งบู๊ต่างก็แย่งตัวโลซกไปทำงานกันทั้งนั้น

เล่าปี่จึงตัดสินใจพากวนอู เตียวหุย จูล่ง และฮองตง ออกศึกไปพร้อมกับตน

ซุนเอี๋ยนร่างหนังสือสั่งการขึ้นมาฉบับหนึ่ง

เล่าปี่ประทับตราหลวงลงไปฉึกใหญ่

ทัพทหารทั่วทั้งเมืองตังไฮก็เริ่มเคลื่อนไหวทันที

ยุ้งฉางเสบียงและคลังสรรพาวุธต่างเปิดออกเพื่อตรวจนับ กองทหารทุกค่ายต่างระดมพลจัดเตรียมความพร้อมขั้นสุดท้าย

กวนอูลูบคอพี่ม้าเบาๆ อย่างเศร้าใจ

"พี่ม้า ต้องออกศึกอีกแล้วว่ะ"

พี่ม้าจิตใจหดหู่ "ฮี้~"

มันส่งสายตาละห้อยมองไปยังม้าสาวตัวเมียสองสามตัวที่อยู่ข้างๆ

กวนอูเข้าใจหัวอกเป็นอย่างดี "ข้าเองก็ไม่อยากจากลูกเมียไปเหมือนกัน แต่พี่ใหญ่ต้องการให้ข้าไปพังเมือง ข้าก็เลยต้องติดตามพี่ใหญ่ออกศึกอยู่ดี"

พี่ม้าสะดุ้งตัวสั่นสะท้าน

มันนึกถึงค่ำคืนที่ตัวมันกับม้าสิงโตหยกวิ่งจนฟองฟอดเต็มปากคืนนั้นขึ้นมาได้

มันส่งเสียงอย่างหงุดหงิด "ฮี้~"

คงไม่ได้จะให้ตูวิ่งอีกหรอกนะ?

กวนอูตบคอมันเบาๆ "วางใจเถอะ รอบนี้พวกเรามีระเบิดแล้ว ไม่ต้องวิ่งมาราธอนอีกต่อไปแล้ว"

พี่ม้าส่งสายตาซาบซึ้งใจพลางร้อง "ฮี้~"

"เอาละ พรุ่งนี้ข้าจะมารับนะ เอ็งก็อยู่คุยกับพวกเมียๆ ให้หนำใจเถอะ"

"แต่กะว่ารอบนี้พวกเราคงได้กลับมาเร็วอยู่หรอก ยังไงซะเดือนหน้าพี่ใหญ่ก็จะแต่งงานแล้ว"

....

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น กองทัพใหญ่รวมพล

รอบนี้ระดมกำลังพลจากกองพันเสินจีของเตียวหุยหนึ่งพันนาย

กองทหารม้าขาวของจูล่งหนึ่งพันนาย

ทหารใหม่ของฮองตงสองพันนาย

ส่วนกวนอูทำหน้าที่เป็นองครักษ์ของเล่าปี่ บัญชาการทหารคนสนิทของเล่าปี่สองพันนาย

มีกำลังรบรวมทั้งสิ้นถึงหกพันนาย

งานนี้เน้นสงครามสายฟ้าแลบ!

บดขยี้แหลกราบเป็นหน้ากลองตลอดทาง!

กวาดล้างโจรเมืองไทสันให้เหี้ยนภายในหนึ่งเดือน!

เล่าปี่มองดูกองทัพหกพันนายที่รวมตัวกันแน่นขนัดมืดฟ้ามัวดิน

หัวใจพลันสูบฉีดเลือดลมพลุ่งพล่าน

ตอนมาถึงที่นี่มีทหารม้าแค่พันกว่านาย

ยามนี้เมื่อรวมกับกองทัพปราบโจรห้าพันนายของกุยแก ก็มีกำลังพลเรือนหมื่นแล้ว!

นับว่าพอจะทำศึกใหญ่สักแมตช์ได้สบาย!

เขาชักกระบี่ชี้ตรงไปยังทิศทางของเขาไทสัน

"มุ่งหน้าสู่เมืองไทสัน เคลื่อนทัพ!"

.....

ยามพลบค่ำ

ชางซีกำลังเพลิดเพลินเจริญใจกับการดูนางรำในค่ายเต้นระบำอย่างไม่รู้เบื่อ

เขาไม่ลนลานเลยสักนิด

เพราะผ่านไปสองวันแล้ว กุยแกก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะบุกเข้ามา

เอาแต่ล้อมไว้ไม่ยอมตี หมายจะตัดเสบียงของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น จากที่เขาสังเกตดู เจ้าพวกนั้นคิดจะล้อมค่ายล่อกำลังเสริมมาตลบหลังด้วยซ้ำ?

พี่ใหญ่ซงปาของข้าเป็นใครกันวะ?

ได้ฉายาว่าผู้รู้แจ้งแห่งไทสัน หลืบไหนซอกไหนในเขาไทสันที่ดักซุ่มโจมตีได้ง่าย พี่ใหญ่ข้ารู้ทะลุปรุโปร่งหมด

ก็แหงล่ะ ปกติแกต้องปล้นคาราวานพ่อค้า จุดไหนที่พอจะซุ่มได้แกก็เคยไปดักซุ่มมาหมดแล้วทั้งนั้น

นี่มันสกิลหากินพื้นฐานที่สุดของโจรไทสันเลยนะเว้ย

ขอแค่ทหารทางการกล้าเหยียบย่างเข้าสู่เมืองไทสัน ก็จะถูกพวกตนอาศัยความได้เปรียบทางชัยภูมิต้มจนเปื่อยหมุนคว้างเป็นลูกข่าง

นี่ก็คือเหตุผลที่พวกตนสามารถยึดครองไทสันมาได้อย่างยาวนานหลายปี

"รายงาน! ลูกพี่! แย่แล้ว!"

ชางซีขมวดคิ้ว "มีอะไร? พวกมันเตรียมจะจุดไฟเผาเรอะ?"

"ฤดูใบไม้ร่วงอากาศแห้งผากขนาดนี้ พวกมันกล้าจุดไฟเผาเรอะ? ไม่กลัวลามไปไหม้บ้านตัวเองหรือไง!?"

ลูกน้องตอบ "มะ...ไม่ใช่ขอรับ!"

"มีกองทัพใหญ่ยกมาสมทบอีกแล้ว!"

"มืดฟ้ามัวดินไปหมด มองไม่เห็นปลายแถวเลยขอรับ!"

ชางซียกเหล้าขึ้นดื่มอึกหนึ่ง แววตาเริ่มปรือเยิ้ม

"จะตื่นตูมไปทำไม? ค่ายของข้าใช่ที่ที่คนเยอะแล้วจะบุกขึ้นมาได้หรือไง?"

"ถ้าพวกมันแน่จริงก็ปีนขึ้นมาสิวะ ดูซิว่าข้าจะไม่ทุบกบาลพวกมันให้เละ!"

"ไม่มีอะไรแล้วก็ไสหัวไป ข้าจะนอนแล้ว"

ลูกน้องเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง ตะวันยังไม่ทันจะตกดินเลยนะเนี่ย....

พอมองไปทางนางรำที่สวมเสื้อผ้าบางเบาอีกแวบหนึ่ง เจ้าตัวก็บรรลุในพริบตา รีบถอยออกไปอย่างรู้ความ

จากนั้นก็สั่งเวรยามหน้าประตูให้ถอยออกไปไกลหน่อย อย่าให้คนอื่นเข้ามาขัดจังหวะ

ใต้เชิงเขา

เล่าปี่สวมกอดกุยแก เตียนอุย และเคาทูที่ไม่ได้เจอกันนานทีละคน

"ฮองเคา เตียนอุย ต๋งคัง ข้าคิดถึงพวกเจ้าใจจะขาดแล้ว!"

กุยแกซาบซึ้งใจในตัวเล่าปี่เป็นล้นพ้น

ต้องขอบคุณความไว้วางใจที่เล่าปี่มีต่อเขา

ตลอดหลายเดือนมานี้ เขาพาทหารออกตระเวนปราบปรามทั่วสารทิศ แม้จะเป็นการตบไก่ แต่ก็ถือว่าตีจนหนำใจสะใจสุดๆ

เขาประสานมือคารวะ "ข้าน้อยไม่ทำให้ผิดหวังขอรับ!"

เล่าปี่ถามขึ้น "เตียนอุย ต๋งคัง พวกเจ้าออกรบมาตั้งนาน จับเคล็ดของสุดยอดวิชาได้บ้างหรือยัง?"

เตียนอุยพยักหน้า "พอจับจุดได้นิดหน่อยแล้วขอรับ"

เคาทูพูด "ข้าก็เหมือนกันขอรับ"

เล่าปี่ตบไหล่พวกเขาทั้งสองอย่างดีอกดีใจ "ว่าแล้วเชียวว่าพวกเจ้ามีพรสวรรค์ในการปลุกสุดยอดวิชา พวกเจ้าก็แค่ขาดค่าประสบการณ์ ฟาร์มพวกทหารเลวเพิ่มอีกหน่อยก็ใช้ได้แล้ว"

จากนั้นกวนอู เตียวหุย ฮองตง และจูล่งก็นำทัพทยอยมาถึง

หลังจากคนทั้งหลายทักทายปราศรัยแนะนำตัวทำความรู้จักกันเสร็จสรรพ

เล่าปี่ก็หันไปมองค่ายโจรของชางซี ชวนให้เขานึกถึงด่านเจี้ยนเก๋อขึ้นมา

ช่างเป็นชัยภูมิ 'คนเดียวคุมด่าน หมื่นคนมิอาจผ่าน' โดยแท้ แค่จะให้ปีนขึ้นไปก็เหนื่อยจะแย่แล้ว

"พวกท่านมีวิธีตีแตกค่ายนี้อย่างรวดเร็วบ้างหรือไม่?"

กุยแกส่ายหน้า "ตียากขอรับ ธนูของพวกเรายิงขึ้นไปไม่ถึง แต่เกาทัณฑ์ของอีกฝ่ายกลับยิงลงมาได้ไกลมาก"

"หากบุกหักหาญตรงๆ เกรงว่าจะสูญเสียหนักหน่วง"

เล่าปี่ยิ้ม "ตีไม่แตกจริงๆ หรือ?"

กุยแกตอบอย่างจริงจัง "เว้นเสียแต่นายท่านจะยอมแลกด้วยชีวิตทหารอย่างน้อยหนึ่งพันนาย มิฉะนั้นยากจะตีหักเอาได้ขอรับ"

มุมปากของเล่าปี่ยกยิ้ม "ข้าว่าไม่แน่หรอก"